Een sauerbreij was het, de sneeuw van gisteren in Vancouver. Regen en een te hoge temperatuur hadden gezorgd voor een wit-grijze saus die ergens in de verte aan sneeuw deed denken. Hoezeer het ook mistte, het kon niet verhullen dat Nicolien Sauerbreij de honderdste Nederlandse gouden Olympische medaille in de geschiedenis won.
Indrukwekkend? Jazeker! Ten eerste is het uniek dat een poldermeisje een alpien glij-onderdeel weet te winnen. Sterker nog, sommige kerels durven eenmaal op de Spelen aangekomen niet eens meer naar beneden, al heeft het ook wel iets dappers om te zeggen dat je niet durft. Maar ook winnen onder de gegeven omstandigheden was indrukwekkend. Dan ben je écht goed.
Het meest indrukwekkend is echter de weg die Nicolien Sauerbreij afgelegd heeft. Volgens haar eigen site begon ze als twaalf jarige (pas) met snowboarden. Jarenlang trok ze met haar ouders en zus in een campertje langs de wintersportgebieden. De combinatie van onderwijs en deze manier van leven moet loodzwaar geweest zijn, maar ze behaalde haar diploma. En ook sportief boekte ze vooruitgang. Door stug vol te houden en te leren van nederlagen en tegenslagen – en die waren er genoeg – slaagde ze er langzaam maar zeker in echt deel uit te gaan maken van de wereldtop.
Wereldbekerzeges genoeg, maar op de Olympische Spelen wilde het echter tot gisteren allemaal niet zo vlotten. In Salt Lake City leidde een verkeerd gewaxed board tot een lawine van hoon. Maar Nicolien gaf niet op. In Turijn leek het erop dat ze de kwartfinale zou halen, maar een te laconieke afdaling kostte haar de kop. “Typisch Sauerbreij!”, riep iedereen.
Sauerbreij is echter iemand die weet wat ze wil. En een indrukwekkende volhouder. Gisteren viel alles op z’n plek. Nicolien straalde, al heeft ze daar niet per se een gouden plak voor nodig.
Foto: Wikipedia.nl
Tags: nicolien sauerbreij, olympische spelen, sonowboarden, vancouver
