Restaurant Blauw bevestigt status (++++1/2)

De Voorzitter en de Beschermheer vonden een klein jaar na de succesvolle release van de eerste NUtpocket dat ze wel wat te vieren hadden en nodigden hun beide wederhelften uit voor een etentje. En waarom dit dan niet combineren met een herhalingsbezoek aan één van de best scorende etablissementen op het NUtblog? Kwestie van het aangename met het lekkere combineren :).

Hoewel wij het Amsterdamse filiaal hoog op het verlanglijstje hebben staan, was een herhalingsbezoek aan Blauw aan de Springweg in Utrecht toch praktischer qua organisatie. Wij verheugden ons erop, want er zijn niet veel restaurants die bij NUt viereneenhalve NUtster in de wacht weten te slepen, en al helemaal niet bij herhaling. Restaurant Blauw in Utrecht, lukte dat tot nu toe steeds wel, getuige deze recensie en deze.

De Meidenloop door de straten van het centrum van Utrecht maakt het enigszins uitdagend om een beetje op tijd ter plekke te arriveren. De Springweg maakte namelijk deel uit van het vijf kilometer lange parcours en was dientengevolge enige tijd afgesloten voor verkeer, hoe hongerig ook. Het duurde even voor een paar duizend Utrechtse meiden, in alle maten en formaten, aan ons voorbij getrokken waren. De eersten slank en watervlug, de laatsten wat meer gezet en wandelend. Het sluitstuk werd gevormd door een Islamitische vrouw die de 100 kg grens met gemak passeerde. Ze had een keurige hoofddoek en een lange legging aan en wij vonden haar keurig geïntegreerd.

In afwachting van de andere helft van het gezelschap, posteerden wij ons met een icetea bij de voordeur. Blauw hanteert hanteert van die lekkere grove glazen, zodat je het gevoel hebt ook echt iets in handen te hebben. Even snel spieken: er wordt Nestea uit flesjes geserveerd, samen met ijs en citroen. Heel wat beter dan de zoete surrogaat die menig (fastfood)restaurant schenkt.

Eenmaal aan tafel, kozen we voor twee van de drie rijsttafels op de kaart: de sera blauw (vlees en groente) en de ikan rasa (vis en groente). Daarbij werden gestoomde en gebakken rijst geserveerd. Een en ander stond bijzonder snel op tafel, waarbij het personeel in vergelijking met vorige bezoeken een wat gejaagde indruk maakte. Natuurlijk werden de gerechten keurig van uitleg voorzien, maar een beetje plichtmatig klonk het wel. Te hoge werkdruk misschien? Gelukkig ging het niet ten koste van de vriendelijkheid en correctheid, maar opvallend was het wel. En toe te juichen niet.

Opnieuw wist de kok van Blauw ons te raken met het rijke en geraffineerde smakenpalet van zijn rijsttafels. Daar waar je bij sommige Oosterse eetgelegenheden na drie gerechtjes de verschillen tussen de diverse smaken nog maar moeilijk te onderscheiden zijn, verrast Blauw je bij elk gerecht opnieuw. Zowel vlees, vis als garnalen zijn van uitstekende kwaliteit. Als dat allemaal zo blijft, en waarom niet, dan zullen ze ons er nog vaak terug zien.

Na twee rijsttafels en een paar glazen prima rosé wisten wij genoeg. Blauw scoorde ook deze keer weer hoog. Daar hadden we geen dessert voor nodig. Bovendien: het was ook qua weer een mooie avond en er was nog genoeg te zien in de stad. Al lopend door de straten van de stad, bespraken we ons eindoordeel. De viereneenhalve ster mogen blijven staan (++++1/2), al hopen we daarbij wel dat onze boodschap over de ogenschijnlijk net wat te hoge druk voor het personeel aankomt. We zullen te zijner tijd weer eens op herhalingsbezoek moeten om een en ander te verifiëren, maar een straf is dat zeker niet te noemen!

