Een week geleden trok de secretaris met zijn eega er samen op uit voor een weekendje Düsseldorf. De kinderen werden eerlijk verdeeld over beide opa’s en oma’s, zodat ze over gebrek aan aandacht geen klagen hadden. Gastronomisch werden het twee fantastische dagen, om maar de gevleugelde Tempo-Team uitdrukking te gebruiken. De residentie was Lindner Hotel Airport, gelegen in een voorstad van Dusseldorf, Unterrath, 25 tramminuten van het centrum van de Landeshauptstadt.
Bij het Romantik-arrangement dat de heer en mevrouw secretaris hadden genomen om hun door alle beslommeringen enigszins verstilde relatie nieuw leven in te blazen, zat een drie-gangen diner inbegrepen. Op de (vrijdag)avond van aankomst lieten we ons hier meteen door verleiden en rond half zeven schoven we verwachtingsvol aan om ons flink te laten verwennen, gelijk een kind in Sinterklaastijd. Het voorgerecht was een zeer gelikte selderijsoep die door de toegevoegde room een perfecte mildheid bezat. Uit de wijnkaart (die helaas niet inclusief was) koos de secretaris een robuuste Riesling die hij deels liet staan voor het iets te snel daarna geserveerde hoofdgerecht.
De keus tussen vlees en vis was gauw gemaakt: een uitgebalanceerde salade met een krokant gefrituurde witvis was ons enthousiaste deel. Toegegeven, dit idee klinkt spannend noch innovatief, maar de uitvoering was creatief, smaakvol en geraffineerd. Met elke groente was iets (vr)olijks uitgehaald, dan weer qua smaak dan weer qua uiterlijk. Bij deze geslaagde compilatie werd een verassende walnotensaus geserveerd die we overigens pas herkenden door navraag te doen bij de vriendelijke jonge ober, die de problemen over zich af had kunnen roepen door te vragen of Nijmegen ‘bei Arnheim’ lag. Gelukkig bezitten wij als elders geborenen deze sentimenten niet en bovendien herstelde de jongeman zich met zijn voorstel een kleine pauze in te lassen tot het dessert.
Dit gaf ons de gelegenheid om ons te verwonderen over de af- en aanrijdende taxi’s bij de hotelingang. Het was duidelijk dat de Messe in volle gang was; als de secretaris beter geprepareerd was, had hij nog wat kunnen netwerken, want het betrof hier een ‘Medica’-beurs. De meeste van de ons omringende tafeltjes werden dan ook bezet door zakenlieden. Veelal door hongerige en dorstige individuen die door het gemis van een tafelgenoot tegen hun mobieltje zaten te bleren of verveeld het wereldrecord SMS-en trachten te verbreken. Onze buurman spande qua gedrag de kroon: uitgehongerd viel deze, op uit een B-film afkomstige Italiaanse gangster lijkend heerschap, het eerste broodmandje aan. Toen het hoofdgerecht te lang op zich liet wachten, vroeg hij om een tweede, die hij met zelfde gulzigheid en tempo naar binnen werkte. Het gevolg was dat hij van de hoofddis slechts twee schepjes risotto luste, waarna hij met een minzame glimlach ‘arrivederci’ zei tegen het nauwelijks verbaasde personeel.
Lindner hotel airport, Düsseldorf. Bron: www.hotelspecials.nl
Weldra volgde voor ons het heerlijke toetje: een toffee-parfait met passende mango-chutney, vergezeld door stukjes papaya, mango en dragon fruit, dat er spannender uitzag dat dan het smaakte. Om dit culinaire avontuur nog wat langer te beleven, sloten we af met een thee en een cappuccino. Wat met toen nog niet wisten, was dat de volgende twee ochtenden een zeer gevarieerd en uitgebreid ontbijt-buffet ons een uitstekend begin van de dag bezorgde. De NUt-correspondent gebruikt dit echter wel als alibi om hier een nog niet eerder door de secretaris gegeven oordeel van ++++1/2 uit te delen!
Tags: diner, dusseldorf, lindner hotel airport, messe, ontbijtbuffet, recensie, restaurant, unterrath
