Eethuys Dorestad (+++1/2)

Koninginnedag is een prima gelegenheid om een restaurant op zijn kwaliteit te beoordelen. Immers, blijft die overeind onder de hoogspanning van de topdrukte? De beschermheer van NUt en zijn partner hadden weer eens wat te vieren en spoedden zich daarvoor naar Wijk bij Duurstede om aldaar neer te strijken in Eethuys Dorestad. Daar was het inderdaad druk, zodat wij moesten wachten op een tafeltje. Toen dat na een kwartiertje beschikbaar was, bleek het precies tussen een hoge- en lagedrukgebied te staan, zodat wij bijna door de open deur naar buiten tochtten. Niets aan te doen, volgens het overigens best vriendelijke personeel. Wij kozen voor scampi’s en vissoep als voorgerecht, lekker. Al waren de scampi’s aan de zoute kant. De huiswijn zorgde voor een eerste +, erg soepel, rond en een hele aangename afdronk.

 

We zetten onze maaltijd in het gemoedelijke, donkerbruine interieur voort met kipspies in zigeunersaus en een schnitzel in champignonsaus. De kip was aan de droge kant, de schnitzel was ongecompliceerd, precies hetgeen de gemiddelde schnitzeleter zal waarderen, zo vermoeden wij. Erbij werden een beetje groente, prima ananas, heerlijke gebakken aardappeltjes en keurige frieten geserveerd. 

Conclusie: Eethuys Dorestad bleef redelijk overeind in het koninginnedaggeweld. Uit ervaring weten we dat het er op minder drukke momenten nog beter toeven is. Wij twijfelen lichtjes, maar delen dan 3,5 NUt ster uit: +++1/2. Overigens, Eethuys Dorestad hanteert keurige prijzen!

 

Foto: www.eethuysdorestad.nl

Espresso Book Machine

Mocht u een tripje naar Londen gepland hebben de komende tijd, vergeet dan vooral niet om even de boekwinkel Blackwell aan te doen (mits u boekliefhebber bent). Men heeft daar een revolutionair machien staan: de Espresso Book Machine, kortweg EBM. Volgens velen de grootste revolutie in de boekdruktechniek sinds Gutenberg.

Dit apparaat, het heeft iets van een ouderwets kopieerapparaat, drukt en bindt paperbacks op afroep door middel van digitale (PDF) bestanden. En dit in vijf minuten, wat betekent dat er dik 100 pagina’s per minuut doorheengaan. Op dit moment zijn er zo’n 400.000 titels beschikbaar. Naar verwachting zal dit gauw oplopen tot een miljoen. Een mooie kans voor de secretaris om zijn collectie Le Petit Prince uitgaven uit te breiden! Laat de voorzitter nu toevallig in Londen zijn over een kleine maand …

Foto’s EBM (via www.guardian.co.uk)

(Video via www.ondemandbooks.com)

Indrukken uit het Guggenheim (Bilbao)

Ik moest denken aan de openingsscène van Waltz with Bashir: ‘ … Agressieve, bloeddorstige honden, 26 zijn het er. Bijna een minuut lang zijn ze in beeld. Rennend door een lange straat, rennend, nietsontziend dwars door terrasjes heen, mensen springen snel weg.’

Het kunstwerk Head On van de Chinese kunstenaar Cai Guo-Qiang bevat 99 wolven die een aanloop nemen, de lucht inspringen en dan massaal tegen een grote glazen wand aanbotsen, waarna ze hun weg weer vervolgen. Indrukwekkend is het geheel, zeker als je je onder de in de lucht hangende beesten bevindt. Mooi is om je dan om te draaien (tegen de stroom in) en in de gezichten van de wolven te kijken. Net echt, natuurlijk zijn het replica’s gemaakt van was en papier-maché en hangen ze aan een soort visdraad, maar het maakt indruk.

Net als de video-installaties van Slater Bradley. De serie Doppelganger Trilogy toont drie pophelden (Cobain, Curtis en Jackson) op grote schermen in de roes van een broeierig concert. Het is net alsof je er bij bent, daar, twintig of dertig jaar terug. De muziek hoor je al van veraf. Je wordt naar de zwarte coulissen gevoerd door  een smal gangetje waarna de grote schermen opdoemen. Zoals de titel al zegt, zijn de actoren niet de echte maar door de harde muziek en de filmtechniek voel je je alsnog onderdeel van de popgeschiedenis.

