50 jaar Studio Sport (+++1/2)

Ik weet niet hoe het er bij u uitzag toen u vanmorgen de gordijnen opendeed, maar bij de beschermheer in de tuin was er een soort van moesson losgebarsten waar ze in de Amazone jaloers op zouden zijn. Een prachtige ochtend derhalve om het nog jonge gezin in de auto te proppen en naar Hilversum te rijden voor een bezoekje aan de beeld- en geluidsexperience in het algemeen en de tentoonstelling 50 jaar Studio Sport in het bijzonder. 

De beeld- en geluidsexperience is gevestigd in een opvallend gebouw. Of het aan de buitenkant mooi is met al die gekleurde vlakken valt te betwisten, maar de binnenkant is erg fraai. Mooi ruim opgezet, een enorme hal en een prachtige diepte. Voor de tentoonstellingen zelf is maar een beperkte ruimte gereserveerd, waardoor je als bezoeker razend nieuwsgierig wordt naar wat er nog meer in het pand gebeurt. In eerste instantie dachten wij aan een kerncentrale of een verzorgingstehuis, want er liepen overal mannen en vrouwen met witte pakken. Bij nader inzien bleken dit echter personeelsleden die je voorzien van een ring en je keurig de weg wijzen. Die ring heb je nodig om alle activiteiten te activeren. Je vult 1 keer je naam en e-mailadres in en dan word je vervolgens overal herkend. 

Dit is leuk, want er zijn nogal wat doe-dingen waarbij je opgenomen wordt. Zo kun je zelf geïnterviewd worden door Dione de Graaff (echt waar, meneer de secretaris!), commentaar geven bij een sportfragment, of het sportjournaal presenteren. Al die zaken zijn later via je mailadres terug te zien, waarna je kunt beslissen of je je gestuntel ook aan je vrienden durft te laten zien en horen. 

De Studio Sport tentoonstelling is niet heel groot, maar voor sportliefhebbers wel erg leuk. Twee uurtjes kun je je er zeker wel vermaken, vooral als je houdt van historische sportfragmenten. Wat wij een beetje misten was het échte kijkje achter de schermen. Diep in je hart wil je eigenlijk gewoon een keertje rondlopen op de redactie en een praatje maken met Henri Schut of Toine van Peperstraten. Maar goed, dat kan natuurlijk niet, dat snappen wij ook wel… Misschien dat de documentaire die in één van theaterzalen wordt vertoond dit oplost, maar na kortstondig overleg met onze bijna tweejarige zoon, besloten wij deze over te slaan. Bon, het NUtoordeel luidt drieëneenhalve ster: +++1/2.

Na een broodje kroket en een Italiaanse bol in het grand café dat wij hier verder niet recenseren, waagden wij ons nog even in de vaste tentoonstelling, de eigenlijk beeld- en geluidsexperience. Nou, dat was best veel van hetzelfde en sprak wat minder aan, al was het maar omdat de beschermheer niet van televisiequizzen houdt. Wel was er een behoorlijke tentoonstelling van historisch aandoende filmcamera’s en toebehoren, leuk voor de echte liefhebber. Enigszins vermoeiend was mijn vaste begeleidster Sophie Hilbrand, al lag dat niet helemaal aan haarzelf. Zij sprak me op elke monitor toe om uit te leggen wat de bedoeling was van dittum en dattum en kon daarbij niet verhullen dat ze zelf de teksten af en toe óók wat lang vond.

Tags: 50 jaar studio sport, beeld en geluidsexperience, dione de graaff, NUt, studio sport