Onze trouwe volgers weten: wij van NUt zijn sympathisanten van zowel Man bijt hond, kabouters als individuen die hun chagrijn niet onder stoelen of banken steken. Dientengevolge is Kabouter Wesley wat ons betreft een schot in de roos! Bekijk zelf deze vloekende Vlaamse kabouter!
Op een nogal willekeurige donderdagavond in november stonden de Voorzitter en de Beschermheer in het centrum van Utrecht voor de keuze: Febo of Olivier. De Voorzitter was degene die nog niet had gegeten en hij hakte zonder dralen de knoop door, zodat we even later de volle omgebouwde kerk waarin Olivier gehuisvest is betraden.
Temidden van het lawaai werden we opgewacht door een soort van serveerster die ons bij de bar neerplantte waar we op een tafel dienden te wachten. Ze keek er niet bij of ze het erg vond. Al snel kregen we een tafeltje in het oog dat we gauw bezetten, waarna een beeldschoon meisje vlotjes de bestelling opnam. Geen idee waar zij heeft leren flirten, maar het moet een uitstekende leerschool geweest zijn. Bovendien, zet haar een Aegon muts op en ze kan zonder twijfel fantastisch schaatsen.
De Voorzitter waagde zich aan tomatensoep met brood en diverse smeersels (aioli,tapendade, etc.), kreeg vervolgens van de Beschermheer een kop koffie met likeur en bonbons cadeau, terwijl die zelf bij wijze van dessert een luikse wafel met warme kersen en vanille-ijs naar binnen stond te proppen. Gezegd moet worden dat de samenwerking tussen bediening, keuken en bar bijzonder moeizaam verliep, wat resulteerde in overdreven lange wachttijden. Maar lekker was het over het algemeen wél! Ook merkwaardig: per toeval was de Beschermheer getuige van de controle van de toiletten door een medewerker. Die zag voor het gemak een enorme plas urine voor de pissoirs over het hoofd.
Kortom, mixed feelings. Olivier biedt een mooie en goed aangeklede ruimte en een zeer redelijke keuken. Het personeel is aardig en soms adembenemend, maar laat tegelijkertijd behoorlijk wat steken vallen. En tja, dat kost sterren. We komen niet verder dan 2,5 uit 5: ++1/2
De snor is duidelijk uit de gratie. Kent u nog twintigers of dertigers die met zo’n harige strook boven hun mond rondlopen? Nog niet zo lang geleden was het imago van de snor een stuk beter. Bekijkt u foto’s uit de eerste helft van de twintigste eeuw, dan ziet u ernstige, gedistingeerde heren die met elkaar wedijveren over het deftigste exemplaar. Aan de snor kon hun status ontleend worden: een expressie van autoriteit, klasse en geleerdheid. Samen met de onmisbare pijp vormde die de belangrijkste voorwaarde voor verantwoorde conversaties.
Tegenwoordig weet de snor zich nog slechts onder de neus van enkele bevolkingsgroepen te handhaven. Ten eerste zijn daar de criminelen, die zich volgens Opsporing Verzocht van een ‘vlassige’ versie bedienen. Op de ochtend van de overval hebben ze door alle noodzakelijke voorbereidingen kennelijk te weinig tijd gehad om zich te scheren. Onder de homo’s is de snor redelijk vertegenwoordigd, al is zijn populariteit enigszins tanende. Sinds de dood van Freddie Mercury is de homosnor natuurlijk niet meer wat die geweest is.
Anders ligt de situatie bij met name Marokkaanse en Turkse mannen. De bij hen doorgaans zwarte knevel is een bevestiging van hun positie in het gezin: de snor is de baas, gelijk agent bromsnor. Kom je in een allochtoon koffiehuis, dan voelt het als onbesnorde erg bloot boven de lip. Dan zijn er nog de restcategorieen: mannen die vanwege een niet geheel geretoucheerde hazelip of zululip dit lichaamsdeel angstvallig proberen te verhullen door middel van een welig tierende snor. De artistieke snor mag in deze niet onvermeld blijven: van Ted de Braak tot aan Salvador Dali proberen zij hun uiterst zorgvuldig verzorgde exemplaar als handelsmerk aan te wenden.
