Trailers Me and Orson Welles

Wie na de uiterst positieve recensie van de Voorzitter behoeft heeft aan een trailer van Me an Orson Welles, heeft de keuze. Er circuleren er meerdere in the cloud:

Me and Orson Welles (++++)

Orson Welles (1915-1985)? Is dat niet de man van Citizen Kane (1941), ‘Rosebud’, over de krantenmagnaat Charlos Foster Kane … de Beschermheer is nu volledig ingelicht ;)

Juist, regisseur Richard Linklater nam een duik in de geschiedenis en kwam uit in de voorbereiding van ‘Julius Caesar’ door het New Yorkse Mercury theatergezelschap van Welles. De setting van het toneelstuk is het fascistische Italië van wijlen Mussolini.

Welles was een manipulator en duldde geen kritiek. Dat bljkt ook in Me and Orson Welles.
Brutalen hebben echter de halve wereld weet ook Richard (Zac Efron, hoofdpersoon in de film). Hij weet listig (met tromgeroffel) de rol van Lucius te bemachtigen in het stuk van Shakespeare. Het enige wat hij moet doen is leren de ukelele te bespelen. En … accepteren dat juist Welles doodleuk zijn nieuwe vlam afpakt.

Het theatergezelschap blijkt een bonte verzameling van zeldzaamheden. Een slangenkuil bovendien. De première komt eraan en Richard besluit ongezouten zijn mening te geven. Welles ‘ontslaat’ hem maar komt hier later op een bankje in het park en twee sigaren op terug; ‘You’re a god gifted actor. When I look into your eyes I see signs of magnificence,’ beweert hij tegen de jonge Lucius. Formuleringen die Welles wel meer gebruikt om ontspoorde medewerkers voor zich terug te winnen.
De voorstelling wordt natuurlijk een succes, ook voor Richard. Niets is echter wat het lijkt, zeker niet bij de grote Welles. Kort na de staande ovatie krijgt de jongen écht de zak.

De art direction is van hoge kwaliteit in deze Brits-Amerikaanse productie en de acteurs zijn uitzonderlijk goed gecast voor hun ‘dubbele’ rollen. De Beschermheer en de Voorzitter kwamen unaniem tot het oordeel ++++.
Nu maar op zoek naar een filmhuis waar ze Citizen Kane weer ‘ns op het spoel zetten!

P.S. Tijdens vooronderzoek voor deze post stuitte de Voorzitter op de documentaire The One Man Band (86:56 min.) uit 1995. Een blik op de laatste jaren van Welles in filmfragmenten, interviews en trivia. Deze is ook zéér de moeite om te bekijken waard!

(Stills: moviepicturedb.com)

The social network – Trailer

Hee, dat is leuk, er komt een film aan over social media! Met The Social Network wordt het ontstaan van Facebook verfilmd. Wij van NUt zijn heel benieuwd wat dit op gaat leveren, want zo barstensvol spanning zit het levensverhaal van Zuckerberg en zijn vrienden niet zo op het eerste gezicht. Maar de trailer is alvast best aardig.

Flipboard zou een reden kunnen zijn om voor een iPad te gaan…

Eigenlijk zegt de titel van dit bericht alles. En dus hoeven we alleen het filmpje nog maar te laten zien dat vertelt over het hoe en waarom. Daar is tie:

Pedro Horillo leeft nog

Geen sport met zoveel dramatische ingrediënten als de wielersport. En dus kun je er mooie boeken over volschrijven. Of mooie filmpjes van maken. Dat laatste lukt de Belgische zender Sporza. Zij maakten een portret van Pedro Horillo, de Spanjaard die vorig jaar 8 meter omlaag duikelde in een Italiaans ravijn. Omdat één van zijn ploeggenoten het maar een raar gezicht vond, een eenzame fiets tegen een vangrail, wisten ze hem te vinden. Meer dood dan levend. Maar toch, levend. Kijk hier…http://www.sporza.be/permalink/1.828329

Half jaar review Strida SX

Net iets meer dan een half jaar toeren de Beschermheer en mevrouw de Beschermheer nu rond met de Strida SX. Hoogste tijd dus om wat van de avonturen met u te delen. En vooral ook om eens kritisch te kijken naar het presteren van het kekke fietsje.

Om met dat laatste te beginnen: wie graag de blits maakt, zit goed met deze Strida. Vele malen zijn wij inmiddels gecomplimenteerd met deze vouwfiets. “Wat een coole fiets!”, wordt er dan gezegd, terwijl men verlekkerd kijkt naar het blanke aluminium en de smalle slicks. Nog veel vaker krijgen wij jaloerse blikken van andere vouwfietsreizigers die met een nogal moedeloze blik hun eigen fiets over het algemeen maar half invouwen, zeker als het er eentje van de Praxis is. Kwestie van teveel gedoe.

Zoals gezegd tijdens de eerste review: de Strida SX heeft een paar hele sterke punten: je vouwt hem razendsnel in en uit en hij is licht genoeg om hem probleemloos een stationstrap op te tillen. Daarnaast fietst het fietsje gewoon best wel lekker, al is wat ons betreft een kilometer of 7 qua afstand wel het maximum.

