De Kerstman-collectie

Als variant op de Aarsman-collectie, presenteert NUt u vandaag een foto uit de Kerstman-collectie. Wat zien we? Welnu, dit is het Kerstdiner dat de Beschermheer meneer en mevrouw de Voorzitter voorschotelde op Kerstavond. Terwijl die herders dus lui lagen te wezen in een door God verlaten veld, al viel dat bij nader inzien bijzonder mee, stond de Beschermheer zich uit te sloven in de keuken. Maar, geheel in de geest van Aarsman: deze foto biedt zoveel méér!

Neem nou de wijn. Er staan twee flessen in het zicht: witte en rode wijn. De witte is aangebroken. Twee glazen zijn nog bijna vol, terwijl het derde aardig leeg begint te raken. Kennelijk had een van de drie behoorlijke dorst. Het lijkt het begin van de maaltijd, alle drie de borden zijn nog leeg. Toch is er zo te zien al flink van de kroepoek gesnoept. Er is zelfs een bakje, en trouwens ook een diep bord, dat sporen van voedsel vertoont, maar verder al helemaal leeg is. Is er soms al een gang geweest? Of is er al flink geborreld? De maaltijd lijkt gezond: we zien broccoli, boontjes en gamba’s, aangevuld met witte rijst. Tussen de boontjes ligt kip. Die keukenrol zal wel bedoeld zijn voor de kleffe handen die volgen op gambapellerij. Op de achtergrond ligt een beetje speelgoed en zien we een speelgoedkast. Waren er ook kinderen bij aanwezig? Ze zijn niet te zien. Wel duiden de vouwen in het blauwe tafelkleed op een persoonlijkheid bij de tafeldekker die volledig perfectionisme uitsluit. Er  is, kortom weer meer te zien dan u dacht. Hohohohooo!

Eer de ons ontvallenen (2009)

Gelijk aan vorig jaar staat de secretaris, een halve dag voor de aanvang van een nieuw decennium, nog even stil bij diegenen van wie we afscheid moesten nemen dit jaar. Aan beroemdheden als Michael Jackson (kies deze en/of deze), Simon Vinkenoog, Martin Bril, Ria Brieffies, Mink Deville en Frank Vandenbroucke schonk NUt al aandacht en over het verscheiden van Ramses Shaffy is door anderen zeer veel gezegd en geschreven. De secretaris kijkt nog even naar de lijst van overleden personen in 2009 op wikipedia en heeft daaruit twee toevoegingen:

Willem Kolff (97) -  De secretaris is helemaal geen chauvinist, maar wat hebben ze in Stockholm zitten slapen al die jaren. Natuurlijk had de uitvinder van de kunstnier de Nobelprijs moeten krijgen. Beroemd inmiddels is dat hij voor het maken van de kunstnier gebruikt maakte van overblijfselen van een Duitse bommenwerper, een waterpomp uit een T-ford en cellofaan van de plaatselijke slager. Kolff werkte daarnaast als een bezetene aan een hart-longmachine en een kunsthart. Naast een magnifiek medicus en wetenschapper was Kolff ook een dapper mens. In zijn woonplaats Kampen hielp hij mensen tijdens de bezetting door hen (verzonnen) kwalen toe te dichten, waardoor zij met rust werden gelaten.

Bron: www.willemkolffstichting.nl

Mathieu Montcourt (24) – De tenniswereld werd dit jaar opgeschrikt door een onverwacht sterfgeval, gelukkig een zeldzaamheid in deze sport. De Franse tennisser Mathieu Montcourt werd begin juli dood naast zijn fiets aangetroffen bij zijn woning. Een hartstilstand was hem direct fataal geworden. Het frappante is dat eerder die week voor Montcourt een (kleine) schorsing was ingegaan vanwege gokken op wedstrijden een paar jaar eerder. Het betrof overigens niet zijn eigen wedstrijden en het ging slechts om kleine bedragen. De secretaris kreeg wel een déjà vu, want een bizarre parallel valt te trekken met de in najaar 2008 aan leukemie overleden Italiaanse tennisser Federico Luzzi. Eerder dat jaar kreeg Luzzi een boete van 50.000 dollar en 200 dagen schorsing voor het gokken op tennisuitslagen.

Iedereen heeft zo zijn klein of groter verdriet bij deze sterfgevallen. De secretaris nam in de afgelopen weken vooral afscheid van zijn poes Maxi, die we op 19-jarige leeftijd moesten laten inslapen. Maxi was een levendige en in haar jongere jaren soms baldadige Europese korthaar. Ze kon minuten achter een lichtje aanrennen dat mijn horloge van de zon deed weerkaatsen. Ze klom ook in de gordijnen en maakte de vogels in de buurt het leven zuur. Op schoot zitten deed ze zeker niet bij iedereen; ze had zo haar voorkeuren en helaas vaak niet voor mij. De laatste jaren was ze erg aanhankelijk en tijdens de logeerpartijen bij de secretaris leek het gestreel haar nooit genoeg te kunnen worden.