Oh ja, het gebouw waar dit alles is tentoongesteld is ook niet mis trouwens!

(Foto: www.caiguoqiang.com)

Simpsonize me

Hopelijk heeft u meer diepgaande dromen, maar voor wie altijd al eens wilde weten hoe hij danwel zij eruit zou zien als stripfiguur is er nu simpsonizeme.com. Hier kunt u met behulp van een geuploade foto van uzelf en door middel van het beantwoorden van enkele vragen een simpons-achtig stripfiguurtje van uzelf samen laten stellen.

Zo’n kans om wat onzinnigs voor u te testen laat de beschermheer van NUt natuurlijk niet aan zich voorbij gaan. Vind ik persoonlijk de Simpsons al niet bijster leuk, dit is helemaal teleurstellend. Het stripfiguurtje lijkt uiteraard helemaal niet. Als ik u een advies mag geven: ga wat leukers of nuttigers doen. Kantklossen bijvoorbeeld, dat wordt de laatste tijd veel te weinig gedaan.

Kinderopvang 2

Terwijl de voorzitter achter de spaanse vrouwtjes aan zit, of bij wijze van dan toch, heeft het kabinet van ons land het maar druk. Zo werd er deze week wel en niet een JSF gekocht en eindelijk ook een beslissing genomen wat de kinderopvang betreft.

Nu volgen wij van NUt vanuit eigenbelang en onze maatschappelijke rol vooral dit laatste dossier met extra veel interesse. Er is nu een regeling bedacht die alleszins redelijk lijkt. Een oplossing ook die zozeer voor de hand lag, dat het enige bevreemding opwekt dat deze al niet meteen ter tafel kwam bij het starten van de hele discussie.

Kunnen we hier wat van leren? Ja, denken wij van NUt. Waarschijnlijk is het precies het procedé zoals het in de politieke handboeken beschreven staat. Als je als beleidsmaker iets wilt veranderen kom je eerst met een onnozel en slecht voorstel. Hierop wordt door de samenleving heftig gereageerd. Vervolgens neem je flink wat tijd waarin je doet alsof je flink nadenkt en om extra geld leurt bij de minister van financiën, waarna je uiteindelijk met je echte voorstel komt, dat dan vervolgens uiteraard zonder al te veel problemen door de tweede kamer geloodst kan worden. Iedereen is immers opgelucht dat het eerste, waanzinnige idee van de baan is.

Zo slecht, beste mensen, is de wereld.

Eenvoudige doch verrukkelijke toetjes

De ontwikkelingen op culinair gebied zijn het laatste decennium stormachtig te noemen. Had je vroeger in een gemiddelde stad de keus uit een Chinees, Italiaan,  Griek of een verdwaalde Mexicaan, nu is het al lang niet meer bijzonder als je een tapasrestaurant of sushibar hebt aangedaan. Evenmin fronst iemand zijn wenkbrauwen als je opschepperig denkt te kunnen vertellen dat je Braziliaanse Churrascaria naar binnen hebt gewerkt.

In de supermarkten is het niet anders. Mijn oma raakte de laatste jaren dat ze nog zelfstandig boodschappen kon doen, de draad al aardig kwijt op zoek naar haar kotelet, rode kool en tomatensoep. Het assortiment is veelzijdiger, ingewikkelder en opdringeriger geworden. Neem nu de toetjes. Waar zijn grootmoeders rijstepap of griesmeelpap gebleven? Goed, ze zijn er vaak nog wel, maar helemaal weggemoffeld door de schreeuwigere Danoontjes, de prominent aanwezige Mona’s en de aan ons geweten knagende Optimel-producten. Allemaal trachten ze ons te verleiden met hun flinterdunne gezondheidsclaims en hun door in hun vuistje lachende reclamebureaus mooi bedachte superlatieven over de smaak van het geproduceerde.

Gelukkig bestaan er nog eenvoudige desserts die ons de keuze uiteindelijk niet moeilijk doen maken, mits de supermarkt in kwestie het product niet elke week verplaatst natuurlijk. De secretaris brengt hier een kleine ode aan de kwarktoetjes van het merk Konings.

