De Koning van de Mont Ventoux

De Tour staat weer voor de deur en dopingtoestanden of niet, we dienen het hier af en toe over wielrennen te hebben. Vandaag komen we iets leuks tegen. De Belgische documentairemaker Fons Feyaerts liet zich insprireren door het feit dat de tour dit jaar de mythische Mont Ventoux weer eens aandoet. Hij maakte een documentaire over vijf al dan niet levende winnaars op de berg: Eddy Merckx, Marco Pantani, Richard Virenque, Jean-François Bernard en Juan Manuel Garate. Hamvraag: wie van hen was nu eigenlijk de snelste? Oftewel, wie mag zich de koning van de Mont Ventoux noemen? Het lijkt een lastig te beantwoorden vraag, maar het zal ook niet de bedoeling zijn dat de documentaire binnen vijf minuten met een antwoord komt. En u? U kunt gaan kijken in diverse Nederlandse bioscopen. U vindt de data en plaatsen hier. En de trailer hier:

Snel vlees nodig? Stuur een vogeltje naar de slager!

Vroeger, ja vroeger, toen moest ik nog wel eens van mijn moeder naar de slager als er snel vlees in huis gehaald moest worden.. Met een beetje geluk werd ik dan geholpen door niemand minder dan singersongwriter JW Roy. Die was namelijk naast muzikant ook gewoon slagerszoon. Verse worst moest ik dan kopen. Lang leek me dat een belachelijke bestelling. Alsof zo’n slager er ook prat op gaat bedorven worst te verkopen!

Ik was best snel. Maar als mijn moeder echt snel vlees gehad had willen hebben, had ze beter een slechtvalk kunnen sturen. De BBC en Re Bull lieten een topmountainbiker van een berg vertrekken met een pakketje vlees op zijn rug en lieten vervolgens een roofvogel los. Indrukwekkende beelden!

 

 

Django Unchained: een echte Tarantino (++++)

Niet elke juni-avond brengt ons zwoele temperaturen die je in de schemering in de tuin doen wegdromen bij een glas Chardonnay van Kings River (prima wijn touwens!). Er zijn ook bewolkte, ja zelfs regenachtige exemplaren bij. En op een paar van die avonden vermaakte de Beschermheer zich in delen met de film Django Unchained. Genomineerd voor vijf Oscars, twee gewonnen. Zoiets belooft wat.

De belofte werd waargemaakt. Django is een negerslaaf die in een hilarische openingsscene bevrijd wordt door Dr. King Schulz, een Duitse premiejager met een tandartsgeschiedenis. De Duitser, die rondrijdt in een komische kar met een kies op het dak, heeft de hulp van Django nodig om een paar bandieten om te leggen. Hun samenwerking verloopt zo vlot dat de twee elkaars partners worden. Na een lange winter premiejagen wil Django nog maar één ding: zijn vrouw Broomhilda vrijkopen van een hereboer met de naam Candie (Leonado di Caprio). Dus gaat het tweetal op zoek…

Volgens Tarantino zelf is Django de meest gewelddadige film die hij gemaakt heeft. Dat zou kunnen. In ieder geval is hij bij vlagen volledig over the top, zowel qua verhaal als qua beelden. Alle ingrediënten van een echte Tarantino film zijn in ieder geval aanwezig. Absurde humor, rondspattend bloed en kitscherige details, waarbij de humor het meest in het oog springt. Christoph Waltz zet in de premiejagende ex-tandarts een geweldig personage neer. Hij drukt zelfs zozeer zijn stempel dat de film na zijn dood op driekwart van de tijd een beetje inlevert qua niveau. Bijzonder hoogtepunt vonden wij verder een scene waarin een soort van KuKlux Clan onderling ruzie krijgt omdat de gaten in hun maskers niet op de juiste plek zitten, wat het zicht tijdens het paardrijden ernstig bemoeilijkt.

Quentin Tarantino heeft met Django Unchained een zeer behoorlijk filmfeestje neergezet. Vier sterren (++++)! De trailer kijkt u hier.

De spelende mens: Arcosanti en New Babylon

De secretaris en zijn gezin mogen zich straks de gelukkige eigenaren  noemen van een zelfgebouwde woning. Een woonvorm, opgezet zonder intiële bemoeienis van projectontwikkelaars, die past in een traditie die opkwam in de jaren 60 van de vorige eeuw.
Tijd voor een terugblik op twee ongewone projecten uit de architectuurgeschiedenis.

