Restaurantactie AH: beetje gênant voor beide partijen.

Kassa’s in supermarkten zijn eigenlijk rare dingen. Elke keer weer verbaas ik me erover dat ik al mijn boodschappen uit de kar moet halen, ze er even later weer in moet leggen en dan weer 40 meter verderop ze er allemaal weer uit moet halen om ze in de auto te leggen. Dat moet toch handiger kunnen. Alsof dit al niet genoeg werk is, moet je bij de kassa naast fysieke ook nog eens geestelijke arbeid verrichten. Immers, je moet besluiten welke zegels je wel en welke je niet wilt. Na de standaardvraag “Wilt u koopzegels?” (beste antwoord: nee ik koop geen spaarzegels), volgt de vraag: “Doet u mee voor de dekbeddenset of de Italiaanse borden? Direct nee roepen is dan mijn eerste ingeving, maar dit lukt niet altijd. Dientengevolge spaarden wij de afgelopen weken voor gratis tweede driegangen maaltijden in regionale restaurants.

Ik vind dat geklungel met zegeltjes altijd knus ouderwets en achterhaald tegelijk. Hoe dan ook was deze AH-Iens spaarkaart met één zegeltje per tien euro aan boodschappen en slechts tien vol te plakken veldjes gevuld met welgeteld één rondje boodschappen op de zaterdagochtend. Het gratis vreten kon beginnen! Hoera! En kijk nu, zelfs het uitstekende restaurant SEC in Oisterwijk maakte deel uit van de selectie!

Reserveren bleek een peulenschil via de daartoe in het leven geroepen website. Tien herinneringsmailtjes later (u wordt om 19.00 uur verwacht!) stonden wij op een woensdagavond om 19.10 uur bij SEC, waar wij goede herinneringen aan hebben.

Op weg naar het restaurant voelde ik mij door de spaarkaart in mijn binnenzak opeens een sneue burger. Is het niet wat treurig om zo voor een dubbeltje op de eerste rang te willen zitten? Was dit niet meer voor pauperachtigen die ook de moeite nemen om de aanbiedingenkrantjes van diverse supermarkten naast elkaar leggen en hun weekmenu op de uitkomst afstemmen?

“Wij hebben gereserveerd om 19.00 uur”, zei ik bij binnenkomst op normale toon tegen de serveerster. Om er zachtjes aan toe te voegen: “Via de Iens actie”. Klonk wel lullig, maar toch beter dan Albert Heijn actie. De serveerster knikte begrijpend. We kregen een plekje op een hoekje van het terras. Als sneue spaarkaarthouder vraag je je dan toch af: is dit het minste plekje, gereserveerd voor gierige types die in het mondaine Oisterwijk de moeite nemen om wat zegeltjes op een kaart te plakken?

Een tweede ongemakkelijke moment: de serveerster kwam aan onze tafel de spelregels uitleggen van de actie. Dit menu wel, dat gerecht niet of met bijbetaling. Fijn, nu wist iedereen in onze omgeving die de moeite nam even mee te luisteren dat wij een Dagobert Duck mentaliteit hebben!

Aan het einde van het – overigens prima – diner volgde een volgend ongemakkelijk moment. Nu was het waarschijnlijk de serveerster die zich sneu voelde omdat ze ons om onze spaarkaart moest vragen. Dit om de korting daadwerkelijk te kunnen verstrekken. Een zogenaamd hoogstaand restaurant dat de toko alleen vol krijgt door mee te doen aan supermarkt spaaracties van twijfelachtig allooi. Pijnlijk. Ik toverde de kaart uit mijn zak en wisselde die uit, samen met een blik van verstandhouding. Ik geloof dat we elkaars gevoelens begrepen.

Zeker, zo’n actie van Albert Heijn levert je een boel korting op. Maar het is wel een beetje gênant voor beide partijen.

