Fietsrouteplanner: nog 4 provincies!

De TomTom heeft vele automobilisten de afgelopen jaren al dan niet met Eva’s zwoele stem een eind op weg geholpen. Gelukkig is er voor fietsers tegenwoordig ook een uitstekende gids: de Fietsrouteplanner. Via www.fietsersbond.nl/fietsrouteplanner kunt u zelf fietsroutes naar eigen wens samenstellen. Handig als u zich afvraagt wat nu precies de snelste weg naar uw werk of sportclub is van deur tot deur. Voor idyllische weekendtochten kunt u de planner ook gebruiken door LF-routes en fietsknooppunten aan elkaar te verbinden.

Bron: www.fietsersbond.net

Vele vrijwilligers hebben de Fietsersbond geholpen bij dit geweldige karwei. Inmiddels zijn acht provincies aangesloten op de Fietsrouteplanner. Alleen Groningen, Zeeland en Noord-Brabant en Limburg moeten nog uitgevogeld worden door enthousiastelingen op het stalen ros. U kunt hieraan ook een bijdrage leveren of anders een donatie doen om dit waardevolle project te voltooien. Alhoewel de site wat ouderwets aandoet, zit er een modern snufje aan: geplande fietsroutes zijn te downloaden naar de GPS. Bent u onderweg moe of hongerig: geen probleem, ook de welkome bankjes zijn voor u gelokaliseerd!

Tobben langs de snelweg

Voor de hongerige chauffeur en zijn passagiers is het doorgaans tobben geblazen. Op weg naar het zuiden slaat zo tegen half zeven onverbiddelijk de honger toe, maar is het aantal fatsoenlijke gelegenheden om hieraan gehoor te geven beperkt, om niet zeggen hopeloos.

Vandaag trokken wij van NUt de stoute chaussures aan in de buurt van Beaune en bezochten een wegrestaurant van de keten l’Arche. Half zeven is uiteraard een onfrans tijdstip om te eten, zodat wij qua sfeer niet direct laaiend enthousiast werden. Maar goed, dat lag natuurlijk ook een beetje aan onszelf. Toch, alleen eten in een restaurant, het heeft iets unheimisch.

Het menu waar we uit konden kiezen was divers, al zag het er geen van alle erg aanlokkelijk uit. Dectafelgenoten van de Beschermheer gingen voor lasagne en pizza. Na enig wikken en wegen tussen de volgens de kaart “gecertificeerde” gebraden kip en de (waarschijnlijk dan) ongecertificeerde kip met rijst en curry gingen wij van NUt uiteindelijk voor het laatste. Vies was het niet, eerder nog al vlak van smaak. De kip kan ook door ons niet van een kwaliteitscertificaat voorzien worden. Hetzelfde geldt voor de andere gerechten die wij probeerden.

Lekker was het allemaal dus niet, maar wel te eten. Misschien mag een mens ook niet te veel verwachten voor een kleine tien euro. In ieder geval zijn wij er trots op niet voor de verleiding van de fastfoodketen met de grote gele M bezweken te zijn. Maar vooral houden wij ons warm aanbevolen voor goede tips voor acceptabele eetgelegenheden langs de Autoroute du Soleil!

Acht jaar lang een foto van jezelf…

Voor nogal wat onnozele zaken geldt: als je het maar lang genoeg volhoudt, levert het uiteindelijk interessante content op. Een fraai voorbeeld hiervan zijn de mensen die gedurende lange tijd elke dag een portretfoto van zichzelf nemen. Zo is daar JK Keller, die het 8 jaar volhield. En dat allemaal omdat zijn vriendin hem sarcastisch vroeg of hij de dure camera die hij aangeschaft had wel dagelijks zou gaan gebruiken…

Keller is echter niet de enige. Een ander voorbeeld vinden we bij Noah Kalina, die dit fenomeen al sinds 2000 levend houdt. En wie op Flickr.com zoekt op 365 vindt een club mensen die het een jaartje doet.

De stiekeme traan bij Hello Goodbye

Alhoewel de secretaris een sensitief zieltje heeft, is hij wars van sentimentele TV-programma’s. Met een gevoel van medelijden bekeek hij de kunstmatig romantische bruidsparen in Rons honeymoon quiz en van de Surprise show ging hij welhaast vomeren. Tegenwoordig strijdt de secretaris voor de buis tegen zijn emoties door het NCRV-programma Hello Goodbye. Hierin gaat presentator Joris Linssen op zoek naar de verhalen achter het nemen van afscheid en de hereniging, verhalen over liefde, familie en vriendschap.

