Restaurant Lindner hotel airport (++++1/2)

Een week geleden trok de secretaris met zijn eega er samen op uit voor een weekendje Düsseldorf. De kinderen werden eerlijk verdeeld over beide opa’s en oma’s, zodat ze over gebrek aan aandacht geen klagen hadden. Gastronomisch werden het twee fantastische dagen, om maar de gevleugelde Tempo-Team uitdrukking te gebruiken. De residentie was Lindner Hotel Airport, gelegen in een voorstad van Dusseldorf, Unterrath, 25 tramminuten van het centrum van de Landeshauptstadt.

Bij het Romantik-arrangement dat de heer en mevrouw secretaris hadden genomen om hun door alle beslommeringen enigszins verstilde relatie nieuw leven in te blazen, zat een drie-gangen diner inbegrepen. Op de (vrijdag)avond van aankomst lieten we ons hier meteen door verleiden en rond half zeven schoven we verwachtingsvol aan om ons flink te laten verwennen, gelijk een kind in Sinterklaastijd. Het voorgerecht was een zeer gelikte selderijsoep die door de toegevoegde room een perfecte mildheid bezat. Uit de wijnkaart (die helaas niet inclusief was) koos de secretaris een robuuste Riesling die hij deels liet staan voor het iets te snel daarna geserveerde hoofdgerecht.

De keus tussen vlees en vis was gauw gemaakt: een uitgebalanceerde salade met een krokant gefrituurde witvis was ons enthousiaste deel. Toegegeven, dit idee klinkt spannend noch innovatief, maar de uitvoering was creatief, smaakvol en geraffineerd. Met elke groente was iets (vr)olijks uitgehaald, dan weer qua smaak dan weer qua uiterlijk. Bij deze geslaagde compilatie werd een verassende walnotensaus geserveerd die we overigens pas herkenden door navraag te doen bij de vriendelijke jonge ober, die de problemen over zich af had kunnen roepen door te vragen of Nijmegen ‘bei Arnheim’ lag. Gelukkig bezitten wij als elders geborenen deze sentimenten niet en bovendien herstelde de jongeman zich met zijn voorstel een kleine pauze in te lassen tot het dessert.

Dit gaf ons de gelegenheid om ons te verwonderen over de af- en aanrijdende taxi’s bij de hotelingang. Het was duidelijk dat de Messe in volle gang was; als de secretaris beter geprepareerd was, had hij nog wat kunnen netwerken, want het betrof hier een ‘Medica’-beurs. De meeste van de ons omringende tafeltjes werden dan ook bezet door zakenlieden. Veelal door hongerige en dorstige individuen die door het gemis van een tafelgenoot tegen hun mobieltje zaten te bleren of verveeld het wereldrecord SMS-en trachten te verbreken. Onze buurman spande qua gedrag de kroon: uitgehongerd viel deze, op uit een B-film afkomstige Italiaanse gangster lijkend heerschap, het eerste broodmandje aan. Toen het hoofdgerecht te lang op zich liet wachten, vroeg hij om een tweede, die hij met zelfde gulzigheid en tempo naar binnen werkte. Het gevolg was dat hij van de hoofddis slechts twee schepjes risotto luste, waarna hij met een minzame glimlach ‘arrivederci’ zei tegen het nauwelijks verbaasde personeel.

Lindner hotel airport, Düsseldorf. Bron: www.hotelspecials.nl

Weldra volgde voor ons het heerlijke toetje: een toffee-parfait met passende mango-chutney, vergezeld door stukjes papaya, mango en dragon fruit, dat er spannender uitzag dat dan het smaakte. Om dit culinaire avontuur nog wat langer te beleven, sloten we af met een thee en een cappuccino. Wat met toen nog niet wisten, was dat de volgende twee ochtenden een zeer gevarieerd en uitgebreid ontbijt-buffet ons een uitstekend begin van de dag bezorgde. De NUt-correspondent gebruikt dit echter wel als alibi om hier een nog niet eerder door de secretaris gegeven oordeel van ++++1/2 uit te delen!

Slumdog millionaire (++++)

Wie wat bewaart, die heeft wat. En zo bezien had de Beschermheer van NUt de film Slumdog millionaire nog. Hij nestelde zich samen met mevrouw de Beschermheer op een regenachtige zaterdagavond op de bank en propte de via een omweg verkregen DVD in de speler.

