Mijn horloge was stuk en ik besloot dat ik een nieuwe nodig had. Aangezien een horloge – net als een auto – een verlengstuk van het mannelijke ego is, leek het mij een belangrijke kwestie om mijn status als man te upgraden. Ik besloot dan ook qua merk en stoerheid informatie in te winnen bij mijn broer, een metroman die gezegend is met een goed gevoel voor kekke mode en fashion trends. Tot mijn verrassing droeg die helemaal geen horloge: nergens voor nodig en veel rustiger. En mocht hij toch de tijd eens willen weten, dan keek hij wel op zijn mobiele telefoon.
Ik begon mij af te vragen of ik het stuk gaan van mijn horloge niet als een zegen moest ervaren en raakte tegen wil en dank verzeild in filosofische bespiegelingen over het begrip tijd. Pure tijdsverspilling natuurlijk. Van alle totaal onbegrijpelijke dingen in het leven, is het begrip tijd namelijk toch wel een van de meest totaal onbegrijpelijke. Hoe lang je er ook over piekert, je komt er niet uit.
Tijd wordt wel de vierde dimensie genoemd, een aanvulling op de driedimensionale ruimte. In die visie bestaat tijd omdat nu eenmaal niet alles tegelijkertijd plaats kan vinden. Als dat het probleem was, dan vind ik de oplossing mager. Ik weet niet hoe het met u gesteld is, maar ik kom regelmatig tijd te kort. Zelfs tijdens de vakantie zoek ik nog wanhopig naar een paar extra uren in een dag, om bij te slapen of lekker niks te doen bijvoorbeeld. Kortom, een tragere tijd zou een betere oplossing geweest zijn.
Semantisch bekeken is tijd natuurlijk een betekenis die we gegeven hebben aan het feit dat in onze waarneming dingen na elkaar gebeuren. In die zin is tijd iets dat we als mensen bedacht hebben, wat ook wel bewezen wordt door het feit dat andere culturen net even anders tegen tijd aan kijken, zij hebben er gezamenlijk een andere betekenis aan toegekend.
Dit komt al dichter in de buurt van de visie van Albert Einstein, die met zijn relativiteitstheorie bewees dat tijd geen absoluut begrip is. En dus elk horloge eigenlijk waardeloos. Want wat je er ook op ziet, kloppen doet het toch niet echt.
Luisterend naar muziek maakte ik kennis met een geheel nieuwe definitie. ‘Time is an ocean of endless tears’, dichtte Paul Simon ergens op het album Songs from the Capeman. Het leek me waar.
Geheel gerustgesteld kocht ik een nieuw horloge. Over de tijd maak ik me weinig zorgen meer, die is na mijn filosofische bespiegelingen gedevalueerd tot irrelevant. Nu maar hopen dat ie me wat status verschaft. En dat het meevalt met de tranen.
De broer van de voorzitter zei het onlangs goed: Japanners hebben een goede gewoonte om te stoppen met eten als ze aan 80% van hun verzadiging zitten. Helemaal geen slechte gewoonte; less is more zou ik zeggen.
