De ereronde van de eland – Thijs Zonneveld (+++)

Een spectaculair goed wielerboek schrijven valt in Nederland niet meer mee. Dat is te danken aan Tim Krabbé die met zijn fabelachtige boek De Renner vrijwel al het gras voor de voeten van pretentieuze wielerauteurs wegmaaide. Elk nieuw boek met de wielersport als rode draad wordt onmiddellijk vergeleken met dit meesterwerk – en die vergelijking valt keer op keer in het nadeel van het nieuw verschenen boek uit.

Desalniettemin zijn er lieden die het erop wagen. De Beschermheer zelf bijvoorbeeld, met zijn positief ontvangen debuut Geplatzerwaseld! Maar ook generatiegenoot Thijs Zonneveld deed met De ereronde van de eland een lovenswaardige poging. De twee kwamen elkaar wel eens tegen in het peloton, trokken zelfs beide naar Zuid-Frankrijk om daar hun geluk te proeven, waarbij aangetekend zij dat Zonneveld een beduidend betere renner was dan de Beschermheer. Ere wie ere toekomt.

Op literair gebied een vergelijking trekken tussen beide boeken zou niet passend zijn. Desalniettemin zal de Beschermheer hier zijn mening geven over De ereronde van de eland. Het is een boek dat leest als een trein. Zonneveld kent het peloton van binnen en van buiten – en dat is goed te merken. Doping, zwijgzame Russische renners die de hele nacht pay tv kijken, parkoershoeren, weinig inspirerende, opportunistische ploegleiders, talentvolle zondebokken, collegarenners die in de winter met hun wielerbroek aan op de zonnebank gaan liggen… alle stereotypen komen voorbij. Het boek is cynisch, maar o zo herkenbaar. Hier de verhaallijn, zoals geformuleer op bol.com:

Sla De eenzame vluchter open en je zit midden in een etappe in de Tour de France. Of beter gezegd: in het hoofd van de wielrenner die tegen wil en dank op kop ligt, met nog 140 kilometer te rijden. Alleen met de weg, de wind en de pijn in zijn benen. Alleen met zijn gedachten. Een kans om te winnen heeft hij eigenlijk niet. Aan het begin van zijn loopbaan was hij nog een veelbelovende renner, maar in de loop der jaren heeft hij het geloof in eigen kunnen verloren, en werd hij links en rechts ingehaald door jongere coureurs. Door Cornelisse bijvoorbeeld, die ook al achter zijn vriendin Patricia aan zit. Maar dan keert het tij. De eenzame vluchter komt in het ritme, ziet zijn voorsprong groeien, en daarmee ook zijn hoop op succes – in de sport, en ook in de liefde.

Het leest allemaal prettig weg, maar ook bij De ereronde van de eland moeten we constateren dat het niveau van Krabbé niet gehaald wordt. Een grootse roman vinden wij het niet. Daarvoor zijn de verhaallijnen te eenvoudig en voorspelbaar. En waar De Renner eigenlijk ook een mooi boek is voor niet-wielerliefhebbers, kunnen we dat bij De ereronde van de eland niet zeggen. Dat geeft niet, Zonneveld is nog jong. Jaren genoeg in het verschiet om aan een meesterwerk te werken! Drie sterren dus: +++.

Ver weggestopt: de amanuensis

Zouden de amanuensissen nog bestaan tegenwoordig? Op de middelbare school van de secretaris liepen er twee rond. Hoewel, lopen… ze zaten de hele dag solitair te klooien in hun muffe inpandige kamertjes. Niemand wist hoe ze met de achternaam heetten: we hadden Leo voor scheikunde en Hans voor natuurkunde. Beiden kregen de lachers op hun hand, als ze op hun sandalen stilletjes de klas betraden, maar wel om uiteenlopende redenen.