Wij stapten redelijk blanco in de film. Veel meer dan dat het gaat over een jongen uit een sloppenwijk die miljonair wordt wisten wij ons na al die tijd niet meer te herinneren. En voor de gelegenheid hadden we de synopsis expres niet teruggezocht op het web.

Al snel werd duidelijk dat Slumdog millionaire geen doorsnee film is. Kort samengevat: een weesjongen uit een sloppenwijk komt na talrijke omzwervingen als kandidaat uit de bus bij de Indiase versie van Lotto Weekend Miljonairs. De antwoorden op de vragen zijn toevalligerwijs vrijwel allemaal te vinden in de spectaculair droevige achtergrond van de jongen. De rest gokt hij goed, al dan niet na een sterke intuïtieve psychologische analyse van de presentator, een nare man trouwens. En ondertussen vindt hij zijn grote liefde nog terug en raakt hij zijn broer kwijt.

Het is in het begin even zoeken naar de logica in de flashback structuur van de film. Zeker als je tien maanden oude dochter in een half uur tijd achtereenvolgens drie ouderlijke truien, twee slaapzakken, een tapijt, een bank én de trap onderkotst. Wellicht een kleine bijwerking van de Mexicaanse griep vaccinatie. De film blijft echter zelfs onder die omstandigheden volledig overeind en schetst een fascinerend liefdesverhaal tegen de achtergrond van een treurigstemmend, arm India.

Dat laatste heeft de film aardig wat kritiek opgeleverd. Er zouden enkel clichés over het enorme en zeer diverse India aan bod komen. Zie hier bijvoorbeeld. Evengoed is Slumdog Millionaire onmiskenbaar een uitstekende film, misschien zelfs wel een meesterwerk, mede dankzij de schitterend sound edit en soundtrack. Extra plezier – wanneer maak je dat nog mee? – beleefden wij aan de aftiteling. Daarin wordt een zeer fraaie dans opgevoerd door de acteurs, het plezier spat ervan af!

Al bij al goed voor acht Oscars en vier NUtserren: ++++

Extra: bekijk hier de trailer:

Komt een vrouw bij de dokter – de film

Je moet wel knap blind zijn om niet opgemerkt te hebben dat er met Komt een vrouw bij de dokter weer een Nederlandse film met pretenties uit is. Reinout Oerlemans, die van Goede tijden, Danielle Overgaag en Eyeworks, ja die Reinout Oerlemans, heeft de verfilming van het gelijknamige boek van Raymond van de Klundert, alias Kluun, verfilmd. Carice van Houten deed mee, net als Barry Atsma en Anna Drijver. Bovendien had Reinout zijn baard laten staan, dus het moest goedkomen.

De Volkskrant vond echter het resultaat bijzonder matig, getuige de twee zielige sterren die de recensent de film toebedeelde. Dit zou een kwestie van l’histoire se répète kunnen zijn. Het boek werd door de serieuze pers immers ook afgedaan als plat en smakeloos, voordat heel Nederland het tot tranen toe geroerd doorspitte. Het ís ook een pittig verhaal, waarin borstkanker het liefdesleven van een feestvierende reclameyup, zijn hippe vrouw en hun schattige dochter overhoop gooit. Plat en smakeloos of niet, ook de Beschermheer, hoewel een slecht referentiepunt want een emotioneel mens, had een steen in zijn maag bij het doorlezen van de laatste hoofdstukken.

Toch maar een kaartje reserveren dus? in ieder geval eerst maar even de trailer bekijken!

Mannen die vrouwen haten (++++)

Mevrouw de Beschermheer kwam laatst thuis met een dikke pil van hebikmejoudaar. “Kostte maar een tientje “, zei ze er trots bij. En inderdaad, af en toe vraag je je af hoe dat schrijvers, uitgevers, boekwinkels, papierpoducenten, inktfabrieken én drukkers op die manier het hoofd boven water houden.

foto: inejacet.nl

Enfin, het was natuurlijk wachten geblazen tot mevrouw de Beschermheer dit boek volledig gelezen had. Of nou ja, verslonden is een woord dat de situatie beter weergeeft. Het maakte de Beschermheer steeds nieuwsgieriger. Was dat boek van de overleden Zweedse auteur Stieg Larsson nou echt zo’n meesterwerk?

Eén ding is zeker: de Beschermheer had al snel moeite om het boek weg te leggen. In deel 1 van zijn Millennium-trilogie laat Larsson zijn hoofdpersoon, journalist Mikael, een uiterst ingewikkelde puzzel oplossen, met moord en gruwelijk seksueel misbruik als weinig vrolijke ingrediënten. Hij wordt daarbij bijgestaan door de weinig gesocialiseerde hackster Lisbeth Salander, met wie hij en passant ook de lakens deelt, net als met een paar andere vrouwen trouwens.

