Google: vriend of vijand? Of een handig neefje?

Wij schreven hier al eens eerder over Google, over de snelle browser Chrome bijvoorbeeld. En het boek What would Google do? kreeg een laaiend enthousiaste recensie. De Voorzitter, scherp als altijd, wees in die tijden de Beschermheer er terecht op dat Google ook een paar kleine minpunten zou kunnen hebben, waarvan de potentie een totale controle over de mensheid uit te kunnen oefenen er één van is.

Het is waar, Google weet alles over ons. En alles is misschien wel wat veel. Omdat we aan al deze vervelende zaken weinig kunnen doen, kunnen we er wellicht maar beter het beste van maken. Google is misschien geen vriend, maar familie. Die heb je immers ook niet voor het kiezen.

Dat gezegd hebbende denken wij bij Google vooral aan een handig neefje dat je telkenmale uit de nesten helpt bij lastige vraagstukken. Daarbij is het wel een neefje met daadwerkelijk bijzondere capaciteiten. Google zit namelijk vol bijzondere aardigheidjes.

Wist u namelijk dat u Google ook als rekenmachine kunt gebruiken. Typ maar eens een willekeurige som in, de zoekmachine geeft u keurig antwoord. Ook fascinerend: Wie de zoekopdracht “define: *” invult, krijgt een woordenboek of encyclopediedefinitie van het betreffende woord (* dus).  Ook bijzonder: met een zoekcommando als “link: http://nutblog.wordpress.com” krijgt u een overzicht van alle sites die naar dit blog linken.

Het meest fascinerende handigheidje ontdekten we echter vandaag. Typt u eens de streepjescode van een willekeurig product in het zoekveld. Google vertelt u welk product het is. Feilloos. Kent u nog meer bijzondere Google functies? Deel ze met ons!

Afbeelding via google afbeeldingen (dit is Google als nichtje :))

Een pleister op de wond?

Waarschijnlijk heeft u er nooit bij stilgestaan maar de wondpleister is in feite een racistsich product.

De huidgekleurde pleister, in 1920 uitgevonden door een werknemer van een grote farmaceut, is er tot op heden maar in één uitvoering geweest. Inderdaad, in blanke huid. De Spider-Man, Barbie- en Hello Kitty-uitvoeringen volgden de nuttige plakstrip inmiddels op.

Nooit heeft er echter een producent bij stilgestaan dat er ook gekleurde mensen bestaan en wel in allerlei gradaties van bruin, zwart en geel.
Nu is daar Stickyskin, een Britse uitvinding. Een woordvoerster: “Sommige vriendinnen hebben liever bloedende hielen dan daarop een beige rechthoek die om aandacht schreeuwt.” De pleisters van deze fabrikant zijn er in donkerbruin, bruin en lichtbruin, uitbreiding van kleuren zal wellicht volgen.

Nu maar hopen dat de Jamaicaanse kok geen chocoladetaart gaat bakken met een gewonde vinger …

Bron: The Guardian
(Afbeelding: © Linda Nylind – The Guardian)

Submarino van Thomas Vinterberg (++++)

De Voorzitter en de secretaris hebben beiden een voorkeur voor donkere films waar dikwijls veel treurnis in voorkomt; een stukje culturele zelfkastijding zullen we maar zeggen. In dit zwaarmoedige kader past zeker de film ‘Submarino’ die zij afgelopen vrijdag in het Nijmeegse Lux zagen. De film is van de hand van de Deen Thomas Vinterberg, die hiermee na ‘Festen’ wederom een beroep doet op ons mentale incasseringsvermogen. Het verhaal gaat over twee broers, opgegroeid in een liefdeloos gezin, die proberen te overleven in hun miserabele bestaan.

Nick is net terug uit de gevangenis. Eenmaal terug in de maatschappij blijkt het voor hem niet gemakkelijk om de draad weer op te pakken. Behalve naar zijn gewichten en zijn buurvrouw Sofie, grijpt hij vooral weer naar de fles en waggelt vervolgens door de opvallend vaak natte straten van Kopenhagen. De enige met wie hij contact van betekenis heeft is de broer van zijn ex, een mollige, aan seks verslaafde kerel genaamd Ivan. Nick toont bij hem dat hij wel degelijk empathisch kan zijn, maar helaas leidt een goede bedoeling, het ‘uitlenen’ van Sofie aan Ivan, tot een gruwelijke afloop.