Hans was een vriendelijke baardaap die erg populair was onder de leerlingen. Vriendelijk en bescheiden, maar nooit te beroerd om even te helpen, zeker aangezien de gruwelijk onhandige leraren natuurkunde maar al te blij waren als Hans in zijn wollen trui kwam opdraven. Je had hem een meer spetterende carrière gegund, maar Hans leek geenszins gebukt te gaan onder zijn eenvoudige bestaan in de kantlijn der fysica.

Leo was van een geheel andere orde. Zelden had de secretaris zo’n nukkig, gedemotiveerd schepsel zien ronddolen. Zijn treurige vocabulaire omvatte nauwelijks meer dan een woord of tien en met zijn gemurmelde stalorders joeg hij zelfs de braafste leerling tegen zich in het harnas. Leo raakte bij iedere kwispelende reageerbuis volledig in paniek, om nog maar te zwijgen van met branders spelende leerlingen.

Bron: flickr.com

Het is natuurlijk ook een verschrikkelijke hondenbaan. Het enige wellicht leuke onderdeel, proefjes voorbereiden, beslaat waarschijnlijk in de praktijk slechts een fractie van het werk. De rest van de tijd zit de amanuensis als een veredelde werkster petrischaaltjes te boenen of te balen van de zoveelste kapotte ampèremeter. Met daarnaast het bedroevende salaris en het sukkelige imago in ogenschouw zouden we het niet vreemd vinden als er hier en daar een amanuensis een tentamen suïcide onderneemt. Even de schijn opwekken van een uit de hand gelopen proefje, en klaar is Kees, Hans of Leo. Er is echter aan het eind van dit naargeestige verhaal nog wel een lichtpuntje te noemen: hedentendage  mag de amanuensis zich volmondig een “technisch onderwijs assistent (TOA)” noemen. Hip hè!

Haar naam was Sarah – Tatiana de Rosnay – +++1/2

Onlangs lazen wij van NUt van Tatiana de Rosnay al Die laatste zomer voor u. Mevrouw De Beschermheer vond dit zo’n aansprekend werk, dat zij er als de kippen bij was om ook Haar naam was Sarah van dezelfde schrijfster aan te schaffen. Na enige subtiele psychologische dwang stond zij het af aan De Beschermheer, zodat wij het hier kunnen bespreken.

Tatiana de Rosnay groeide op in Parijs en Boston. Het zal dan ook wel niet toevallig zijn dat Julia Jarmond, de hoofdpersoon in Haar naam was Sarah, een Amerikaanse journaliste is met een baan, een kind (Zoë) en man (Bertrand) in Parijs. Voor haar werk krijgt ze de opdracht om een artikel te maken over de Jodendeportatie naar het Parijse Vélodrome d’Hiver en – later – naar de vernietigingskampen, grotendeels uitgevoerd door Fransen. Het is een zwarte bladzijde uit de Franse geschiedenis, die veel Fransen nog altijd niet opengeslagen hebben.

De zoektocht leidt Julia Jarmond naar een vreselijke geschiedenis die een lijntje blijkt te hebben naar haar persoonlijke leven, zo’n 50 jaar later. Hier vindt u een samenvatting van het verhaal, compleet geknipt en geplakt van de site van de VPRO:

De tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar ouders opgepakt en naar de Velodrome d’Hiver in Parijs gebracht, waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar
kleine broertje Michel in een kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong. Ze heeft hem beloofd zo snel mogelijk terug te komen om hem te bevrijden, maar Sarah wordt met haar ouders op transport gesteld en steeds
verder weggevoerd. Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven, en via het dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen.
Haar naam was Sarah is een ontroerende roman waarin het grote drama dat zich in Parijs voltrok, is teruggebracht tot het verhaal van één slachtoffer.