Ted de Braak. Bron: bloggen.be
Mocht u zich als een van de laatsten der Mohikanen gediscrimineerd dan wel gedemoniseerd voelen, geen nood. Neemt u eens een kijkje op de website van de snorrenclub Flevoland of de Antwerpse snorrenclub. In deze laatste kiest men ieder jaar de ’snor van het jaar’. De secretaris kan er echter niet enthousiast van worden: hij kijkt liever naar de verfijnde snorharen van een kat die lekker aan het snorren is…..
Drie hoeraatjes voor de vrouw die de bekrompen, übermännliche voetbalwereld al een tijdje op zijn grondvesten doet trillen: Vera Pauw! De coach van het Nederlands vrouwenteam slaat zich door alle glazen muren en plafonds heen en slaagt er sinds enkele jaren in de vrouwelijke zijde van haar sport op de kaart te zetten. Ook Opzij heeft dit in de gaten gekregen, want voor haar belangrijke emancipatoire verdiensten heeft zijn nu de Opzij emancipatieprijs gekregen.
Om het maar eens net zo clichématig te stellen als al die voetbalbobo’s: Pauw is bepaald geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Voor haar doelen, zoals de mogelijkheid voor meisjes om samen met jongens in één team te kunnen voetballen en het oprichten van een heuse eredivisie voor vrouwen, moet alles en iedereen wijken. Natuurlijk leidt dat tot zere schenen, maar daar trekt Vera zich niets van aan. En het werkt, onder haar leiding haalden de Nederlandse vrouwen de halve eindstrijd op het meest recente EK. Kortom, Vera Pauw is, we gooien er nog een cliché tegenaan, de juiste vrouw op de juiste plaats! Zelden waren wij het zo eens met Opzij dat het heeft over ‘een onvermoeibare inzet voor geljke kansen voor vrouwen en meisjes, zowel in het voetbal als daarbuiten.’
Wat een boek en vooral wat een website, of online presence moet ik zeggen.
Bird door Andrew Zuckerman, een heel mooi koffietafelboek met meer dan 200 haarscherpe foto’s van zo’n 75 verschillende vogelsoorten. Van zwaluw tot bijna uitgestorven pinguïn.
Prachtige video’s zijn hier te zien met de vogels in de hoofdrol. Elke pagina bevat een aantal foto’s, een korte (Latijnse) omschrijving en een geluidsopname van het beest.
NUt geeft ++++½ voor dit boek. Ook al betaalt u er weliswaar € 51,99 voor. De voorzitter wacht daarom op een ramsj-korting bij De Slegte (het zijn dure tijden!).
Meer info op de website van Zuckerman (let op, uw browser verspringt!)
Om het tranentrekkende verdriet over het niet winnen van een literaire prijs te verwerken, besloten de Voorzitter en de Beschermheer met hun respectievelijke wederhelften te gaan dineren in ‘t Muziekgebouw aan ‘t IJ. De Voorzitter bekende er laatst al geluncht te hebben en stelde veel vertrouwen in een goede afloop te hebben.
Een bijzonder gebouw natuurlijk. Als je eenmaal hebt uitgevogeld hoe je zonder te verzuipen door de bouwputten achter de Openbare Bibliotheek aan de oevers van het IJ kunt komen, wacht daar een imposante bak met veel glas, beton en luifel. De oprijlaan wordt gevormd door een moderne loopbrug, waarna de bezoeker door een krappe draaideur aan de zijkant het gebouw betreedt. Daar wacht een imposante trap naar beneden en vervolgens twee zeeën: één van ruimte en één achter het glas, het IJ namelijk.
Foto: http://www.freewebs.com/jorisberkhout
Wie onderaan de trap naar links gaat, komt terecht in de garderobe. Daar kun je natuurlijk niks te eten krijgen, daarom gingen wij naar rechts, waar zich een ruim opgezet restaurant bevindt. Er staan mooie, ruim bemeten rechthoekige tafels in, daar houden wij wel van. We lieten ons verleiden tot de aanschaf een pittig geprijsde fles Spaanse rode wijn, waar we echter beslist geen spijt van hadden. Dat hadden we ook niet van de pasta met pesto (driemaal) en gegrilde dorade (eenmaal). Qua desserts koos de voorzitter uiteraard voor een espresso. Wij vragen hem hieronder op het reactieformulier aan te geven of deze in de smaak viel, want door alle gezelligheid schoot deze belangrijke vraag erbij in. Mevrouw de Voorzitter, als wij haar al zo mogen noemen, nam een kop koffie, terwijl meneer en mevrouw de Beschermheer genoten van een appelgebakje met amandel en vanille ijs.