New Babylon
Het is 1949 en Constant, verbonden aan de Cobra-beweging, legt de eerste hand aan New Babylon.
Hij geloofde niet in het ‘planningsmodel’, belangrijk voor hem was de rol van de bewoner en de architect in het bouwproces.
Volgens de kunstenaar viel het sociaal-culturele aspect van een stad, in de verwoede na-oorlogse opbouw, tussen wal en schip. New Babylon was Constants antwoord op die ontwikkeling.

Met zijn concept was Constant zijn tijd ver vooruit, hij voorzag de afname van menselijke productie-arbeid en de toename van vrije tijd in het dagelijks leven. Het steeds veranderende uiterlijk van New Babylon wordt bepaald door de mens en haar creatieve kwaliteiten.
Babylon, het hedendaagse Irak, was in de 23e eeuw v.Chr. het cosmopolitische en culturele middelpunt van de wereld. De toen grootste stad ter wereld werd gekenmerkt door haar nomadische inwoners met ongeremde creativiteit en het bestuur door vrije burgers. Logisch dus dat de Amsterdammer juist voor de naam New Babylon koos.

Constant licht zijn intenties met New Babylon toe in deze korte film (vanaf 03:36)

Arcosanti
‘Arcology’, is een term die Paolo Soleri introduceerde, ‘het is een set van ontwerpprincipes voor architectuur, beschreven door de architect. De principes zijn gericht op het ontwerpen van enorme woonomgevingen met een extreem hoge bewoningsdichtheid, die zowel woningen, bedrijven als landbouwfaciliteiten omvatten en die het milieu zo weinig mogelijk belasten. Vaak zijn dit soort omgevingen autarkisch.’ (bron: Wikipedia)
Arcosanti was hét voorbeeld van een arcologisch systeem en levenswerk van Paolo Soleri (die in april van dit jaar overleed).

Soleri richtte zich met zijn project tegen de suburbane wooncultuur waar overconsumptie en sociale isolatie welig tiert tussen de rijtjeshuizen.

De stad in de woestijn van Arizona is in de jaren 50 opgezet als experiment en dient vandaag de dag nog steeds als een bron van inspiratie voor invloedrijke hedendaagse architecten (zoals Hundertwasser) en huizenbouwers die echt een verschil willen maken.

Er is een vlag geplant in de buurt van Nijmegen, het begin van iets moois …?

Bronnen: archdaily.com, wdw.nl, Wikipedia en Nomadic Urbanities: Constant’s New Babylon and the Contemporary City, Julie Nichols
(Afbeeldingen: Ken Howie en dismantlingarchitecture.wordpress.com)

Als zo’n beetje alles klopt, heb je iets moois

Natuurlijk, er komt veel pulp op tv. Maar soms komt er iets voorbij dat je wel raakt. Maaike Ouboter heet ze, en ze deed/doet mee aan het programma Beste singer-songwriter van Nederland. Wat ons betreft heeft ze gewonnen, nu al. Want als je een prachtige stem hebt, een heerlijke uitstraling, een knappe timing en daarbij niet onverdienstelijk kunt dichten, dan klopt zo’n beetje alles. En dan heb je iets heel moois.

TEDX in NUtstad Nijmegen: nu!

Bijzonder event vandaag in één van de twee founding cities van NUt: Nijmegen. Aan de Radboud Universiteit, waar zowel de Voorzitter, Secretaris als Beschermheer tot doctorandus werden gediplomeerd (ondanks  alles) wordt een echt TEDx Event georganiseerd. Volgen? Dat kan hier, helemaal live! 
http://tedxradboudu.com/live/

Er was eens – Het leven (+++++)

De secretaris zit momenteel op de bank met zijn oudste twee nakomelingen. Tijdens het slaapje van hun jongste broertje mag er regelmatig een DVD worden opgezet. Een relatief moment van rust derhalve, waarin de aanwezige ouder(s) ondertussen zelf ook suffen, het avondeten voorbereiden, de kamer trachten te fatsoeneren of een beetje met de smartphone zitten te hannesen. Er is echter een DVD-serie die de aandacht van de volwassene ook opslokt: ‘Er was eens – Het leven’.