Zijn broer (zijn naam blijft de hele film ongewis) vergaat het nauwelijks beter. Hij probeert zijn zoontje Martin zo goed maar vooral zo kwaad als het kan op te voeden. Martins moeder is door een ongeluk overleden en zijn vader is verslaafd aan de heroïne. Hartverscheurend zijn de scènes op de kinderopvang waar Martins vader lijkbleek en weinig bij de les zijn zoontje komt ophalen. Het is niet alleen kommer en kwel: in zijn heldere momenten roept hij ook sympathie op, als blijkt dat hij veel liefde voor zijn kind bezit. Helaas heeft dit, net als bij Nick, ook weer een keerzijde: om zijn zoontje in het levensonderhoud en van cadeaus te voorzien, gaat hij werken als drugsdealer, hetgeen tot een hechtenis en uiteindelijk tot zijn ondergang zal leiden.

Het indrukwekkende en daarmee sterke van Submarino is dat het geen ongenuanceerde ellende is dat Vinterberg ons voorschotelt.
De verslaafde broers laten bij tijd en wijle hun menselijke kant en positieve intenties zien. Dit maakt hun worsteling des te aangrijpender, fnuikender en niet te vergeten, realistischer. De kijker bekruipt het idee dat vergelijkbare gevallen in eigen omgeving ook kunnen voorkomen. De muziek en de sobere belichting dragen verder bij aan het beklemmende en ongemakkelijke gevoel dat de bezoeker zal overhouden aan Submarino.

De secretaris had graag wat meer verbinding gezien tussen de verhaallijnen van de broers, maar misschien was het juist de bedoeling van Vinterberg om de (ongewilde) verwijdering tussen hen te symboliseren. Daarnaast is het personage Ivan wel erg plat: een beetje jammer tussen het verder uitgebalanceerde geheel. Bij de slotscène hield de secretaris het nauwelijks droog: Nick neemt met Martin in de kerk afscheid van diens vader en probeert zijn rol als dichtbijzijnde familielid vorm te geven. Een ontroerend einde van de sterke comeback van Vinterberg: ++++.

(Stills: labutaca.net)

Ook een leuke spreker: Rory Sutherland

Het TED-geweld dat eerder deze week op deze site plaatsvond was voor een sympathisant reden om ons te wijzen op een andere leuke spreker: Rory Sutherland. Voor wielerliefhebbers een in het oog springende naam, want reed er niet ook ooit een Australiër bij de Rabobank wielerploegen met deze naam? Zeker, na een schorsing van vijfiten maanden wegens dopinggebruik verdween deze via de achterdeur uit het peloton. De Rory Sutherland die u hieronder aan het werk ziet is heel wat minder afgetraind, maar wel geestig en to the point! Zijn exposé over vierkante cornflakes is zelfs ronduit hilarisch.

De Eendraght – Hellevoetsluis (+++)

Somige tradities ontstaan spontaan, maar zijn daarmee nog niet minder interessant of waardevol. Zo maken wij van NUt er sinds enige tijd de gewoonte van om her en der een zwembad te bezoeken en deze te recenseren. Dit weekend kwamen wij, enigszins toevallig, terecht in zwembad De Eendraght te Hellevoetsluis, of all places.

Het was bij het benaderen van het troosteloze gebouw even zoeken naar de entree van het zwembad, dat gekoppeld is aan een sporthal. De deur bleek aan de achterkant te zitten en werd direct gevolgd door een trap die het ergste deed vrezen: afgetrapt hout. Eenmaal boven kwamen we aan in een bar die uitzicht bood op het zwembad, hetgeen een mix van gevoelens deed ontstaan. Ergens deed het allemaal nogal denken aan de jaren tachtig, anderzijds zag het er niet onaardig uit.

We rekenden af, de entreeprijzen vielen mee. De gangetjes in het omkleedgedeelte zijn wat smal, de “grote” herenkleedkamer aan de kleine kant. De kluisjes zijn niet duur, 20 cent, maar eigenlijk mag zoiets best gratis zijn. En dit systeem was wat ingewikkeld, wij zagen in korte tijd veel bezoekers die moeite hadden om het systeem te doorgronden. Dit kan ook iets zeggen over het intellect van de bevolking van Hellevoetsluis, waarvan een fors gedeelte aan de tatoeages te zien zijn geld met noeste arbeid verdient in de stinkende Rotterdamse haven, die als een zwaard van Damocles boven Voorne-Putten hangt.

Het zwembad bleek te bestaan uit een 25 meter bad met duikplank en een groot speelbad met daarin wat attracties als een fantasieloze stroomversnelling, een waterval, een kapot bubbelbad en een grote, wel werkende bubbel. Daarnaast is er een 71 meter lange glijbaan die voor één tot vierjarigen veel spektakel biedt: donkerte, spannende lichtkleuren, scherpe, onverwachte bochten en behoorlijke snelheden. Leuk.

Het peuterbadje daarentegen, stelt niets voor. Dit wordt echter enigszins gecompenseerd door de kekke pakjes van de badmeesters en de fantastische douches. Kortom, drie sterren: +++

Dubbelgangsters (4): Annette Barlo en Nienke van den Berg

De secretaris blijkt moeite te hebben met nieuwe onderwerpen, dus voegt hij weer een exemplaar toe aan één van de lopende NUt-series. In de rubriek Dubbelgangers confronteren wij Annette Barlo met haar evenbeeld. Barlo kennen we uit de langstlopende komedie-serie in Nederland, ’Oppassen’, die met name door opa Henry Buys (Coen Flink) tot een succes werd gebonjourd. De jeugdige Barlo lifte daar handig op mee als bijdehante kleindochter Anna Bol die impliciet het respect voor het milieu moest overdragen op het (familie)publiek.

Barlo stapte iets te laat uit de serie, want inmiddels waren we haar enigszins overdreven manier van acteren, te luide stem en vooral al dat haargepluk wel een beetje beu. Haar vervolgstappen zijn het ook niet helemaal: ze versleet waarschijnlijk meer omroepen dan mannen en degradeerde uiteindelijk naar RTV Utrecht, waar ze enkele dagen in de week het nieuwsprogramma U Vandaag presenteert. Haar kapsel is nog nauwelijks veranderd, maar goed, de secretaris is op dat vlak evenmin innovatief.

Nienke van den Berg

Annette Barlo

 

Minstens zo irritant is Nienke van den Berg, beter bekend als het ‘zappelin-meisje’, niet te verwarren met het zeilmeisje Laura Dekker natuurlijk. Zij danst elke werkdag het gelijknamige programma bij elkaar. Leuk voor de kleintjes wellicht, maar haar spastische bewegingen zijn nu niet bepaald een lust voor het oog. Het is uiteraard geen pretje om met een denkbeeldig luchtschip te moeten swingen, maar Nienke werkt behoorlijk op de lachspieren.

Andere kijkers schijnen er nog meer last van te hebben, want de niet malse beledigingen aan Van den Bergs adres tieren welig op internet, getuige onder andere de groep zappelinmeisjeweg.hyves.nl. Kwalificaties als ‘tenenkrommend’, ‘mateloos irritant’ en ‘aanstellerige tuthola’ zijn niet van de lucht en als klap op de vuurpijl wordt ze door haar wijd opengesperde ogen verdacht van cokegebruik. Ze schijnt overigens wel een stuk minder vals te zingen dan haar voorgangster….

Clay Shirky vertelt weer iets zeer interessants!

Voor iedereen die het zicht een beetje kwijtgeraakt is op de ontwikkelingen in ons medialandschap bestaat Clay Shirky. Wij wezen u al eens eerder op een geweldig interessante speech op ted.com van dit Amerikaanse genie, en nu komen we er per toeval achter dat er een nieuwe is toegevoegd. Ditmaal presenteert Shirky ideeën over user generated content (het uploaden van flimpjes, foto’s tekst door gebruikers gelijk u en ik). Die kan zowel communal zijn (in uw geval) als civil (zoals wij met enige – nou ja een boel – arrogantie concluderen). Ingewikkeld? Shirky legt het duidelijker uit dan wij ooit zouden kunnen. Kijken dus! Nu!

iPad: eerste bevindingen

Door een speling van het lot (zeker, er zijn slechtere spelingen denkbaar) kreeg de Beschermheer van NUt onlangs de beschikking over een heuse iPad. U weet wel, het apparaat waarmee Apple de markt voor tablet computers volledig open gegooid heeft. Wij hebben inmiddels een weekje met het apparaat gespeeld en kunnen u dus deelgenoot maken van onze eerste bevindingen.

