Eén van de saaiste grappen van de laatste twee decennia wordt doorgaans gemaakt wanneer iemand zijn omgeving durft te bekennen dat hij naar een concert van Paul Simon danwel Simon & Garfunkel is geweest: Hij betrad zeker het podium op een rolstoel? Meestal slaagt de maker van de grap er nog in ook om zichzelf op de dijen te slaan van plezier. Hi hi, ha ha.
Zeker Paul Simon verdient meer respect, vinden wij van NUt. Als muzikaal brein van het duo heeft hij de jaren zestig kleur gegeven met unieke muziek. En later kwam hij steeds met uitstekende platen. Zelfs het nog niet zo heel lang geleden verschenen “Surprise” is zeker de moeite van het luisteren waard.
Theaterregisseur Alvis Hermanis van het New Riga Theater meent zelfs dat Simon & Garfunkel hét symbool zijn van de sixties. Samen met zijn theatergroep heeft hij dan ook een drie uur durend stuk samengesteld op basis van hun songs. Er wordt niet in gesproken. Logisch dus: het stuk heeft de naam The Sound of Silence meegekregen. Het uitgangspunt maakt nieuwsgierig. Hoe verwoordt je de sixties zonder te spreken en met op de achtergrond alleen muziek? En dat alles zonder te vervallen in hopeloze clichés? Het antwoord is nabij: in september wordt het toneelstuk opgevoerd in Groningen en Rotterdam.
Tenslotte de meest fascinerende vraag: wat vindt de filosoof Paul Simon hier zelf van?
Paul Simon, foto: www.paulsimon.com
Categorie: alvis hermanis, new riga theater, paul simon, simon and garfunkel, sound of silence
donderdag 4 september 2008 at 8:09 pm |
onterechte grappen inderdaad; Simon heeft veel invloed gehad. Hij was een voortrekker in het combineren van muziekculturen (Diamonds on the soles of her shoes is bovendien een klassieker)