Mevrouw de Beschermheer kwam laatst thuis met een dikke pil van hebikmejoudaar. “Kostte maar een tientje “, zei ze er trots bij. En inderdaad, af en toe vraag je je af hoe dat schrijvers, uitgevers, boekwinkels, papierpoducenten, inktfabrieken én drukkers op die manier het hoofd boven water houden.
foto: inejacet.nl
Enfin, het was natuurlijk wachten geblazen tot mevrouw de Beschermheer dit boek volledig gelezen had. Of nou ja, verslonden is een woord dat de situatie beter weergeeft. Het maakte de Beschermheer steeds nieuwsgieriger. Was dat boek van de overleden Zweedse auteur Stieg Larsson nou echt zo’n meesterwerk?
Eén ding is zeker: de Beschermheer had al snel moeite om het boek weg te leggen. In deel 1 van zijn Millennium-trilogie laat Larsson zijn hoofdpersoon, journalist Mikael, een uiterst ingewikkelde puzzel oplossen, met moord en gruwelijk seksueel misbruik als weinig vrolijke ingrediënten. Hij wordt daarbij bijgestaan door de weinig gesocialiseerde hackster Lisbeth Salander, met wie hij en passant ook de lakens deelt, net als met een paar andere vrouwen trouwens.
Goed, het verhaal en de karakters zijn niet overal even geloofwaardig, maar het plot is spannend en aardig doortimmerd. Het gevolg is een behoorlijk goed boek, dat je maar met moeite weglegt. Met het mindere werk van Hnning Mankell van de laatste jaren in het achterhoofd komen we tot een viertal NUtsterren: ++++. En dat is een zeer behoorlijke score!
Tags: mannen die vrouwen haten, millennium-trilogie, recensie, stieg larsson, zweedse misdaadliteratuur
