Naherholungsort Nettetal

Begin mei trok de secretaris net als veel landgenoten er met zijn gezin op uit om even de beslommeringen van alledag achter zich te laten. Die bestonden onder meer uit geklus, getegel en geplak in de badkamer die ons zo in beslag namen, dat we geheel tegen de gewoonte in ons niet optimaal prepareerden. De bestemming was namelijk Nettetal (iets over de grens bij Venlo) en hadden we van die omgeving niet een aantal goede kaarten thuis laten liggen?

Brueggen was ons eerste doel. Dat plaatsje herinnerden we ons nog van een fietsvakantie gedicteerd door het boekje ‘Rund ums Rheinland’ van een aantal jaar geleden. Altijd link zo’n herhalingsbezoek, maar de plaatselijke burcht lag lieflijk op ons te wachten. We paradeerden gevieren door het centrum en verwonderden ons dat er op donderdagmorgen tien uur helemaal niemand te bekennen was behalve twee verdwaalde Amerikanen. We hadden daarvoor een bezoek gebracht aan het Naturkunde en Jagdmuseum, waar zoon en dochter zo nu en dan panisch reageerden op de opgezette dieren – wat ook niet meehielp was dat zoonlief het gezin al om kwart voor zes had gewekt; zou hij aan hetzelfde vakantiesyndroom leiden als zijn vader? Deze onbestemde gevoelens werden echter snel de kop ingedrukt, toen de secretaris in een vitrine een zeer gepast cadeau zag staan voor de voorzitter, waarvan de prijs ook nog eens belachelijk laag was.

Door het aangename weer werden de andere dagen ook voornamelijk buiten doorgebracht, hetgeen ons erg goed uitkwam, omdat het appartement net iets te knus was en de dagen vroeg bleven aanvangen, ondanks vermetele pogingen van mijn eega om vanuit een aantal aan elkaar geplakte dekens een voldoende verduisterend gordijn te maken. Een gordijn lijkt me een toch niet onbelangrijk object bij pogingen om enige nachtrust te verkrijgen, maar kennelijk is men in het buitenland graag voor dag en dauw op. Afijn, ik dwaal af.

Voor de kinderen hadden we een goed programma opgezet, al hadden we enige elementen ingebracht om onszelf niet helemaal weg te cijferen. Zij (en wij dan dus ook) genoten van een leuke speeltuin in Stadsteil Lobberich en helemaal van Natur- en Tierpark Brueggen, waar gelukkig geen van ver gehaalde, misplaatste dieren waren, maar lekker back to basics schapen en hertjes. Het speelgedeelte was echt top; als ouder kreeg je gelijk de neiging om je van je jongste kant te laten zien. Berijdbare paardjes over een automatische band: wat heerlijk dat er begeleiding mee moest met een 2-jarige! Het zelfbedienbare reuzenradje, de matjes-glijbaan, het Ouwehandsachtige treintje, de schommels in alle soorten en maten: dochterlief overwon haar middagslaap en gaf ons op niet mis te verstane wijze te kennen dat ze ook nog even de trampoline op wilde, waarop uiteindelijk een prominent lid van NUts klankbordgroep een mooie salto tentoonspreidde.

Foto: T. Klijn

Wij namen nog een kijkje in het stadsdeel waar wij resideerden, Hinsbeck. Er bleek middenin het centrum een Sculptuurpark (met o.a. een beeld van de Nederlander Jo Gijsen) te zijn en al pratend met een oude bewoner vernamen we dat Hinsbeck een heuse kunstenaarskolonie te zijn. De naast gelegen Krickenberger Seen is een prima uitstapje bij mooi weer dat het water romantisch deed glanzen. Helaas is de burcht gesloten voor publiek; hadden we ons maar beter voor moeten bereiden!

Stefan Przibylla - Korperlandschaft (beeldentuin Hinsbeck). Foto: W. Klijn-Drok

Krefeld bleek een verrassend goede winkelstad en bracht ons op het idee een andere keer getweeen terug te keren. In deze stad beeindigden we ons tripje, want op de terugweg stapten we daar in een heuse stoomtrein die ons deed verlangen naar die mooie treinreizen van weleer. De conducteur was er nog een van het ouderwetse soort en de kleintjes mochten tijdens de pauze allemaal even een kijkje nemen bij de machinist. Voldaan reden we huiswaarts, we waren er “echt even uitgeweest”.

Tags: brueggen, bruggen, hinsbeck, jo gijsen, krefeld, krickenberger seen, lobberich, naturpark, nettetal, schluff, stefan przibylla, stoomtrein, tierpark