NUtblog innoveert: 1e poll

Die verraderlijke roze koeken

De laatste maanden stouw ik er weer teveel naar binnen. Op het cup-a-soup tijdstip heb ik er soms zo verschrikkelijk zin in, ondanks de twee dagelijkse stuks fruit die ik dan ook braaf verorber. Ze zijn ook zo verraderlijk lekker, die roze roeken, ook wel bekend onder de naam glacé-koeken. Als ik in de buurt van de kiosk in het ziekenhuis ben, geef ik me toch weer over aan deze verleiding en ben ik voor 70 eurocent weer een smaaksensatie verder.

Tevens krijg ik door de roze koeken mijmeringen aan mijn studietijd. In de pauze van een college even naar de automaat of die goeie ouwe mensa om er eentje te scoren. Ja, die mensa: satésaus van bedenkelijke kwaliteit, nog dubieuzere alleenstaanden, de vreselijke kassawijven met immer dezelfde rituelen, de homo met zijn wiegende loopje achter het transportkarretje….en toch bleef je er komen. Want het moet gezegd worden: naast de altijd aanwezige glacés waren de roombroodjes uiteraard ook niet te versmaden. Volgens ingewijden schenen de vegetarische kroketten ook erg lekker te zijn. En wellicht is het NUt-zaadje hier wel geplant. Want naast gezeik over nutteloze colleges werden hier toen al gesprekken gevoerd over de aangename verrijkingen des levens door de beschermheer, de voorzitter en de secretaris.

Roze koek, bron: www.flickr.com

Na deze herinneringen even kort wat feitjes over deze Roze koek, want vanaf nu met een hoofdletter. Het Roze laagje is fondant, een mengsel van suiker en glucose. Op TV heeft de koek verdere bekendheid gekregen door het typetje Roos van der Zande, presentatrice van het kinderprogramma Villa Achterwerk. Zij was verslaafd aan Roze koeken en had daar dan ook een hele voorraadkast van. Er is ook een website gewijd aan de lekkernij, http://rozekoek.nl, waar gewag wordt gemaakt van het Roze Koeken Collectief, niet te verwarren overigens met de Urban Cookie Collective. Interessant op de site is een verwijzing naar een test van Omroep Gelderland, maar misschien moet de secretaris deze binnenkort dunnetjes, maar liever dikjes over doen.

Een normale Roze koek bevat 245 kcal en 4,4 gram verzadigd vet, 6,6 gram onverzadigd vet en helaas enkele tienden grammen transvet. Tevens tel ik 7 E-nummers op het pakje dat ik gekocht heb. Als ik daar maar niet agressief of hyperactief van word! Gelukkig zit er ook citroenrasp in, dus helemaal ongezond is het niet…..

NUt-voornemen 2009: Wende!

De secretaris is niet zo van de goede voornemens. Moraalridder als hij is, vindt hij dat je het hele jaar door bewust moet consuminderen en trouw moet blijven aan weloverwogen realistische principes. Een nieuw jaar kan je wellicht aan het denken zetten, maar ten aanzien van substantiele wijzigingen in het waardenpatroon dient er eerst een zorgvuldige afweging te worden gemaakt. Momenteel zijn mijn eega en ik ons stevig aan het beraden op onze vleesconsumptie na het zoveelste artikel over de desastreuze gevolgen van de productie van pakweg een kotelet of blinde vink.

Voor NUt kunnen echter op het terrein van de voornemens altijd verkwikkelijke plannen worden gesmeed, al hoeven deze natuurlijk niet seizoensgebonden te zijn. Voor de secretaris geldt dat hij dit jaar toch echt eens naar een optreden van niemand minder dan Wende Snijders wil. Want Wende is een en al passie, kwaliteit en opwinding. Een paar jaar geleden zag ik haar voor het eerst, toen zij Franse chansons ten gehore bracht. Gefascineerd raakte ik door haar vertolking van de door mij geliefde Brel-nummers. De bezieling die ze op het toneel legt, is verbluffend en zelden vertoond.

