Stuur eens een Youtube-uitnodiging…

Een leuke variant op het afgezaagde kaartje dat doorgaans ingezet wordt om een bruiloft aan te kondigen: een fraaie wedding trailer op Youtube. Hieronder een koppel dat de standaard gezet heeft, en niet al te laag.

Trailer Geheim van de Klokkenmakers

Enige tijd geleden schreven wij een recensie van Het Geheim van de Klokkenmakers. Voor wie een voorproefje wil hebben van deze documentaire, is er nu een trailer beschikbaar. Deze vindt u hier. And what is more: de film is in de bioscoop te zien en wel op op zondag 14 februari in filmtheater Luxor in Zutphen.

Aansluitend op de vertoning wordt er gediscussieerd door:

Jacob van Kokswijk. Hij is een van de sprekers/deskundigen in de documentaire. Hij is onder meer hoogleraar virtuele werelden en doet in de film stevige uitspraken over mogelijke gevaren wanneer mensen zich teveel in de virtualiteit verliezen. www.kokswijk.nl.

Robert Overweg. Fotograaf en grafisch ontwerper. Momenteel is een expositie met werk van zijn hand te zien in hetzelfde Luxor in Zutphen. Werk waarbij hij als een soort straatfotograaf beelden heeft gezocht uit de wereld van gaming. Op zijn website zegt hij: ‘de door mensen gecreëerde virtuele werelden zijn vaak een directe kopie van de (echte) wereld maar met een grotere constante in schoonheid. De ervaring van het bekijken van een foto gemaakt in de virtuele wereld en in de echte wereld is vaak hetzelfde. De grens tussen de (echte) wereld en de virtuele wereld vervaagt even.” www.robertoverweg.com

David Nieborg. Docent aan de Universiteit van Amsterdam. Hij schrijft voor diverse websites en bladen over games en gamecultuur. In diverse wetenschappelijke publicaties verkent hij de invloed van commerciële gamecultuur, marketing en technologie. www.gamespace.nl

Gerard Cevaal. Filmmaker, zie film en website: www.hetgeheimvandeklokkenmakers.nl

NUtblog op Twitter

We weten het, u wachtte er al jaren op. Of niet. Anyways, het NUtblog is vanaf vandaag on Twitter. Volg ons op http://twitter.com/NUtblog

Mede namens de Voorzitter en de Secretaris,

De Beschermheer.

Ireen Wüst IJsbaan

Vorig jaar werd in Tilburg een nieuwe ijsbaan geopend, die rücksichtlos naar Ireen Wüst werd vernoemd. Best bijzonder, normaal gezien moet je daarvoor dood zijn, of op zijn minst gestopt met schaatsen. Hoe het ook zij, vandaag werd het ijspaleis aan een recensiebezoek onderworpen. De Beschermheer stal de noren van zijn wederhelft, echte Vikings, en toog met een collega naar het ijs.

Enigszins opmerkelijk is het dat de entree van het gebouw maar moeilijk te vinden is, foutje van de architect. Daar waar je in het grijstintenschema van de gevel de deur denkt te ontwaren, zit ie juist niet.

Eenmaal binnen kochten wij een kaartje bij de kassa en bonden de ijzers onder. Voor € 5,50 kregen wij toegang tot een zeer fraaie ijsvloer. Mooi, hard, egaal ijs. En niet onbelangrijk: weinig medeschaatsers. Weinig is zo vervelend als het steeds uit moeten wijken voor tragere of snellere medesporters. Over zijn rondetijden durft de Beschermheer na een jaar van schaatsinactiviteit (het natuurijs van januari 2009 was de laatste gelegenheid geweest) het nauwelijks te hebben, maar de 500 meter legde hij af in 1 minuur en 4 seconden, wat bijna twee keer zo langzaam is als de wereldtop en ruim 27 km/uur (onder voorbehoud van slecht rekenen).

Toen na een uurtje de vermoeidheid toesloeg, hielden wij een dweilpauze in het ijsbaancafé, waar ze prima chocomel bleken te schenken. Niet te dun en lekker pittig. Daarna weer een half uurtje het ijs op, tot de koek (en zopie) echt op was (waren).