Kwarktoetjes van Konings. Bron: www.koningszuivel.nl

Ze zijn er in drie smaken: aardbei, kers en abrikoos. Ik ga meestal voor de laatste, alhoewel de kersvariant 0,4% meer fruit bevat dan de andere twee (2,8% versus 2,4%). Toegegeven, dat percentage lijkt weinig, maar dit gaat niet ten koste van het genot. Wat een heerlijk mild toetje. Lekker simpel bakje ook. Onderin zit het fruit, dus vergeet u niet te roeren, voordat u begint. Kwark en fruit zijn een perfect op elkaar ingespeeld duo. Daar kan geen andere noviteit of uitvinding tegenop op dessertgebied. En voor uw portemonnee hoeft u het ook niet te laten: ik betaalde vandaag welgeteld 29 cent per pakje (200 gram). Ander voordeel is dat deze lekkernij uit het houdbare schap komt, dus slaat u gerust een boel in.

Een waarschuwing: vervoert u ze met enige voorzichtigheid om te voorkomen dat de inhoud uw rugzak besmeurt. Maar voor de rest: lekker lepelen maar!

Martin Bril

Vandaag schenkt NUt graag een moment aandacht aan, hoe kan het ook anders, Martin Bril. De beschermheer vernam het nieuws van zijn overlijden vanmorgen in de Volkskrant en was danig van slag. Eerlijk is eerlijk, ik las de column van Bril lang niet elke dag. Tijdgebrek, gewoon vergeten, dat soort vage redenen. Jammer, want Martin Bril schreef onnavolgbaar. Een heel eigen stijl, een heel eigen onderwerpenkeuze. Uniek werk! 

De beschermheer kon ook wel eens beetje het gevoel hebben van “alweer die Bril”. Bij De Wereld Draait Door, elke dag in de krant, dan ook nog eens in het zaterdagmagazine en op een gegeven moment on top of that in een reclame van radio 1. Dat doet echter niets af aan de kwaliteit van zijn werk. Bril haalde een niveau dat zeldzaam is. 

Jaloers kon de beschermheer soms ook wel een beetje zijn op Bril. Dit was immers overduidelijk een man die durfde te leven, veel meer dan hijzelf. Bovendien had hij wél een natuurstenen huis in Frankrijk.

Bril is jong heen gegaan, te jong. Hij laat een vrouw en twee dochters na. Treurig, de gedachten van de beschermheer zijn bij hen. Pas sinds hij zelf kinderen heeft denkt hij zich écht voor te kunnen stellen wat het verliezen van een geliefde op een onrechtvaardig aandoende leeftijd betekent. Namens Nut: sterkte!

Eetcafé Sam Sam in Den Bosch (++1/2)

Deze recensie is gedateerd. Bij een herhalingsbezoek kwam Samsam veel beter uit de test. Lees hier de nieuwe recensie.

NUt is een samentrekking van de beginletters van Nijmegen en Utrecht, ik herhaal het hier maar even voor de leek. Om elkaar ergens halverwege te ontmoeten is Den Bosch natuurlijk een uitstekende optie. Ede kan natuurlijk ook, maar van die stad wordt NUt (voorlopig nog) niet warm. Er waren genoeg redenen voor de secretaris en de voorzitter om gezamenlijk het glas te heffen: wat dacht u van het jublieum van NUt? Welgeteld 364 dagen daarvoor lanceerde de voorzitter ons geesteskindje. Bovendien de Paasdagen waren aangevangen en het weer was echt belachelijk goed voor de tijd van het jaar.

Na wat omtrekkende bewegingen opteerden we voor het aan de Torenstraat gelegen eetcafé Sam Sam. Dit eetcafe bleek net 2 weken open, zodat de ontvangst logischerwijs hartelijk was. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij op het schattige binnenplaatsje waarvan de muren gelardeerd waren door klimoppen en ander groen gefrutsel. Als vooraf lieten we enigszins voorzichting brood met pesto komen. De voorzitter bemerkte tot zijn spijt dat het waarschijnlijk uit die bekende blauwe winkel kwam. Dit tot schrik van de secretaris die gisteren sinds lange tijd deze keten weer aandeed en nog net op tijd een aanval van hyperventilatie kon onderdrukken, die opkwam toen hij tevergeefs tussen de melee van krioelende klanten op zoek ging naar een bosje waterkers.