Op toiletten en bediening was verder niets aan te merken, de prijzen waren schappelijk. De bijzondere architectuur van het gebouw (copyright by de Deen Kim Nielsen), zorgt voor een halve ster extra, zodat we uitkomen op vier NUtsterren (++++). Het verdriet was daarmee uiteraard ook volledig verwerkt.
Het is 25 jaar geleden sinds de uitgave van U2’s vierde album The Unforgettable Fire. Het album werd voor de gelegenheid ‘geremastered’ en bovenstaande video geeft een uniek kijkje in de keuken van het opnameproces destijds.
Grote delen van de plaat werden opgenomen in Slane Castle, wat bijdroeg aan het unieke geluid van de band op dit album uit 1984.
P.S. Leuk feitje: na de uitgave van het album en de daaropvolgende tour werd Bono’s mullet alom hilarisch bejegend.
Bron: www.u2.com/theunforgettablefire
Helaas, Geplatzerwaseld!, het auteursdebuut van Joris van Dooren, is buiten de prijzen gevallen tijdens de uitreiking van de Mooiste boek van 2009 award, een initiatief van Stichting de magie van het boek. De hoofdprijs ging naar het boek Het alfabet van Rosanne de Rode, een kinderboek met prachtige illustraties en leuke rijmpjes. Het boek zal binnenkort in de boekhandel en de openbare bibliotheken te vinden zijn.
Overigens had de jury wel waarderende woorden voor Geplatzerwaseld!. Wij citeren: “De 21 stukken zijn vermakelijk om te lezen en voorzien van verrassende foto’s. Rake observaties over bijvoorbeeld de presentatie van een wielerploeg (‘Het blijft sowieso geen gezicht, een wielrenner zonder fiets’), over hoe klein wielrenners eigenlijk zijn en de verloren fietspartij tegen klasbak Thor hushovd.”
Waarin onderscheidt een goed restaurant zich tegenwoordig? De kwaliteit is vaak eenheidsworst, dus zal het Unique Selling Point in andere factoren gezocht moeten worden. De gast in zijn jas helpen bijvoorbeeld, zoals de secretaris onlangs na jarenlange droogte 2x binnen 14 dagen mocht ervaren. Maar het blijft een druppel op een gloeiende plaat. Originele gerechten verzinnen? Ook lastig, want door de overweldigende invloed van buitenlandse noviteiten als tapas, churrascaria, sushi of taco’s kijkt een gemiddelde eter niet gauw meer van zijn bord op.
Wellicht biedt de website www.puuruiteten.nl in de toekomst u een makkelijke manier om eens op een ander lihanboutje te bijten, mits u affiniteit koestert ten aanzien van de biologische keuken. Er staat een lijst gepresenteerd met verantwoorde eetgelegenheden in heel Nederland. Ook op de getoonde informatie kunt u vertrouwen: initiatiefneemster Jeannette van Mullem heeft de restaurants al voor u bezocht met de checklist in de hand. Ieder restaurant heeft een kwalificatie van redelijk tot zeer duurzaam gekregen en is voorzien van een prijsindicatie.
Ook voor de rest van uw biologisch levensonderhoud kunt u de site aanwenden: er kan namelijk ook gezocht worden op duurzame boerenmarkten, winkels, overnachtingen, webshops en kookworkshops. Minpuntje is echter wel dat de vulling nog lang niet optimaal is. Iedereen kan zelf een door hem opgedane pure ervaring doorgeven, maar mevrouw Van Mullem heeft natuurlijk geen zeven magen om alle aangemelde gelegenheden te testen. De detailinformatie per restaurant daarentegen is uitstekend verzorgd. We krijgen bijvoorbeeld info over het MSC-predikaat voor duurzame vis, en voor hoeveel procent (bij benadering) de groente, het vlees of de sappen biologisch zijn.
Dit initiatief sluit goed aan bij de levenswijze van de secretaris die sinds enige tijd alleen nog biologisch vlees (behalve dan de spekjes, want die zijn kennelijk niet verantwoord te produceren) en MSC-vis eet. De inhoud kan nog wel een kwantitatieve boost krijgen, dus hopelijk weet naast geiten wollen sokken drager en Groen Links-aanhanger ook de door de klimatologische onheilstijdingen bang geworden doorsnee-burger de weg naar puuruiteten.nl te vinden!