Uiteraard zien we in circa drie kwartier het neusje van de zalm, maar Linssen weet door zijn integere en empathische opstelling indrukwekkende verhalen uit de mensen naar boven te halen. Het decor speelt een niet te onderschatten rol: plaats van handeling is Schiphol, waar 24 uur per dag mensen elkaar aanraken en loslaten. Wie kent zelf niet de zenuwslopende laatste momenten bij op een bepaalde manier altijd ongewenst afscheid: woorden zijn moeilijk te vinden en de ongemakkelijke stilte hangt als een klamme deken over hen die elkaar dierbaar zijn. Daartegenover staat het onrustig hartgebonk en heftige verlangens naar het weerzien: minuten lijken uren te duren.

Bron: www.casaspider.com

Hello Goodbye schotelt ons herkenbare, maar soms ook aan onrechtvaardigheid of onwaarschijnlijkheid grenzende belevenissen voor. Een wat sneue vijftiger die vergeefs wacht op een Russische internetdate van wie hij het ticket betaalde; een pientere man die zijn vriendin deelt met zijn broer die ook nog zijn zakenpartner is; een zeer sympathiek echtpaar van middelbare leeftijd dat hun enig overgebleven dochter uitzwaait: hun andere dochter is een tijd daarvoor op gruwelijke wijze vermoord. Dit kan de gemiddelde kijker toch onmogelijk onberoerd laten.

De secretaris denkt tijdens dit programma, mede ingegeven door de Beatles-titelsong, terug aan Madrid, mei 1999. In een restaurant dichtbij de Plaza de Espana brengt hij met zijn geliefde samen hun laatste middag door, alvorens zij als zijn verloofde terugkeert naar Nederland na een twee weken durend bezoek. Op de achtergond ‘All my loving’ van dezelfde Beatles, met de toepasselijke zinnen:

“Close your eyes and I’ll kiss you

Tomorrow I’ll miss you”

Die middag zal er weinig krachtigs meer uit de secretaris zijn gekomen. Daarna ondervond hij wat heimwee met een mens kan doen.

Eergisteren in Hello Goodbye zag de secretaris een Afrikaanse vrouw die al 4 jaar haar kinderen niet had gezien vanwege de penibele situatie in haar land van herkomst. Of het nu een beetje kwam doordat hij moe was, soit, maar de secretaris pinkte bij zo’n tafereel stiekem een traantje weg. Zijn eega had het door, omdat ze wist dat de mogelijkheid bij dit programma bestond. Chapeau dus voor Linssen en zijn team, die voor de secretaris nog een jaargangetje of wat mogen doorgaan.

Voor meelopers: de politieke matchmaker

Bepalen op wie je gaat stemmen kan best moeilijk zijn. De keuze is groot, maar sommige partijen lijken verdraaid veel op elkaar. Wie in het keuzeproces niet op zijn eigen inzichten vertrouwt, kan de stemwijzer doen. De echte meelopers onder ons kiezen echter liever voor de politieke matchmaker. Wie deze test invult, komt erachter op welke bekende Nederlander hij of zij lijkt, qua politieke ideeën dan. De test is echter ook uit te voeren onder Hyves of Facebook vriendjes. Het enige dat je na het bekend maken van de uitslag nog uit moet vinden, is op welke partijen de bekende Nederlanders of je virtuele vrienden stemmen. Ter info: de Beschermheer (die zichzelf niet onder de meelopers wenst te rekenen overigens) kwam uit bij Peter van der Voorst, Humerto Tan en Peter R. de Vries. Het geeft alleszins te denken over de kwaliteit van de test!

Google Chrome: een best wel snel alternatief

Voor wie het liefst rondom Microsoft producten heen zeilt, zijn er al sinds de spannende begindagen van het internet prima alternatieven voor de webbrowser van Bill Gates. Eerst Netscape, later Safari en Firefox: allemaal beter dan Microsoft Explorer. Ook Google is een tijd terug in de martk gestapt met een alternatief: Google Chrome. Tot zover niets nieuws.

Wél nieuw is dat wij van NUt Google Chrome eens een dagje getest hebben. Tot onze verbazing lijkt de browser veel sneller websites te laden dan concurrerende producten. Daarnaast is er de grappige mogelijkheid om incognito te surfen (CTRL+SHIFT+N). Er worden dan geen sporen op de computer achtergelaten tijdens het surfen. Pas op voor surveillerende geheim agenten, zet Google er bloedserieus bij. Alsof ze zelf niet de grootste informatiestofzuiger op het web zijn :). En hoe het daarmee zit, is misschien niet meer zo relevant. Google volgt ons toch wel, daar hebben ze nauwelijks nog een eigen browser voor nodig.

Het design van Chrome is best wel Google: less is more. Extra voordeel: dit komt de grootte van het gedeelte van het scherm dat overblijft om daadwerkelijk websites te bekijken ten goede. Oh ja: wie in de Google zoekmachine wil zoeken, tikt gewoon zijn zoekwoorden in de adresbalk in.