De Rosnay speelt met herkenbare thema’s die we ook tegenkwamen in Die laatste zomer: deprimerende appartementen, verzwegen familiegeheimen en ongelukkige huwelijken. Ze heeft een ontroerende en hartverscheurende geschiedenis op papier gezet. Maar het voelt af en toe een beetje geforceerd. Alsof tranentrekkerij het einddoel is. Daarbij worden wij een beetje ongedurig van het klungelige privéleven van de hoofdpersoon. Al dat gejammer over die man van haar! En dan ook nog een zwangerschap, die natuurlijk net niet omgezet wordt in een abortus. Je voelt het allemaal van ver aankomen en het is daardoor, om het maar een beetje cru te stellen, een beetje een ‘wijvenboek’ geworden. Dat is niet erg voor de dames onder ons, en wellicht ook niet voor gevoelige mannen als de Secretaris. Maar voor de toch allesbehalve ongevoelige Beschermheer was het allemaal een beetje too much. Een heel aardig boek dus, maar meer dan drieëneenhalve ster vinden wij het toch ook niet waard: +++1/2.

Eetcafé Sam Sam in Den Bosch, 2e bezoek (++++)

Inmiddels heeft het Brabants Dagblad bericht dat Sam Sam definitef gesloten zou zijn. Zie de reacties onder deze blogpost.

De Secretaris schrijft:

Het NUtblog bestaat inmiddels ruim 2 jaar, waarin er al heel wat posts de wereld in geslingerd zijn. Enkele daarvan overtreffen de stoutste verwachtingen qua aantallen bezoekers. De koploper is de een jaar geleden gepubliceerde recensie over Eetcafé Sam Sam in Den Bosch.Vanwege de hechte relatie van WordPress en Google en door het tot voor kort ontbreken van een eigen website hebben velen met gastronomische behoeftes in Den Bosch de weg gevonden naar dit blog. In de loop van het jaar hebben andere gasten ook hun meningen niet onder stoelen of banken geschoven. Die waren soms niet zo mals als een biefstuk, hetgeen de eigenaars van Sam Sam op het idee bracht de aanstichters te inviteren voor een herhaalbezoek. Op die manier wilden zij graag laten zien dat het eetcafé inmiddels, bijna een jaar na oprichting, op een goed niveau is beland.

Het team van NUtblog liet er geen gras over groeien en met de voltallige redactie werd vanuit het werk naar ‘s Hertogenbosch gespoord om – onaangekondigd en anoniem – de ontwikkelingen van Sam Sam te ondergaan. De ontvangst was wederom enthousiast en ontspannen zakten zij binnen onderuit op het originele meubilair. Het voorgerecht bracht de stemming er meteen goed in: een uitgebalanceerde spinaziesoep met geitenkaas voor de secretaris, een volslanke tomatensoep voor de Voorzitter en een keurige rundercarpaccio voor de Beschermheer. Niets mis mee, integendeel!

De Beschermheer vervolgt:

De Beschermheer stortte zich op de rode wijn, terwijl de Voorzitter en de Secretaris  respectievelijk de rosé en de witte wijn testten. Het was rustig bij Sam Sam, wellicht door de negatieve teneur van de vorige recensie door het NUtblog. Dit bood echter wel de mogelijkheid om qua testerij alles uit de kast te trekken. De bediening had immers alle tijd. Tussen neus en lippen door informeerden wij naar de ontwikkelingen in het afgelopen jaar. Een onschuldige vraag, die uitdraaide op een wijnproeverij die resulteerde in enerzijds een vrolijke Beschermheer en anderzijds de conclusie dat het volledige wijnarrangement van Sam Sam een dikke voldoende krijgt.

Ondertussen werden de hoofdgerecht verorberd: tweemaal een zeewolf met Noorse garnaaltjes en eenmaal een rode mulfilet met rode pesto. Allemaal prima, lekker en niets op aan te merken. Erbij werden frietjes, aardappeltjes een bescheiden salade waarvan de dressing iets fantasievoller zou mogen en gekookte groenten die nogal aan de zoute kant waren geserveerd. Bon, het zijn kleine details. Ondertussen wist de gastvrouw echter wel, ondanks dat het zoals gezegd een stille avond was, een buitengewoon prettige sfeer te scheppen met haar warme glimlach en buitengewone toewijding. Na alle wijn die zij ons reeds voorgeschoven had, vormde ook een extra portie frites en aardappeltjes geen enkel probleem, zodat wij van NUt ons af begonnen te vragen of wij als anonieme recensenten niet door de mand gevallen waren.