Ruim twee weken later overleed mijn laatste grootouder, opa Hendriks (86). Hij ging heen zoals hij was, kalm en niemand tot last. Vele herinneringen kwamen bij me boven. Samen voetbalwedstrijden Nederland-Duitsland kijken, waar we fel fulmineerden tegen Lothar Mattheus & Co. Samen oma naar buiten dragen en vervolgens de deur op slot doen. Opa was er altijd, en altijd in zijn eigen stoel. In de laatste mindere jaren konden we niet veel praten. Hij genoot van zijn achterkleinzoon, die ‘rooie’, met wie hij met de autootjes speelde. Ik mis hem en denk soms met veel weemoed terug aan de (tiener)jaren toen ik zo vaak als ik wilde, welkom was in huize Hendriks.

De transparante NEE/JA- NEE/NEE-sticker

U kent ze wel, die zwarte stickers die de bezorger van (veelal) reclameblaadjes laat weten dat ze de betreffende deur links kunnen laten liggen.

Zwarte stickers inderdaad. Vindt u het ook zo jammer dat deze sticker vaak afbreuk doet aan het ‘gevelbeeld’ van vooral monumentale woningen? Het zijn vaak allegaartjes aan creatieve oplossingen die de oudere voordeuren in de Nederlandse binnensteden ontsieren.

NUt heeft hiervoor een goede oplossing gevonden: de transparante NEE/JA- of NEE/NEE-sticker. U plakt de transparante sticker eenvoudig op uw deur en de authentieke look & feel van uw voordeur blijft intact.

In verband met het copyright van de bestaande NEE/JA- en NEE/NEE-sticker kan NUt de transparante sticker voorlopig niet in productie nemen. Wij hopen op uw begrip.

(Afbeelding: otomodachi, flickr.com)

De vrouw die met vuur speelde (++++)

Na deze recensie was de Beschermheer van NUt uiteraard – da´s logisch – erg benieuwd naar het volgende deel van de Millennium trilogie van Stieg Larsson. Welnu, inmiddels hebben wij het boek De vrouw die met vuur speelde gelezen.

Er hadden ons geruchten bereikt dat deel II een stuk minder zou zijn dan deel I. Mensen, niets van waar! Ook deel II is een niet te versmaden verhaal dat maar moeilijk weg te leggen is. Lisbeth Salander, de gewiekste hackster uit deel I, komt in de problemen doordat zij verdacht wordt van een driedubbele moord en alle sporen in haar richting wijzen. Mikael Blomkvist, de hoofdpersoon van deel I, twijfelt echter aan haar schuld en stelt een eigen onderzoek in, met als bijzondere motivatie dat twee van de slachtoffers professionele banden hebben met zijn magazine.

Gelukkig is Salander er niet het type naar om zich gemakkelijk te laten pakken danwel zich te laten helpen door Blomkvist. Tellen we daar haar raadselachtige verleden bij op en alle ingrediënten voor een prachtverhaal zijn aanwezig.

Larsson heeft opnieuw een knap verhaal in elkaar gedraaid, dat op enkele punten wel wat onwaarschijnlijk aanvoelt, al wordt dat nergens echt storend. Hij voert ontzettend veel personages op zonder dat het een al te warrig geheel wordt, maar verliest zich een enkele keer wel in een onbeduidende zijweg. Desalniettemin zouden wij het boek in één ruk uitgelezen hebben, ware het niet dat het een dikke pil van formaat is.

Al bij al was het behoorlijk genieten geblazen en delen wij, net als bij deel I, vier NUtsterren uit: ++++

Casper Live Aircraft Tracking

Fascinerend: om vliegtuigen te spotten, een op zich belachelijke hobby als je er lang of kort over nadenkt, hoef je tegenwoordig helemaal je luie stoel niet meer uit. In plaats van als een malloot met een verrekijker in de snijdende wind langs de Kaagbaan te gaan staan doodvriezen, klik je gewoon even op deze link.

De Casper online flight tracker laat online alle verkeersvliegbewegingen boven Nederland zien, met slechts een kleine vertraging. Door met de muis boven een vliegtuigje te gaan staan zijn vluchtnummer, vliegtuigtype, hoogte, snelheid en vaak ook vertrekpunt en bestemming te zien.

Het is een fenomeen dat bijzonder goed aansluit op de visie dat alle overheidsinfo met iedereen gedeeld zou moeten worden via het web. Ook Obama en Google scharen zich – tot op zekere hoogte – achter dit idee. En daarmee zijn zo’n beetje de twee machtigste partijen ter wereld het op dit onderwerp eens!

