Recensie What would Google Do? (++++1/2)

De Beschermheer van NUt staat in al zijn onbescheidenheid niet alleen te boek als een groot rode kool-kok, maar ook als een nieuwe media kenner. Om zijn vakkennis een beetje bij te houden verdiepte hij zich in het boek What would Google Do van Jeff Jarvis.

Wij danken de onvoorzienigheid die er voor zorgde dat wij dit boek ogenschijnlijk per toeval in handen kregen. Het is werkelijk een feest om het te lezen.  Auteur Jeff jarvis is de blogger achter buzzmachine.com, een redelijk bekend en vooraanstaand blog over nieuwe media. Hij schetst in zeer prettig leesbaar Engels om te beginnen hoe hij ontdekte wat de kracht is van bloggen nadat hij ternauwernood het inferno van 11 september 2009 in New York overleefd had. En vervolgens hoe hij het met zijn blog tot zijn eigen verbazing voor elkaar kreeg dat Dell zijn complete customer service strategie omgooide.

Leuke verhalen, maar niet de kern van het boek. Die draait om de manier waarop het huidige internet in een razend tempo onze economie – en dus onze wereld – verandert. Google is het snelst groeiende bedrijf ter wereld. Kennelijk, zo redeneert Jarvis, doen ze daar dus iets heel goed. Dat gegeven, redeneert Jarvis verder, maakt dat het gerechtvaardigd is om bij elk probleem dat een mens tegenkomt de vraag te stellen: what would Google do?

Het antwoord is onthutsend simpel: stel alle informatie beschikbaar aan iedereen. Jarvis toont aan dat Google een nieuwe manier van denken en werken geïntroduceerd heeft die kansen biedt aan iedereen. Het is alleen een kwestie van oude handelswijzen los te laten, die vooral gericht zijn op het beschermen van informatie. Op termijn totaal zinloos en achterhaald.

Jarvis timmert zijn betoog stevig dicht door in het tweede deel van zijn boek in te gaan op een aantal grote branches en hoe ze volgens hem Googlier en dus succesvoller zouden kunnen zijn.

Al met al opent het boek de ogen van de lezer, zelfs als die als nieuwe media kenner te boek staat. Jeff Jarvis ontpopt zich gaandeweg ook nog eens tot een man met een aangename humor en goede oneliners als openness is the best PR. Wat wil je nog meer? Nou, iets meer kritische noten richting het heilig verklaarde Google had wel gemogen. Het kost Jarvis een halve NUt-ster, zodat hij net naast de hoofdprijs van vijf sterren grijpt: ++++1/2.

Vraagt u zich wel ‘ns af …

… waarom kom ik tot niets op m’n werk? Waarom werk ik pas ècht als ik thuis ben? Het antwoord is onderbreking.

De hele dag worden we door overleggen, telefoontjes, collega’s en, vooral, door e-mailverkeer onderbroken. Dit korte filmpje (tot ± 2.30 min.) illustreert goed waar we het over hebben. Het gaat hier weliswaar over de V.S. maar bij ons is het niet veel anders.

Als werkende mens op een dinsdagavond (aan het werk inderdaad) vraag je je dan af, ‘wanneer komt het omslagpunt’? Ga ik ooit minder werken? Zijn er nog ‘vrije’ dagen? Waarom heb ik een iPhone gekocht, nu kan ik nooit meer werk inhalen in de trein omdat ik zit te twitteren …

Wil ik succesvol zijn, wil ik ambitieus zijn en collega’s voorbijstreven met weer een sterker argument? Goed, heftige levensvragen dus.

De filosoof Bas Haring verwoordt het goed: ‘Let niet teveel op de ander en wees onsuccesvol’. Hier ga ik ‘ns over nadenken vanavond terwijl ik mijn konijn aai. En … als ik klaar ben met werken, deze post geplaatst heb, Twitter gecheckt heb,  enzovoort, et cetera.

