Eighties-nostalgie (VII) – Alphaville

Een zichzelf respecterend muziekkenner weet zijn allereerste singletje nog te herinneren. Helaas, de secretaris moet in deze passen. Misschien kan zijn vader hem tzt aan deze relevante informatie helpen, al was het maar omdat hij dit kleinood waarschijnlijk bekostigd heeft. Ik bezit het overigens nog wel: op zolder staat de doos stoffig nostalgisch te wezen.

Goed, een van de eersten moet toch echt ‘Big in Japan’ zijn geweest van de Duitse groep Alphaville. Het altijd betrouwbare Hitdossier geeft aan dat deze plaat op 5 mei 1984 de Top40 binnenkwam, daar 9 weken bivakkeerde en de op een na hoogste positie in deze lijst bereikte. Nog steeds mag ik dit nummer graag horen. Alphaville had hetzelfde jaar nog hits met ‘Sounds like a melody’ en ‘Forever young’ en werd daarmee een kortstondig toetje van de zogenaamde Neue Deutsche Welle. De Duitse muziek was sinds lange weer opwindend, brutaal en kritisch, want de invloeden van punk, synthpop en new wave deden zich gelden. De eeuwige Schlagers werden daarmee tijdelijk op een zijspoor gezet.

Alphaville, bron: www.comparestoreprices.co.uk

Alphaville werd in 1982 opgericht door Marian Gold, Bernhard Lloyd en Frank Mertens. Hun muziek is lekkere synthpop met duidelijke kunstzinnige accenten en soms wat vage, zo u wilt heel wijze of new-age achtige teksten. Een passage in Big in Japan luidt als volgt: ‘Neon on my naked skin, passing silhouettes of strange illuminated mannequins’. Prachtig, maar waar zou het op slaan, op een prostituee? De titel kan natuurlijk ook gewoon slaan op iemand van de lengte van NUts voorzitter: die voelt zich al gauw ‘big’ in Japan (in Dublin trouwens ook).

Zanger Marian Gold is de enige die anno nu nog overgebleven is van de oude bezetting. In de clips van hun beroemde nummers uit 1984 ziet hij er behoorlijk gay uit, maar hij past goed in de aparte, artistieke en science-fiction setting van hun video’s. Die ademt voor mij een filosofische en enigszins legendarische sfeer uit, maar geen idee of en welk geloof ze belijden. ‘Forever young’ is met het verstrijken der jaren hun beroemdste nummer geworden. Het staat al jaren erg hoog in de Top2000 en wordt her en der nog gebruikt in TV-programma’s of reclames.

Wat mij betreft kunnen meer van hun nummers de tand des tijds doorstaan, al besef ik dan hun repertoire vrij beperkt is. Uitstekende muziek om even bij te ontspannen of licht in hogere sferen te geraken. Ah, zou dat niet met Big in Japan worden bedoeld…..?

Lunch in De Peerdestal (+++½)

Het was lunchtijd op zondag en wij bevonden ons in het Gelderse Ellecom. De Peerdestal, een fijne locatie langs een lokale weg. Een plek waar de tijd heeft stilgestaan.
Het doet ons goed dat er nog steeds mensen zijn die in een geruit jasje hun Van Dobben kroketten op brood nuttigen. En een glaasje jenever ontbrak daarbij niet …

Goed, wat aten wij? De frisse salade met gerookte kipfilet en walnoten was populair en smaakte prima. De voorzitter zelf koos daarnaast voor de stevige Italiaanse tomatensoep, gevuld met crackertjes en pesto. Ook erg goed.
De bediening was wat traag en ook de prijs-kwaliteitverhouding viel tegen. Hierdoor mist De Peerdestal een halve plus. Ondanks de espresso die precies goed van smaak was!