Roman Holiday (++++1/2)

Voor de filmliefhebbers in Nijmegen is het vandaag een moeilijke dag. De Cinematheek, dé plek voor arthouse-films sluit (voorlopig?) de deuren. Komende tijd zijn er nog gesprekken over behoud van de collectie, dus het is nog even duimen draaien. De secretaris nam de gelegenheid te baat om voor het sluiten van de markt enkele klassiekers te huren. Zaterdagavond was het na een bijzonder druilerige dag tijd voor een dekentje op de bank en ‘Roman Holiday’, een film van regisseur William Wyler uit 1953.

Het verhaal gaat over prinses Ann (gespeeld door een jonge Audrey Hepburn) die genoeg heeft van haar officiële verplichtingen. Op een avond ontglipt ze in Rome aan haar begeleiders, en terwijl ze zich voordoet als een gewoon meisje leert ze de Amerikaanse journalist Joe Bradley (Gregory Peck) kennen. Door een foto in de krant herkent Bradley de prinses en schakelt hij daarop collega en fotograaf Irving Radovich (Eddie Albert) in om samen een financieel aantrekkelijke journalistieke primeur op te tuigen. Tijdens hun uitstapje door Rome worden Joe en Ann echter verliefd op elkaar, maar ze beseffen dat een relatie onmogelijk is. Uiteindelijk kan Bradley het niet over zijn hart verkrijgen om misbruik te maken van Anns onnozelheid en nadat zij weer is teruggekeerd wensen ze elkaar op een persconferentie het beste toe.

Bron: wikipedia

Roman Holiday is een bijzonder aangename film. Audrey Hepburn is door haar schoonheid en charme verpletterend als prinses Ann. Gregory Peck vult haar met zijn enigszins bedachtzame, maar realistisch acteren perfect aan. Daarnaast blinkt Eddie Albert uit als gretige cameraman. Verder herbergt de film enkele uitstekende en soms ook grappige scenes (zoals wanneer Ann een trap mist, het toneelspel tussen Bradley en Radovich) en dialogen (het onderhoud van Bradley met zijn baas over een mogelijke primeur). Helaas valt de scene met de vechtpartij en het politie-optreden een beetje uit de toon; die doet wat kluchtig aan. Een meerwaarde in Roman Holiday vormen daarentegen de bezienswaardigheden van Rome die het geslaagde verhaal een extra romantische kracht meegeven. Het einde (de persconferentie) is ronduit een treffende en originele vondst.

Uiteindelijk sleepte de film drie Oscars in de wacht en betekende het dé (terechte) doorbraak van Hepburn in Hollywood. De secretaris is het hier volledig mee eens en geeft ++++1/2 sterren.

Brian Eno op recept

Schoonmoeders komen in alle soorten maten en emotionele gesteldheid. De schoonmoeder van de Britse chirurg Robin Turner is van het licht ontvlambare type. Toen hij haar meenam naar een festival waar een video-installatie speelde, bleef ze twee uur lang, in alle rust, zitten.

Die video-installatie (zie video) was gemaakt door Brian Eno. Dat feit bracht Turner op het idee om de Brit te vragen een ruimte in te richten in de privé-kliniek waar hij werkt.

Eno is producer, kunstenaar, filosoof en godfather van de ambient muziek. Sinds kort kan hij zich ook ontwerper noemen.
Zijn video-installatie 77 Million Paintings en bijbehorende muziek is te horen en te zien een nieuw privé-ziekenhuis in Brighton (Engeland).

Healing environment?
Ziekenhuispatiënten zijn vaak uit hun normale doen door effecten van behandelingen, stress, etc. Verpleegster van het eerste uur Florence Nightingale was er al van overtuigd dat veranderende vormen en stralende kleuren een helende werking hebben op patiënten.
Het Montefiore Hospital heeft dat, met de hulp van Eno, ter harte genomen. Twee ruimtes werden ingericht om patiënten en personeel een rustmoment te gunnen.