Bronnen: bigthink.com en de Volkskrant
Afbeeldingen: 37signals at flickr.com

Zomaar een lekker recept met rode kool

Heef u dat nou ook met rode kool? Dat de eerste happen best lekker zijn en die paarse brei (waar komt dat rode eigenlijk vandaan? Is dat spul ongekookt misschien wél rood?) je daarna direct begint tegen te staan? Voor wie de moed qua rode kool weigert op te geven, bij deze een bijzonder gemakkelijk recept.

Koop een bakje rundergehakt van een paar honderd gram. Mix dit met een half tot een heel zakje Conimex bamimix (echt waar!) en bak het rul in een hapjespan. Ruk ondertussen een potje rode kool open en mik de inhoud in een ovenschaaltje. Maak vervolgens een lading puree, gewoon uit zo’n pakje. (Is dat lekker? Ja, valt tegenwoordig alles mee).

Gooi het gegaarde gehakt en de puree bovenop de rode kool. Laagje paneermeel erover heen en 12 minuutjes in de oven… klaar!

Heeft u de smaak te pakken, qua rode kool? Hier meer recepten!

Foto: iensrecepten.nl

Milow doet het rustig aan (+++1/2)

Zoals Brian Eno al zei (zie hier), is de muziekindustrie hard toe aan een nieuw verdienmodel. Er is nauwelijks een goede reden te vinden waarom opgenomen muziek niet open source zou moeten zijn en dus koopt de Beschermheer al sinds tijden geen muziek meer. Uit principe, maar ook uit geld- en tijdgebrek natuurlijk.

U zult wel zeggen: iemand die geen tijd heeft om muziek te kopen, die zal ook wel geen tijd hebben om muziek te luisteren. Dat klopt.

Toch staat er af en toe een CD’tje op in de auto, tussen Radio 1 door. De laatste tijd is dat een CD van Milow, met de originele naam Milow. Deze is aangeschaft door Mevrouw de Beschermheer, die met de belachelijke principes van de Beschermheer natuurlijk weinig tot niets te schaften heeft.

Al bij al wel een mooie gelegenheid om even het album te recenseren natuurlijk. Welnu, Milow doet het rustig aan – en dat is heerlijk. Lekkere liedjes, ongecompliceerd, veel nadruk op slagwerk en gitaar. De luisteraar hobbelt als het ware lekker door de plaat heen, daarbij comfortabel leunend tegen de aangename stem van de 27-jarige Jonathan Vandenbroeck, want zo heet Milow natuurlijk in het echt. Heel af en toe doet het allemaal even denken aan de Counting Crows.

Milow vat zijn eigen ambitie samen als: “To keep surprising myself, to convince people that I’m more than ‘that cover’ (Ayo Technologie, red.), to write an even stronger album and to play concerts in as many different countries as possible.” Surprising kunnen we het album van Milow niet noemen, maar lekker wegluisteren doet hij wel: +++1/2!

Foto: milow.com

Hans Andreus – De sonnetten van de kleine waanzin

Iedereen kent de generatie van de Vijftigers, een verzameling dichters en auteurs die zich in de jaren 50 van de vorige eeuw verzetten tegen de geldende kunstopvattingen. Lucebert, Hugo Claus, Simon Vinkenoog en Remco Campert zijn bekende exponenten van deze groep. De secretaris betreurt het dat in dit rijtje zelden meer Hans Andreus wordt genoemd. Sommigen kennen hem van zijn kinderboeken (o.a. Meester Pompelmoes), maar laten we eens stilstaan bij zijn openhartige poëzie.

Hans Andreus is het pseudoniem van J.W. van der Zant en werd geboren in 1926. Midden jaren vijftig heeft hij een heftige liefdesgeschiedenis achter de rug met een Parissienne, Odile Liénard. Hij schrijft vervolgens de ‘Sonnetten van de kleine waanzin’ om deze affaire te kunnen verwerken en zich weer enigszins genezen te voelen. Liefdesverdriet is echter niet het enige levensperikel voor Andreus. Hij worstelt met depressies en ondergaat therapie waarin ook zijn ongewenst kind-zijn naar boven komt. Hij raakt ervan overtuigd dat hij de helft van een tweeling is en dat zijn tweelingbroer is geaborteerd. De waanzin waar Andreus het letterlijk over heeft, kan dus mogelijk aan diverse persoonlijke misère refereren.