Petronius van J.H. Moesman

Johannes Hendrikus Moesman (Utrecht, 1908 – Tull en ‘t Waal, 1988) was één van de meest eigenzinnige kunstenaars van de 20e eeuw. Hij is altijd trouw gebleven aan het Surrealisme, anders dan zijn tijdgenoten. Ook heeft hij altijd zijn baan bij de Nederlandse Spoorwegen (‘een stompzinnige baan’) aangehouden.

Moesman had een theorie over het ontwerpen van letters. Volgens hem moest een letter ’100% geschreven’ zijn, zonder de rigiditeit van het Romeinse alfabet als ware het in steen gehouwen. Zo kwam hij in 1969 met de Petronius, een letter afgeleid van zijn kalligrafische ontwerpen.

Ontwerpbureau Autobahn uit Utrecht is op dit moment druk bezig met het digitaliseren van de romein van de Petronius tot een font dat op elke computer gebruikt kan worden. Daarbij ontstaat het probleem dat zelfs de meest hoogwaardige scan van de letterproef Op engelvoeten, à pas de loup (uit 1975) nog te veel ruimte laat voor interpretatie, omdat de proef niet op glad papier is verschenen.
Inmiddels zijn er vijf exemplaren van de letterproef opgedoken, waarvan de scans over elkaar heen worden gelegd om tot de meest natuurgetrouwe interpretatie van de letter te komen. Digitaliseren komt dus in belangrijke mate neer op restaureren.

Uiteindelijk is het idee om de Petronius terug te geven aan de wereld. Het @-teken mag daarbij niet ontbreken. Dat betekent dat Autobahn een geheel nieuw karakter zal moeten gaan tekenen vanuit de gedachte en het handschrift van Moesman.

NUt hoopt op een soortgelijke instructie zoals die de letterproef uit 1975 vergezelde: ‘Petronius is beperkt beschikbaar, het zetten zal door mij goedgekeurd worden zonder enige vorm van moderne haast of druk …’.

Bronnen: Dutch Type, Jan Middendorp (Uitgeverij 010) en autobahn.nl
(Afbeelding: autobahn.nl)

Fraai design: VanMoof

Op zoek naar een Strida-vouwfiets (waarover later meer), werd de Beschermheer van NUt uitgenodigd bij de in Amsterdam gevestigde importeur van deze kekke vouwfietsjes. Daar aangekomen viel ons oog echter óók op de VanMoof fietsen die het bedrijf ontwerpt, laat maken en vermarkt.

Het zijn bijzondere rijwielen, met een fraai ‘less is more’ design. De VanMoofs zijn bedoeld voor het stadsverkeer en daar lijkt het inderdaad een fijne fiets voor.  VanMoof-bedenker Taco Carlier legde ons uit dat het design een kruising vormt tussen de urban bicycles die Amerikanen gebruiken en de klassieke Nederlandse stadsfiets.

Zo op het oog is het een slim en geslaagd ontwerp. De fiets straalt robuustheid en eenvoud uit door de oversized blanke aluminium buizen en is voorzien van intelligent verwerkte verlichting op zonne-energie. Er is zelfs een model met een geïntegreerd slot, terwijl aan een damesmodel nog gewerkt wordt. Meest verbazingwekkend is de prijs: slechts € 398,-. Voor dat bedrag doe je héél cool boodschappen, al hebben wij nog geen exemplaar met bagagedrager gespot.

Daar moet ik zijn (plekken in NL wigk(7))

Wedijvert u met uw medemens ook wel eens over wat het beste recreatiegebied is in ons verrassend veelzijdige kikkerlandje? De een komt tot rust bij een verfrissend strandbriesje, de ander opteert voor een stevige boswandeling en een derde geniet van de einders in een karakteristiek boerenlandschap. Om u verder op ideeën te brengen, heeft Alterra, het kennisinstituut voor de groene leefomgeving, verbonden aan de Universiteit van Wageningen, een behulpzame website opgericht.

Op www.daarmoetikzijn.nl kunt u zelf uw ideale gebied samenstellen door een combinatie te maken van verschillende landschapsvormen. Ken daarbij de wegingsfactoren toe en voilà , u ziet uw Nederland in beeld. De groene plekken zijn geschikt voor uw recreatieve activiteiten en de rode gebieden kunt u beter maar snel in de vijfde versnelling doorkruisen. Hieronder het resultaat van de secretaris en zijn eega. Zij wonen nog niet zo slecht in Keizer Karelstad!

