Taal is zeg maar echt mijn ding (++++)

De moeder van de Beschermheer kwam op de proppen met een boekje met de titel ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’. Schrijfster: Paulien Cornelisse. Theatermaakster en schrijfster, nooit eerder van gehoord. Maar de moeder van de Beschermheer heeft de zeldzame combinatie van smaak én humor onder de knie, lezen maar, dus!

En daar gaan we al: het nogal zinloze gebruik van het woord ‘dus’ in de voorgaande zin zou prima door Paulien Cornelisse besproken kunnen worden. Het boekje is namelijk een bundeling van columns over merkwaardig taalgebruik die verschenen zijn in nrc.next. Merkwaardig trouwens, die punt tussen nrc en next.

Over het boekje: leuk! Vlot geschreven en gevuld met tal van geestige voorbeelden van merkwaardig taalgebruik. Best wel een aanrader, vinden we bij NUt. Dit soort boekjes is zeg maar echt ons ding. Vier sterren, dus.

Foto: www.pauliencornelisse.nl

Boekje ligt voor €12,50 bij bol.com, maar is vast elders ook wel te verkrijgen.

Een voorzitter delegeert

Een korte blik op onze blogstatistieken toont dat onze vierhonderdste post nadert. Sinds april 2008 mochten wij ons verheugen op bijna 22.000 bezoekers (incl. herhaalbezoeken, geen eigen bezoeken). Wij zijn blij met deze grote aantallen: blijf komen, het wordt alleen maar beter!

Verder blijkt dat onze beschermheer de meeste bijdragen op zijn naam heeft staan, maar liefst 169 posts. De secretaris volgt met 113 posts, een knappe prestatie want hij stapte later in op dit blog en is de voorzitter al ruim voorbij gestreefd. Laatstgenoemde heeft 83 posts op zijn (lange) naam.

Zo hoort het: een goede voorzitter delegeert en laat zich enkel horen als dat nodig is. Verder heeft hij rust nodig om in zijn ivoren toren over de lange termijnstrategie van NUt en het NUtblog na te denken. U hoort snel meer!

(Afbeelding twdhf @ flickr.com)

Indrukwekkende sportvrouwen (9): de hertogin van Kent

Wimbledon is in volle gang en doet het dit jaar bij uitzondering met perfect weer; toevallig net nu het schuifdak in gebruik genomen is. Een van de mooiste momenten in de historie van het vrouwentoernooi op de All England Club vond plaats in 1993, toen de finale al voorbij was. In de bewuste eindstrijd had de Tsjechische Jana Novotna de titel voor het grijpen. Ze leidde met 4-1 in de derde set tegen Steffi Graf en er leek geen vuiltje in de lucht. Novotna speelde zoals het op gras kansrijk is: aanvallend met goede volleys en scherpe sliceballen.

Novotna raakte bij de gedachte aan een eerste Grand Slam-titel echter van de kook en begon -zoals dat in de tennissport heet- te choken. Graf hoefde de bal alleen nog maar een beetje fatsoenlijk over het net te spelen, want Novotna sloeg de ene kolderieke misser na de andere door al het gestress in haar lijf. De Duitse pakte 5 games op rij en stond een stief kwartiertje later met de bokaal in haar hand, terwijl daar natuurlijk nerveuze Novotna had moeten staan.

De hertogin van Kent troost Jana Novotna. Bron: espn.go.com

Wat toen voor de ogen van alle tennisfans volgde, was even opmerkelijk als ontroerend: de hertogin van Kent, die samen met haar man al jaren de prijzen uitreikt, snapte dat ze op dat ogenblik even uit haar traditionele rol moest stappen. Ze liet de gedesillusioneerde Tsjechische uithuilen op haar schouder en sprak haar enkele bemoedigende woorden toe. Wat een geweldige geste van deze Katharine Worsley, zoals haar eigenlijke naam luidt. Een gevoel voor sport kan haar zeker niet ontzegd worden; ze heeft haar ogen vast goed de kost gegeven tijdens al die jaren dat haar man Edward president van de organisatie van het prestigieuze tennistoernooi was.

De secretaris hoopt vurig dat geen enkele speler op het centre court het befaamde knikje naar de koninklijke lounge zal vergeten. Ze zijn schatplichtig aan de hertogin van Kent. Overigens liep het met Jana Novotna uiteindelijk wel goed af: in 1998 pakte zij dan toch de felbegeerde kroon op het heilige gras in Londen.