Michael Jackson – She’s out of my life

Precies 1 jaar geleden ontviel de King of Pop ons, een jaar waarin zijn muziek waarschijnlijk meer dan ooit beluisterd is, getuige ook de duizelingwekkende statistieken bij een willekeurig Michael Jackson-nummer op YouTube. Zwervend door zijn oeuvre is de diversiteit ongekend, hetgeen het moeilijker maakt om één bepaalde hit tot de allerbeste te promoveren.

Een song die wellicht in de vergetelheid was geraakt, is ‘She’s out of my life’ uit 1980. Het is geschreven door Tom Bahler, een singer-songwriter die dat deed nadat zijn toenmalige, wereldberoemde vriendin Karen Carpenter hun relatie had verbroken. Niet zo gek van de later aan anorexia overleden zangeres, aangezien Bahler een kind had verwekt bij een ander.

Het is een prachtig ingetogen nummer dat Jackson zeer authentiek en vol emotie weet te vertolken: een geslaagde uiting van method acting. De geruchten gaan dat Jackson zich zo goed kon inleven, doordat Tatum O’Neal hem vlak daarvoor de bons had gegeven, hoewel er volgens het kindsterretje helemaal geen sprake was van een echte verkering. ‘She’s out of my life’ staat op Jacksons album ‘Off the wall’, waar de ballade een unieke plek inneemt tussen discohits als ‘Don’t stop ’til you get enough’ en ‘Rock with you’. Het zou me niet verbazen als menig aan de kant gezette adolescent het liefdesverdriet ermee wegjankt.

Tennishistorie: Isner versus Mahut

Wat een ongelooflijke pot tennis! Onvoorstelbaar dat de Amerikaan John Isner en de Fransman Nicolas Mahut na uren tennis nog steeds keiharde aces lieten noteren. De statistieken:

Statistieken Isner vs Mahut. Bron: teletekst

NUt wil hierbij ook nog een pluim uitdelen aan de scheidsrechter van dienst, de heer Mohamed Lahyani. Die mag wel even naar de masseur om de billen los te laten maken. En zou een ballenjongen hem tussendoor een pizzaatje hebben bezorgd?

Kijk hier naar de laatste game:

Jeuk van Uitslag

Tijdens de afgelopen verkiezingscampagne haalden (potentiële) kamerleden de gekste fratsen uit om zieltjes en zetels te winnen. Zo scheelde het weinig of Alexander Pechtold was met een whiplash de lijsttrekkersdebatten ingegaan. Om de jonge mannelijke kiezers te imponeren stapte hij nietsvermoedend als bijrijder in een supersonisch vehikel waarvan de chauffeur bij het wegrijden niet wilde wachten op de reactie van de D66-voorman op een waaghalzerige verslaggever.

Er waren ook kandidaten die het over een andere boeg gooiden. Het snoepje van het CDA, Sabine Uitslag, haalde haar hele PR-arsenaal uit de kennelijk ruime kast. Zo deed ze mee aan het BNN-programma ‘De Bubbel’ waarin drie bekende Nederlanders vijf dagen van nieuws verstoken blijven, opgesloten in een landhuis. Kennelijk kan een volksvertegenwoordiger dit zich zomaar permitteren: als het maar extra stemmen oplevert. Kort daarna gaf Uitslag acte-de-présence in ‘DWDD De Toegift’, waarbij de jonge politica een operastuk ten gehore bracht, waar ze wekenlang onder de overenthousiaste begeleiding van Ernst Daniël Smid op geoefend had. De politieke boodschap van diva Uitslag is bij deze optredens volledig aan de kijker voorbij gegaan.

Bron: rtvoost.nl

Maar zeg nu zelf, heeft Sabine al deze capriolen nodig om de kiezer aan zich te binden? Samen met Mirjam Sterk, die zij eerder als kamerlid verving tijdens diens zwangerschapsverlof, vormt ze een charmant team dat de CDA een sexy accent geeft, waar de partij na jarenlange Balkenende saaiheid zo naar snakte. Sabine hoeft maar haar mooie ogen te laten glanzen en hup, weer een zeteltje gewonnen. Wellicht geschiedde het ook zo bij de werkgever van de secretaris, want in juli 2008 liep Uitslag een dag mee in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis, onder het inmiddels onzinnige adagium van ‘een goed politica weet wat er in het veld leeft’. Een paar maanden werd Uitslag zelfs gestrikt om terug te komen om met haar betoverende glimlach de nieuwe couveuse-suites te openen.