We starten met het grote probleem: het is bij de iPad niet mogelijk in meerdere programma’s tegelijkertijd te werken, zoals bijvoorbeeld wel kan in besturingssystemen als MAC OS10 en Microsoft Windows. Multitasken is dus onmogelijk. Dat is lastig, voor je het weet zit je als een idioot programma’s te openen en te sluiten. Het goede nieuws is dat de oplossing nabij is. Voor de iPhone, die hetzelfde probleem kende, is dit probleem inmiddels opgelost, voor de iPhone 4 tenminste. Het schijnt dat nog dit najaar een update voorzien is voor de iPad die het probleem op dezelfde manier verhelpt. Overigens is het huidige besturingssysteem voorlopig wel ontzettend stabiel, vastlopers hebben wij nog niet gehad.

Wat wel prettig is: de iPad heeft een bijzonder fraai en goed functionerend touch screen. Typen is op het apparaat verrassend aangenaam. In het begin maak je wat meer typefouten, maar het went snel. Wel vinden wij het lastig om met de cursor door een tekst te gaan en verloopt het selecteren van stukken tekst nog wel eens moeizamer dan we gewend zijn.

Browsen over het web gaat perfect met de iPad. Links worden feilloos aangetikt, je krijgt onbewust een beetje het gevoel dat je wat meer in de website zit dan bij toetsenbordbediening. Filmpjes kijken gaat heerlijk, ook al doordat het scherm vlotjes horizontaal draait als je de iPad 90 of 180 graden draait.

Onze ervaring is bovendien dat de iPad veel meer dan een netbook, laptop of desktop locatie-ongebonden is. Je gaat er net zo makkelijk mee op de bank zitten als aan de keukentafel of in de trein (mits je 3G hebt, zonder internet is het niet echt een boeiend apparaat). Het touchen zorgt voor een zeer gebruiksvriendelijke, natuurlijke bediening.

Tot slot de batterij. Die blijkt heel behoorlijk te presteren al hebben wij het gevoel dat het opladen wat traag gaat.

Al met al een heel aardig apparaat, die iPad. Zodra hij kan multitasken wordt hij een serieus alternatief voor elke laptop en verslaat hij elk netbook.

Wordt vervolgd…

Rad van Fortuin – Thea Beckman (++++)

Vlak voor de zomervakantie, die overigens inmiddels al weer eeuwen geleden lijkt, dook de Beschermheer in de boekenkast van zijn jongenskamer. Tussen de Franse studieboeken en afgeschreven wielerliteratuur viel zijn oog op het boek “Rad van Fortuin” van Thea Beckman.

Wij namen het mee op vakantie en herlazen deze klassieker. Het boek is het derde deel van een uiterst succesvolle trilogie. De twee delen die eraan vooraf gaan heten Geef me de Ruimte en Triomf der Verschroeide Aarde. De drie verhalen sluiten min of meer op elkaar aan, al zit er nogal wat tijd tussen de afleveringen. Beckman heeft voor een aparte constructie gekozen, waarbij de hoofdpersonen in het verhaal een excuus vormen om de lezen kennis te laten maken met Bertrand du Guesclin, een Middeleeuwse Bretoense herenboer met een uitzonderlijk militair-strategisch inzicht. Deze man heeft echt bestaan. Men schrijft hem bijzondere daden toe. Zo zou hij meerdere malen Frankrijk van de ondergang gered hebben en en passant nieuwe gevechtstechnieken geïntroduceerd hebben. Als je Beckmans boeken leest is het eigenlijk heel simpel. De man weigerde zich eervol af te laten slachten in het open veld, wat lang gebruikelijk was, maar koos voor nieuwerwetse guerilla.