Michael Jackson overleden (2)

Nu allerlei beelden uit het verleden tot ons komen, beseffen we ons hoe grandioos hij was. Gelukkig zijn er fans die altijd zijn gebleven, maar anderen hebben zich teveel laten meeslepen door de dwaze verhalen en aantijgingen rondom Michael Jackson. Sommige geruchten zullen een kern van waarheid bevatten, maar laten we vooral denken aan, proeven van en ons nog lang laten inspireren door zijn fantastische muziek, dans en clips.

Thriller zal nooit meer geevenaard worden; het is een geniaal album. De Jackson 5 nummers, de Wizard of Oz (er zijn ook leuke musicals!), Ben, Bad, de Moonwalk (mijn broer had indertijd zelf een behoorlijke “achteruitloop” in huis); markeerpunten in de (pop)geschiedenis.

Hieronder secretaris’ mooiste, al is het ondoenlijk om echt te kiezen. Kijk gauw, want al ruim 12 miljoen mensen gingen u voor….Wilt u een reactie plaatsen op youtube bij deze clip? Wurm u ertussen, want elke 5 seconden is het raak!

Michael Jackson overleden

Over de doden niets dan goeds. Geen woord daarom hier over de bizarre kanten van Wacko Jacko. De King of pop is dood. En ook al had hij zichzelf zo genoemd, hij was het wel. Michael Jackson gaat wat de Beschermheer van NUt betreft in de eerste plaats de geschiedenis in als een genie. Een multitalent dat kon dansen, zingen, componeren én producen. En dan schijnt het dat hij ook nog zijn weergaloze shows zelf bedacht.

Michael Jackson heeft de ontwikkeling van de popmuziek beïnvloed als geen ander. Een hele generatie groeide met hem op. Natuurlijk was het de laatste jaren niet meer wat het geweest was. Kapot gemaakt door geld, roem, medicijngebruik en een ongelukkige jeugd. Het heeft zo moeten zijn. Genieën worden zelden oud (de beschermheer maakt zich ook al lichtelijk zorgen), zeker in de USA. Misschien dat hij nu eindelijk de rust vindt die hij altijd gemist heeft.

Kijk hier nog eenmaal naar Michael op zijn best!

De kortstondige heroiek van Paul Dogger

Het zomerreces is ingetreden op TV. Dit heeft zo zijn voordelen. Ik had eerlijk gezegd wel even genoeg van Matthijs van Nieuwkerk en co.  Bovendien is er nu weer plek voor Andere Tijden Sport. Een samensmelting van de twee leukste programma’s op de buis: Studio Sport en Andere Tijden. Onder leiding van Tom Egbers worden belangwekkende of vergeten onderwerpen uit de Nederlandse sportgeschiedenis behandeld. De uitzendingen komen vanuit het Olympisch Stadion, het icoon van de Nederlandse sport.

A.s. zondag is er aandacht voor Paul Dogger. Dogger is een generatiegenoot van Richard Krajicek. Indertijd werd hem een grotere toekomst toegedicht dan de latere Wimbledon-kampioen. In onderlinge duels was Dogger Krajicek ook de baas. De twee vrienden waren tegenpolen: Dogger de extraverte levensgenieter, Krajicek het enigszins eenzame, gesloten boek. In 1988 mocht het Amsterdamse opdondertje op zestienjarige leeftijd al aantreden voor het Nederlandse Davis Cup-team. Later dat jaar deed Dogger mee aan een demonstratietoernooi in Ede, waar -we kunnen het ons nu helemaal niet meer voorstellen-  toenmalige toppers als Lendl, Mecir en Edberg naar toe waren gelokt.

Paul Dogger, bron: www.nos.nl

In de derde ronde van dat toernooi stond hij tegen de nummer 1 van de wereld, Ivan Lendl. Verrassend genoeg bood Dogger zeer goed partij. Bijkans maakte hij Lendl gek door op alles te lopen en alles terug te brengen, een beetje zoals Michael Chang dat een jaar later op Roland Garros tegen de chagrijnige Tsjechoslowaak zou doen. Lendl zal wel gedacht hebben “wat overkomt me nu tegen die snotaap”. Dogger verloor uiteindelijk nipt, maar de tenniswereld lag voor hem open.

Maar -u voelt hem al aankomen- niet dus. Dogger was meer geinteresseerd in meisjes, drank en drugs dan in trainen. Hij verzorgde zich niet goed en kampte met blessures. Bovendien raakte zijn vader ernstig ziek, waardoor de jonge knaap zich nog verder stortte in alcohol en cocaine. Krajicek probeerde hem nog te helpen, maar voor zijn tennisleven kwam dat te laat: in 1993 stopte Dogger met tennis. In 1996 zag hij vanuit een coffeeshop zijn makker Wimbledon winnen; een paar maanden nadat zijn vader, ook ooit een nationale tennistopper, was overleden.

Uiteindelijk is het weer goed gekomen met het branie-jochie van weleer. Na een afkickperiode in de Verenigde Staten woont hij nu met zijn gezinnetje in Amsterdam, waar hij lesgeeft bij een lokale tennisclub. De secretaris kan de partij tegen Lendl nog herinneren en dat zegt toch wel wat, ruim 20 jaar na dato. Wat speelde hij heerlijk onbevangen en fanatiek en wat een ventje met talent en bravoure! Met wat meer discipline en voorspoed had hij op gravel hoge ogen kunnen gooien en had hij wellicht kunnen doen wat Martin Verkerk later net niet is gelukt: Roland Garros winnen. Maar -om maar met Mart Smeets te eindigen- ALS telt niet in de sport. Maar kijken dus zondag; op 19 juli ook een mustsee, dan gaat het over de magie van de Mont Ventoux.

Indrukwekkende sportvrouwen (8): Leontien van Moorsel

De carrière van Leontien van Moorsel, ook wel ‘Tinus’ of ‘de Joekel van Boekel’ genoemd, laat zich eenvoudig opdelen. In voor en na de anorexia namelijk. In zo’n geval dreigt een korte beschrijving van een persoon, zoals wij in deze serie doen, al snel te vervallen in clichés. Dat de allergrootste overwinning in haar carrière de overwinning op die nare eetziekte was, bijvoorbeeld.

Nou ja, erom heen zeilen kunnen we ook weer niet. De anorexia was bij de overigens zeer charmante (de juiste looks en een fraai Brabants dialect) Van Moorsel namelijk mede een gevolg van haar wielercarrière. Om wedstrijden als de Tour Féminin te kunnen winnen, moest ze hard bergop kunnen rijden. En dus lichter zijn dan eigenlijk bij haar lichaam paste. En dus te weinig eten. Het lichaam roept zichzelf in zo’n geval vanzelf halt toe en Leontien raakte na een aantal zeer succesvolle jaren in een diepe dip.

Het was haar huidige man Michael Zijlaard die haar daaruit hengelde. Hij slaagde erin Leontien zichzelf te helpen om met haar ziekte om te gaan.  In 1998 volgde een succesvolle comeback met een emotionele wereldtitel op de tijdrit in Valkenburg. Zijlaard zou niet meer van haar zijde wijken en was jaar na jaar bliksemafleider voor alle spanningen die gepaard gingen met liefst 4 olympische titels.

Tegenwoordig is Leontien van Moorsel een soort van celebrity die succesvol is met allerlei op het eerste gezicht nogal flauwe inititieven als Leontiens Ladies Ride. Af en toe gaat ze sterrendansenophetijsen of start ze een gezondheidswebsite. Mag het, als je zes keer sportvrouw van het jaar geweest bent?

Een laatste en opvallend detail: Leontien kon het meeste pijn leiden als ze ongesteld was. Dus werd haar cyclus zo veel mogelijk op de piekmomenten afgestemd.

Indrukwekkende sportvrouwen (7): Jeannie Longo

Hebben de meeste vrouwen in deze onvolprezen serie niet te klagen over hun looks en charme, van Jeannie Longo kunnen we zulks moeilijk beweren. De in Annecy (mooi plaatsje, prachtig centrum aan een fraai meer) geboren française staat bekend als een bitch. En echt knap is ze ook allesbehalve. Dat zal dan allemaal wel, fietsen kon ze! En kan ze, want dit jaar nog won ze als 50-jarige nog de Trophée des Grimpeurs, een behoorlijk hoog aangeschreven wedstrijd in Argenteuil bij Parijs.

Hoe lang kan een erelijst zijn? Heel lang, zo bewijst Longo. Ze heeft niet minder dan 13 wereldtitels op haar naam staan en werd ook Olympisch Kampioen (en dat kan mevrouw Ottey alvast niet zeggen). Vijftig jaar en nog steeds aan de top. Het geeft echter wel een beetje te denken over het niveau van het vrouwenfietsen, dat dan weer wel. Kunt u het zich voorstellen? Vorig jaar greep ze maar nét naast de bronzen medaille op de tijdrit in Beijing!