Nog minpunten te melden? Nou, de Beschermheer vergiste zich bij het betreden van de hal in de werking van het poortjessysteem, waardoor het poortje voor zijn neus dichtklapte. Kennelijk spreekt het voor de gebruiker niet helemaal voor zich. Wij konden in ieder geval terug naar de kassa om ons kaartje opnieuw te activeren. Afijn, ik zal de enige wel zijn die het niet direct begrepen heeft, wat gezien de vermoeide toestand van mijn geest zo aan het einde van de werkweek niet eens zo gek was. Een volgende keer – en die komt er zeker – zal ons dit niet nog een keer overkomen!

Bibliotheek-laggard

‘Video killed the radio star’  zong Buggles in 1979 en in de jaren daarna had je hier talrijke variaties op kunnen loslaten. Waar nieuwe media komen, sneuvelen oude getrouwe. De secretaris raakt steeds verder achterop, want in de innovatietheorie van Rogers zou hij bij de meeste uitvindingen tegenwoordig bij de ‘late majority’ horen. Een instituut dat zich eveneens watertrappelend probeert te handhaven is de bibliotheek. Is er nog toekomst voor dit met een stoffig imago behept gebouw?

De innovatietheorie van Rogers, Bron: www.spotlighteffect.nl

Als ik de onlangs opgelapte vestiging bij mij in de buurt betreed, doet het personeel je het ergste vrezen: het lijkt wel of je qua kleding een jaren ’80-serie als pakweg Thomas en  senior bent binnengestapt (niets ten nadele van wijlen Lex Goudsmit overigens). Een lijkbleke veertiger in zijn (kruistocht in) strakke spijkerbroek zet de teruggebrachte boeken in de schappen terug met een dusdanig beperkt elan dat zelfs een tot een taakstraf veroordeelde delinquent zich zou schamen. Even later word ik door een muizige juffrouw van een pedagogische reprimande voorzien, als mijn dochter enig geluid maakt in de kinderspeelhoek. ‘Wees blij dat er hier iemand een keer expressief is, mislukte Annie MG Schmidt’ denk ik dan.

Eens kijken of de koffie van beter kaliber is. Eerst moet ik mijn 1 euro stuk wisselen in een ander apparaat, want teruggeven kan de koffieautomaat niet. Maar wat ik daarna ook hannes, mijn 50 euro cent wordt niet omgewisseld voor een bakkie troost. Misschien ook wel beter, want gezien het grote gebrek aan levenslust op de gezichten van het bibliotheekpersoneel valt de koffie waarschijnlijk niet te vertrouwen.

Bron: www.winkelcentrumdukenburg.nl

Deze bibliotheek tracht me op meerdere vlakken zo lang mogelijk binnen te houden, want het zoeken en terugvinden van een boek is een hels karwei. In de eerste plaats geeft een zoekopdracht onnoemelijk veel hits waarvan 99% niet in mijn vestiging en 95% niet in mijn stad te vinden is. Tevens ontbreekt de scrollbalk en aangezien mijn bibliotheek met een ‘z’ begint, valt elk voor mij interessant resultaat van de pagina af. Hebben ze eens een keer een boek wel, dan zoek je je ongans, want de minst ingedutte bibliothecaris heeft het mallote idee post gevat om de romans in een aantal onherkenbare categorieen in te delen. Het voordeel daarvan is wel dat er nog wel eens een vraag gesteld wordt aan de medewerkers. Zodoende blijft het verstokte team een beetje onder de mensen en kunnen ze lekker ouderwets behulpzaam zijn.

Ik pas daarvoor en maak gebruik van de uitleenscanner waar mijn kinderen me graag in assisteren als early adopters. Het enige positieve voor mij is de temperatuur in mijn vestiging. In de bibliotheek in Oss was het vroeger zo vervelend kachelwarm en muf dat mijn ouders en ik het hele gebouw vervuilden met van die hele vieze scheten die bijna ontploften als ze je billen uitkwamen. Als laatste werp ik een blik op de doos met afgeschreven boeken en cd’s, maar zelfs in een heel gulle bui zou je er geen van meenemen. Tussen ergernis en meelij spoed ik me naar huis, waar ik snel achter mijn blog kruip, de modernste onder mijn hobbies.