Een half jaar fietsen later zijn wij nog steeds enthousiast. Wel kwamen we wat verbeterpuntjes tegen. Zo bleek het freewheel maar matig bestand tegen de pekel die in de afgelopen koude winter enthousiast op onze routes gestrooid werd. Er moest flink wat olie ingespoten worden om hem weer lekker soepel te laten verlopen. Daarnaast is het beschermingsstickertje dat beschadiging van het aluminium moet voorkomen op het punt waar de twee buizen elkaar tegenkomen bij het in en uitklappen van de fiets onvoldoende robuust, zodat er toch slijtage ontstaat. Tenslotte menen wij van NUt dat Strida kansen heeft laten liggen bij het ontwerp van de zadelrails. Als daar eens wat dieper over nagedacht wordt, komt de ontwerper waarschijnlijk tot de conclusie dat het best mogelijk is een rails te ontwerpen waarmee het zadel wat verder naar achteren gemonteerd kan worden, wat een prettigere zit oplevert.

Wat echter staat als een huis is ons uiterst positieve halfjaarsoordeel. Wij hebben ontzettend veel plezier van onze Strida SX, die in ons huishouden op alle werkdagen ingezet wordt. De schijfremmen oogsten blijvende waardering, net als de aandrijfriem die er voor zorgt dat je nooit een vieze broek krijgt of de ketting hoeft te smeren. Ook de spatbordjes die de importeur ons onlangs leverde lijken het goed te doen, al is het natuurlijk afwachten hoe ze zich in het komende halfjaar houden. Ze ogen robuust, dus het zal wel geen problemen opleveren. En ook zo fijn: als je met de fiets in ingeklapte toestand loopt, kun je de fiets het werk laten doen: hij rolt vrolijk mee op zijn eigen wieltjes.

Milieuvriendelijk, degelijk, snel, praktisch én hip: de Strida SX is een maatje gebleken waar we dagelijks op kunnen vertrouwen – en zo hoort het ook bij een vouwfiets!

Meer info: http://www.strida.nl/english/products.php?subpage=sx

Wat stemden de buren?

Wat je zelf gestemd hebt op 9 juni weet je waarschijnlijk nog wel, ondanks alle rosé in deze voorlopig eindeloze zomer (leve de klimaatverandering!). Minstens zo interessant is het echter om eens te bestuderen wat de buren gestemd hebben. De Voorzitter van NUt wijst ons, nu zijn verhuisdozen weer min of meer uitgepakt zijn, op een zeer fraaie kaart die enig inzicht biedt: klik hier!

De come-back van het broodtrommeltje

De secretaris voelt zich soms qua invulling van de lunch een laatste der Mohikanen. Al sedert het begin van zijn carriere sleept hij dag in dag uit zes boterhammen mee in een overgebleven plastic zakje van een mik wit of volkoren brood. Sins kort lacht hij daarmee in zijn goed gevulde vuistje, want het CBS meldde ons dat in drie jaar tijd de prijzen van lunchproducten in bedrijfskantines met 24 procent zijn gestegen.

Voelt u zich ook zo genaaid aan de kassa met twee droge bruine broodjes en bijbehorende kleffe plakjes ham en kaas? En zeg nou zelf, zijn die nu werkelijk lekkerder dan uw eigen sneetjes Zaanse snijder? Vele hardwerkende burgers zijn echter hardleers en met slappe smoesjes als te weinig tijd of dat het beleg rond lunchtijd de boterham is ingetrokken, laten ze zich keer op keer onterecht verleiden door die middelmatige kantinehap. En van het geld dat u bespaart, kunt u een hoop leuke dingen doen. Want reken maar uit: een snelle rekensom toont ons dat u circa zo’n 180 werkdagen á pak ‘m beet 5 euro = 900 euro op jaarbasis kunt besparen!

Bron: brooddoos.eu

Het lijkt de secretaris duidelijk: we verwachten de come-back van de ouderwetse broodtrommel van Jan Modaal. Bij voorkeur natuurlijk met door het vrouwtje met liefde gesmeerde boterhammen: 2 met kaas en 2 met zoet naar keuze. De echte fanatieke broodtrommel-ambtenaar stopt hem ‘s ochtends onder zijn stieken en geeft bij thuiskomst de hond de overgebleven kruimels. Wilt u er toch iets spannenders van maken? Stop dan met enige onregelmaat eens een kleine verrassing in het doosje van uw partner of uw kinderen: het zijn de kleine dingen die het doen!