Brian Eno

77 Million Paintings is een langzaam veranderend kunstwerk van licht vergezeld ‘generatieve muziek’ (muziek die gegenereerd wordt en steeds verschilt en verandert).
In de Quiet Room moeten licht en muziek zorgen voor bezinning en ontspanning.

Of het helpt? Een patiënt van de kliniek noemde het de belangrijkste kamer in het ziekenhuis. De man zou de ruimte ‘graag mee naar huis nemen’.
Een bevriende supermarktmanager van de producer van Heroes speelde ooit een nummer van Eno in zijn winkel. Ook hem viel op dat de klanten langer in zijn winkel bleven maar … minder aankopen deden.

Helaas moet je iets mankeren als je de ruimtes wilt bezoeken. Eno’s muziek is vrij toegankelijk, voor zieke en gezonde mensen. Tip van NUtblog, begin bij Another Green World (uit 1975, een goed jaar), beluister dan zijn meest recente album High Life.
Voor nu, als u gaat slapen, welterusten en morgen gezond weer op.

Bronnen: The Guardian, The Independent en cobpr.com
(Afbeelding: fanart.tv)

Het geheim van design schuilt in fijne spullen, deel 2: Adidas Dragon

In een poging te achterhalen wat goed design is zetten we een aantal fijne spullen op een rij. Vandaag deel 2: Adidas Dragon Sneakers.

Het was even 34 jaar zoeken, maar toen kwam ik de allerbest gedesignede (zeg je dat zo? schrijf je dat zo?) sneakers ever tegen. Ik ben inmiddels toe aan – even tellen zwartwit, grijs, grijsrood, blauwwit, blauworanje, lichtblauwwit- mijn zesde paar. De Adidas Dragon is, zonder hier nou reclame te willen maken, kennelijk niet zo maar een schoen.

Sneakers zijn sowieso belangrijk. Na mijn activiteiten in de reclame was één van de belangrijkste instapvoorwaarden voor een nieuwe baan, naast leuke collega’s en een redelijk salaris uiteraard, de mogelijkheid om opnieuw dagelijks sneakers te kunnen dragen. Van gewone schoenen krijg ik namelijk altijd blaren, vandaar. En omdat het er kek uitziet natuurlijk. Sneakers houden je jong in het straatbeeld. 

Welnu, het is gelukt. Ik ben Hogeschooldocent in creativiteit, reclame en nog wat andere dingen. Hoewel dat ook met een pak aan blijkt te kunnen als ik om me heen kijk, kan het ook prima met gympies aan. Ik draag dus dagelijks mijn Adidas Dragons en trek ze ochtend na ochtend met veel plezier aan. Simpele lage schoen, frisse kleuren (je kunt ze ook zelf ontwerpen bij Adidas trouwens), drie strakke strepen, lichte materialen. Kan wel wat warmpjes worden bij heet weer, maar welke schoen wordt dat niet? Het zijn geen runners natuurlijk, maar er een stukje op hardlopen van het ene lokaal naar het andere is dan weer geen probleem. Wel plassen ontwijken, want waterdicht – ho maar. Belangrijk detail: een slanke doch stevige neus die nooit loslaat. 

Wat verraadt de Adidas Dragon over design behalve dan dat het een combinatie is tussen functionaliteit en schoonheid? Misschien dat die schoonheid vaak voortkomt uit een bepaalde eenvoud. Less is more, dat idee. Hoewel je zou kunnen stellen dat over smaak te twisten valt en je maar net van eenvoudige, strakke ontwerpen moet houden, ben ik toch van mening dat juist bij een zeer functioneel ontwerp een simpele vormgeving al snel die functionaliteit ten goede komt. Ik hou, kortom, van simpel en effectief. Zo ontstaat mooi. 

Een ander kenmerk is misschien wel dat goed design lang meegaat en een tijdloze component heeft. De Dragon is een sneaker uit de Adidas Originals serie en werd al in de jaren 70 van de vorige eeuw ontworpen.

En mijn nieuwste Dragons, die zien er dus zo uit: