Martin Ros – Fausto Coppi, een heldenleven (++1/2)

Tijdens het schumen langs de honderden kramen van de Deventer boekenmarkt stond de secretaris pardoes voor een hele rij met wielerboeken. Veel titels die hij kende, onder meer door diverse blogs van de beschermheer, kenner bij uitstek in deze. De secretaris is gelijk Joop Zoetemelk een goede tweede in deze tak van sport. Hij was al een tijdje op zoek naar het boek over Fausto Coppi van Martin Ros. Na veel getuur ontdekte hij een exemplaar tussen de melee en na weinig gedraal schafte hij deze aan met als doel deze op vakantie die de volgende dag aanving, te verslinden.

Ros, de ultieme radioverteller, herkennen we direct terug: aan enthousiasme en vaart ontbreekt het niet in dit boek. Er valt echter genoeg op het verhaal aan te merken. Ros weidt soms teveel uit over anderen (Bartali, Schulte). Deze passages zijn op zich best interessant en wellicht bedoeld om een traditionele biografie-stijl te vermijden. Erger zijn de in overdaad aanwezige verhalingen over zichzelf: zijn in de kiem gesmoorde wielercarriere en zijn mislukte avances bij de meisjes: sorry, maar daarvoor wachten we wel op een realistische biografie over Ros zelf. Tekenend is dat het hoofdstuk over ‘De witte dame’ (Coppi’s geliefde) 12 pagina’s beslaat, waarvan de eerste 5 over de Hilversumse schrijver gaan.

Bron: www.wielersportboeken.be

Het hoofdstuk ‘Klein-Rome in het Maria-jaar 1950′ is helemaal een irritante misser in het boek. Het bestaat uit al dan niet waargebeurde anekdotes uit de naoorlogse jaren rondom Hilversum. De secretaris werd vreselijk door deze niemendalletjes verveeld en bovenal afgeleid van de hoofdpersoon waar het om zou moeten draaien. Een onevenwichtig boek dus, waarin echter de spannende verteltrant en bijzondere woordkeuzes van Ros maken dat je -op net genoemd hoofdstuk na-  het vlot uitleest als wielerliefhebber. Op sommige momenten krijg je van Ros precies waar je naar verlangt en waan je je in een heerlijk jongensboek. NUts oordeel slingert tussen hart en verstand: ++1/2.

Toevallig (?) stuitte de secretaris een paar dagen na het lezen van het boek op een monument van Coppi, op de passo Pordoi in de Dolomieten. Laten we deze grandioze renner niet vergeten!

Monument Coppi op passo Pordoi. Foto: WC Klijn-Drok

Uitstervende ambachten

De mooiste krant van de wereld, zowel online als in papieren vorm, toont een mooie video-impressie op haar site. ‘Disappearing acts’ wat zoveel wil zeggen als uitstervende ambachten.

Eén van die ambachten in de serie is het houtsnijden. Deze man beoefent zijn vak met passie zoals blijkt uit het commentaar bij het filmpje …

Zou bloggen over een jaar of twintig ook een uitstervend ambacht zijn?

(Afbeelding: www.guardian.co.uk)

Markante Mink

Tijdens zijn tienerjaren las de secretaris bij terugkeer van vakantie alle kranten met terugwerkende kracht uit angst om later er achter te komen dat hij interessante sport- of andere nieuwsfeitjes gemist had. Tegenwoordig heeft de secretaris slechts een zaterdagabonnement, zodat het onmogelijk is om alles meer bij te houden. Bij terugkeer dit jaar nam hij deze exemplaren pro forma door; wellicht kon hij de schade enigszins beperken. En zie daar, hij werd onaangenaam verrast toen bleek dat Willy ‘Mink’ Deville was overleden.

Willy Deville is een pseudoniem van William Borsay en is geboren in 1950 in Connecticut. In 1974 richt hij de band Mink Deville op. Hij is een rasartiest die niet onder een stijl te plaatsen valt. Hij mengt blues, cajunmuziek, rock en latin tot een feestelijk en ritmisch geheel. In 1977 scoort hij een wereldhit met ‘Spanish Stroll’, later onder andere nog met ‘Demasiado Corazon’. De optredens van Deville (helaas heb ik vorig jaar naar nu blijkt de laatste kans in Nijmegen aan me voorbij laten gaan) moeten indrukwekkend zijn geweest door zijn energieke en excentrieke voorkomen. Willy was zeker niet moeders mooiste: met zijn verfrommelde en pokdalige tronie leek hij meer op een Puerto-Ricaanse gangster uit een B-film. Zijn authenciteit en - er is geen treffender woord voor- corazon lieten deze mogelijke afschrikking snel naar de achtergrond verdwijnen.

