Étape 6: Gerona-Barcelona 181.5 kilomètres
De Tour de France heeft la France verlaten en is neergestreken in Catalunya. Daar wonen natuurlijk geen Spanjaarden, maar Catalanen. Een soort Basken, maar dan handiger. Hun grote mate van zelfbestuur werd bereikt door slim te schuiven met geld in plaats van bommen te leggen onder auto’s. Met datzelfde geld zullen ze de Tour de France organisatie overtuigd hebben van het nut om neer te strijken in Barcelona.
Een stad van dromen, het best vertolkt door Gaudí. Zijn sagrada familia, park guëll en casa batló, ze zijn slechts geëvenaard door diverse bouwwerken binnen de Efteling. Een stad ook met een prachtige Gothische wijk en een bloeiende homocultuur. En met straten waar het bar glad kan worden als het regent, zoals vanmiddag overtuigend gedemonstreerd werd door een aantal renners, waarvoor dank.
De Tour reed vandaag naar een Olympische berg en een voormalig martelkamp ineen. Bovenop de Montjuich, waar de finishlijn getrokken was, zijn immers de Olympische faciliteiten te zien van de Spelen van 1992, maar werden ook zwarte bladzijden spaanse geschiedenis geschreven. Met dikke rode letters van het bloed van de slachtoffers van de dictatuur, die er enthousiast gemarteld werden, tot de dood erop volgde.
Op zo’n plek moet een mens geweest zijn natuurlijk. Toen ik min of meer per toeval eens in Barcelona verzeild raakte, besloot ik de zondagochtend nuttig te besteden. Ik sprong uit het stapelbed van de jeugdherberg op de plaza real, die stonk naar dronken Britten en rottende matrassen en begaf mij goedgeluimd in de richting van de berg. In een opwelling besloot ik om mij het geld voor een buskaartje te besparen en te bekijken of ik te voet de berg kon beklimmen.
Dat kon. Aan de kant van de stad liep een klein paadje slingerend omhoog. Wat ik op mijn route naar boven tegenkwam, overtrof mijn verwachtingen. Ik herinner mij een slapende man in een slaapzak, die, nu ik er nog eens over nadenk, ook best wel eens dood geweest kan zijn, een stuk of wat wazig kijkende verslaafden, een enclave donkere sieraadverkopers die zich opmaakte om in de stad toeristen lastig te gaan vallen, enkele schimmige dealers van snoepgoed waar Tom Boonen maar moeilijk vanaf kan blijven, een ouder echtpaar dat bramen plukte voor in de jam en, jazeker, een volledig naakt paartje dat kreunend de liefde bedreef.
Het peloton nam vandaag de verharde weg naar boven. Thor Hushovd klopte Oscar Freire. Het was te verwachten. Wie wat onverwachts mee wil maken, beklimt de Montjuich beter van de steile kant.
Categorie: freire, hushovd, montjuich, olympische spelen 1992, Oscar Freire, thor hushovd, tour, tour 09, tour de france, tourcolumn