(Foto: www.depeerdestal.nl)

Vlaams wielrennen van start

Hiep hiep hoera, komende zaterdag gaat het Vlaamse wielrennen weer van start met de Omloop van het Nieuwsblad. Na een een korte winterslaap en wat voorbereidende schermutselingen in al dan niet exotische oorden als Qatar, California en Bessèges, kunt u vanaf zaterdag weer genieten van het stoempen over de kasseien in pajottenland en omstreken. Snot voor de ogen, stront op de weg en dan maar de Berendries en de Oude Kwaremont opknallen. Veel rauw-poëtischer kan het niet. 

Waar kunt u dit allemaal volgen? NUt helpt u een handje. De twee meest up to date wielersites zijn wielerupdate.nl en wielrenflits.nl. Op sporza.be is het nieuws ook actueel en daar zijn vaak leuke filmpjes te zien waarmee u gemakkelijk in de juiste stemming geraakt. Dan is er cyclingnews.com voor de uitslagen en op sportwereld.nl vindt u relatief vaak achtergrondverhalen.

Er is echter ook een klein peloton aan fanatiek bloggende wielrenners: Karsten Kroon, Robert Gesink, Bram Tankink, Theo Eltink en Laurens ten Dam bijvoorbeeld. En Lance Armstrong twittert natuurlijk. Laatste tip tenslotte: op rabosport.nl vindt u veel wielerpropaganda van Rabobank…  

De voorspelling voor de Omloop het Nieuwsblad van de beschermheer:

1. Greg van Avermaet

2. Tom Boonen

3. Philippe Gilbert

En nu maar kijken of zijn voorspellende gaven beter zijn dan die van de voorzitter…

 

Foto: sporza.be

Liefde! Kunst! Passie!

Denk je net een wijze blog geschreven te hebben over het beperkt aantal bekende vrouwelijke kunstenaars, word je niet gauw daarna gelogenstraft door de actualiteit. In het gemeentemuseum in Den Haag is tot en met 1 juni de tentoonstelling ‘Liefde! Kunst! Passie!’ te zien. Aan de hand van werken van 17 beroemde kunstenaarsechtparen uit de periode 1880-1960 wordt zichtbaar gemaakt hoe liefdesrelaties doorwerkten in de kunst. Er zijn werken te zien van o.a. Frida Kahlo en Diego Rivera, Camille Claudel en Auguste Rodin en Sonia en Robert Delaunay.

Rond 1900 werden ook vrouwen op kunstacademies toegelaten, al hadden ze niet dezelfde status als mannen. Dat komt ook terug in deze tentoonstelling, waarmee die de conclusie uit mijn eerdere blog staaft dat (zelfs) in het vrijgevochten kunstmilieu de emancipatie van de vrouw nog niet soepel is doorgevoerd. Vaak stelden de vrouwelijke kunstenaars hun leven en werk in dienst van hun man, ook al hadden ze soms meer talent.

Het is echter niet een en al treurnis voor de vrouw. Sommigen kropen later uitde schaduw van hun man, zoals Delaunay, Claudel en Lee Krasner (van JacksonPollock). En Kahlo is – zij het postuum – tegenwoordig beroemder dan haar man. Bovendien was de situatie ook wel eens omgekeerd: Otto Modersohn besefte dat zijn vrouw Paula meer talent had en deed er alles aan, ook na haar vroege dood, om haar werk te promoten

Werk van Sonia Delaunay (Rythme couleur). Bron: www.artnivo.nl

Sommige echtparen werkten zo nauw en liefdevol samen dat het niet altijd duidelijk was wie wat gemaakt was. Volgens Hans en Sophie Arp was hun artistieke samenwerking de eerste stap op weg naar een harmonieuzere wereld. Wauw, dit klinkt erg bijzonder; zou NUt dit ooit kunnen bereiken??

Bron: artikel “Verbintenissen in liefde en Kunst”, Henny de Lange, Trouw 21-2-2009.