Bij Willy Deville waren sommige zaken ook demasiado: zijn heroineverslaving had hem jaren in de greep. Maar laten we hem vooral herinneren als een ware popartiest die velen geinspireerd en beinvloed heeft. Danst u nog even mee?

Indrukken uit het Berchtesgadener Land

In de eerste vakantieweek streek de secretaris neer in de Beierse Alpen, om precies te zijn het Berchtesgadener Land. Het was weer eens de Baedeker die ons na enkele brainstormsessies hierheen leidde. Mede door de onlangs verkregen TomTom en de opvallend brave kinderen werd de heenreis op betrekkelijk ontspannen wijze volbracht ondanks de niet geheel toereikende nachtrust.

Na 2 campings te hebben afgewezen viel ons kritische oog op camping Muehlleiten bij Schonau am Konigssee. Een prima keus zo bleek alras: een mooie blik op de alpenreuzen, waarvan de Watzmann (2714 m) in deze contreien de grootste is. Daarenboven vriendelijke mensen, goed sanitair, weinig Nederlanders en nog belangrijker, een uitstekende uitvalsbasis om de omgeving te verkennen. Een prachtige wandeltocht in de buurt is de Soleleitungsweg in Ramsau. Dit is een zeer afwisselende route die indrukwekkende panorama’s oplevert, maar ook voert langs grazende koeien, lieflijke beekjes en ‘Gruss Gott’ prevelende Beiers die veel aandacht schonken aan ons kroost dat zich soms zeurend, maar meestal zingend een weg baande naar het eindpunt. Bijkomstig voordeel voor hen was dat dit pad op hoogte (ca 900 m) nagenoeg vlak was (het was ooit een pad om zout te vervoeren, maar de Duits sprekenden onder ons hadden dat al door), dus geschikt voor alle leeftijdscategorieen.

Soleleitungweg, Ramsau. Foto: T. Klijn

Aan het eind wachtte ons een typisch Beiers eethuis, waar we ons laafden aan drinken met gebak en ijs. Want (vr)eten kun je in Zuid-Duitsland; er lijken meer eetgelegenheden te zijn dan monden om te vullen. De secretaris die toch een zekere reputatie geniet t.a.v. het verorberen van gebak, zat na zijn kasekuche bommetje vol: nee, tegen deze tak van volksaard is een gewone Hollander niet opgewassen.

‘s Middags deden we een cooling down in het Zauberwald dat grenst aan de idyllische Hintersee, waar het eigenlijk prettiger toeven was dan bij de Konigssee, waar onze eerste aandacht naar uit was gegaan. We zwierven langs de Ramsauer Ache, een sprookjesachtig beekje waar je graag de liefde zou bedrijven als er geen andere toeristen zouden zijn. Voor de kinderen een speelwalhalla door de inhammetjes waarin ze lekker met steentjes konden gooien en heerlijk in het water konden poelien. De zeer geslaagde tocht eindigde bij de Hintersee, waar rondom op enkele plekken de bezoeker geinformeerd wordt over schilders die zich eeuwen geleden al lieten inspireren door dit natuurschoon.

Carl Rottman schilderde het uitzicht vanaf de Hintersee. Foto: WC Klijn-Drok

Een mooi werk is dat van Carl Rottmann die het betoverende landschapsbeeld treffend op het doek wist te vatten. Toen de zon zich zoetjes aan achter Watzmann en co liet neerzakken, ploften wij gewillig in ons niet geheel aan de Arbo-eisen voldoende campingstoelen, nippend aan een verantwoord glaasje druivensap.

Sint Agatha (plekken in NL wigk (6))

Het is tijd voor deel zes van onze serie ‘plekken in Nederland waar ik graag kom’. Vandaag St. Agatha, een Brabants dorpje aan de oevers van de Maas.

Het was een mooie, hete zomerzondag, zo’n dag met een landerigheid die constant op de loer ligt …
Doel van het bezoek was het nieuwe onderkomen van de zeer gewaardeerde oom en tante van de voorzitter (eerstgenoemde had het Agathaanse landschap versneld langs zich heen zien gaan voor hij mij op station Cuijk oppikte).

Het is een ‘echte’ reis naar het dorpje vanuit het midden des lands, via o.a. het gloednieuwe station Mook Molenhoek. Vroeger kwam de voorzitter vaak en graag in Mook (gem. Limburg!). Was de voorzitter toen ook al voorzitter? Jazeker en wel van een ‘clubje’ waar in feite de rigide beginselen van NUt liggen, maar dat terzijde. De gevoelens van nostalgie waren van korte duur.

Goed, de voorzitter aanschouwde het huis en zag dat het goed was. En ook het schuurtje in aanbouw zal spoedig voltooid worden, wellicht bestreken met een camouflagepatroon?