De Voorzitter besluit:

Nadat de Beschermheer zich naar de trein spoedde, maakten wij ons bekend (Neeeeeee, dit zijn onze ‘vrienden’  van het Nutblog!!!) en schoven de bedrijfsleider en serveerster even aan.
De Secretaris en Voorzitter kwamen met wat waardevolle tips voor de vindbaarheid van de Sam Sam-website. ‘Ga vooral twitteren’, was er eentje.
Kooktips kunnen we Sam Sam echter niet geven. Voor een niet te pretentieus eetcafé in Den Bosch-centrum is de prijs-kwaliteitverhouding goed. De wijnkeuze is prima en de gerechten divers (iets minder zout zou mogen …). Al met al komen wij na deze revisie op ++++.

Komt er nog een burgeroorlog in België?

Mensen die nationalistische taal uitslaan ogen over het algemeen nogal sneu, maar pas echt treurig wordt het wanneer zij dat in het Nederlands doen. De meeste mensen weten dit en je hoort het dan ook niet vaak. Er zal vast wel meer nationalistisch gedachtegoed in het Nederlandse taalgebied bestaan dan een naïeve leek als de Beschermheer op het eerste gezicht zou vermoeden, maar gelukkig voltrekt het meeste zich achter foute bloemtjesgordijnen, ver uit het zicht.

Vandaag echter, toonde het journaal televisiebeelden van echte nationalistische mannen die in het Nederlands heuse leuzen riepen. Plaats van handeling: ergens in België. Het waren Vlamingen met een hekel aan Walen. Kennelijk trots op Vlaanderen. Merkwaardig… zeker, het Vlaamse land kent zijn schoonheden, maar veel lelijker dan Boom-Wilrijk (net ten Zuiden van Antwerpen) is toch ook moeilijk te vinden.

Ondertussen is België, toch een beetje het meest Westelijk gelegen Oostblokland, flink verscheurd. De regering van Yves is gevallen en het land heeft zich er flink bij bezeerd. Een paar jaar geleden leidde een Europese veiligheidsanalyse van de Beschermheer reeds tot de constatering dat de grootste kans op oorlog in Europa momenteel te vinden is bij onze Zuiderburen. De Beschermheer is er onverminderd pessimistisch over: alleen de lont hoeft nog in het kruitvat. Wel graag ná Luik-Bastenaken-Luik.

Goed, we overdrijven  misschien een beetje. Maar wat denkt u? Doe mee aan de poll hieronder!

Vrijheidstrein Stilstaan bij vrijheid

Gisteravond viel de secretaris op het traject Den Bosch-Nijmegen met zijn neus in de boter. Het voertuig dat om 21.57 vertrok, betrof de vrijheidstrein Stilstaan bij vrijheid. Vijf weken lang (van 31 maart tot 5 mei) rijdt deze speciale trein in de reguliere NS-dienstregeling. Iedereen kan instappen en verrast worden door exposities, films, gesprekken en andere activiteiten over vrijheid.

Bron: www.omroepbrabant.nl

Het initiatief is vooral bedoeld om te reflecteren over vrijheid: wat is er nodig om vrijheid te bereiken? Helaas is er sinds het einde van WOII nog geen dag voorbij gegaan zonder oorlog. En wat is vrijheid, als er in zoveel landen armoede heerst of kinderen zonder onderwijs opgroeien? Het Nationaal comité 4 en 5 mei is de grote motor achter deze actie. Het roept iedereen op om zijn of haar voorwaarde te geven voor vrijheid. Vele andere partijen werken er aan mee, zoals het Verzetsmuseum, het Nationaal Historisch Museum en het Nationaal Fonds voor Vrijheid en Veteranenzorg.