Wende is een drukke, onrustige vrouw die moet blijven creeren. Een tijdje terug zag ik haar bij ‘De Wereld Draait Door’. Ze is aandoenlijk eerlijk en onzeker, ze bleef maar draaikonten en gesticuleren. Maar als ze deze energie kanaliseert in een optreden, dan gebeurt er wat! Overigens is ze aanstaande maandag op TV te zien in Wilfried de Jongs ’24 uur met….’. Dat kan toch niet goed gaan, Wende die genoodzaakt is om een etmaal in een 1 kamertje door te brengen. Waarom is ze op zijn uitnodiging ingegaan? Een stukje zelfkastijding?

Haar speciale overkomen valt wellicht deels te verklaren door haar internationale jeugd. Wende Snijders werd in 1978 geboren in Beckenham, Engeland. Tijdens haar vierde levensjaar woonde ze in Indonesië en van haar zesde tot negende jaar in Guinee-Bissau waar ze een Franse school bezocht. Daarna kwam ze naar Nederland, waar ze in Zeist ging wonen. Ze deed daar eindexamen vwo en ging vervolgens naar de Academie voor Kleinkunst waar ze in 2002 afstudeerde.

Wende Snijders, bron: www.avro.nl

De secretaris zal hier angstvallig haar agenda bijhouden, wie heeft interesse om hem te vergezellen?

In almost every picture #7

Als je iets maar lang genoeg volhoudt, kan het vroeg of meestal laat uitdraaien op iets bijzonders. Deze stelling van de beschermheer van NUt wordt ondersteund door talloze populaire fotoboeken, waarvan In almost every picture #7 voorlopig de nieuwste is. 

Wat is hier het geval? Een Nederlandse mevrouw met de inspirerende naam Ria van Dijk heeft vanaf 5 september 1936 jaarlijks een foto van haarzelf in de schiettent op de kermis laten nemen. Aan het werk, dus geweer op de jaarlijks kloeker wordende schouders, en knallen maar. Enkel in de oorlogsjaren, de enige tijd waarin er ironisch genoeg alle aanleiding was om het geweer echt aan de schouder te zetten en met scherp te schieten, werd het levenswerk onderbroken. Ria begon op haar zestiende en eindigde 63 foto’s later, ze moet toen bijna 90 of zelfs nog ouder geweest zijn. 

Interessant natuurlijk, want een kermis is een vergaarbak van vrolijke, dronken en meestal ook veel sneue types en die figureren maar wat vaak op de achtergrond. Zoals de Viva (jawel!) schrijft: “…alles verandert, behalve Ria’s schiethouding.” KesselsKramer Publishing verzamelde de plaatjes in een boek en gaf het de wat lukraak klinkende titel mee. Hier koopt u het: http://www.kesselskramerpublishing.com/

Onbekend is hoeveel fotografen Ria in die 70 jaar heeft omgelegd.

Foto: kesselskramerpublishing.nl

Eighties-nostalgie (VI) – Propaganda

In de 80′s serie van de secretaris (wordt iemand het al beu?) dit keer aandacht voor een band van onze oosterburen: Propaganda. Deze avant-gardistische band werd in 1982 opgericht door Ralf Dörper, maar brak echt door nadat Michael Mertens en Claudia Brücken er bij kwamen. Onder invloed van producer Trevor Horn en journalist Paul Morley, die gebruik maakten van nieuwe technologische mogelijkheden, stak de groep boven het maaiveld uit. De muzikale begeleiding van de songs van Propaganda werd als experiment in eerste instantie volledig op de computer gemaakt. De videoclips werden voorzien van futuristische decors en sfeer.

“Dr. Mabuse” , vernoemd naar de beroemde film van Fritz Lang, was wereldwijd een redelijk succesvol nummer, maar echt bekend werd de groep met de singles “P-machinery” en met name “Duel (eye to eye)”. De combinatie van de synthpop en de bijzondere, haast buitenaardse stem van Brucken maakt hun muziek aanstekelijk; daarbij bevatten de teksten van Propaganda diepgang en getuigen ze van historisch besef.