In Rad van Fortuin wordt de hoofdrol gedeeld door twee pleegzonen van de hoofdpersoon uit deel 1: Marie-Claire. Deze twee jongens zijn de heraut Mathis Cuvelier, laten we zeggen ca 18 jaar en Robert, een jaar of 7. Ze hebben beide hun eigen problemen. Mathis zit in de leeftijd dat hij naast het dienen van Du Guesclin zo langzamerhand zijn eigen gezin moet gaan stichten en Robert wil vooral een held worden. Dat laatste zal op het eerste gezicht nog niet meevallen, want de jongen is nogal klein aangelegd. Gelukkig heeft hij ook zo zijn talenten. Hij is een prima verspieder en een zeer behendig messenwerper. Het zijn zaken die prima van pas komen als Du Guesclin met zijn legers naar Spanje vertrekt.

Om kort te gaan: het wordt een dolle, bloederige reis, maar de afloop is goed. Mathis leert er de beperkingen van de liefde kennen en Robert redt de natie met een welgemikte messenworp.

Wat veel belangrijker is: Thea Beckman is erin geslaagd boeken te schrijven die de lezer meenemen naar de middeleeuwen. Ze leidt je door het ingewikkelde en soms prachtige middeleeuwse Europa, terwijl je tegelijkertijd bij wijze van speken de modder op het slagveld ruikt. Zeker voor de oorspronkelijke doelgroep, tieners, zijn het daarmee zeer waardevolle, instructieve boeken. Verplichte kost eigenlijk, samen met klassiekers als Kruistocht in Spijkerbroek. Volwassen doen er echter goed aan om mee te lezen, het is werkelijk de moeite waard. Vier NUtsterren dus en af en toe een kaarsje opsteken voor Thea, die ons inmiddels helaas ontvallen is.

Indrukwekkende sportvrouwen (15): Amanda Coetzer

De vrouwelijke tennissport wordt tegenwoordig bevolkt door lange, vaak tengere speelsters die mokerslagen afvuren op hun opponentes. Het unieke is dan ook dat de beste speelster van het laatste decennium, Justine Henin, slechts 1.67 meet. Maar die is duidelijk nog een maatje groter dan de Zuid-Afrikaanse Amanda Coetzer, die in 2004 haar lange carrière afsloot. Coetzer reikt tot 1 meter 58 en is desondanks jarenlang een succesvolle top tien speelster geweest.

Met haar fenomenale loopvermogen en inzet wist ze haar tegenstandsters vaak tot wanhoop te drijven en maakte daarmee haar eigen moderne David en Goliath versie. Verder zette Coetzer Zuid-Afrika ook bij het vrouwentennis op de kaart. Bij de mannen had ze al illustere voorgangers als Kevin Curren en haar maatje Wayne Ferreira met wie ze in 2000 de Hopman Cup won, het enige toernooi waar we mannelijke en vrouwelijke toppers naast elkaar zien schitteren.

Bron: tennisserver.com

Opvallend was altijd haar uiterst verzorgde voorkomen: Coetzer, toch al gezegend met een mooi gestel, was nimmer op een slordigheidje in haar kapsel of kledij te betrappen. Niet dat ze veel op zou hebben met het uiterlijk vertoon van enkele topspeelsters van nu: bij Coetzer was het altijd onopvallend tip en top. Een titel die ze volgens de secretaris deelt met de Amerikaanse Mary-Joe Fernandez, wier staart altijd perfect gestoken achter haar aan dartelde.

Het jaar 1997 was het succesvolst voor de kleine Zuid-Afrikaanse: ze haalde daarin de halve finale op zowel de Australian Open als Roland Garros, won twee WTA-toernooien en trakteerde daarnaast Steffi Graf op een afstraffing in Berlijn: 6-0 6-1. In totaal won Coetzer negen titels in het enkelspel en verrassend genoeg evenveel in het dubbelspel, een discipline waarbij je je geld gezien haar lengte en type spel niet snel op Coetzer zou zetten. Haar website is inmiddels gedateerd, maar met de subtitel kan de secretaris wel leven: ‘the southafrican princess of tennis’.