Cees Grimbergen, steunpilaar van Rondom Tien

De laatste jaren zit de secretaris vanwege zijn kroost op de zaterdagavond vaker thuis. Het blijkt een vrij barre TV-avond te zijn, hetgeen ook voordelen biedt. Uit die buis en tijd voor de zaterdagkrant, een blogje of lekker tegen elkaar hangen met een glaasje rode wijn of port. Lichtpunt in de programmering van de publieke omroep is ‘Rondom Tien’. Dit discussieprogramma wordt al jaren vakkundig geleid door Cees Grimbergen. Zo bekwaam zelfs, dat ik me afvraag of ik eerder voor Grimbergen kijk, dan voor de inhoud. Want meestal komt er, ongeacht het onderwerp, een goed produkt uitrollen.

Grimbergen bereidt zich altijd erg goed voor. Hij kent de namen en de achtergronden van de gasten. Hij probeert afdwalingen te voorkomen en zodoende laat hij de discussianten tijdig terugkeren bij de stelling. Een paar keer per uitzending vat hij het gezegde kort samen, zodat ook (de later ingeschakelde) kijker de rode draad kan blijven volgen. Ogenschijnlijk gaat hij met alle gasten even gemakkelijk om: of het nu een nonchalante scholier uit Rotterdam-Lombardijen of een breedsprakige hoogleraar betreft. Tevens lijkt Grimbergen goed in de gaten te houden dat iedereen zijn woordje doet: ja, hij is echt ‘in control’.

Cees Grimbergen, bron: www.ncrv.nl

NUt kan dan ook niet anders dan lof uitspreken over Grimbergen. Een kanttekening moet wel geplaatst worden: meestal vermeldt hij twee keer per uitzending expliciet dat het programma live is vanuit ‘Felix Meritis aan de Keizersgracht’. Wordt hij hiervoor betaald of zijn er veel mensen die dit gebouw per ongeluk voorbij lopen? En weet iedereen dat de Keizersgracht in Amsterdam is? Afijn, deze besognes van een provinciaal doen verder niets af aan de kwaliteit…..

Dit is onze tijd (++)

De beschermheer kan zich Thijs Zonneveld nog wel herinneren “vanuit de koers”. Zowel de auteur van deze post als die van het boek Dit is onze tijd koersten namelijk jarenlang over ‘s heren wegen, zoals dat zo mooi heet. Zij waren, om met Tom Egbers te spreken, nomaden van het smalle zadel.

Meest bijgebleven is een onderonsje op de flanken van de Col de la Madeleine tijdens de Alpen klassieker La Marmotte. Samen tegen een stuk of wat Fransen en Italianen, het had wel wat. Zonneveld kon een aardig stukje fietsen, ietsje beter dan de beschermheer in ieder geval. Na zijn wielercarrière werd Zonneveld freelance journalist. Hij schrijft sindsdien onder andere voor nusport.nl, de Pers en Fiets. Met de release van het boek Dit is onze tijd kan de vraag beantwoord worden of de voormalige wielrenner ook een stukje kan schrijven. 

Het antwoord luidt niet ja en niet nee. In Dit is onze tijd schetst Zonneveld portretten van enkele talentvolle Nederlandse renners: Thomas Dekker, Lars Boom, Robert Gesink, Sebastian Langeveld en Bauke Mollema. Zij vormen een verzameling talenten zoals Nederland ze in decennia niet gehad heeft. Aardige alinea’s worden daarbij afgewisseld met nogal matige. De auteur heeft de neiging om drie zinnen achter elkaar te zetten die hetzelfde betekenen. Een zelfverzonnen voorbeeld van zoiets, zodat u weet wat er bedoeld wordt: Hij was niet te kloppen. De snelste van allemaal. Onverslaanbaar in de sprint.

Nee, dit komt de leesbaarheid niet ten goede. Daarnaast worden de zaken vaak van wel erg veel beeldspraak en taalversieringen voorzien. De hoofdpersonen worden de leiders van de oranje revolutie genoemd, dan weet je het wel. Was de schrijfstijl van Zonneveld maar wat nuchterder, van zijn eigen hoofdpersoon Bauke Mollema kan hij nog wel wat leren. Het ene portret is wat beter dan het andere, wat ook geldt voor de anekdotes. Er staan een paar memorabele wielerverhalen in, dat wel.

