Agressieve, bloeddorstige honden, 26 zijn het er. Bijna een minuut lang zijn ze in beeld. Rennend door een lange straat, rennend, nietsontziend dwars door terrasjes heen, mensen springen snel weg. Plots blijven de honden stilstaan op een straathoek, ze lijken hun doel te hebben bereikt. Het beeld draait naar boven waar een man angstig voor het raam van zijn appartement naar de honden kijkt. Het blijkt een droom, een terugkerende droom van de man te zijn.
Het is gelijk de eerste scène uit Waltz With Bashir, een kruising tussen een documentaire en een animatiefilm over de oorlog Libanon in 1982. De droom is van een vriend van Ari Folman, de filmmaker zelf. Zijn vriend vertelt hem van de droom en zo ontdekt Folman dat hij die hele periode heeft weggedrukt in zijn geheugen.
Door oude strijdmakkers op te zoeken probeert hij dat beeld terug te krijgen. Bij een bezoek aan één van die jongens, een rijke falafelhandelaar die nu in de buurt van Utrecht woont, komen opeens alle beelden van die oorlogstijd weer terug.
Het is niet het thema maar de unieke stijl die deze film maakt tot wat het is. Een unieke kijk in een persoonlijk, waargebeurd levensverhaal van een filmmaker uit Israël. Folman heeft zijn oude vrienden geïnterviewd en dit verwerkt tot een ‘documatie’, een briljant idee.
Aan het eind van de film gaat het getekende beeld langzaam over in bestaand beeld van de slachting in Sabra/Shatila. De impact van de film is, tot dit moment, groot. Door dit fragment boet de film aan kracht in. Desalniettemin is dit een aanrader van de eerste orde. De oorlog wordt inzichtelijker en het is een genot om naar de beelden te kijken. Bovendien is de filmmuziek, van klassiek tot pop, een echte aanvulling. NUt geeft vier plussen. Ga zelf kijken wat de zesentwintig honden betekenen …
(Still: www.labutaca.net)
Tags: 26 honden, animatie, Ari Folman, Beiroet, Libanon, Waltz With Bashir