Uit diep geworteld ongeluk komt vaak prachtige kunst voort, zo bewijst ook Andreus (sonnet 4 van 39):

Ik loop waar ik val en mij op moet rapen

Geen boom en geen struik en geen horizon

Er hangen alweer stormen voor die zon

Ik wou dat ik één uur, één uur kon slapen.

Heet mij toch welkom, wereld van vandaag

Of van vandaag niet dan misschien tot morgen

Ik ga in mijn splinters en onweer verborgen

en ga alleen en weet niet wat ik vraag.

Maar ik wil de moed hebben tot het laatste,

niet meer aan mij denken of aan die ander

of aan wat mijn woorden aan zon terugkaatsten.

Dood is hier. Ik wil zien hoe ik verander

en of ik weggaan of alweer leven moet

Maar wil niet zonder zijn, niet zonder moed.

Heel dicht op de huid van Andreus word je als lezer gegrepen door zijn kwetsbaarheid. Hij probeert zijn gevoelens niet met ingewikkelde taal onder woorden te brengen, maar bedient zich van vragen en paradoxen. Het leidt tot springerige, hortende verzen die zijn gemoed op authentieke wijze lijken te weerspiegelen.

Bron: www.literatuurplein.nl

Arjan Peters heeft een mooi en respectvol voorwoord bij de tiende, afzonderlijke druk (2007, Uitgeverij Holland) geschreven. Het nawoord is verzorgd door Andreus’ biograaf Jan van der Vegt.

Administratiekosten bovenop een verkeersboete: raar?

Mevrouw de Beschermheer heeft een bij tijd en wijlen ongeduldig karakter en raast dan met hoge snelheid over de vaderlandse wegen. Soms wordt dit kwalijke gedrag beloond met een verkeersboete, die de Beschermheer dan maar met een verwijtende blik omzet in een bankbetaling, als de batterij van de Random Reader niet weer leeg is tenminste.

Vandaag viel het de Beschermheer daarbij opeens op dat naast de verkeersboete ook 6 euro aan administratiekosten in rekening gebracht worden. Toen wij van NUt daar eens wat dieper over nadachten kwam ons dat een beetje vreemd voor. Wat ons betreft is het een rare constructie om administratiekosten te vragen voor een dienst waar de ontvanger niet om heeft gevraagd. Het zal ons als ontvanger ook worst wezen of al die ellende wordt geadministreerd. Die boete is al erg genoeg.

Waarom het bedrag juist zes euro moet zijn en niet vijf wordt vervolgens nergens gemotiveerd. Dit lijkt misschien gejeremieer om een euro, maar is een fundamentele kwestie. Immers, we hebben het hier niet om een product of dienst waar je voor kiest en waarbij je de administratieve kosten en de kostprijs van verschillende aanbieders kunt vergelijken.

Een en ander is besloten tijdens de algemene beschouwingen van (vermoedelijk) 2008, zo begrijpen we op de site van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Dat dit zaakje van geen kanten klopt blijkt vervolgens uit het feit dat beroep aantekenen niet mogelijk is.

Wat nog het meest zorgelijk is wat ons betreft: zelfs kiezen voor een goedkoper alternatief, administratieve afhandeling per e-mail bijvoorbeeld, is niet mogelijk.

Heeft u een mening over deze kwestie, die overigens al op meerdere plekken op het web bediscussieerd is, zij het nog niet op een fatsoenlijk intellectueel niveau, laat het ons dan vooral weten!

Secretaris’ muzikale schijf van vijf (deel 2): Culture Club – Karma Chameleon

Hot news vanuit de BBC: Boy George van de Culture Club denkt 30 jaar na oprichting van de band voorzichtig aan een reünie. Dit prikkelt de secretaris om aan zijn tweede deel van zijn muzikale schijf van vijf te beginnen. Overigens is het een kleine stap van deel 1 (Bow Wow Wow) naar deel 2, want Boy George stond bij die formatie onder het niet al te levensvatbare pseudoniem ‘Leutenant Lush’ kortstondig als leadzanger naast Annabella Lwin. Na zijn snelle vertrek formeerde hij met drie kompanen een eigen (multi-culti) band, Culture Club. Met de drummer, Jon Moss, onderhield de homoseksuele George enige tijd een knipperlichtrelatie.