Een week na de laatste verkiezingsuitslag kwam dan toch het onvermijdelijke nieuws: Sabine Uitslag heeft een voorkeurszetel veroverd. Het zij haar gegund: een lichtpuntje in deze barre (in)formatietijden. Mocht het CDA zich toch in de modderpoel van het nieuwe kabinet gaan storten, dan ziet u hierboven alvast de foto van de nieuwe minister van VWS. In dat geval rijst wel de vraag of ze nog de energieke leadzangeres van de band ’Spinrock‘ kan blijven. Succes Sabine!

Een dagje Koningin Juliana Toren (+++)

Zo eens per jaar komt het er onverbiddelijk van: een dagje met het hele gezin naar een heus pretpark. Gelukkig hebben wij van NUt vrijwel altijd iemand in onze omgeving die kortingskaarten weet te regelen bij het waspoeder, het tankstation of whatever, want de entreeprijzen van dit soort gelegenheden overtreft onze reeds van enig pessimisme voorziene inschattingen keer op keer.

De keuze viel deze keer op Koningin Juliana Toren. Parkeren ging in ieder geval vlot: een vijftienjarige parkeerwacht leidde ons resoluut en nauwkeurig naar een plekje, ze hadden hem van die vliegveldbordjes moeten geven, dat had het geheel afgemaakt. Wij betraden het park, dat om stipt 10.30 uur zijn poorten opende.

Iemand heeft ooit eens een keer bedacht dat pret- en bungalowparken een mascotte moeten hebben en zo stonden wij al snel oog in oog met de muis Jul, die in dit knusse Veluwse pretparkje om verder onduidelijke redenen de scepter zwaait. De Beschermheer, zelden op zijn gemak tussen het volk dat pretparken bevolkt, liet zich overhalen tot een bezoekje aan het spookhuis, samen met zijn driejarige zoon. Een slecht idee natuurlijk, al ging het jochie heel manmoedig niet huilen. Dat deed hij ook niet in het achtbaantje en gelukkig maar. Deze is namelijk zo kort dat er standaard twee rondjes gemaakt worden. Stel je voor, een tweede keer omhoog met een panische kleuter naast je, voorwaar geen pretje. Volgende highlight: de muizenshow. Een eerlijk gezegd nogal dubieuze vertoning met een wel degelijk geslaagd optreden van een Louis Armstrong van papier-maché.

Het zou flauw zijn hier negatief te oordelen over de heftigheid van de aanwezige  attracties. Koningin Juliana Toren mikt duidelijk op het jongste publiek, dus al te grote heftigheid is ongewenst. De attracties doen denken aan de kermissen uit onze jeugd. Onschuldige draaimolens, een beetje piepend en krakend her en der. En natuurlijk zijn er luchtkussens, kleine bootjes, klimtoestellen en glijbanen. Kortom, veel pret te beleven voor de categorie 2 tot 7 jaar.

Ondertussen kregen wij honger en besloten we Jul’s cafetaria met een bezoek te vereren. We bestelden frites met mayonaise en een frikandel cq kroket. Hier kan niet veel aan mis gaan natuurlijk, toch meenden we dat de aardappels het vet wat langer gezien hadden mogen hebben. Het was ook aardig zout trouwens. We propten er een vrij vette hamburger achteraan, met versgebakken uitjes. Kijk, dat was nog eens een kok die zijn taak serieus nam! De kinderen vermaakten zich ondertussen met de trampolines, glijbanen etc. Teleurgesteld ontdekten ze dat de allergrootste glijbanen nog nat waren van het buitje dat ‘s ochtens overgetrokken was. Daar had het personeel trouwens best wat aan kunnen doen. Voor veel pret zorgde daarentegen het binnenspeeltuig in de poffertjestent en aan de andere zijde van de grot, waar je trouwens ook kunt sjoelen op groot formaat. Het was wel steeds opletten, want onze eenjarige dochter was voortdurend van zins het park in haar eentje te gaan ontdekken.