Het deed de secretaris deugd dat reizigers van divers pluimage zich bogen over de exposities en vitrines. Naast het feit dat iedereen nederig ging nadenken over vrijheid kwam het de ambiance in de trein ook ten goede! Mocht u ook willen instappen, kijk dan op http://www.stilstaanbijvrijheid.nl, tevens de informatiebron over het hele initiatief.

Sappie, een confessie

Een leraar Nederlands zei vroeger altijd: ieder mens heeft zijn eigenaardigheden en zijn eigen aardigheden. Zo ook de secretaris: hij slaapt al vele jaren met een lief beertje in bed, luisterend naar de naam Sappie. Sappie kwam vrij snel na de geboorte van de secretaris in diens leven. Naast de muisjes Pluisje en Muisje en de hond Rakker wist hij zich al snel hoog in de rangorde te nestelen, te midden van de grote verzameling knuffels die de secretaris als kleuter onder zijn liefdevolle hoede had. Door zijn twinkelende ogen, bescheiden voorkomen en proportionele gestalte ontpopte Sappie zich gaandeweg als de chouchou van zijn baas.

Tijdens zijn puberteit was de band tussen Sappie en de secretaris enigszins bekoeld, voornamelijk omdat de laatste zeer bevreesd was dat hoongelach van vrienden zijn deel zou zijn. Toen de studententijd aanbrak, werd het geduldige en vergevingsgezinde teddybeertje weer in genade aangenomen. De secretaris durfde zelfs zijn geheim te ontboezemen ten overstaan van zijn ganggenoten. En wat bleek: hij was lang niet de enige met een pluchen bedgenootje op de knuffelige gang 25 van Hoogeveldt.

Sappie in Lissabon. Foto: T.Klijn

Vanaf die tijd is de relatie stabiel en hecht: nog steeds bivakkeert Sappie elke nacht in de buurt van de secretaris. In het begin in zijn rechterhand om zodoende ondersteuning te bieden bij het in slaap vallen; later in de nacht kan Sappie elders worden aangetroffen, zeer waarschijnlijk veroorzaakt door vreemde motorische bewegingen tijdens de REM-slaap. Inmiddels is Sappies aangezicht tamelijk geteisterd door het vele nachtelijke gekwijl van de secretaris, maar zijn levensverwachting is onverminderd hoog door de consciëntieuze zorg van zijn baasje.

De eega van de secretaris heeft altijd sportief gereageerd op de aanwezigheid van Sappie. Zij zag hem noch als concurrent noch als vervanger. En zo is het maar net. Sappie mag ook graag mee op reis gaan. In tegenstelling tot de secretaris is hij dol op hotelbedden waar hij met smacht afwacht of de schoonmaakster hem een mooi plekje geeft op het fris opgemaakte bed. In Lissabon had hij niets te klagen, zo bewijst bijgaande foto!

Lekker knauwen op de raapsteel

De secretaris was bij uitzondering afgelopen maandag vrij, hetgeen hem de kans bood om tijdens schooltijd op en neer te pedaleren naar de markt in Nijmegen-centrum. Ondanks de voordringende Turken geniet hij van de aanblik van de bonte verzameling groente en fruit. De secretaris was verheugd de eerste stronken rabarber weer aan te treffen, die hem op het idee brachten naar een andere voorjaarssoort te vragen: de knapperige raapsteel.

De meningen over raapstelen zullen grofweg in drie categorieën in te delen zijn: een deel zal de groente bestempelen als je reinste konijnenvoer, een ander deel knauwt er lustig op los en de derde groep zal de groene stengels nog nooit gegeten hebben of er zelfs nog nooit van hebben gehoord. De secretaris is een groot fan van deze groente, die ook wel bekend staat onder de naam bladmoes. De raapstelen nopen wel tot snelle actie, want eenmaal aangekocht kunnen ze vaak maximaal een etmaal bewaard worden, het liefst in een bak water.