In 1982 scoorden ze hun eerste flinke hit met het prachtige ‘Do you really want to hurt me’. De secretaris zet echter hun allergrootste succes in het zonnetje: ‘Karma Chameleon’, dat een jaar later in de top 40 de toppositie bereikte, evenals in liefst 15 andere landen wereldwijd. Van Karma Chameleon wordt de secretaris altijd vrolijk: de kleurrijke song reactiveert de inmiddels stroef geworden dansheupen. Het intro en de mondharmonica, gevolgd door de opzwepende reggae-pop beat, maken het tot een klassiek swingnummer.

Jammer dat het met Boy George al gauw de verkeerde kant op ging. De androgyne artiest zocht zijn heil steeds meer in de drugs en zweefde enige keren op de rand van de dood. Even keerde hij nog terug op het podium met een korte solocarriere, maar de laatste twee decennia later vernamen we slechts nog over zijn onfrisse zaakjes. Van de comeback moeten we dan ook maar niet teveel verwachten, zeker ook omdat George zelf uitgaat van een mini-tournee of een enkel concert, afhankelijk van hoe zijn pet (of hoed in zijn geval) staat.

De secretaris liet zich trouwens niet teveel gelegen liggen aan het steeds beroerder wordende imago van Boy George. In het verleden liep hij tijdens een eighties-feest en het carnavalsgedruis verkleed als de leadzanger van de Culture Club tussen de feestgangers, die gelukkig genoeg gedronken hadden om hem van positieve reacties te voorzien.

Een pittig stukje kritiek op de Katholieke kerk

Na enkele weken van hulpeloos gestuntel moeten wij toch echt concluderen: van alle godsdiensten is het Katholicisme toch wel één van de meest tragikomische. Alsof het plotseling boven komen drijvende leed dat jarenlang heeft liggen gisten in de zielen van vele inmiddels zestig jaar oude mannen nog niet droevig genoeg is, doet de stijl van communiceren van de diverse vaandeldragers van deze kerk er nog een schepje bovenop.

De Paus, eerder dit jaar aan het bloggen geslagen en beheerder van een eigen Youtube kanaal, kwam niet verder dan het veel te laat opstellen en voorlezen van een zielloze brief:

Boodschap: we vinden het erg maar we vinden onszelf vooral ook heel hulpeloos en hopen vooral dat dit hele gedoe vanzelf overwaait. Over maatregelen om daders te straffen en herhaling te voorkomen geen woord. Het is allemaal bijzonder treurigstemmende en niet echt web 2.0. Is er eindelijk een onderwerp waar wij internetgebruikers naar hartelust over kunnen dicussiëren, geeft de Paus niet thuis op zijn Youtubekanaaltje. Reageren op de video’s is namelijk niet mogelijk.

Misschien is een bij elkaar gecrowdsourcde kerk als alternatief zo’n gekke gedachte nog niet.

Wie de waarheid in pacht meent te hebben, moet heeeeel diep door het stof wanneer de fouten gemaakt worden die langer en korter geleden – en ook nu nog, ik zou niet weten waarom niet – gemaakt zijn. Als de kerk een kabinet was, waren ze nu op zijn minst demissionair. Zeker na de uitglijder van Bisschop Simonis bij Pauw en Witteman gisteren.: “Wir haben es nicht gewusst.”  Bij iemand die deze uitspraak niet op z’n waarde weet te schatten en op deze manier inzet, zit zonder twijfel een steekje los. Zeker als dezelfde persoon aangeeft zoiets slechts tien keer zelf als Bisschop meegemaakt te hebben. Er zijn verdorie zeven bisdoms in dit land. Zeven keer tien maakt zeventig. Zou zo’n man zichzelf ook niet de vraag gesteld hebben of dit het topje van de ijsberg kon zijn?