‘Er was eens…’ is een Franse educatieve tekenfilmserie gericht op kinderen tot ongeveer tien jaar. Elke serie bestaat uit 26 afleveringen en is bedoeld om kinderen zowel te onderwijzen als te amuseren. Dit tweeledige doel is een opgave waar vele televisiemakers zich op stukbijten, maar de Franse producent Albert Barillé slaagt hierin met vlag en wimpel, althans wat de serie ‘Het leven’ (1986) betreft. Vooral de manier waarop diverse ziektes op heldere en kindvriendelijke wijze worden uitgelegd, is briljant en sluit perfect aan op de belevingswereld van nieuwsgierige jonge kinderen. Het veelvuldig gebruik van personificaties van lichaamsfuncties is 25 jaar na dato nog onovertroffen in zijn soort. Vooral de episode over de witte bloedlichaampjes is op dit vlak fenomenaal.

Bron: volkskrant.nl

De secretaris heeft de DVD met succes een dagje uitgeleend aan groep 1/2 van de lokale basisschool in het kader van het thema ‘gezondheid’, zodat de klasgenootjes van dochterlief meteen wat biologische en medische kennis is bijgebracht. Een stuk leuker en efficiënter dan dat hij zelf met een slaapverwekkende powerpoint-presentatie zou staan wauwelen over het wel en wee van een ziekenhuis.

En wie anders dan de destijds zeer beroemde Sandra Kim verzorgt de titelsong. Het was voor haar natuurlijk maar een klein stapje van ‘J’aime la vie’ (winnares songfestival 1986) naar ‘La vie’. Gevraagd naar hun opinie uitgedrukt in een cijfer, kwamen de 6- en 7-jarige met een vette negen op de proppen, snel daarna zelfs bijgesteld tot het volle pond. Dit was een duidelijke bevestiging van het oordeel dat de secretaris in gedachten had: +++++.

Dubbelgangers (12): Wim van den Heuvel en Frans Weisglas

Onlangs was de secretaris in Giethoorn, één van Nederlands grootste trekpleisters, zeker aan die kant van het land. Giethoorn is wellicht niet voor eeuwig, maar voorlopig nog zeker wel verbonden aan de film ‘Fanfare’ van Bert Haanstra uit 1958. Daarin valt een fanfare tijdens de voorbereiding voor een concours door tweedracht uiteen en proberen beide kampen zich al bekvechtend een gooi te doen naar de hoofdprijs. Alhoewel de film in de 21 eeuw ietwat gedateerd mag ogen, heeft de secretaris genoten van de meesterlijke beeldsequenties van Haanstra.

Inmiddels zijn de meeste hoofdrolspelers uit ‘Fanfare’ overleden, logisch ook 55 jaar na dato. Uitzondering hierop is acteur Wim van den Heuvel (1928) die de rol van politie-agent Douwe speelt, die stapelverliefd is op Marije. Door de spanningen tussen de twee korpsen is het onzeker of zij kunnen gaan trouwen. Wim van den Heuvel is de jongere broer van acteur/ regisseur André van den Heuvel. Hij speelde later in enkele andere films en ook in bekende TV-series als Pleidooi en Medisch Centrum West.

Van den Heuvel

Weisglas

Van den Heuvel kan net zo zuinig kijken als voormalig Tweede Kamervoorzitter Frans Weisglas. De VVD-politicus vervulde deze functie van 2002 tot 2006. Daarmee kwam er meteen een einde aan zijn activiteiten in het parlement, waarin hij vanaf 1982 zitting had met de portefeuilles Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Inmiddels doet Weisglas dingen die een ervaren politicus aan het staartje van zijn loopbaan betamen: hij deelt zijn kennis met jong en oud, zodat hij iets terug kan geven aan de samenleving. Volgens eigen zeggen (fransweisglas.nl) zet hij zich met veel plezier in als ambassadeur van Terre des Hommes. Verder is hij voorzitter van Workmate, een organisatie die bij bedrijven vrijwilligers werft voor goede doelen, en verzorgt hij gastcolleges voor universiteiten.