Kortom, Chrome lijkt ons een best handige aanvulling in het browser landschap. Maar eerlijk is eerlijk: echt diepgaand is deze test niet. We geven dan ook geen punten, maar wel een link om Google Chrome zelf te downloaden: http://www.google.com/chrome/?hl=nl

Update 1: Google Chrome en het WordPress dashboard waarmee dit blog bijgehouden wordt, kunnen het overigens nog niet heel goed met elkaar vinden.

Update 2: zo promoot Google zelf de snelheid van Chrome:

Oscar Wilde – Het portret van Dorian Gray (++++)

Tijdens de examenperiode op de middelbare school werden de pubers met een linguïstische inslag overstelpt met de verplichte boekenlijsten. De aloude tactiek luidt dat het vooral een kwestie is van de juiste boekrecensies verzamelen, maar de secretaris was te dociel om zulke fratsen uit te halen en las trouw de opgelegde aantallen door. Een eveneens bekende consequentie is dat vele jonge geesten een flinke terugslag krijgen van deze te ver doorgevoerde examenopdrachten en dan helaas jarenlang voor de literatuur verloren zijn.

De secretaris heeft de handschoen al weer een tijd opgepakt en durfde het nu zelfs aan om een zogenaamde blackbird te herlezen, ditmaal overigens in het Nederlands. Het betrof de klassieker van de Ier Oscar Wilde: Het portret van Dorian Gray. Het verhaal vertelt over de belevenissen van deze knappe jongeman van wie een portret wordt geschilderd door Basil Hallward. Hij ontmoet tussendoor de eloquente Lord Henry Wotton die Grays schoonheid de hemel in prijst met filosofische bespiegelingen. Het resultaat is kennelijk zo overweldigend dat de kunstenaar het schilderij liever niet wil tentoonstellen, omdat het teveel van hemzelf zou weggeven. Dorian Gray op zijn beurt wenst dat hij altijd zo knap zal blijven en dat het schilderij in plaats van hem zal verouderen.

Bron: omslagen.nrcboeken.nl

Door de wens lijkt Dorian Gray een pact met de duivel gesloten te hebben en mede door een boek van Wotton over hedonisme verandert hij in een egoïstische dandy die velen in de afgrond doet storten. Zo pleegt een actrice na een slechte prestatie vanwege haar hevige verliefdheid op Gray zelfmoord, nadat deze haar heeft afgekraakt. Op een dag schrikt Gray van het portret, als hij merkt dat dit daadwerkelijk aan lelijkheid en ouderdom ten onder gaat. Hij komt erachter dat het een afspiegeling is van zijn bedorven ziel.

Jarenlang vordert dit proces zich tot afschuw van de geportretteerde, totdat hij Basil Hallward weer tegenkomt, aan wie hij dit merkwaardige geheim laat zien. In een opwelling vermoordt hij de schilder en dwingt een bevriende chemicus het lichaam te laten verdwijnen. Uiteindelijk ziet Dorian Gray geen oplossing meer; hij vernietigt het portret met talloze messteken en daarmee zijn eigen ziel. Hij wordt gevonden door zijn bedienden: oud, lelijk en met een door een mes doorkliefd hart.

De secretaris beleefde meer plezier aan deze klassieker dan destijds, alhoewel het boek er toen ook al boven uit stak. Wildes stijl is sprankelend en hij weet zijn diepzinnige teksten via gesmeerde dialogen toch op een laagdrempelige manier voor het voetlicht te brengen. Hoofdstuk 11, waarin de jaren van zijn zwelgen in schoonheid worden samengevat leidt helaas wat af. Het zijn juist de enigmatische theorieën van Henry Wotton, de eenzame vertwijfelingen van Dorian Gray in zijn eigen kamer en de onderhoudende tafelgesprekken met de lokale elite die werkelijk heerlijk weg lezen. Ook het uiteindelijke thema houdt de nieuwsgierige lezer bezig: een aangename smeltkroes van esthetiek en filosofie met een vleugje (niet al te voordelige) spiritualiteit. Waarschijnlijk in lijn met mijn uit Ierland afkomstige lerares Engels geeft NUt een ++++.

De echte vijand van voetbal is voetbal zelf, niet het geld

Wij van NUt stuitten dit weekend per toeval op een boeiend artikel in Trouw van Jan en Ilja Vorstenbosch. Vader en zoon zijn voetballiefhebbers en kijken reikhalzend uit naar het WK in Zuid-Afrika. Toch zien zij vooral ook donkere wolken aan de horizon. Hun liefde voor de voetbalsport wordt in gevaar gebracht door het zogenaamde grote geld. De ongebreideld kapitalistische inslag van voetbalclubs zorgt er voor dat het interland voetbal onder druk staat. Welke club accepteert nog dat hun speler met een kapotgeschopte enkel van een wedstrijd met het nationale team thuis komt? Dat kost knaken! En is er nog wel toekomst voor een nationalistische achterban in een steeds internationaler wordende wereld?