Al met al is Dit is onze tijd naar NUt-maatstaven een beetje een mager boek waarin de lezer het beste met enige regelmaat een alinea over kan slaan. Een aardig tijdverdrijf voor een verloren, regenachtige zondagmiddag, maar meer ook niet. En dat is twee sterren waard: ++ 

Het boek is te bestellen bij diverse webshops en kost dan meestal iets van € 17,95.

Factory Records, een cultlabel

Factory Records, doet bij u misschien niet meteen een belletje rinkelen. Maar het is het platenlabel van bands als New Order, Joy Division, Orchestral Manoeuvres In The Dark (OMD) en Happy Mondays. Factory Records heeft al jaren een cultstatus wat overigens ook geldt voor de bands in het portfolio. Veel is te danken aan de oprichter, Tony Wilson (die in 2007 overleed). De film 24 Hour Party People (2002) doet het verhaal van het label in geuren en kleuren uit de doeken, met een mooie rol van Steve Coogan.

Factory Records werkte met een aparte catalogisering van eigenlijk alles wat los en vast zat. Alles kreeg een nummer met de prefix ‘FAC’. Hier volgt een mooie opsomming van een greep uit de catalogus:

FAC 1 – het eerste affiche van een optreden in 1978 (zie hiernaast);
FACT* 10 – Unknown Pleasures, eerste, legendarische, album van Joy Division;
FAC 136 – tape (incl. logo) waarmee postpakketten werden verzegeld;
FAC 191 – de huiskat van nachtclub The Haçienda;
FAC 421 – www.factoryrecords.net
Eén van de laatste nummers, FAC 501, kende Tony Wilson, bizar genoeg, toe aan zijn eigen begrafenis en doodskist. Een consequente man, zo te zeggen.

Factory Records werkte vanaf het begin met een vaste ontwerper, Peter Saville. Hij bepaalde het beeld van een generatie muziek in beeld. Saville tekende voor affiches, album covers en vele andere huisstijluitingen. Darnaast waren er uitgaven met (obscure) klassieke muziek maar ook Satie en Sjostakovitsj.

In 1992 werd het label uit Manchester failliet verklaard. Vergane glorie? NUt denkt er anders over, vandaar deze post.

*FACT duidt altijd op een album

Bronnen: Wikipedia en www.cerysmaticfactory.info
(Afbeeldingen: www.cerysmaticfactory.info)

100 jaar futurisme (2)

Een aantal weken geleden keken we al naar deze 20ste februari uit blijkens deze blog, maar vandaag is het dan toch echt exact 100 jaar geleden dat het futurisme de wereld in werd geschreeuwd. Maar dat er ook wol ontstond bleek in de navolgende jaren, toen met name Umberto Boccioni, Carlo Carra, Gino Severini, Luigi Russolo en Giacomo Balla er lustig op los schilderden en/of beeldhouwden. In februari 1912 werd er een tentoonstelling rondom het futurisme georganiseerd in Parijs, het eerste internationale optreden.

De begrafenis van de anarchist Galli (Carlo Carra)

Boccioni schreef voor deze gelegenheid een nieuw, theoretisch essay, waarin hij de formele middelen aangaf om de dynamische constructie in de futuristische schilderkunst tot stand te brengen. Dit betrof dan zogenaamde ‘krachtlijnen’ en ‘strijdvlakken’ die, door het object in de ruimte uit te strekken, de interactie van vormen en omgeving tot stand brachten. Hun expositie werd niet door alle critici als vernieuwend beschouwd, maar dit kwam mede doordat in de jaren daarvoor andere kunstenaars  als Delaunay, Leger, Picabia en Duchamp de futuristische thema’s van dynamisme, kinetica en de machine overgenomen hadden.