Zo rond de klok van half vier vonden we het mooi geweest en zochten we de auto weer op. De kinderen bleken gesloopt, ongetwijfeld door de combinatie van het vele spelen en de continue herrie die het park weet te produceren. Af en toe een wat rustigere zone inbouwen in de overigens wat krap ogende ruimte was voorwaar geen slecht idee geweest. Hoe dan ook, voordat we de parkeerplaats afreden, lag de helft al te pitten.

Kortom, een leuk parkje, daar naast die toren, maar ook niet veel meer dan dat. Drie sterren dus: +++

24 nietjes – Thomas Zijlma (+++1/2)

Thomas Zijlma is een jongen met een geschiedenis. Die vertelt hij in zin boek 24 nietjes. Het verhaal is indrukwekkend. Op 17-jarige leeftijd gaat hij met stevige klachten naar een huisarts. Die kijkt zorgelijk en verwijst hem direct door naar het ziekenhuis. Daar wordt teelbalkanker bij hem geconstateerd. Hij blijkt er op zijn zachtst gezegd niet best voor te staan: overal uitzaaiingen. Zijlma is echter vastbesloten om te overleven. De chemotheapie lijkt aanvankelijk goed aan te slaan, maar om de laatste restjes kanker uit zijn lichaam te wringen moeten de medici echter tot het gaatje gaan. Gelukkig overleeft de Noord-Hollander het uiteindelijk.

Tijdens zijn ziekbed heeft Zijlma veel steun aan het boek “Door de pijngrens”  van Lance Armstrong. De Amerikaanse wielrenner heeft immers ook teelbalkanker gehad en weet daarna weer op topniveau te presteren. Wat heet, hij wint zeven maal de Tour de France. Zijlma begint zich gaandeweg voor wielrennen te interesseren. Hij volgt de Tour vanuit zijn ziekbed op tv en eenmaal genezen gaat hij zelf fietsen. Dan hoort hij van een fietsevenement voor KWF Kankerbestrijding: Alpe d’Huzes. Op één dag wordt geprobeerd zes keer l’Alpe d’Huez te beklimmen. Thomas schrijft zich in en doet aan het begin en het einde verslag van zijn beklimmingen.

Het boek van Thomas Zijlma is, hoewel nuchter geschreven, hartverscheurend. Het beeld van een jongen die een schijnbaar hopeloze strijd levert tegen een oneerlijke ziekte zal geen enkele lezer koud laten. De symboliek achter de zes beklimmingen van Alpe d’HuZes evenmin. Voor wie reeds “Beter” van Maarten van der Weijden en “Door de pijngrens” gelezen heeft, is het boek echter enigszins een herhaling van zetten,dit keer met een aanvankelijk anonieme hoofdpersoon. Indrukwekkend, toch. Drieëneehalve NUtster: +++1/2. En maar hopen dat het kankerspook voorlopig in zijn hok blijft. Brrrr.

En oh ja, de 24 nietjes komen bij Zijlma uit zijn hoofd na een operatie uit een hersentumor. Het zijn de mooiste sieraden die hij ooit gezien heeft. Begrijpelijk.

Wie bedenkt toch die rare rekenmodellen?

Morgen is het zover: Oranje trapt af tegen Denemarken. Hiep hiep hoera, alleen jammer van het wat ongelukkige aanvangstijdstip. 13.30 uur valt immers midden op de werkdag. Het is een beetje tragikomisch om te zien hoe we hier in ons land mee omgaan. Een beetje slimme ondernemer grijpt volgens ons van NUt deze gelegnheid met beide handen aan. Een gratis kans om wat binding onder het personeel te kweken! Groot scherm naar binnen, iedereen een paar pinda’s en een colaatje en kijken maar! Samen winnen, samen verliezen of samen vinden dat er meer in zat dan een gelijkspel: een familiedagje voor het hele bedrijf in de Efteling heeft hetzelfde effect, maar is een stuk duurder. En wat denkt u van het omgekeerde: tot hoeveel frustratie leidt het niet mogen kijken van zo’n voetbalwedstrijd bij uw personeel?

