Eer de ons ontvallenen (2009)

Gelijk aan vorig jaar staat de secretaris, een halve dag voor de aanvang van een nieuw decennium, nog even stil bij diegenen van wie we afscheid moesten nemen dit jaar. Aan beroemdheden als Michael Jackson (kies deze en/of deze), Simon Vinkenoog, Martin Bril, Ria Brieffies, Mink Deville en Frank Vandenbroucke schonk NUt al aandacht en over het verscheiden van Ramses Shaffy is door anderen zeer veel gezegd en geschreven. De secretaris kijkt nog even naar de lijst van overleden personen in 2009 op wikipedia en heeft daaruit twee toevoegingen:

Willem Kolff (97) -  De secretaris is helemaal geen chauvinist, maar wat hebben ze in Stockholm zitten slapen al die jaren. Natuurlijk had de uitvinder van de kunstnier de Nobelprijs moeten krijgen. Beroemd inmiddels is dat hij voor het maken van de kunstnier gebruikt maakte van overblijfselen van een Duitse bommenwerper, een waterpomp uit een T-ford en cellofaan van de plaatselijke slager. Kolff werkte daarnaast als een bezetene aan een hart-longmachine en een kunsthart. Naast een magnifiek medicus en wetenschapper was Kolff ook een dapper mens. In zijn woonplaats Kampen hielp hij mensen tijdens de bezetting door hen (verzonnen) kwalen toe te dichten, waardoor zij met rust werden gelaten.

Bron: www.willemkolffstichting.nl

Mathieu Montcourt (24) – De tenniswereld werd dit jaar opgeschrikt door een onverwacht sterfgeval, gelukkig een zeldzaamheid in deze sport. De Franse tennisser Mathieu Montcourt werd begin juli dood naast zijn fiets aangetroffen bij zijn woning. Een hartstilstand was hem direct fataal geworden. Het frappante is dat eerder die week voor Montcourt een (kleine) schorsing was ingegaan vanwege gokken op wedstrijden een paar jaar eerder. Het betrof overigens niet zijn eigen wedstrijden en het ging slechts om kleine bedragen. De secretaris kreeg wel een déjà vu, want een bizarre parallel valt te trekken met de in najaar 2008 aan leukemie overleden Italiaanse tennisser Federico Luzzi. Eerder dat jaar kreeg Luzzi een boete van 50.000 dollar en 200 dagen schorsing voor het gokken op tennisuitslagen.

Iedereen heeft zo zijn klein of groter verdriet bij deze sterfgevallen. De secretaris nam in de afgelopen weken vooral afscheid van zijn poes Maxi, die we op 19-jarige leeftijd moesten laten inslapen. Maxi was een levendige en in haar jongere jaren soms baldadige Europese korthaar. Ze kon minuten achter een lichtje aanrennen dat mijn horloge van de zon deed weerkaatsen. Ze klom ook in de gordijnen en maakte de vogels in de buurt het leven zuur. Op schoot zitten deed ze zeker niet bij iedereen; ze had zo haar voorkeuren en helaas vaak niet voor mij. De laatste jaren was ze erg aanhankelijk en tijdens de logeerpartijen bij de secretaris leek het gestreel haar nooit genoeg te kunnen worden.

Ruim twee weken later overleed mijn laatste grootouder, opa Hendriks (86). Hij ging heen zoals hij was, kalm en niemand tot last. Vele herinneringen kwamen bij me boven. Samen voetbalwedstrijden Nederland-Duitsland kijken, waar we fel fulmineerden tegen Lothar Mattheus & Co. Samen oma naar buiten dragen en vervolgens de deur op slot doen. Opa was er altijd, en altijd in zijn eigen stoel. In de laatste mindere jaren konden we niet veel praten. Hij genoot van zijn achterkleinzoon, die ‘rooie’, met wie hij met de autootjes speelde. Ik mis hem en denk soms met veel weemoed terug aan de (tiener)jaren toen ik zo vaak als ik wilde, welkom was in huize Hendriks.

Tags: mathieu montcourt, maxi, overleden 2009, willem kolff