Enjoy The Silence, take two

Enjoy The Silence van Depeche Mode, waar denk je dan aan? Juist, aan die geweldige clip van Anton Corbijn waar de zanger in een koningsgewaad tussen de bergtoppen van Zwitserland wandelt.
Wist u dat dit de eerste versie van de videoclip bij dit nummer gedraaid werd bovenop het WTC in New York? Dit geeft een surrealistische (zeker na 11-09-2001) draai aan het nummer.

Een groot deel van de charme van Enjoy The Silence hang ik op aan de ‘koningsvideo’ (die koning refereert overigens aan de verhaallijn en thema’s van De kleine prins).
Hoe zou het met het nummer gegaan zijn als het bij die eerste, enige video was gebleven?

Wat jammer dat de videomaker nota bene zelf afbreuk doet aan het beetje magie van de korte film met een slap aftreksel voor een zogenaamde GROTE Britse band …

Enjoy The Silence (versie 1)

Enjoy The Silence (versie 2)

Bron: Wikipedia

Paus gaat bloggen

Het NUtblog, uw gids bij alle lichte en zware levensbeschouwelijke vraagstukken, krijgt er serieuze concurrentie bij. De Paus heeft volgens de Telegraaf namelijk besloten om te gaan bloggen. Hij voorziet “diepere banden over grotere afstanden”, een poëtische zinsnede waar wij niet direct op gekomen zouden zijn, al kan het het ook een gelukkig uitvallende vertaling van een kromme Duitse of Latijnse zin zijn natuurlijk.

Is deze beslissing van Benedictus XVI, die zijn naam hiermee overigens eer aan doet, een absolute doorbraak? Nee, het Vaticaan was al druk bezig met vodcasts op de iPhone en iPod. Bovendien zitten ze hardstikke op Facebook.

Wij van NUt zijn vooral benieuwd hoe de Paus om zal gaan met de moderation van de comments. De tone of voice van een goede blog is wat ons betreft bescheiden, oprecht, licht humoristisch en vooral zelfrelativerend. En daar noemen we een paar puntjes waar het Vaticaan, in de ogen van de beschermheer dan toch, nog niet echt in uitblinkt. En wie kaatst, mag de bal verwachten. Onderstaande cartoon van godisamyth.com “verwoordt” dit prima:

Waar blijft de Poe Toaster?

Sinds 1949 bezoekt een mysterieuze man elk jaar in de nacht van 18 op 19 januari het graf van de beroemde Amerikaanse schrijver en dichter Edgar Allan Poe (1809-1849). Hij doet dat getooid met een zwarte jas, breedgerande hoed en zijn gezicht bedekt met een sjaal. Telkens brengt hij dan drie rode rozen en een fles cognac mee om te toasten op Poe,  ter gelegenheid van diens geboortedag.

Jarenlang werd er gegist naar de identiteit van deze zonderlinge figuur. In 2007 deed de toen 92-jarige Sam Porpora uit de doeken dat hij deze nachtelijke acties ondernam op de Westminster Hall and Burying Ground in Baltimore, Maryland. Het ritueel leverde Poe extra eerbetoon en de begraafplaats in verval de broodnodige pecunia op. Zoals dat vaak gaat met onthullingen, werd Porpora’s verhaal al snel in twijfel getrokken: de meest logische organisatie van het schouwspel lijkt toch in handen te liggen van een groep elkaar afwisselende individuen.

