Mijn opa had bij de rouwplechtigheid voor zijn heengaan onder meer gekozen voor ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld. Een keus die de secretaris erg aansprak en toen de begintonen zich aandienden, was het me zwaar te moede. Verstilde nostalgie over oude mensen en de dingen die voorbij gaan. ‘Het Dorp’ is inmiddels een heuse Nederlandstalige klassieker geworden, en dan te bedenken dat het nummer in 1974 niet verder kwam dan de 27e plaats in de Top40. ‘De kat van ome Willem’ en ‘Catootje’ tilden de cabaretier daarvoor beduidend hoger op de hitladder.
De tekst van het nummer is geschreven door zijn toenmalige levenspartner Friso Wiegersma. Nadat ze een relatie kregen, ging Wiegersma aan de slag als decorontwerper voor Sonneveld. Min of meer bij toeval ging hij ook liedteksten schrijven voor Sonneveld. Sonneveld vond het beter dat Wiegersma die taak onder een andere naam uitvoerde om te voorkomen dat de teksten extra kritisch werden bekeken onder het motto “schoenmaker blijf bij je leest” en zo was de naam Hugo Verhage geboren, getuige ook de aankondiging in bijgaande clip. Let u daarnaast op de prachtige articulatie en de trillende adamsappel van Sonneveld.
Het nummer stamt overigens uit Frankrijk, want het is gebaseerd op ‘La Montagne” van de chansonnier Jean Ferrat. Dat gaat over de bergdorpen die leegstromen, omdat de inwoners hun heil zoeken in de steden; een proces dat nog steeds aan de gang is. De herkenbaarheid van de tekst van ‘Het Dorp’ is groot: iedereen kan zich wel straten, velden of winkeltjes uit zijn jeugd herinneren die al lang verdwenen zijn. Plekken waar je je eerste lollie kocht en voor het eerst tegen een voetbal trapte. Sommigen duiken helemaal als een detective in het nummer en proberen te achterhalen op welk dorp ‘Het Dorp’ gestoeld is. Is het Pijnacker, de plaats waar Sonnevelds familie vandaan kwam of is het Deurne, het dorp van Wiegersma’s jeugd? Heeft de in het lied bezongen ‘Slagerij J. van der Ven’ bestaan en zo ja, waar dan?
Volgens de secretaris doet het er niet veel toe, al maakt dat gepuzzel het lied wellicht nog meer tot een klassieker en Neerlands erfgoed. Het is heerlijk om er even bij weg te mijmeren ‘langs het tuinpad van mijn vader’. De secretaris, een melancholist pur sang, sluit zich echter wel aan bij de woorden van Sonneveld die niet zo van terugkijken hield: ‘herinneringen zijn alleen maar goed als je er je voordeel mee kunt doen voor de toekomst’.
Bronnen:
‘Over Wim Sonneveld en Pijnacker, einde van een mythe’ door Erik Bevaart (http://www.pijnacker.slaaptnu.nl/wimsonneveld.htm)
Het beste uit de radio2 top 2000, Johan van Slooten
Tags: 1974, deurne, friso wiegersma, het dorp, hugo verhage, jean ferrat, melancholie, nostalgie, pijnacker, wim sonneveld