Bron: www.daarmoetikzijn.nl

Heinrich Mann – De blauwe engel (Professor Unrat) (++++)

De familie Mann is de bekendste auteursfamilie uit Duitsland. Der Thomas is allicht de bekendste, vooral door zijn boeken ‘De Toverberg’ en ‘Dood in Venetië’. Bekende kinderen van Thomas Mann zijn o.a. Erika, Golo en Klaus, die het fantastische ‘Mephisto’ schreef. Thomas had ook een oudere broer die er ook wat van kon, Heinrich Mann. De secretaris las afgelopen week (een ongekend korte periode voor zijn doen) ‘De blauwe engel’, in het Duits bekend onder ‘Professor Unrat oder Das Ende eines Tyrannen’ uit 1905. Het is heel goed mogelijk dat u bij De blauwe engel aan Marlene Dietrich denkt, want in 1929 speelde zij in de gelijknamige film van de Oostenrijkse regisseur Josef van Sternberg.

De blauwe engel gaat over de gymnasiumleraar Metz, die steevast door zijn leerlingen ‘Mest’ genoemd wordt. Metz is er eentje van de oude stempel, die leerlingen als onderdanen ziet. Hij veracht ze, en is er continu op uit diegenen die hem uitschelden te ‘nemen’, en daarvoor zoekt hij ‘bewijzen’. Een parallel met Bordewijks ‘Bint’ ligt voor de hand, maar het verhaal neemt na een enigszins vergelijkbare ouverture een andere wending. In een poging om een drietal leerlingen (Lohmann (zijn grootste vijand) Von Erztum en Kieslack) te betrappen op losbandig gedrag, komt hij op een avond terecht in nachtclub ‘De blauwe engel’. Daar ontmoet hij de artieste Rosa Fröhlich, van wie hij nog meer in de ban raakt dan dat zijn vermaledijde scholieren doen.

In een rechtzaak over gekras op een hunebed, waarbij de drie leerlingen en Rosa aanwezig waren, gedraagt Metz zich zo agressief dat hij wordt ontslagen. Ook de leerlingen moeten het veld ruimen. Dit geeft Metz, een verstokte vrijgezel, de gelegenheid om helemaal op te gaan in zijn liefde voor Rosa en uiteindelijk trouwt hij met haar. Rosa is voor hem het ultieme vehikel om wraak te nemen op de rest van het dorp, waarvan het gros bestaat uit (oud-)leerlingen. Hij aanschouwt in een overwinnigs- en drankroes hun begerige blikken tijdens de optredens van ‘zijn’ Rosa. Rosa waardeert Metz, omdat ze eindelijk iemand ontmoet heeft die haar au sérieux neemt. Na verloop van tijd nemen ze hun intrek in een villa buiten het dorp, waar in eerste instantie kleinere opvoeringen ten tonele worden gebracht, maar later stromen er steeds meer belangstellenden toe, als er geruchten gaan over spannende gokwedstrijden, drankpartijen en ‘orgie-achtige’ taferelen. Metz beschouwt de bezoekers van zijn huis als slachtoffers, die hun ‘domme nieuwsgierigheid, hun onder een moreel vernis verborgen wellust, hun hebzucht en ijdelheid’ tonen.

Na een jaar of twee ontmoet Rosa Fröhlich opeens Lohmann die na zijn ban is teruggekeerd in het dorp. Hij komt langs bij hen thuis en Rosa zingt een lied dat ooit door hem is gecomponeerd. Wanneer Metz binnenkomt, slaat hij op tilt. Hij ziet zijn grootste angst uitkomen: zijn grote vijand Lohmann samen met Rosa. De politie pakt hem op en de joelende menigte noemt hem weer een ‘mesthoop’.

Manns roman neemt de arrogantie en zelfingenomenheid van de mens op een losse manier op de hak. Enerzijds symboliseert Metz de hoogmoedige die hard valt. Anderzijds krijgt ook de bourgeoisie er van langs: de bezoekers van Metz’ villa vallen willoos ten prooi aan verleidingen die ze  normaal gesproken bespotten. Een geslaagde, soms cynische analyse van sociologische misstanden, waarbij de lezer niet echt partij kan kiezen voor een bepaald personage, zodat hij ergens met lege handen achterblijft. De roman levert daarnaast echter nog genoeg moois op, daarom komt NUt tot een familie Mann-waardige ++++.

Das weisse Band (++++)

De briljante zwart-witfilm Das weisse Band portretteert een Duits dorpje in 1913. Het tweeënhalf uur durende drama, dat wordt verteld met de voice-over van een jaren later terugblikkende onderwijzer, kruipt langzaam onder de huid, om er lang te blijven zitten.

De film, die dit jaar in Cannes de Gouden Palm won, laat met strak gecomponeerde beelden bijna klinisch zien dat in een autoritaire samenleving de zwaksten de hardste klappen krijgen.

NUt heeft gekozen voor een kort beeldessay om u een indruk te geven.

Bron: Cineville
(Stills: critic.de)