Johan Daisne – De trein der traagheid (++++)

Oordelen over restaurants, films en boeken zijn onmiskenbaar onderhevig aan de stemming van de afnemer. Enige weken geleden genoot de secretaris op een zwoele avond op de camping van ‘De trein der traagheid’ van de Vlaamse schrijver Johan Daisne (pseudoniem van Herman Thiery). De kinderen waren eindelijk klaar met hun binnentents gegiechel en door de serene rust geraakte de secretaris in filosofische sferen. Uitstekend voorwaarden voor deze magisch-realistische roman uit 1950:

De hoofdpersoon wordt in de trein wakker en hij komt er achter dat behalve hij de hele coupé slaapt. Het licht in de trein is uit en buiten is het schemerig. Nadat hij een poosje rustig over van alles na heeft zitten denken gaat hij toch maar eens hier en daar kijken. Hij begint zich eenzaam te voelen en gaat op zoek naar een wakker persoon. In de eerste klas treft hij een oude professor, Hernhutter.  Beiden komen erachter dat hun horloge op halfzeven is stil blijven staan. Even later komt de trein tot stilstand en komt er een student langs rennen, Val. Met z’n drieën stappen ze uit en gaan ze op zoek naar een teken van leven. Ze gaan in de richting van wat licht. Na een tijdje lopen komen ze er achter dat ze alle drie voor het inslapen over hetzelfde soort onderwerp dachten. De professor denkt dat het best eens zou kunnen zijn dat zij op de brug tussen leven en dood lopen.

Bron: www.kb.nl

Even later komen ze bij een herberg. Er zitten heel gewone mensen in de herberg maar niemand spreekt dezelfde taal als het drietal. Val doet daarna een kaartentruc waarna ook de kelner dit doet. Uit twee pakjes kaarten haalt hij bij Hernhutter en de hoofdpersoon dezelfde kaart eruit, maar bij Val niet. Na een dans tussen Val en de serveerster, waarin de hoofdpersoon en Hernhutter hun inmiddels overleden vrouwen herkennen, krijgt de professor een aanval. Op hetzelfde moment klinkt de vrolijke toeter van de buurttram. Val wil meteen dat ze met z’n drieën met de tram meegaan, maar de hoofdpersoon en de professor blijven alleen achter, samen met de serveerster. De hoofdpersoon vraagt de juffrouw wie ze is en ze zegt dat ze een verpleegster is. Dan kijkt hij om zich heen en ziet allemaal doden. Hij en professor Hernhutter zijn de enige overlevenden van een treinongeval. Ook Val ligt bij de doden met een pakje kaarten in zijn borstzakje.

Daisne heeft een fijnzinnige roman afgeleverd waarin hij filosofische bespiegelingen lichtjes neerzet, prima geschikt voor semi-intellectuelen als de secretaris. Waarschijnlijk vormt het één van de hoogtepunten van de magisch-realistische stroming in de literatuur, naast ‘De komst van Joachim Stiller’ van landgenoot Hubert Lampo. De harmonieuze gesprekken tussen het drietal contrasteren prachtig met de onheilspellende setting. Verder herbergt het verhaal een interessante theorie van Félix Janet, een voorganger van Freud, over L’automatisme psychique, maar dat is voer voor specialisten.

Goed, een gepaste stemming is handig, maar dit is een duidelijke topper: ++++. Het boek is later verfilmd door André Delvaux met de eveneens filosofische titel: ‘Un soir, un train’.

Miskoop van het jaar: vliegengordijn van Hornbach

Een bekend fenomeen voor eenieder en zeker voor sympathisanten van dit blog die resideren in agrarische streken: bij de temperaturen zoals de weergoden die de laatste weken hanteren zit je huis in no time vol met vliegen. En die zijn knap irritant, want ze gaan meestal zitten op jouw armen, benen, neus, etc. De beste remedie als het zover is wordt gevormd door een vliegenmepper.

Het is echter zeker zo lovenswaardig om preventief te werk te gaan. Hulde dan ook aan mevrouw de Beschermheer dat zij een vliegengordijn aanschafte bij Hornbach, waarbij zij uiteraard naar de winkel gelokt was door de fraaie slogan Hornbach, er is altijd wel iets te doen. Kostprijs 15 euro of zoiets.

Eenmaal thuisgekomen bleek het een aanschaf die zijn geld meer dan waard was. Wij hebben er namelijk eerst voor 100 euro frustratie om gehad en daarna voor hetzelfde bedrag om gegrinnikt. Het ding hing namelijk nog niet (letterlijk) of hij zat al geweldig in de knoop. En toen hij eenmaal ontknoopt hing, zorgde de eerste de beste passerende kat voor een nieuwe knoop, waarna het gordijn als een stervende zwaan ter aarde stortte.

Inmiddels was de Beschermheer zelf thuisgekomen en hij liet zich overhalen om de boel weer te ontwarren. Juist toen hij daar na drie uur bijna klaar mee was meldde mevrouw de Beschermheer junior (1 jaar) zich om het ding binnen vijf seconden te veranderen in een totale knoop. Een beetje zielig lag hij op de grond, totdat meneer de Beschermheer junior (3 jaar) hem in een onbewaakt ogenblik met een illegaal bemachtigde schaar in stukken knipte. Afijn, de foto spreekt boekdelen. Het advies van NUt: niet kopen.