Hoe dan ook, het maakt het voor Poe-fans en liefhebbers van mysterie alleen maar aantrekkelijker om in de bewuste nacht Klaas Vaak en de schimmen der doden even te weerstaan. Helaas kwamen ze vorige week bedrogen uit: voor het eerst sinds 1949 is de ‘Poe Toaster’ niet verschenen. Voer voor nieuwe gissingen en scenario’s natuurlijk: zou Porpora overleden zijn? Vond men het welletjes na de 200ste geboortedag van Poe? Heeft alle publiciteit sinds 2007 het ritueel de das om gedaan? Afijn, we zullen weer een jaar moeten wachten; de curator van het Poe-museum, Jeff Jerome heeft in ieder geval beloofd dat hij in januari 2011 ‘voor de zekerheid’ aanwezig zal zijn.

Bron: www.thedatadude.com

Kleurrijk Haïti: Ronald Agenor

De secretaris heeft gisteren, zoals zovele medelanders, een gulle donatie gedaan voor Haïti. Helaas kwam hij er telefonisch meerdere malen niet door (185.000 andere telefoontjes strandden eveneens), maar via internetbankieren was hij nog op tijd voor de verdubbeling door de stralende minister Koenders. Het land kon wel wat steun gebruiken, want er is in de recente geschiedenis meer ellende geweest dan deze verschrikkelijke aardbeving. Dictatoriaal bewind, vreselijke armoede en andere natuurrampen hebben de voormalige kolonie aan de rand van de afgrond gebracht. Vandaag dacht de secretaris: kan ik als tegenwicht niet iets positiefs over Haïti vertellen?

Wie in ieder geval in me opkwam, is de kleurrijke tennisser Ronald Agenor. Na het afronden van zijn studie economie in Bordeaux maakte de in 1964 in Rabat (Marokko) geboren zoon van een diplomaat zijn entree in het tenniscircuit. In 1988 beleefde hij een behoorlijk succesvol jaar door zowel op Roland Garros (verlies tegen de latere winnaar Mats Wilander) als op de US Open de vierde ronde te bereiken. Een jaar later deed hij er in Parijs nog een schepje bovenop: kwartfinale, waarin hij weer verloor van de latere winnaar, de piepjonge Michael Chang die een ronde daarvoor de inmiddels legendarische wedstrijd tegen Ivan Lendl speelde, met de onderhandse opslag. Op deze Grand Slam zorgde hij voor een record door in 1994 het meest aantal games te spelen in een wedstrijd (althans in het tie-break tijdperk): 71 stuks tegen de Duitser Prinosil. Gelukkig voor de Haïtaan won hij de vijfde set met 14-12.

De carriere van Agenor besloeg maar liefst een slordige 20 jaar, waarin hij een opmerkelijke ‘head-to-head’ met Andre Agassi bewerkstelligde: hij won 3 keer en verloor nimmer van de evenmin saaie Amerikaan. Ook zorgde hij samen met Yannick Noah voor een primeur door op het affiche te staan van de eerste ‘zwarte’ tennisfinale, in 1987 in het Zwitserse Basel. Op de baan was Agenor zowel door zijn uiterlijk als zijn speels- en behendigheid een attractieve verschijning. Als zijn handen even geen tennisracket beethielden, dan was het wel een gitaar, want Agenor was tijdens zijn tennisloopbaan al een talentvol gitarist. Hij heeft al verscheidene albums uitgebracht. Verder lijkt zijn energie nog steeds tomeloos: Agenor is naast muzikant tv-commentator, tenniscoach, organisator van goede doelen acties en gastspreker. Mocht u nog niet gedoneerd hebben, dan kan deze vrolijke ex-tennisprof u wellicht over de drempel helpen!

Bron: www.haitisupport.gn.apc.org

Gelegenheidsduet

De Beschermheer van NUt heeft een zwak voor duetten, en dan vooral voor ongebruikelijke combinaties. Hij werd dan ook blij verrast door het duet dat Dinand Dingetje van Kane en Carice van Houten opvoerden om geld in te zamelen voor Haïti. Want wat blijkt: Carice is niet alleen mooi en een van de beste actrices die Nederland ooit gekend heeft, ze kan ook nog eens aardig zingen met een eigen sound. Niet te lang over nadenken, want we zouden zomaar kunnen concluderen dat zij alles heeft wat u en ik niet hebben…

Het deed ons trouwens, al dan niet terecht, denken aan dit fraaie duet: