Geplatzerwaseld! genomineerd!

Geplatzerwaseld!, het boek van NUt-Beschermheer Joris van Dooren, is genomineerd voor de prijs van de magie van het boek.

In zijn literaire debuut neemt de ex-amateurwielrenner, Zuid-Frankrijkkenner, schrijver en fotograaf 21 zijwegen op de 21 etappes van de Tour de France van 2009. Hij vertelt daarbij met de kennis van de insider en de blik van de buitenstaander. Over het wielrennen, maar ook over de taal en cultuur van Frankrijk. Steeds verrassend, vaak persoonlijk, Maar altijd geestig en met een vlijmscherpe pen.

De etappes waren eerder, soms in gewijzigde vorm, te lezen op het NUtblog. In een later stadium werd de fotografie toegevoegd. De vormgeving werd verzorgd door eennegenzeven, dat onder leiding staat van de Voorzitter van NUt.

De prijsuitreiking zal plaatsvinden op woensdag 11 november om 16.00 uur in het Theater van ‘t Woord in de Openbare Bibliotheek te Amsterdam. Uiteraard kunt u middels de reactieformulieren onder dit bericht een felicitatie uitbrengen.

Binnenkort zal het NUtblog u berichten hoe u in het bezit kunt komen van de gedrukte versie van Geplatzerwaseld! Graag bieden wij van NUt u nu reeds met goedvinden van de auteur een preview! Bekijk hieronder de kaft en lees de eerste vijf etappes (klik op de afbeeldingen)!

Kaft

Etappe 1- 5

NUt-sympathisant promoveert in Wageningen

Belangrijk nieuws: vandaag is in Wageningen een vooraanstaand NUt-sympathisant gepromoveerd op een uiterst interessant en belangwekkend onderwerp. Het gaat hier om Dhr dr. drs. H.M. Bartholomeus. Zoals meestal bij promoties bleek het om uiterst ingewikkelde materie te gaan. Ter voorkoming van blunders veroorzaakt door onwetendheid citeren wij hier rechtstreeks uit het persbericht:

De bodem is van groot belang voor onze voedselvoorziening. Daarnaast wordt de bodem tegenwoordig ook gezien als een belangrijke mogelijkheid om CO2 op te slaan. Daarom is het van belang om bodemeigenschappen nauwkeurig in kaart te brengen, wat door de grote ruimtelijke variatie lastig is met de huidige analyse technieken. Visible en Near-Infrared Spectroscopy is een nieuwe techniek, die gebruikt kan worden voor een snelle bepaling van verschillende eigenschappen. Uit dit onderzoek blijkt echter dat de modellen die gebruikt worden om verschillende bodemeigenschappen te schatten erg gevoelig zijn voor variatie in bodemtype. Wanneer de techniek wordt toegepast vanuit vliegtuigen of satellieten blijkt begroeiing een sterke negatieve invloed te hebben op de mogelijkheid om bodemeigenschappen met een goede nauwkeurigheid te bepalen. Dit is bijvoorbeeld van belang bij de toepassing in precisie landbouw, waar de periode dat de bodem onbegroeid is te kort en verkeerd getimed is om bruikbare vliegtuigbeelden te verkrijgen. In dit onderzoek worden een aantal technieken gepresenteerd die gebruikt kunnen worden om de invloed van de vegetatie te verminderen, waarna bepaling van de bodemeigenschappen (in dit geval organisch koolstof en ijzer) mogelijk is.

Wij van NUt zijn verheugd dat in deze kwestie nu eindelijk eens grondige actie ondernomen is en feliciteren de heer Bartholomeus van harte.

Er ligt een mooie taak te wachten tot 2028!

Wil je als ambtenaar tegenwoordig nog een beetje meetellen, dan ontkom je er niet meer aan om een groot sportevenement te halen naar je stad of land. Dus staan in 2010 in Amsterdam de start van de Giro d’Italia en in Rotterdam het vertrek van de Tour de France op de agenda. En dat terwijl we net het EK hockey en de start van de Vuelta in Assen achter de rug hebben. Het vervolg is passend: deze week werd bekend dat in 2012 de WK wielrennen naar Limburg komen. In 2018 gaan we vervolgens samen met de Belgen voor het WK voetbal en ook dát is nog maar een opstapje. In 2028 moeten immers de Olympische Spelen in Nederland georganiseerd worden!

Prachtig, al die ongebreidelde ambitie. Grote sportevenementen zijn niet alleen goed voor de ego’s van wethouders en ministers, maar ook voor de Nederlandse sportwereld. Ze stimuleren atleten om het beste uit zichzelf te halen. Sportbonden en verenigingen krijgen bovendien een unieke kans om nieuwe leden te werven. Bij een juiste aanpak kan zelfs de hele maatschappij profiteren. Er zijn nauwelijks betere kapstokken denkbaar om fair play, gezondheids- en anti-discriminatieprojecten aan op te hangen. Bovendien vormen grote toernooien de ideale gelegenheid om een stel bouwvakkers aan het werk te zetten en een paar nieuwe stadions, beter openbaar vervoer en fileloze snelwegen uit de grond te stampen.

Een beetje duur is het allemaal wel. Om de kandidatuur van de Olympische Spelen voor te bereiden is bijvoorbeeld tussen 2009 en 2016 een investering van 250 tot 900 miljoen euro nodig. Per jaar welteverstaan! Het zijn vooral overheden die zich garant stellen voor deze kosten. Zo steekt de gemeente Amsterdam liefst vijf miljoen euro in de start van de Giro. En dat in de huidige tijden van crisis, waarin ons allemaal twee jaar extra werken voor ons pensioen in het vooruitzicht gesteld wordt.

Gelukkig, zo weten de verantwoordelijke ambtenaren ons steeds weer te vertellen, wordt al dat geld braaf terugverdiend. Opbrengsten uit kaartverkoop, economische groei, aantrekkend toerisme en groeiende sponsorgelden zorgen voor inkomsten. Een sterkere sportcultuur voor een krachtigere samenleving waarin minder geld nodig is voor sociale ondersteuning, armoedebestrijding en gezondheidszorg.

Zie zo’n verzameling harde en zachte factoren maar eens in een degelijk economisch model te proppen. Lastig, zoniet onmogelijk! Het gevolg is dat er de meest bijzondere berekeningen uit de hoge hoed getoverd worden om de investeringen te verantwoorden.

Even terug naar de vijf miljoen voor de Girostart. Amsterdam verwacht volgens de Volkskrant dat tegenover die investering een opbrengst staat van maar liefst 25 miljoen. Nou heeft de gemeente Amsterdam een paar zaken goed voor elkaar, zoals de garantie van drie dagen lang live televisie verzorgd door de NOS, maar we praten hier wel over een rendement van liefst 500%. Dat is niet minder dan 25 keer zoveel als meester-oplichter Bernard Madoff aan zijn klanten beloofde! Gelukkig staat Amsterdam bekend om haar degelijke financiële ramingen. De Noord-Zuidlijn kost ook maar een paar miljard meer dan gedacht, zullen we maar zeggen.

Betekent dit soort financieel gegoochel dat we al die grote sportevenementen in Nederland maar af moeten blazen? Nee, natuurlijk niet. We zullen alleen moeten accepteren dat de talrijke positieve effecten, waar zonder meer sprake van is, moeilijk compleet te meten zijn. Er blijft gewoon een beetje onzekerheid over.

Grote troost is dat hoe dan ook de omvang van de positieve effecten te beïnvloeden is met goed geformuleerd en uitgevoerd beleid. Goed georganiseerde projecten kunnen juist in het licht van grote sportevenementen tot veel goeds leiden. We kunnen dankzij al die sportevenementen in 2028 aardiger, toleranter, gezonder en welvarender zijn dan nu. Politici en sportbestuurders van Nederland, er ligt een mooie taak op u te wachten!

Auteur: drs. Joris van Dooren

Smilla’s gevoel voor sneeuw: +

Doordat de Beschermheer leest met de snelheid van het licht, komt het regelmatig voor dat hij al halverwege de vakantie door zijn voorraad boeken heen is. Meestal is er dan wel een welwillende NUt-sympathisant te vinden die onder lichte psychologische dwang zijn boek aan hem afstaat. Deze keer kreeg hij op deze wijze het boek Smilla’s gevoel voor sneeuw van de Deense schrijver Peter Hoeg in handen. Leuk, een Scandinavische thriller met literaire pretenties!