De futuristen experimenteerden met diverse vormen. Boccioni exposeerde met sculpturen, Balla verdiepte zich in de chronofotografie en Carra knutselde collages in elkaar. Oprichter Marinetti bleef ondertussen de schreeuwlelijk die permanent de revolutie bleef uitroepen. Ook sloten zich nieuwe kunstenaars aan, zoals Fortunato Depero, die de schepper zou worden van de ‘futuristische fotoperformance’.

Giacomo Balla: Dynamisme van een aangelijnde hond. Bron: www.mat.ucsb.edu.

De Italiaanse deelname aan de oorlog, in mei 1915, deed het patriottisme van de futuristen ontvlammen. Een aantal van hen sloot zich aan als vrijwilliger, aangespoord door hun gemeenschappelijke romantische ideaal. Het werd een regelrechte teleurstelling: de oorlog had niets heroisch en bleek een saaie routine. Daarbij kwamen een aantal futuristen om het leven. De belangrijkste, Boccioni, viel in augustus 1916 van zijn paard: hij stierf in het ziekenhuis in Verona, nadat zijn borst door paardenhoeven was verbrijzeld. Enkelen verlieten de futuristische beweging. Geconfronteerd met de verschrikkingen van de oorlog zou de kunst volgens hen moeten terugkeren naar een meer direct humanistische context.

Hiermee was het hoogtepunt van de futuristische beweging voorbij. Uiteraard waren er nog wel futuristen actief en ook in andere landen was hun invloed nog merkbaar. Maar zo dynamisch als het in de jaren ’10 was, werd het daarna nooit meer.

Bron: Giovanni Lista – Futurisme, ISBN 90 5764 213 1

Treemagotchi

Een direct tot NUtsympathisant benoemd familielid uit het Zuiden des lands wees de beschermheer van NUt onlangs op een nieuw, sympathiek en virtueel fenomeen: treemagotchi. Als die naam u doet denken aan de tamagotchi die enkele jaren geleden om raadselachtige redenen uitgroeide tot een ware rage, dan zit u op de goede weg. De bedenkers van treemagotchi hebben zich er namelijk door laten inspireren. Wat is het geval? U kunt met wat vrienden op een fris groen vormgegeven site een virtuele boom planten die u in leven houdt door online acties uit te voeren die goed zijn voor het milieu, of anderszins toch de wereld als geheel. Hoe meer acties u uitvoert, hoe fraaier de boom eruit komt te zien. Het aantrekkelijk van het hele idee is dat de acties die u uit dient te voren relatief simpel zijn en door treemagotchi worden aangereikt. Een voorbeeld: even met een paar muisklikken aangeven dat u geen prijs meer stelt op de bezorging van een papieren telefoongids. De gedacht is daarbij dat als maar genoeg mensen dit doen, het wel degelijk zoden aan de dijk zet.

Samenvattend: de treemagotchi helpt de wereld vooruit en vraagt daarbij weinig energie en creativiteit. En daarmee is het natuurlijk net wat voor u.

Buchstabenmuseum Berlin

Binnen NUt is er in ieder geval één letterliefhebber; uw gewaardeerde voorzitter. Zijn collectie letters omvat welgeteld één exemplaar. Het betreft een kapitaal ‘J’ van de voormalige gevelbelettering van de Jaffa Apotheek te Utrecht. Een mooi object waarvan de verlichting ook nog werkt.

Laat er nu in Berlijn een museum bestaan voor oude gevel- en neonbelettering. Een waar kerkhof voor de vergane gevelglorie. Het Buchstabenmuseum lijkt mij een reis naar Berlijn waard.
De collectie omvat een groot aantal gebruikte letters van restaurants, bedrijven, de U-Bahn. Er is ook veel materiaal uit de voormalige DDR. Af en toe openen ze hun Schaudepot, binnenkort is het weer zover!

(Afbeeldingen: TypeOff at flickr.com en www.buchstabenmuseum.de)