Vader en zoon Vorstenbosch zoeken hun bewijzen in de wetenschap. Toch slaan ze wat ons betreft de plank mis. Ten eerste hebben clubs het interland voetbal hard nodig, juist om hun spelers meer waard te laten worden. Een sterk optreden van een voetballer op een WK verhoogt de marktwaarde enorm. Die marktwaarde wordt vervolgens verzilverd door de club bij een transfer. Ten tweede is het natuurlijk onzin dat er in een global village geen ruimte is voor nationalistische gevoelens. Juist in een meer en meer open wereld zullen mensen een toenemende behoefte hebben aan een nationalistisch houvast. Het wordt pas echt interessant je te onderscheiden als iedereen hetzelfde is.

De echte vijand van het voetbal is dan ook niet het grote geld of afnemend nationalisme. De echte vijand is de voetbalcultuur zelf, waarin er op velerlei gebied geen plaats is voor evolutie. Er is geen bereidheid om de spelregels te wijzigen om het spel boeiend te houden, noch om de vervelende omgangsvormen van voetballers daadwerkelijk aan te pakken. Het gevolg is: gemiddeld genomen saaie wedstrijden en veel agressie op en rondom velden.

Wat niet evolueert, is ten dode opgeschreven. Zelfs een sportfreak als de Beschermheer kijkt minder en minder voetbal en beperkt zich tot de echt goede Champions League duels en Eredivisie toppers. Dat geeft te denken. Wie is de eigenaar van de voetbalsport? Wij sportliefhebbers of de FIFA?

Als ze bij de FIFA slim zijn, openen ze een nieuwe site: mysoccer.com. En vragen ze ons sportliefhebbers eens wat er aan voetbal verbeterd kan worden. Misschien dat de ogen dan open gaan.

Ambachtelijk

De lokale super had laatst voor het luttele bedrag van 1 euro een ambachtelijk brood in de aanbieding, zo verzekerde ons het in de wind wapperende uithangbord. De secretaris ergert zich aan het te pas en te onpas bezigen van dit kennelijk populaire woord. Zou het water nu in onze mond moeten lopen bij het lezen van dit nietszeggende adjectief? Moet de consument een positieve connotatie krijgen met aandoenlijke beelden van een hard werkende molenaar die zich voor dag en dauw het zweet in de oksels werkt om een fatsoenlijke mik op ons bord te krijgen? Of van een flink uit de kluiten gewassen bakker die voor zonsopgang met liefde en aandacht de hitte van zijn ovens weerstaat om het hoofd boven water te houden?

De bijbehorende foto deed ons het ergste vermoeden; het zag er nauwelijks appetijtelijker uit dan een lukrake greep uit het Aldi-assortiment. Tijdens onze grootmoeders tijd kon je wellicht nog vertrouwen op het vakmanschap van nobele zelfstandigen die door bijna eeuwenlange familietradities hun naam met trots hooghielden. In de tijd van de gilden werd een leerling na een gedegen opleiding van gezel tot meester. In onze ver geïndustrialiseerde samenleving is deze betekenis van ambachtelijk verdreven door ouderwets of inefficiënt.

Bron: www.paljasken.be

Dat de term nog gebruikt wordt om producten aan te prijzen heeft dus eerder met een gebrek aan creativiteit van het reclamebureau te maken dan dat het iets over de producent zegt. Het is verworden tot een holle frase dat zich schaart in het rijtje van spontane meid of creatieve duizendpoot. Maar begrijp de secretaris niet verkeerd: hij heeft respect voor de ploeterende eenling die nog eigenstandig zijn oorspronkelijke waar aan de man of vrouw probeert te brengen. Hij is ieder jaar een enthousiast bezoeker van het streekgala in de omgeving van Noviomagus, zodat hij nog enigszins kan proeven hoe ambachtelijk echt smaakt!

Veiling voor KWF: tijdritpak Robert Gesink

Omdat het zo’n goed doel is, wijzen wij van NUt u graag op de volgende actie. Er wordt momenteel een tijdritpak van wielrenner Robert Gesink geveild. De opbrengst gaat naar KWF Kankerbestrijding. Let wel: dit pak is 100% echt én gesigneerd door Robert. Natuurlijk wordt dit pak alleen maar meer geld waard wanneer Robert Gesink zichzelf gekroond heeft tot de derde Nederlandse Tourwinnaar :).

Bieden, dus. Dat kan, eenmalig, door een e-mail te sturen met uw bod naar kwfveiling@hotmail.com. Vermeld duidelijk uw naam, adres en telefoonnummer. De veiling sluit op 21 mei om 23.59 uur. De hoogste bieder wordt z.s.m. daarna gebeld. Sla uw slag!