Let overigens op de vloer in deze clip. Als dit niet NUt-waardig is? Ook de voorzitter en de secretaris hebben een dergelijk motiefje liggen. NUt is deze band dus schatplichtig….

Restaurant Blauw (2) ++++½

De voorzitter van NUt is niet alleen een buitengewoon getalenteerd gentleman, maar ook een redelijk ingetogen mens. Doch, als hij eens echt enthousiast is, zoals bij deze post over Restaurant Blauw, dan is zijn enthousiasme direct aanstekelijk. Hoogste tijd dan ook voor de beschermheer om samen met de voorzitter ter tafel te gaan voor een second opinion.

Welnu, restaurant Blauw zit zeven dagen per week, avond aan avond, propvol. En dat komt niet alleen doordat er door de beperkte afmetingen slechts plaats is voor een man of veertig. De keuken is gewoon erg goed. Wij gingen van start met een glaasje van de rode huiswijn, die geen heel uitgesproken smaakaccenten heeft, maar er best mag zijn. Terwijl we ons over de menukaart bogen, die de voorzitter overigens uit zijn hoofd lijkt te kennen, knabbelden we twee soorten kroepoek weg met een verdomd verleidelijk dipsausje. We kozen voor ayam bungus karee en laksa blauw vooraf, gevolgd door ikan masak pedas en ayam sanur. Gezien het aantal bijgerechten en de kwaliteit ervan, is het einde van deze hoofdgerechten nooit in zicht gekomen. Ergens voelde dit spijtig, want het smaakte allemaal voortreffelijk. We sloten af met een uitstekende espresso (de voorzitter kon het weer niet laten) en een Icetea (de beschermheer kon het ook weer eens niet laten) en gingen zeer voldaan huiswaarts.

De voorzitter had geenszins overdreven: omdat ook de bediening bij Blauw prettig is, zijn de 4,5 NUtsterren die de voorzitter in een eerder stadium al gaf, zonder meer terecht. Blauw bevestigt keer op keer haar status van toprestaurant en is nog betaalbaar ook. De second opinion komt dan ook op dezelfde score uit: 4,5 NUt ster uit 5: ++++1/2. Bravo!

Volgende keer maar eens Amsterdam voor de third opinion, want ook daar heeft Blauw een filiaal. En misschien dat we daarna wel aandeelhouder worden…

Foto: restaurantblauw.nl

Mediterrance (+++1/2)

Het was rustig die avond in het Apeldoornse restaurant Mediterrance, waar tafelgenoot R. en de beschermheer van NUt neerstreken na een wandelingetje door de doodse straten van het stadscentrum. Maar goed, de regen sloeg dan ook horizontaal tegen de ruiten en de wind joeg de stenen zowat uit het marktplein. De enkeling die zich op straat waagde, spoedde zich diep verscholen in zijn kraag naar zijn plaats van bestemming. 

Wat een opluchting om dan in een keurig verzorgd interieur binnen te stappen waar de temperatuur precies goed is. Niks zo vervelend als een restaurant waarbij de tocht je zowat door de deur naar buiten blaast, zeg ik altijd maar. Eenmaal bladerend door de menukaart viel ons oog op het driegangen menu dat voor Franse prijzen aangeboden wordt: €17,50. Tegen een dergelijk schappelijke prijs eet je tegenwoordig alleen nog maar bij Les Routiers! 

R. en ik startten beide met een garpaccio, die dermate lekker was dat we overwogen om de vriendelijke en correcte serveerster te vragen of het driegangen menu ook drie keer de garpaccio mocht omvatten. We gingen door met een prima, pittige lamskebab (de beschermheer) en een biefstuk in pepersaus (R.). Dit alles gecombineerd met een salade zonder poeha en gebakken aardappeltjes. Ondertussen bespraken we de belangrijke dingen des levens, voordat we verder gingen met een sorbet, of nou ja, een paar bolletjes redelijk laf ijs met wat verse vruchten.