Weisglas was in zijn hoogtijdagen één van de ‘slachtoffers’ van het satirische programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher de Tweede Kamervoorzitter persifleerde. Zijn grote neus en enigszins benepen uitstraling werden daarin extra aangezet.

Christo – Big Air Package

Vanuit mijn ooghoek doemt een cylinder-achtig metalen bouwwerk op van ongeveer 100 meter hoog. Er hangt een grote banner aan die aankondigt: CHRISTO Big Air Package.

We zijn op weg naar de Gasometer in Oberhausen. De ‘inpak-kunstenaar’ Christo (Jeanne-Claude overleed in 2009) presenteert daar zijn nieuwste werk, een 90 meter hoge en 50 meter brede ballon die omhoog wordt gehouden door twee grote ventilatoren: Big Air Package.

100 greatest art works to see before you die, u kent ze wel die boeken. Wat mij betreft horen de werken van Christo en Jeanne-Claude bij die 100. Ik zag in ieder geval nog nooit live een werk van de Bulgaar.

Aangekomen lopen we, licht opgewonden, over een winderig pad naar de ingang van de voormalige gashouder, onderdeel van de European Route of Industrial Heritage. Bananen zijn toegestaan lezen we op de deur.

Binnen vinden  we een prachtige expositie die is opgezet aan de stam van de ballon. Manshoge fotobeelden van projecten van Christo en Jeanne-Claude vanaf 1961 zijn in een cirkelvorm opgesteld. Running Fence, Surrounded Islands, Pont Neuf Wrapped en Wrapped Reichstag komen voorbij. Wolfgang Volz, al jarenlang vriend en fotograaf van de kunstenaars, maakte de expositie.

Ik koop een catalogus waarin nog ‘ns fijntjes wordt toegelicht waarom dat inpakken zo belangrijk is. Niet alleen het inpakken trouwens. Door op het oog normale objecten in te pakken of tijdelijk over te nemen krijgen ze korte tijd een andere betekenis. Ze worden in een ander licht gezet. Nadat ze weer zijn uitgepakt, zien we deze objecten met andere ogen en kunnen we ons er opnieuw over verwonderen (aldus kunsthistoricus Wieland Schmied).

Verwonderen is ook het enige wat je kunt doen binnenin de reusachtige ballon.
Bij de uitgang ligt een gastenboek, volgeschreven met lyrische commentaren (ik vraag me altijd af of de kunstenaars dit zelf lezen). Een Nederlander schrijft: ‘Mag de hemel ook zo mooi zijn?’
Ervaar het zelf; de expositie loopt nog ruim een half jaar.

(Afbeeldingen: christojeanneclaude (Instagram) en de Voorzitter)

Maar nu hebben we Anouk

Eerlijk is eerlijk, het songfestival bezorgt de Beschermheer al jaren jeuk. Maar u weet hoe dat gaat met jeuk. Even krabben is heerlijk, maar al snel daarna heb je er diepgaande spijt van. Zo werkt het dus ook met het songfestival. Je zet toch maar even de tv aan om de Nederlandse inzending te bekijken. En even later zet je hem huilend van het lachen of ellende weer uit.

Deze handelswijze zorgde er vorig jaar voor dat we een wat merkwaardige act bekeken. Wij waren onmiddellijk hoopvol. Dit liedje bleef hangen en viel op. We hadden natuurlijk beter moeten weten. Zelfs in Oost-Europa snappen ze dat een vals jengelende nepindiaan omringd door uit de maat tamboerijnende modellen rrrrraaaaarrr is.

Maar nu hebben we Anouk. En dat zorgt ervoor dat het dit jaar alleen maar goed kan gaan. Sowieso hebben wij bij NUt een zwak voor Anouk. Je hoeft er niet van te houden, maar zij is in ieder geval wel origineel en oorspronkelijk. En ook humeurig, daar houden we wel van.

Anouk kwam op de proppen met het liedje Birds. Mooi liedje, roepen wij, daarbij niet gehinderd door enige kennis van muziek. Ons oordeel is daarmee niet zo waardevol. Maar gelukkig zijn er mensen die wel een waardevol oordeel kunnen geven. Studenten van de rockacademie bijvoorbeeld. Zij vonden het heeeeelemaal niks. En dan weet je dat het juist goed zit. Gegarandeerd.

Of oordeelt u liever zelf?