St. Agatha is een plek om oud te worden, bleek ook tijdens onze zoektocht naar bramen voor het dessert. Over oud worden gesproken: een stok was een welkom hulpmiddel geweest om de grootste bramen te bereiken …
We liepen langs het Kruisherenklooster uit de 14e eeuw. Tegenwoordig huist hier een Erfgoedcentrum dat zorg draagt voor de archieven en boeken van Nederlandse kloostergemeenschappen. Een mooi initiatief.

Het diner wat volgde was eenvoudig doch voortreffelijk en met liefde bereid door de gastvrouw. Zalm en pasta met verschillende kruiden. Dat was twee keer opscheppen dus; het dessert spreekt voor zich (zie foto)! De voorzitter twijfelt geen moment en kent 4 NUt-plussen toe (++++).

Met recht kan ik zeggen dat dit een plek is ‘wigk’!

(Afbeelding: DymphieH@flickr.com en de voorzitter)

Louis Hartlooper herhalingsbezoek: +++1/2

De voorzitter en de beschermheer hadden zojuist de laatste hand gelegd aan hun boek, waarover later meer, toen zij concludeerden dat de magen rammelden. Tijd om ter tafel te gaan dus. Gezien de beschikbare tijd leek een herhalingsbezoek aan het Louis Hartlooper Complex een aantrekkelijke optie.

Nadat we ons door de schuilende menigte in de gangen (provincialen die naar de film gingen volgens de voorzitter) hadden gevochten, zochten we een plekje op de met glaswerk overkapte binnenplaats, zodat we droog konden genieten van het onweer, dat fraai was, maar niet hevig genoeg om het weeralarm van het KNMI te rechtvaardigen.

We werden geholpen door een serveerster waarvan het geboortejaar geschat werd op 1986, waarna wij concludeerden dat we oud worden. Het zij zo, we kozen voor een maaltijdsalade met zalm (voorzitter) en een rijstgerecht met garnalen. Had de beschermheer geweten dat hij ze deels zelf moest pellen, dan had hij iets anders gekozen, het wordt bij hem altijd een knoeiboel. Desalniettemin smaakten beide gerechten goed. De rijst was gelardeerd met zowel pijnboom- als zonnebloempitten, terwijl de toevoeging van mango een schot in de roos was. Minpuntje: er werd wel een bakje met citroenwater geleverd voor de vieze handen, maar geen extra schaaltje voor het slachtafval. Enfin, we hadden ernaar kunnen vragen natuurlijk.

De voorzitter toonde zich enthousiast over de salade, die hij vakkundig in behapbare partjes sneed. Vervolgens stelde hij voor om een espresso te nemen, terwijl hij best weet dat de beschermheer helemaal geen koffie lust. Icetea voor hem dus, wat een gewoontedier is de mens toch. De espresso viel volgens de voorzitter niet tegen: “Je went eraan.”

Al met al goed en betaalbaar gegeten. De groente in het rijstgerecht had iets nadrukkelijker aanwezig mogen zijn. Zoals beloofd door de serveerster waren we mooi klaar voordat het parkeerkaartje verliep. Het Louis Hartlooper Complex bevestigt dan ook haar status: +++1/2 NUtster.

I will follow?

Het is nu wetenschappelijk onderzocht: ruim 40% van de berichten op Twitter, bestaat niet uit nieuwtjes, productpromotie of het delen van informatie. Nee, het percentage slaat op de hoeveelheid nutteloos geouwehoer (‘pointless babble’, V.S.). Berichtjes zoals ‘…  ik ben mijn parkiet aan het voeren, hij heeft een goede dag vandaag.’

Goed dat Pear Analytics uit San Francisco zich heeft ingespannen om de online dienst te onderzoeken. Het onderzoeksbureau is van plan per kwartaal nieuwe cijfers te publiceren.

Overigens staat er in het rapportje nog meer interessante informatie. U kunt het geheel via deze link downloaden (PDF, 1,5 MB).

(Foto: de voorzitter)

Geen rocket science!

Eigenlijk is het de taak van de voorzitter om trends te signaleren, maar die heeft vandaag wel wat anders/belangrijkers aan zijn hoofd. Vandaar de volgende trend, al enige tijd geleden gesignaleerd door de Beschermheer en sindsdien alleen maar verhevigd: het te pas en te onpas uitspreken van de woorden “Het is geen rocket science.”

Je komt het inmiddels overal tegen. Vooral mensen die geïnterviewd worden en sales managers met een Pim Fortuyn stropdas gebruiken dit zinnetje ongeremd. Het is natuurlijk een merkwaardige constructie, waarbij in het midden van de zin opeens van het Nederlands naar het Engels geswitcht wordt. Mensen maken zulke rare moves om indruk te maken (oeps, daar gaat de Beschermheer óók al!) . De reclamewereld, die bij uitstek gebouwd is op drijfzand, zit niet voor niets vol met engelse termen.