Goed, het verhaal en de karakters zijn niet overal even geloofwaardig, maar het plot is spannend en aardig doortimmerd. Het gevolg is een behoorlijk goed boek, dat je maar met moeite weglegt. Met het mindere werk van Hnning Mankell van de laatste jaren in het achterhoofd komen we tot een viertal NUtsterren: ++++. En dat is een zeer behoorlijke score!

Eighties-nostalgie (IX) – Paul Young

Paul Young maakte ruim 25 jaar geleden furore met zijn debuutalbum “No parlez”. De Britse zanger met zijn warme stemgeluid viel mede op door zijn kleding van goede snit en zijn achtergrondkoortje dat bestond uit jeugdigde, enthousiaste zangeressen die de refreinen en completten van Young omringden door onverstaanbare kreetjes die gruwelijk lang in je hoofd bleven rondspoken. Zo werd ‘Love of the common people’ (a-aria) een dikke nummer 1 hit en vlak daarvoor bereikte ‘Come back and stay’ (please hurry) de tweede plaats van de Nederlandse top 40. 

Kritiekpunt op Young is zijn beperkte oorsponkelijkheid: veel nummers zijn covers, hoewel ik daar vaak pas veel later achterkwam. ‘Love of the common people’ was van origine een country-nummer van Waylon Jennings uit 1967, ‘Everytime you go away’ is bedacht door Daryl Hall (van Hall & Oates) en ‘Wherever I lay my hat (that’s my home)’ stamt uit 1962 van de hand van de grote meester Marvin Gaye. Young maakte ook op een andere manier gebruik van de kunsten van bekende artiesten: na een dorre periode had hij begin jaren ’90 succes met twee synergetische duetten. In 1991 stond hij op de buhne met Zucchero Fornaciari om ‘Senza una donna’ ten gehore te brengen en een jaar later trakteerde hij zijn fans samen met de Ierse band Clannad op het prachtig ingetogen ‘Both sides now’.

Young wist echter wel met zijn white soul, gevoeligheid en inlevingsvermogen deze nummers extra cachet te geven, dus zijn gebrek aan creativiteit werd meestal stevig gecompenseerd door zijn goede keuzes en sterke (her)uitvoering. Bovendien was hij in de jaren ’80 een graag geziene podiumtijger die ook zijn steentje bijdroeg aan Band Aid en Live Aid. Tegenwoordiger gaat het allemaal wat moeizamer met Young; zijn corpulente lichaam en aangetaste stem maken een fatsoenlijk optreden steeds moeilijker. Op het hoogtepunt stoppen zit er dus niet meer in, maar de secretaris luistert anno 2009 nog graag naar zijn oude hits.

De grote NUt-kruidnotentest

Voor het gemak zetten we de grote NUt-kruidnotentest 2008 maar weer even bovenaan. De kwantitatieve input voor een grote NUt-kruidnotentest 2009 is helaas nihil.

Bij de voorzitter begint het altijd in november … de naarstige behoefte aan kruidnoten. Niet te verwarren met pepernoten, die de smaakpapillen toch net iets minder strelen. Ondanks het feit dat het aanbod in de winkels in september al ruim voorhanden is, weerstaan wij toch deze verleiding. De proefperiode heeft dus een maand geduurd. De kruidnoot wordt op vier vlakken getest: de smaak, textuur, kruidengehalte en de zoetheid. De meeste testobjecten zijn vaker getest, alleen bij de ambachtelijke kruidnoten is het bij één proef gebleven.

Bij het openen van onderstaande PDF komt de winnaar uit de bus; het cijfer is bepaald door middel van een optelsom van de vier testcategorieën (en de rest is gevoel). Het unieke van de test is dat de kruidnoten op dit moment haast overal zijn uitverkocht (4 december). NUt blijft scherp en zet niet aan tot onnodige aankopen!

De grote NUt-kruidnotentest 2008 (PDF, 168 KB)

P.S. NUt is bezig met de ontwikkeling van een kruidnoot met daarop haar eigen logo; wij houden u op de hoogte!

ISBN-nr nieuwe druk Geplatzerwaseld! bekend

Er wordt momenteel hard gewerkt aan een tweede druk van Geplatzerwaseld!, het auteursdebuut van Joris van Dooren. Geprobeerd wordt om iedereen die het boek in bestelling heeft staan voor vijf december van zijn exemplaren te voorzien. We hopen dat het lukt!