Des te verwonderlijker is het om in de krant te lezen dat de WK-wedstrijd het bedrijfsleven 70 miljoen zal kosten omdat er nauwelijks gewerkt wordt. Blijkbaar hebben velen bovenstaande dus niet begrepen. Voor wie het slim aanpakt is het een pure besparing! Je kunt je bij die 70 miljoen hoe dan ook moeilijk iets voorstellen. Wie bedenkt toch dit soort rekenmodellen en waar gaan ze van uit? Het gaat er bij ons niet in dat een keertje anderhalf uur aan wat anders denken dan je werk contraproductief zou zijn. En wat de uitgestorven winkelstraten betreft: alsof dat niet gecompenseerd wordt door een boel extra consumptie rondom de wedstrijden (van tv’s tot kaasblokjes) en een beetje eerder of later shoppen. Eten moet een mens toch.

Kortom: veel plezier morgen. En mag u niet kijken, ga dan eens ergens anders werken. Uw werkgever zal wel meer zaken niet begrepen hebben.

De Gekwelde Man – Henning Mankell (+++1/2)

Nadat Henning Mankell in 2004 wereldkundig gemaakt had dat het wat hem betret gedaan was met zijn creatie inspecteur Wallander, dacht hij er kort geleden opeens anders over. Hij schreef opnieuw een laatste Wallander – nu écht! – en doopte het boek De Gekwelde Man.

Ditmaal lijkt het erop dat Mankell zich aan zijn woord zal houden, want het boek voelt als een echte afscheidstoernee. Vele personages die de tien Wallanderboeken gekleurd hebben komen voorbij in een redelijk fascinerend verhaal over spionage bij de Zweedse marine. Zoals we van Mankell gewend zijn, gaat het met niemand goed. Mona, de ex-vrouw van Wallander is verslaafd aan alcohol. Zijn ex-vriendin Baiba Liepa komt langs, blijkt terminaal kankerpatiënt te zijn en rijdt zich vervolgens dood. En natuurlijk is ook hoofdpersoon Kurt Wallander zelf weinig fortuinlijk. Inmiddels is hij om en nabij de zestig, zorgt hij nog steeds slecht voor zichzelf en lijdt hij daardoor aan suikerziekte. Schokkender zijn echter de geheugenproblemen die langzaam maar zeker de kop op beginnen te steken. Alzheimer, zo geeft Mankell in de laatste regels nog net weg. Het bezorgt Wallander, niet geheel onterecht, gevoelens van depressiviteit en angst voor de ouderdom.

Het weinig waarschijnlijke plot dat Mankell zijn hoofdpersoon weer laar beleven is eigenlijk van minder belang. Eerder een soort behang waartegen de auteur zijn hoofdpersoon ouderwets laat tobben. Kurt Wallander is een van de leukste romanfiguren van de laatste vijftien jaar. Hij mag dan uiteindelijk verhuisd zijn naar het platteland en een hond genomen hebben, hij blijft slordig, nijdig, onbeheersd en niet in staat op een normale manier liefdesrelaties aan te gaan. Worstelend met zijn sexleven probeert hij een lieve vader en opa te zijn, maar het gaat hem verdraaid moeizaam af.

Daar waar de lezer in eerste instantie denkt dat de titel betrekking heeft op de verdwenen Hakan von Enke, een oud-marineofficier die het plot in gang zet, lijkt de titel eigenlijk veel beter te passen bij Kurt Wallander zelf, voor wie het verval van de ouderdom vroeg maar onvermijdelijk ingezet is.

Graag laten wij van NUt niet onvermeld dat het verhaal nogal wat raadsels bevat die uiteindelijk niet volledig opgehelderd worden, wat een enigszins onbevredigend gevoel bij de lezer op kan roepen. Vooral echter zijn we blij dat Henning Mankell na de vele matige verhalen van de laatste jaren wel degelijk nog in staat blijkt te zijn een echte pageturner te schrijven. Ook de laatse Wallander is een boek dat je niet snel weglegt, het krijgt van ons 3,5 NUt ster (+++1/2). En dat is best knap voor een tiende aflevering!

Foto: degeus.nl

JMA Biesheuvel – Een overtollig mens (++1/2)

Om alvast proef en warm te draaien voor de zomervakantie plunderde het gezin van de secretaris de zolder leeg om een weekendje te gaan kamperen. (Mini)camping van bestemming was Driehuis in Reek, waar de kinderen naar hartelust konden skelteren en de boer konden meehelpen bij het voeren van zijn gevarieerde beestenbende. Vanwege het prachtige weer genoten de secretaris en zijn eega van de heerlijk zwoele vrijdagavond die mei ons helaas niet geschonken had. Met een moezel in de ene hand en de uit de op de camping uit de kast geplukte verhalenbundel ‘Een overtollig mens’ van JMA Biesheuvel (1939) liet de secretaris de fascinerend rood-gele zonsondergang tot zich komen.

Het titelverhaal beschrijft de eenzaamheid en de angst van een jonge academicus, Johan Knipperling. Hij wil graag bij de mensen horen, maar wordt uitgestoten. Zelf kan hij geen liefde uitstralen. Hij woont op zolder bij een loodgieterfamilie, maar de man, vrouw en kinderen bemoeien zich niet met hem, zodat hij bijna gek wordt van eenzaamheid. Knipperling werkt als natuurkundige op een ziekenhuis en is alleen daardoor al een eenling, want medici hebben liever niet met natuurkundigen te maken. Naast het titelverhaal zijn in de bundel nog vier kortere verhalen opgenomen: Een job van onze tijd, De klok, De lezing en Hoe bestaat het!

Bron: www.boekenwebsite.nl

Biesheuvel is vooral bekend geworden door zijn originele debuutroman ‘In de bovenkooi’. Hij lijkt die stijl en dat niveau in het begin van het titelverhaal ‘Een overtollig mens’ te benaderen, maar gaandeweg verliest hij duidelijk de aansluiting. Zijn favoriete ingrediënten, o.a. de onkunde van de mens en cynisme, weten soms nog wel te boeien, maar het lukt de schrijver niet tot een goede uitwerking en climax te komen. Niettemin leest het verhaal best lekker weg, mede doordat Biesheuvel de hoofdpersoon tot een aandoenlijk studieobject promoveert.

De kortere verhalen zijn stuk voor stuk minder geslaagd, Hoe bestaat het! wellicht uitgezonderd. Ze maken een vrij rommelige indruk: de lezer krijgt het idee dat Biesheuvel er op een gegeven moment tabak van heeft of na een vakantie trachtte de gestarte productie snel af te raffelen. Jammer, want deze vermeende jantje-van-leiden houding onthoudt ons een in potentie leuke bundel van een talentvol auteur. De secretaris kan dus geen voldoende uitdelen: ++1/2. De moezel uit Neumagen-Drohn was gelukkig wat beter…..

NUsport luistert naar NUt

Het is een prettige constatering: als wij van NUt tegenwoordig ergens een mening over hebben, wordt er soms naar ons geluisterd. Zo schoten wij onlangs met scherp op de eerste editie van het magazine NUsport. Hoofdconclusie: het blad was een rommeltje. Natuurlijk stuurden we de redactie van NUsport een linkje van ons kritische betoog.

We kregen geen antwoord per mail. In de afgelopen weken bleek echter dat de kritiek, die waarschijnlijk niet exclusief door NUt geuit werd, wel degelijk serieus genomen werd. Er werden razendsnel wijzigingen doorgevoerd, waarmee de rust in het blad (terug) kwam. Zo zijn de vele warte blokken er snel uit gehaald en zijn de pagina’s met de korte nieuwtjes veel overzichtelijker. En de ranzigheid is fors teruggebracht. Nog altijd vinden wij van NUt dat er wat te veel verschillende kolombreedten en lettertypen gehanteerd worden, maar dat zal wel modern zijn, of zoiets. Wij van NUt worden oud, dat zal het zijn.

Ondertussen feliciteren wij NUsport met de vooruitgang. We lezen weer met een stuk meer plezier!