Voor u gelezen door de Beschermheer van NUt: het boek Die laatste zomer van Tatiana de Rosnay. Zoals wel vaker was het een sympathisant die het boek onder de aandacht bracht, in dit geval mevrouw de Beschermheer. Alsof haar goede smaak al niet tot voldoende aanbeveling strekte, vormde het feit dat dit boek zich in Frankrijk afspeelt een extra reden om het boek ter hand te nemen.
Laatst lazen wij ergens: do what you do best and link to the rest. Daarom hierbij een beschrijving van het verhaal, geknipt en geplakt van dizzie.nl: “Antoine Rey heeft het perfecte cadeau voor de veertigste verjaardag van zijn zus bedacht: een lang weekend aan zee op het eiland Noirmoutier, waar hij en Mélanie in hun kinderjaren de vakanties doorbrachten. Hoewel ze fijne herinneringen hebben aan de eindeloze zomers, zijn beiden nooit meer teruggekeerd naar deze plek. Antoine bevindt zich in een moeilijke periode van zijn leven: zijn werk als architect biedt weinig uitdaging meer en hij is verlaten door zijn vrouw van wie hij nog steeds houdt. Noirmoutier brengt vergeten herinneringen aan hun vroeg gestorven moeder naar boven en Mélanie komt tot een schokkende ontdekking. Het familiegeheim dat zij hiermee ontrafelt maakt Antoine kwetsbaar en onzeker. Zijn zus vindt dat hij het verleden moet laten rusten, zijn vader zwijgt en zijn puberende kinderen vragen zijn aandacht voor heel andere zaken.Dan ontmoet hij Angèle, die nieuwe betekenis geeft aan de woorden leven, liefde en dood. ”
Die laatste zomer is echter vooral een portret van de gemiddelde Fransman van middelbare leeftijd. Wij denken hier in Nederland altijd dat die lui als God in Frankrijk leven, maar de realiteit is natuurlijk als volgt: gescheiden, te dik, wonend in een deprimerend appartement in Parijs, puberkinderen niet in de hand, onmogelijke relatie met de eigen vader en on top of all that: seksloos.
De Rosnay heeft geprobeerd er een literair werkje van te maken. Niet ontoevallig wordt de reddende engel dan ook gevormd door een mevrouw die Angèle heet, toch duidelijk afkomstig van het woord ange. Het is overigens wel een engel die rondracet op een Harley en het ook met andere mannen doet, maar dat terzijde. Zij geeft onze hoofdpersoon Antoine zijn levenslust terug en gidst hem door het doolhof van leven en dood. Geen geringe prestatie overigens. Ook de rol die de Passage du Gois speelt, een bekende weg die bij hoog tij onder water loopt, is niet toevallig en herbergt de nodige symboliek. De weg naar het einddoel verdwijnt regelmatig in de golven, dat idee. Alex Zuelle verloor er trouwens ooit de Tour door een massale valpartij, maar daar hebben we het een andere keer nog wel eens over.
Het zijn al bij al literaire truukjes die wat ons betreft een beetje gemaakt aandoen. Anderzijds is het een boek met een hoge mate van eigenheid: wij zouden niet zo snel een vergelijkbaar verhaal weten. De score: drie NUtsterren: +++
Tags: boek, die laatste zomer, frankrijk, Literatuur, recensie, tatiana de rosnay