Al met al bood Mediterrance bijzonder veel waar voor die € 17,50, concludeerden we onder het genot van afsluitende kop thee en koffie. Voor de € 51,50 die uiteindelijk op de rekening stond hadden we met zijn tweeën een zeer genoeglijke avond beleefd, wat behalve aan onze eigen, uitstekende humor ook te danken was aan de meer dan goede gerechten. 

Was er dan verder niets te zeuren dan het slechte weer? Jawel, de rode huiswijn was allesbehalve bijzonder en eerlijk gezegd aan de zure kant. Verder niets dan lof, en dan bedoelen we geen witlof. We komen graag nog eens terug, Mediterrance is een aanrader vanwege de uitstekende prijs-kwaliteit verhouding en scoort 3,5 NUtster uit 5: +++ 1/2.

 Foto: mediterrance.nl

Heerlijk Eerlijk Heertje afl.3

Vasthoudend als wij van NUt zijn blijven wij Raoul Heertje op de vrijdagavond volgen bij zijn pogingen om van Heerlijk Eerlijk Heertje een optimaal transparante talkshow te maken. Gisteren bevatte de uitzending twee hoofdthema’s, die beide best de moeite van het bespreken waard zijn.

Ten eerste werd ingegaan op de rol die kijkcijfers spelen voor programmamakers. Heertje gaf inzicht in het dilemma dat dan onvermijdelijk de kop opsteekt: ga je als programmamaker voor een inhoudelijk naar eigen beoordeling zo goed mogelijk programma, of bezwijk je voor de verleiding om de inhoud aan te passen aan het verloop van de kijkcijfergrafieken. Heertje koos opzichtig voor het tweede en liet voortdurend de op een ander net startende Ivo Niehe door zijn uitzending heen monteren.  

Ten tweede werd ingegaan op de bepalende rol die journalisten kunnen spelen in de beeldvorming. Hiervoor werd Ronald Sörensen van Leefbaar Rotterdam aan tafel uitgenodigd. Deze Rotterdamse politicus met een mening, met wie wij ons overigens maar moeizaam een leefbaar huishouden voor zouden kunnen stellen, maar die wij toch wel waarderen om zijn rechtlijnige meningen, verkondigt te pas en ook wel te onpas dat het rechtse geluid door actualiteitenprogramma’s voortdurend aangevallen en zelfs voor gek gezet wordt. Heertje maakte met een casus uit NOVA, waarin Twan Huys in de bewoordingen van Heertje Ronald Sörensen “gewoon naait”, duidelijk dat Sörensen een punt heeft. Ronald Sörensen zelf was vervolgens met stomheid geslagen die hij niet alsnog ook door Heertje gepiepeld werd. 

Bijzonder was echter vooral dat Heertje, die de afgelopen twee uitzendingen een waardeloze talkshow host leek te zijn, nu opeens twee meer dan uitstekende interviews produceerde. Waarvan akte en waarvoor hulde.

Ruim baan voor vrouwelijke kunstenaars

In een artikel op internet las ik dat slechts 4% van de museumstukken door vrouwen gemaakt zijn. Dit is toch wel een opvallend laag percentage. Heeft de invloed van de feministen in de afgelopen eeuw de kunst dan nauwelijks bereikt? De filosofe Mieke Boon probeerde in de Trouw onlangs deze verhouding te verklaren. Zij deed dat aan de hand van de Franse impressionistische Berthe Morisot. Nee, ook ik had nog nooit van deze tijdgenote van Edouard Manet gehoord.

Boon stelt dat Morisot de impressionistische stijl verregaand heeft ontwikkeld, in tegenstelling tot Manet. Een van de redenen waarom Morisot desondanks minder beroemd is geworden dan Manet, is het feit dat vrouwen niet geacht werden provocerend werk voort te brengen. Als mannen dat in die tijd deden, werd dat als een vorm van agressie beschouwd, wat duidde op lef, meeslependheid en zelfs genialiteit. Manet bijvoorbeeld maakte moedwillig schilderijen die het publiek schokten. Vrouwelijke kunstenaars zaten eigenlijk gevangen in een wereldje van lieflijke, alledaagse en zeker niet te gedurfde tafereeltjes.

Interessante visie; ik moet ook zeggen dat ik spontaan niet veel beroemde vrouwelijke kunstenaars kan noemen. Ik kom niet verder dan Bridget Riley, Frida Kahlo, Sonia Delaunay en -in ons eigen land- Charley Toorop. Wellicht stokt mijn geheugen enigszins, maar het is niet zomaar een karig rijtje. Laten we hopen dat we over pakweg 50 jaar ten aanzien van deze vraag een luxeprobleem hebben.

Overigens is er van Mieke Boon onlangs een op het eerste gezicht aardig boek uitgegeven: ‘De kunst van het kijken. Kunst in een ander perspectief’. Daarin wordt getracht antwoord te geven op vragen als ‘Kun je beter leren kijken? Langer, intensiever, met een ruimere blik?  In de ogen van NUt lijkt dit wel noodzakelijk, want museumbezoekers blijven gemiddeld slechts negen seconden voor een schilderij staan!

 

Cache-cache van Berthe Morisot, bron: ibiblio.org

Muis – Lucy Cousins (++++1/2)

Als kritische mediabeschouwer schiet je soms wat door en ga je elke uitzending van welke aard dan ook analyseren en beoordelen. De plusjes en de halfjes sidderen door je hoofd, terwijl je ondertussen de juiste superlatieven of kritische noten poogt te formuleren. De secretaris heeft de neiging ook kinderprogramma’s met het gedachtegoed van NUt te aanschouwen. Op zich ook weer niet verkeerd: de vraag of iets pedagogisch verantwoord is, is natuurlijk niet irrelevant, ofschoon deze hopelijk ook niet teveel aan je geweten blijft knagen.

De secretaris kijkt met zoon- en soms ook dochterlief graag mee naar de serie ‘Muis’ , gebaseerd op de verhalen van de Engelse schrijfster Lucy Cousins. Hoofdrolspeler is – het zal u niet verbazen-  de sympathieke Muis. Samen met zijn vriendjes Kees Krokodil, Eddie Eekhoorn, Kora Kip en Oscar Olifant beleeft hij allerlei brave avonturen. Braaf, want Muis en co verzanden gelukkig niet in gevecht, geduw of ander agressief gedrag, waar ik zelf vroeger als kind al een broertje dood aan had. Niet dat er nooit iets mis gaat, er wordt wel eens van de fiets gevallen of iets dergelijks, maar dan wordt er al snel weer getroost en gelachen. Ze beschikken over een enorme veerkracht, die beesten.

Op de videoband ‘Spelen’ waar ik zelf al nauwelijks genoeg van kan krijgen, spelen de olijke dieren verstoppetje, gaan ze op elkaar paardjerijden (toch lastig met een olifant erbij) of formeren ze samen een vrolijk orkest. Dit alles immer opgewekt geluimd en met tomeloze energie. Hoogtepunt van de band is het potje tennis, waarin een indrukwekkend gemengd dubbel ten tonele wordt gevoerd.

De beoordeling van NUt kan dan ook niet anders dan uitkomen op een ++++1/2, omdat het lachje van Kees Krododil na verloop van tijd enige irritaties opwekt. Daar tegenover staat wel dat niemand minder dan Fay Lovsky het geheel van prettig commentaar voorziet en dat elk verhaaltje stipt 5 minuten duurt. Ideaal voor de concentratiespanne en makkelijk als je de band door omstandigheden halverwege moet onderbreken!

Muis, bron: www.voorleesvriendjes.nl