Indruk maken, dat is dus wat de “Het is geen rocket science”-zeggers willen. Alsof er geen ingewikkeldere zaken te bedenken zijn dan rakettechniek of ruimtevaarttechniek. Het ontstaan van het heelal of het ontrafelen van het begrip tijd zijn wat ons betreft heel wat uitdagender.

Ons advies in de omgang met “Het is geen rocket science”-zeggers: be careful :)! Dit soort mensen valt vaak bij nader inzien nogal tegen en is vooral bezig zijn eigen ego te strelen. Deze trend is wel een mooie opvolger een andere dubbeltalige trend, namelijk die van de “ ik ben gewoon redelijk down to earth”-trend. Mensen die dat zeiden, bewezen direct het tegendeel.

Welcome (++++)

De Voorzitter had op de hem kenmerkende meesterlijke wijze gratis kaarten verkregen voor de film Welcome van Philippe Lioret en was zo aardig om de Beschermheer te vragen hem te vergezellen. Zo konden we mooi samen bezien of de ophef die deze film veroorzaakte bij de zuiderburen van onze zuiderburen, terecht was.

Aldus meldden wij ons bij het altijd plezierige aandoende Louis Hartloopercomplex, waar de Beschermheer verbijsterd vaststelde dat hij nog nooit in zaal vier geweest was. Wij vonden een plekje, rolden de broekspijpen op vanwege de warmte in en buiten de zaal, en lieten de film over ons heenkomen.

De 17-jarige Koerdische jongeman Bilal (firat ayverdi) arriveert in Calais, vanwaar hij net als vele andere illegalen, de oversteek naar Engeland wil maken. Daar wil hij trouwen met zijn daar al aanwezige vriendinnetje Mina (derya ayverdi) en gaan voetballen bij Manchester United. Zijn eerste poging om over te steken waagt hij door zich met enkele anderen te verstoppen in een oplegger achter een truck. De Franse imigratiepolitie controleert de opleggers met een CO2 zoeker. Daarom houden de mannen een plastic zak over het hoofd. Door een trauma lukt Bilal dit niet en worden ze opgepakt.

Bilal beseft dat zijn trauma ook volgende pogingen zal doen mislukken. Hij concludeert dat de enige overgebleven mogelijkheid is om naar de overkant te zwemmen en neemt daarom zwemles. Zijn zwemleraar (vincent lindon) is zo’n nors kijkend badmeesterstype dat je ook bij elke Franse camping aan zou kunnen treffen. Net gescheiden en daardoor niet al te vrolijk kijkend. Hij begrijpt al snel wat de bedoeling is en als hij ontdekt dat hij Bilal niet van zijn plan af kan helpen, besluit hij hem van de middelen en de training te voorzien om zijn plan uit te voeren. En ondertussen zet de vader van Mina ook nog eens extra druk op de ketel door Mina uit te huwelijken aan een neef…

Philippe Lioret heeft een juweel van een film gemaakt, die de problematiek treffend schetst. De film heeft overal het juiste tempo en is wars van plaatjes die de zaak mooier maken dan hij is. Het script is weliswaar enigszins voorspelbaar, maar uitermate uitgebalanceerd en vertelt precies voldoende verhaallijnen.

Welcome is een verhaal over de liefde, beide mannen hebben namelijk een liefde terug te winnen. Maar het is zeker ook een aanklacht tegen de manier waarop Frankrijk omgaat met illegale migranten. Een aanklacht die veel deining veroorzaakte in de Franse politiek, zeker ook omdat de immigratiepolitie weinig gelukkig was met het fascistische beeld dat Lioret van de organisatie neerzet. Het is in ieder geval een film die tot nadenken stemt.

Een sterke film ook, goed voor vier NUt-sterren: ++++

Ziehier de trailer:

Trendrapport Kopenhagen

Kopenhagen, ‘s werelds best bewoonbare stad in 2008 (PDF, 356 KB), werd onlangs door de voorzitter met een bezoekje vereerd.
Nee, ik zal u niet met mijn vakantiefoto’s (‘het staat net niet op de foto, maar net naast dat hoge gebouw had je echt een fantastisch uitzicht …’) lastigvallen.

Wat mij opviel in deze aangename stad waren de fietsen. Voor de Deen is de fiets het statussymbool, geen wonder ook dat dé fiets door een Deen ontworpen is.

Verder is de pijp (en niet de crack pipe) weer ‘hot’.
Wit is op dit moment de kleur die je auto moet hebben; volgens de voorzitter wordt dit binnenkort matzwart.

De nieuwste trends, u leest ze op dit blog!

(Afbeeldingen: cykelmageren.dk, traui / CHARLE5 J @flickr.com)