Er zijn behalve voetbal maar weinig zaken waarover zoveel mensen een mening hebben als over de interviewer die jaarlijks zomergasten presenteert. Die persoon doet het namelijk altijd verkeerd, wat dermate veel wijdverbreid gezeur oplevert dat je je afvraagt wat de eer van dat vakantiebaantje nou eigenlijk precies inhoudt. Is interviewen dan zo moeilijk? Dat is niet te hopen, want er blijken nogal wat functies te zijn waarbij interviewen een wezenlijk deel vormt van de werkzaamheden. Een snelle blik op carrièretijger.nl leert ons dat bijvoorbeeld de beleggingsadviseur, beleidsmedewerker, bedrijfsleider/vestigingsmanager, communicatiemanager, intercedent, journalist, marktonderzoeker, p&o adviseur, redacteur en de uitvaartondernemer met regelmaat interviews afnemen.
Hoewel ik mijzelf graag als een creatief denkend persoon mag bestempelen, zou ik op zowel de eerste als de laatste beroepsgroep zo één, twee, drie niet gekomen zijn. Niets ten nadele van mijn persoonlijke financiële adviseur, maar mijn ervaring met gesprekken met beleggingsadviseurs is dat ik als klant de vragen stel en de tegenpartij grossiert in vage antwoorden. Ik begrijp nu pas dat het andersom zou moeten zijn. Ziet u de vragen van uw interviewende beleggingsadviseur trouwens al voor u? ‘Bij de polis die ik u aanbied betaalt u de eerste vijfentwintig jaar alleen maar kosten, daarna krijgt u misschien rendement, wat vindt u daarvan?’
De uitvaartondernemer zou ik al helemaal niet bedacht hebben. Die beroepsgroep heb ik reeds lang geleden uit mijn hersenen verdrongen in de hoop dat er daardoor niemand meer dood gaat. Ik ben namelijk nogal een huilebalk, eerlijk gezegd op het genante af. Zelfs bij de uitvaart van een volslagen onbekende kat, hond of desnoods cavia sta ik te grienen alsof ik mijn eigen kinderen ten grave draag, de god waarin ik niet geloof verhoede dat dat laatste mij overigens nog eens moet overkomen, daar niet van. Anderzijds, belangrijk is het natuurlijk wel. Een goed interviewende uitvaartondernemer – wat trouwens een naar woord is, de een zijn brood is de ander zijn dood, maar om dat nou zó te benadrukken! – voorkomt uitglijders die overigens wel een vrolijk licht op de droevige zaak kunnen werpen.
Het zal duidelijk zijn dat het met mijn hyperemotionele inslag geen goed idee is als ik zelf uitvaartondernemer word. Mijn beleggingsresultaten van de afgelopen tien jaar moedigen een keuze voor een carrière als beleggingsadviseur ook niet echt aan. Toch mag ik graag interviewen. Niet in de laatste plaats komt dit door de transformatie die veel geïnterviewden ondergaan op het moment dat de interviewer ten tonele verschijnt. Ineens verandert de gesprekspartner van een zielig hoopje ellende zonder gevoel van eigenwaarde in een persoon met een mening die ertoe doet. Het leuke daarbij is dat het helemaal niet van belang blijkt te zijn of het gaat om een interview voor een vooraanstaand, internationaal medium zoals bijvoorbeeld het NUtblog, een dertien-in-een-dozijn relatiemagazine of het plaatselijke sufferdje. De gedachte eindelijk eens belangrijk genoeg te zijn om door een heuse journalist of zoiets ondervraagd te worden, maakt onvermoede trots in de gesprekspartner los. Niet zelden worden er in de antwoorden verrassend grote omwegen gemaakt om vervolgens te verzanden in een prachtig cliché.
Doch, het omgekeerde komt ook voor. Zeker wanneer de interviewer een microfoon en een camera meeneemt, willen de mensen nog weleens dichtslaan. Dan schieten opeens de oogjes van links naar rechts, op zoek naar de nooduitgang en zie je de gesprekspartner hopen op een bomaanslag vlak in de buurt. Op die momenten is het extra leuk de microfoon gewoon voor de mond van de ondervraagde te houden en hem of haar enkel vriendelijk toe te knikken. Zeer zeldzaam zijn de mensen die dan nog weten te zwijgen. Meestal komt er iets heel onzinnigs uit, heerlijk.