Als aan een boek literaire pretenties worden toegeschreven, is het oppassen geblazen. Meestal betekent dit dat de redacteur van de uitgeverij van dienst moeite had het schrijfsel te begrijpen. Warrigheid en abstractie worden dan in een uitvlucht verpakt als literatuur. Het is heel goed mogelijk dat dit scenario zich ook voltrokken heeft bij Smilla’s gevoel voor sneeuw.

Er is namelijk bij tijd en wijlen geen touw vast te knopen aan het verhaal waarin de de nogal dwarse Groenlandse Smilla Jaspersen op zoek gaat naar de waarheid achter de dood van haar verwaarloosde buurjongetje. Hoewel er best aardige passages en humor in het boek zitten (“Is er een instituut waar u nog niet uitgegooid bent, juffrouw Jaspersen?” “Bij mijn weten sta ik nog steeds in het bevolkingsregister.”), raakt de lezer al snel de draad kwijt. Voortdurend is het opletten geblazen, niet zelden dient een halve pagina terug gelezen te worden om het begrip van het verhaal weer terug te krijgen. Het plot waar ten slotte op rommelige wijze, met flashbacks en theoretische bespiegelingen, naartoe gewerkt wordt, is hilarisch onwaarschijnlijk.

U begrijpt het al, wij waren niet kapot van dit boek. Meer dan een enkele NUt-ster delen we deze keer niet uit: +. Streng misschien, maar dat mag best een keertje, zo op de zondagmorgen. Desondanks staat het boek bekend als internationale bestseller. De wereld zit raar in elkaar, zo blijkt maar weer eens.

Foto: www.bruna.nl

Geen oplossing, maar symptoombestrijding

Da’s toch wel weer opmerkelijk nieuws: in Frankrijk hebben ze bedacht dat het goed zou zijn om media en hun adverteerders te verplichten om er melding van de maken als een foto geshopt is. Dit ter bescherming van jonge meisjes die zouden kunnen denken dat het normaal is om nergens een pukkel of een wrat op je gezicht te hebben, 45 kilo te wegen, desondanks over een flinke boezem te beschikken en daarbij ook nog eens met opvallend witte tanden de hele dag te lopen grijnzen.

Het is zoiets als op een pakje sigaretten zetten dat roken ongezond is. Iedereen wéét toch dat al die foto’s bewerkt zijn? En bovendien, waar begint bewerking? Iedere beroepsfotograaf sleutelt bij elke foto op zijn minst even aan helderheid, contrast en verzadiging van het ruwe beeld  (raw image). Is dat bewerken?

Het is natuurlijk niet de oplossing, maar symptoombestrijding. We kunnen ons beter afvragen waarom die 15 jarige meisjes zo worstelen met hun gevoel van eigenwaarde. Natuurlijk, het zwembad der hormonen kent roerig water in de puberteit. Maar waarschijnlijk zou het geven van meer tijd, energie en liefde in alle fase van de opvoeding een deel van de probleemgevallen kunnen voorkomen. Ouders, u hoeft niet zweverig te doen, enkel uw verantwoordelijkheid te nemen.

Klikofoto

Afval gooi je in de kliko. Maar wat gebeurt er met de kliko als die zelf afgeschreven is? Dit dus:

Foto: J. van Dooren

Daarom deze foto

Het aantal reacties op onze laatste poll was niet indrukwekkend, het enthousiasme ervan wel. De nieuwe serie komt er dus…

Hierbij de eerste aflevering!

Woorden schieten tekort, daarom deze foto:

Photo by Joris van Dooren

Lindau am Bodensee

De secretaris sloot zijn vakantie af aan de Bodensee. Hij zal u de ellendige verhalen over de campingzoektocht besparen, maar u opvrolijken met het relaas over het knusse plaatsje Lindau. Dit ligt aan de (Duitse) oostkant van de Bodensee dat de grens vormt tussen Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Lindau is een eiland dat door een spoorbrug aan het vasteland verbonden is. Wij maakten gebruik van het boemeltje Kressbronn-Lindau en na alvast wat blikken geworpen te hebben op het weidse meer liepen we vanuit het station direct het centrum in.