Katholieke geestelijken: ze roepen “vergeef ons onze zonden”, maar zijn slecht in het tonen van oprecht berouw. Kortom, wij van NUt adviseren: leer uw kinderen een gezonde achterdocht tegen mannen in jurken aan. Vanwege te vaak niet te vertrouwen.

De 19 beste tennissers aller tijden. En de 13 meest markante spelers volgens Richard Krajicek

Als verjaardagscadeautje trakteerde vrouwlief de secretaris op het door de auteur zelf in DWDD aangekondigde boek ‘De 19 beste tennissers allertijden’ (en in de schaduw daarvan de ondertitel ‘en de 13 meest markante spelers volgens Richard Krajicek’). Lijstjes en tennis, een droomcombinatie voor de tennissende feitjesman die de secretaris pretendeert te zijn. Krajicek tracht daarmee wellicht een einde te maken aan de eeuwig opborrelende vraag: wie is de beste tennisser aller tijden? Is het Rod Laver, Björn Borg of inmiddels Roger Federer?

Uiteraard is het onmogelijk om hier fatsoenlijk en objectief antwoord op te geven. Helaas besteedt de oud-Wimbledonwinnaar er in zijn nieuwste boek te veel aandacht aan, met name tijdens de beschrijvingen van bovengenoemde spelers die hij -in omgekeerde volgorde- in de top 3 zet. Niettemin zijn de meeste portretten die Krajicek ons voorschotelt voor de tennisliefhebber verplichte en prima te verteren kost. Op basis van zowel zijn eigen ervaringen en ontmoetingen met ex-collega’s als zijn getrooste moeite om navorsingen te doen over vooroorlogse helden krijgt de lezer in een rap tempo een aardig overzicht over de tennishistorie.

Bron: webshop.libris.nl

Hier en daar zijn Krajiceks portretten onevenwichtig: aan sommige spelers wijdt hij in totaal te weinig woorden of aan één anekdote teveel woorden, zodat de sporter in kwestie te weinig uit de verf komt. En natuurlijk zal er op de volgorde en keuze door iedereen wat aan te merken zijn, maar een echte omissie in de top 19 is toch echt Fred Perry die maar liefst 8 Grand Slam titels won. En waarom staat de playboy Vitas Gerulaitis niet bij het markante gezelschap? Dapper van Krajicek is wel om de verguisde en a-populaire Ivan Lendl op een stevige vijfde stek te positioneren, iets wat gezien zijn erelijst helemaal niet onterecht is.

Enkele tennisprofs blijven je na het lezen van dit boek extra bij: het bijzondere levensverhaal van de Iraniër Mansour Bahrami, het zwarte gat van Roscoe Tanner en de dramatische teloorgang van de homoseksuele William ‘Bill’ Tilden. Krajiceks stijl is vlot, waarschijnlijk heeft de eindredactie door eega Daphne Deckers daar mede aan bijgedragen. ‘De 19 beste tennissers aller tijden’ verdient zeker een plaatsje in de hedendaagse tennislectuur die immers niet overloopt van interessante klassiekers, in tegenstelling tot de wielersport bijvoorbeeld. De secretaris laat dit keer een oordeel in sterren achterwege, maar Krajicek krijgt hiermee zeker geen breakpoints tegen.

Zal China ook het NUtblog blokkeren?

Nog maar drie weekjes en dan vertrekt Google uit China, zo lezen we op volkskrant.nl. De vergunning van de uiterst efficiënte zoekmachine loopt af en Google wenst zich niet te schikken naar de maatstaven van de overheid van ‘s werelds grootste internetmarkt (400 miljoen gebruikers).

Daarmee begint het lijstje van applicaties die China inmiddels geblokkeerd heeft aardig lang te worden. Zie hier de actuele lijst (laatste update 29 dec 2009, dus zo actueel is ie nou ook weer niet). En wat zien wij dan tot onze schrik? Het NUtblog staat niet op deze lijst! Wij ridders van het vrije woord worden voorlopig door de wereldkampioen op het gebied van internetcensuur totaal niet serieus genomen!

Hoe gaan wij hier verandering in brengen? Graag uw suggesties!