Inmiddels is in ieder geval het ISBN nummer van druk 2 bekend: 978-90-814810-2-1

Klik hier om naar de site van Geplatzerwaseld! te gaan.

Indrukwekkende sportvrouwen (12): Gretha Smit

En ineens, nou ja bijna ineens, was daar het bericht dat Gretha Smit ermee stopt. Met schaatsen dus. De op 20 januari 1976 in Rouveen geboren schaatsster kreeg opnieuw last van haar onderbeen, schaatste dientengevolge tijden die niet meer bij haar pasten en besloot de handdoek in de ring te gooien. Dan maar geen Vancouver.

Gretha is één van de twee Smitjes. Samen met haar zus Jenita domineerde ze lange tijd het Nederlandse marathonschaatsen. Toen ze voor de grap ook eens een vijf kilometer probeerde, mondde dat uit in een kwalificatie voor de Spelen van Salt Lake City, waar ze vervolgens een zilveren medaille haalde. Dit leverde haar de bijnaam Salt Lake Smitty op. Een beetje jammer was wel dat ze vervolgens in het feestgedruis haar kniebanden scheurde.

Gretha Smit, bron: sportsspeakers.nl

Het was het begin van een lange reeks blessures, waardoor we vaker niet dan wel van Gretha konden genieten. Natuurlijk, er werden zeker nog de nodige successen behaald, maar veel vaker nog stond zij met haar opmerkelijk mooie ogen en dito uitstraling de pers uit te leggen waarom het niet liep zoals het moest. Ook de Spelen van Turijn liepen uit op een teleurstelling. De ingewikkelde schaatsregelgeving – daar zijn ze in die sport heel goed in – en het mindere presteren van een landgenote zorgden ervoor dat ze wel aanwezig was, maar niet deel mocht nemen.

Al die teleurstellingen, ze was er een beetje treurig en nuchter tegelijk bij, maar bleef altijd mooi. Tegelijkertijd heeft ze wel degelijk een indrukwekkende erelijst. Wij van NUt zullen haar dan ook zeker missen!

Kabouter Wesley

Onze trouwe volgers weten: wij van NUt zijn sympathisanten van zowel Man bijt hond, kabouters als individuen die hun chagrijn niet onder stoelen of banken steken. Dientengevolge is Kabouter Wesley wat ons betreft een schot in de roos! Bekijk zelf deze vloekende Vlaamse kabouter!

Olivier (++1/2)

Op een nogal willekeurige donderdagavond in november stonden de Voorzitter en de Beschermheer in het centrum van Utrecht voor de keuze: Febo of Olivier. De Voorzitter was degene die nog niet had gegeten en hij hakte zonder dralen de knoop door, zodat we even later de volle omgebouwde kerk waarin Olivier gehuisvest is betraden.

Temidden van het lawaai werden we opgewacht door een soort van serveerster die ons bij de bar neerplantte waar we op een tafel dienden te wachten. Ze keek er niet bij of ze het erg vond. Al snel kregen we een tafeltje in het oog dat we  gauw bezetten, waarna een beeldschoon meisje vlotjes de bestelling opnam. Geen idee waar zij heeft leren flirten, maar het moet een uitstekende leerschool geweest zijn. Bovendien, zet haar een Aegon muts op en ze kan zonder twijfel fantastisch schaatsen.

De Voorzitter waagde zich aan tomatensoep met brood en diverse smeersels (aioli,tapendade, etc.), kreeg vervolgens van de Beschermheer een kop koffie met likeur en bonbons cadeau, terwijl die zelf bij wijze van dessert een luikse wafel met warme kersen en vanille-ijs naar binnen stond te proppen. Gezegd moet worden dat de samenwerking tussen bediening, keuken en bar bijzonder moeizaam verliep, wat resulteerde in overdreven lange wachttijden. Maar lekker was het over het algemeen wél! Ook merkwaardig: per toeval was de Beschermheer getuige van de controle van de toiletten door een medewerker. Die zag voor het gemak een enorme plas urine voor de pissoirs over het hoofd.

Kortom, mixed feelings. Olivier biedt een mooie en goed aangeklede ruimte en een zeer redelijke keuken. Het personeel is aardig en soms adembenemend, maar laat tegelijkertijd behoorlijk wat steken vallen. En tja, dat kost sterren. We komen niet verder dan 2,5 uit 5: ++1/2