De kern van Lindau is erg knus en bezaaid met kleine specialistische winkels dat ons aan onze ‘eigen’ Lange Hezelstraat deed denken. Zo zagen we een Zigarren Lounge, Der Schokoladenflüsterer en een winkeltje dat uitpuilde van de kattenartikelen, CATique en Co genaamd. Het was de verjaardag van de vader van de secretaris, tevens trouw donateur van NUtblog. We kochten in dit kattenparadijs een mooi exemplaar van glasfiber mede om te waarborgen dat dit cadeau heelhuids thuis zou komen.

Rathaus Lindau, Bron: architekturforum.net

In het heerlijke, bijna te hete  zomerzonnetje (32 graden) kuierden we verder door Lindau. De kids trakteerden we op een vaartochtje naar Bregenz (Oos) en terug, wat ons een fraai uitzicht bood op het aldaar aan de Bodensee gelegen openluchttheater, waar men alles in stelling aan het brengen was voor de voorstelling Aida. Terug aan de Duitse kant struinden we verder door het pittoreske centrum met zijn leuke geveltjes en prachtige raadhuis. Op deze fraaie zomerdag stond op het raadhuisplein een trio met contrabas te spelen, wat de sfeer in het 26.000 inwoners tellende plaatsje verder verhoogde. De keuken in Lindau lijkt wat gevarieerder dan in een gemiddelde Duitse stad, want naast de klassieke Duitse vleeshompen zagen we ook specifieke visrestaurants en Spaanse en Italiaanse invloeden.

Voor kunst en cultuur bent u in Lindau ook aan het juiste adres. Het stadtheater biedt naast klassieke theaterstukken en concerten ook voor kinderen wat wils: naast kindertheatervoorstellingen wordt er regelmatig poppentheater opgevoerd dat toeschouwers van heinde en verre trekt. Vergeet u in deze regio niet zo nu en dan uw hoofd naar boven te wenden: er is een niet onaanzienlijke kans dat u een zeppelin over ziet vliegen. Bij de Bodensee ving eind 19e eeuw de constructie aan van dit sigaarvormige luchtschip onder regie van de beroemde graaf. In het nabij Lindau gelegen Friedrichshafen kunt u het gelijknamige museum bezoeken. Houdt u er daarbij wel rekening mee dat schoolklassen en overmatige Von Zeppelin-propaganda uw concentratie danig kunnen verstoren.

Na het dagje Lindau zat onze vakantie erop: wat rest zijn de herinneringen en de nutblogs……

Foto: T. Klijn

Videopaal (2)

U2 Cedars of Lebanon (2009)

Thom Yorke Black Swan (2006)

Passengers Your Blue Room (1995)

Loach maakt feel-good movie (+++½)

Manchester, droevige stad in het noorden van Engeland. Hier woont Eric Bishop, postbode en gescheiden man, hij slalomt door het leven met ups en downs. En zoals zovele postbodes is zijn club ook Man United.

Allemaal stof voor een klassieke Ken Loach-vertelling zou je zeggen, totdat, als een duveltje uit een doosje, Eric Cantona in Bishop’s kamer verschijnt en de film een draai geeft. Een filosofische draai welteverstaan.

In het echte leven zei hij ooit: ‘When ze seagoells follow ze trawlèr, iet is becaus zey sink sardines will be srown into ze sea.’

Dit soort oneliners komt constant terug in Looking for Eric. Zo helpt hij Bishop zijn leven weer terug te vinden. ‘You need to shave,’ verordonneert hij. In zijn Franse accent gooit hij nog een tegelwijsheid de wereld in: ‘There are always opportunities, if you miss one, there’s always the next.’De moraal van dit verhaal is dat je je leven een draai kunt geven, als je maar wilt.

Er zit een een wending in de film die je typisch Loach kunt noemen, een scène die de uitzichtloosheid van het bestaan nog ‘ns benadrukt. Die scène verklap ik niet.
Uiteindelijk krijgt de postbode wel zijn vrouw weer terug, hij geeft zijn stiefzoons weer een richting en ziet zijn dochter promoveren.

Een feel-good movie dus die zeker +++½ NUt-ster verdient volgens uw recensent.

(Still: www.lookingforeric.fr)