Restaurant Frú Berglaug, Reykjavik (++++1/4)

Dat IJsland een overweldigende natuur heeft, moge alom bekend zijn (hierover later meer), maar dat je er ook aardig kunt schaften, kan gerust een verrassing heten. Afgelopen zaterdagavond dwaalden de secretaris en zijn eega door de hoofdstraat van Reykjavik-centrum, Laugavegur, op zoek naar een geschikte eetgelegenheid. Na een iets te vaag en te verantwoord vegetarisch restaurant te hebben afgewezen, waagden we de gok bij restaurant Frú Berglaug.

Laugavegur, Reykjavik

De menukaart stootte qua pecunia allerminst af en bevatte een gevarieerd aanbod van vlees en vis. Bij binnenkomst werd de secretaris meteen vrolijk van de ontzettend schattige serveerster. We kozen een plekje op de rustige eerste etage, zodat ze wat extra aandacht aan ons kon besteden. Aangezien we nog niet bekend waren met de IJslandse maatstaven, sloegen we het voorgerecht over. Voorspel bleek ook niet nodig, want wat waren onze beider hoofdgerechten verrukkelijk! De secretaris had een zeer appetijtelijke salade met kreeft, veldsla, mango en meloen, begeleid door een goed afgemeten mosterdsaus.

Naast zeevruchten is de IJslandse keuken ook gespecialiseerd in lam, en dat heeft vrouwlief geweten. Ze genoot met volle teugen van het uiterst malse stuk lamsvlees dat bekoorlijk lag te drijven in een lekkere champignonsaus. Om elkaar deelgenoot te maken van deze smaaksensaties, werden halverwege de borden omgewisseld, al moet gezegd worden dat de secretaris de meeste kreeftjes al naar binnen had gewerkt. Het is bovendien toch oppassen met de combinatie zeevruchten en zwangere vrouwen.

De schetige serveerster bleek ook nog een enigszins afstandelijke doch sensuele collega te hebben die opvallend goed Engels sprak, wat van bijna alle IJslanders gezegd kan worden trouwens. Over de drank valt minder spannends te vertellen: de Chileense Chardonnay was een zeventje waard en de echtgenote van de secretaris maakte kennis met de Ijslandse sinas-variant, ‘Egils Appelsina’, die duidelijk minder goedkoop smaakt dan onze 3ES-sinas. De espresso na afloop was van Italiaanse kwaliteit.

Los van de prettige attitude van het aanwezige (vrouwelijke) personeel, was de sfeer niet op en top. Het meubilair was van een bedroevende saaiheid en daarnaast dwarrelde er een vreselijk vervelende tocht rond, waardoor de secretaris in een ongemakkelijke en weinig romantische houding het diner verorberde. Dubbel glas of een flinke tochtstrip moet voor Frú Berglaug toch geen onoverkomelijke investering zijn. Een constatering die het eindoordeel lastig maakt, daarom net geen vier-en-een-half: ++++1/4.

Tags: fru berglaug, ijsland, laugavegur, restaurant, review, reykjavik