Bron: www.dekooktips.com

Als het nog niet te warm is, is het heerlijk om de raapstelen rauw te verwerken in een stamppot aangevuld met smeltende stukjes kaas. Wie niet zo van de klassieke Hollandse pot houdt, combineert ze in een frisse salade met bijvoorbeeld ei, pinda’s en tomaat. Vergeet daarbij niet om de raapstelen voor de zekerheid extra te wassen, want anders eet men meer zand of slakjes dan groente. Hoewel het niet aan te raden is er teveel van te eten (vanwege de hoeveelheid nitraat) bieden raapsteeltjes de liefhebber een flinke dosis ijzer en vitamine C. Een glaasje sinaasappelsap erbij om de opname hiervan in goede banen te leiden en een gezond voorjaar is uw deel!

Madelon’s literaire blog

Behoort u tot de categorie mensen die er een hobby van gemaakt hebben om te klagen over de jeugd van tegenwoordig, die nooit meer eens een boek leest? Laat staan poëzie? Stop dan maar, wij van NUt zijn weer op iemand van de jongere generatie gestuit die haar liefde voor literatuur niet onder stoelen of banken steekt. Op Madelon’s literaire blog probeert Madelon sinds kort ‘de wereld wat mee te geven van wat haar raakt.’ En Madelon mag dan wel al lang geen kleuter of dreumes meer zijn, eerder begin twintig, maar zij schrijft ook: “Al vanaf dat ik de eerste letters kon lezen verslind ik boeken. Klein, dik, dun, literair, poëzie, lectuur… zolang het maar bladzijden heeft.”

Iemand met zoveel liefde voor literatuur, schrijft natuurlijk zelf ook. Poëzie en korte verhalen wel te verstaan. Als ze inspiratie heeft tenminste. Iemand om in de gaten te houden dus! En dat kan, niet alleen via haar weblog, maar ook via Twitter: http://www.twitter.com/mkooijmans.

Wie let er op u?

De secretaris mijmert nog wel eens over zijn kinderloze jaren, waarin hij ‘s ochtends in relatieve rust zijn ontbijtje kon oppeuzelen. Met de voeten op de salontafel werd enigszins slaperig de afstandsbediening gehanteerd om al teletekstend het laatste nieuws door te nemen. Wat een contrast met de stress van tegenwoordig: de morgens bestaan vooral uit imperatieven, stemverheffingen, gesjor met kinderschoenen en een efficiënte taakverdeling tussen de accelererende papa en mama. Nadeel is ook dat vrouwlief geen tijd meer heeft om onvolkomenheden in de verschijning van de secretaris op te merken. Niets erger dan op het werk te verschijnen met een klodder tandpasta aan de lip, een weerbarstige haarlok of een prominente koffievlek op de ongestreken blouse.

Gelukkig heeft de secretaris sedert enige tijd hulp uit onverwachte hoek gekregen, namelijk van zijn net 3 jaar geworden dochter. Hoewel hulp…met een scherpe blik slingert ze rake, vrij directe opmerkingen naar mijn verbouwereerde hoofd :

- “Papa, je haar is te lang”

- “Papa, je stinkt” (al meerdere keren voorgekomen)

- “Papa, die neusharen moeten weg”

- “Papa, ik vind het niet leuk dat je trui twee kleurtjes heeft”

Denk je dat je eindelijk verlost bent van het vrouwelijke gezever, dan staat de opvolgster al weer klaar. En aangezien ze zich linguïstisch stormachtig ontwikkelt, vreest de secretaris voor de toekomst. Vlak voor vertrek is madammeke echter zelf de klos: ze moet voorzien worden van twee vrolijke en dartelende staartjes. Tja, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Gelukkig heeft de secretaris zich op dit vlak bekwaamd, zodat het leed snel geleden is en hij het bijdehantje uiteindelijk met een dikke zoen trots op het kinderdagverblijf afzet.

Bron: soes.punt.nl