Jeannie Longo kan behalve heel hard fietsen ook behoorlijk skiën, ze heeft tenminste een skileraresdiploma en begon haar sportcarrière ook op de lange latten. Berucht is echter vooral haar humeur. Vriendinnen in het peloton heeft ze dan ook nooit gehad, vijanden genoeg. Ook onze eigen Leontien van Moorsel (ook een kandidate voor deze serie trouwens, die houdt u nog tegoed) had niet veel met haar op. Longo verdient echter vooral onze bewondering. Zij was lange tijd van eenzame klasse en fietst ook nu ze dus vijftig is, nog vooraan mee. Een alleskunner bovendien, met gouden medailles op zowel de baan, de weg als tijdens de tijdrit. En wat te denken van een zilveren medaille op het WK mountainbiking?

Foto: http://images.beijing2008.cn

Poll: Tourcolumn?

Eetbar DIT in Den Bosch (+++)

Om de lome zondagmiddag wat dynamiek mee te geven, spraken de Voorzitter en de secretaris een week geleden af in ‘s-Hertogenbosch. Gezellig zo in het midden der woonplaatsen zult u zeggen, maar in werkelijkheid was het een zwaarbediscussieerd compromis, daar beiden te beroerd waren om een langere treinreis te aanvaarden. Toen zij elkaar troffen in de altijd tochtige en allerminst gezellige stationshal was de lucht evenwel zowel letterlijk als figuurlijk opgeklaard.

Zoals vaker doolden de NUt-companen door de stad van de Sint Jan; kennelijk is ons beider richtingsgevoel gauw verdwenen in deze metropool naar Brabantse begrippen. Dit werd opgemerkt door een collega van de secretaris die we tweemaal tegen het kennelijk onzekerheid uitstralende lijf liepen. Desgevraagd adviseerde hij ons een eetcafe, maar daar aangekomen vluchtten wij snel weg, omdat een cordon rokers vijandig bij de voordeur stond geposteerd. Gezien de opentrekkende luchttaferelen was het ook aantrekkelijker om een terrasje aan te doen en na enkele omtrekkende bewegingen vonden we ons heil bij eetbar DIT aan de Snellestraat.

Eetbar DIT. Bron: www.vvvdenbosch.nl

Deze eetgelegenheid is idyllisch gelegen; het terrasje biedt een ongedwongen en gezellig onderkomen. De menukaart was samengesteld rondom het thema nostalgie, iets wat de secretaris en voorzitter gezien hun historisch besef zeker aansprak, alhoewel de pontificale afbeeelding van Ted de Braak nu niet bepaald onze eetlust deed opwekken. Van het diner kon men zelf een evenwichtige symbiose maken door diverse tapas-achtige gerechten te combineren. Dit lukte ten dele. Het brood was plichtmatig, de gefrituurde vis met noodles van de Voorzitter zo-zo; gelukkig ontstegen de gambas in de pittige saus met groenten van de secretaris dit ietwat teleurstellende peil. De mooi oranjekleurende rose was hierbij een prima vloeibare begeleider.

De bediening was niet je dat bij eetbar DIT. Het leek wel of men pleinvrees had, want er was zelden een personeelslid wat zijn of haar hoofd even naar buiten stak. Het voordeel was wel dat de Voorzitter zijn cursus Assertiviteit direct in de praktijk kon brengen. Hij bleek een snelle leerling, want met verve griste hij menukaarten, servetten en andere benodigdheden naar de tafel. Zelfs later thuis moest hij nog in actie komen: door problemen met de pinautomaat bleek de rekening dubbel te zijn afgeschreven.

De espresso als toe sloegen we redelijk vlot achter de kiezen. Na betaling toverde DIT nog een glimlach op onze nog enigszins hongerige monden: op de achterkant van het visitekaartje stond het ludieke terrasreglement, dat gelijkenissen opriep met NUts eigen kant- noch walvoorwaarden! Zo blijkt de bediening van de eetbar niet te reageren op he, jo, joehoe of gefluit, wel op ober of he lekker ding. Misschien moeten we deze laatste banale uitroep volgende keer dan maar van lieverlee uitproberen om tijdig aan ons gerief te komen.

DIT springt qua originaliteit er op sommige aspecten wel uit: het geheel oogt hip, het menu is zeker niet standaard, het terrasje is prima en ook binnen ziet het er trendy uit. De eigenaars doen er echter verstandig aan om de focus binnen het beleidsplan te leggen op twee niet onbelangrijke zaken als je een restaurant exploiteert: de kwaliteit van het eten en de alertheid van het bedienend personeel. We komen daarom uit op een niet becorrespondeerbare +++.