Beiden kozen we voor het hoofdgerecht vis als basis: de voorzitter kabeljauwfilet, de secretaris heilbotfilet met kreeftensaus. De temperatuur van de gerechten hield niet over; wat ons betreft hadden ze het nog wel een minuutje in de magnetron mogen gooien. De kwaliteit was vlees noch vis: het smaakte wel, maar ook hier kregen we het niet echt warmer van. De kreeftensaus was zelfs een beetje teleurstellend en de voorzitter kon ternauwernood een verstikking voorkomen, zoveel graatjes trof hij aan in zijn kennelijk niet controleerde kabeljauw.

Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: www.bastionoranje.nl

Over de drank kunnen we een stuk positiever zijn. De begeleidende rose was soepel en fruitig, zeer geslaagd op deze zwoele lenteavond. De espresso als toe kon het oordeel van de voorzitter, die al zuinig over twee sterren begon, gelukkig weer wat oppoetsen. Leuke bijkomstigheid was dat we (wederom tijdens een gezamenlijk uitje) een bekende Nederlander in onze nabijheid konden gade slaan. Na enig nadenken identificeerde de secretaris hem als 1 van de 3 Amstelreclame-vrienden. Digitale navorsingen bevestigden dit: de biervriend in kwestie heet Romijn Conen. Conen huist ook in het Brabantse: hij is oprichter van het initiatief “Het Bossche Makershuis”, dat panden in ‘s Hertogenbosch realiseert voor makers uit alle creatieve beroepen.

De bediening in Sam Sam is ontspannen, maar dient zich volgens NUt wel verder te bekwamen in de achtergrond van de menukaart: het komt wat zwakjes over als je niet weet wat voor (lekkere) wijn je schenkt. Daarnaast ontbrak er een pinautomaat en vinden we Sam Sam nergens op internet terug. Wikkend en wegend komen we daarom tot een redelijke ++1/2.

Nawoord: de voorzitter kan zich geheel vinden in de recensie van zijn disgenoot. Leuke toelichting is wellicht dat je binnen in het restaurant je eten kunt nuttigen op oude bioscoopstoelen.

Boer, ga fietsen met uw kippen!

Een foto op de voorpagina van de Volkskrant deze week toont ons een Nederlandse boer die met een brommertje een ontsnapt schaap terugbrengt naar zijn kudde. Dat doet ons eraan denken dat het vervoer van levende dieren op tweewieler tot onze grote spijt volledig uit het Nederlandse straatbeeld verdwenen is.  Ja, af en toe een idioot kwijlend hondje in een keurig rieten mandje, maar dat telt natuurlijk niet. We hebben het hier over dieren die worden vervoerd om te worden opgegeten. Of verhandeld en dan opgegeten, dat mag natuurlijk ook.

In minder rijk bedeelde landen zie je het nog vaak, en het is altijd een fraai gezicht. Het heeft iets puurs, iets basics, zo’n boertje dat op de fiets, brommer mag ook, een voorraadje kippen of lammeren wegbrengt. Het herinnert ons aan de eerste fase na het jagersbestaan van de mensheid: we vestigden ons ergens, teelden wat sla zonder slasaus en hielden een paar kippen. De wereld was simpel, behalve naar de markt hoefde je nergens naar toe. Mensen, dat is toch wat anders dan 450 km file bij een regenbuitje op dinsdagochtend.

Daarom houdt NUt bij deze een pleidooi voor hetfrequenter vervoeren van dieren op tweewielers in ons land. Wel een beetje diervriendelijk natuurlijk, geen twintig kippetjes in een kooitje van 35 bij 35 cm, anders wordt Marianne Thieme boos. Het zal ons straatbeeld opfleuren en ons een beetje terugbrengen in de richting van de basis van het bestaan.

Volkskrant vernieuwd

De Volkskrant heeft onlangs zichzelf een nieuwe look gegeven, waarbij het tweede katern voortaan op tabloid formaat gemaakt wordt. Zo’n ontwikkeling, daar kijken we bij NUt natuurlijk met argusogen naar. Alleen al omdat het zo’n mooi woord is, argusogen. Gedurende een week wist de beschermheer niet zo goed wat hij ervan moest vinden. Tot gisteren. De 2 (want zo heet het tweede katern, een goede naam die de lading prima dekt) van vrijdag was namelijk prachtig, vooral qua beeld. De fotoredacteur van dienst heeft briljant werk geleverd. Op vrijwel elke spread is een fascinerend beeld te zien. Dames en heren, zoveel lust voor het oog is zeldzaam in een krant. Hulde! Als de Volkskrant dit niveau vaker gaat halen in de tabloid bijlage, zijn wij van NUt vóór!