Het moet een jaar of tien geleden zijn geweest toen de Voorzitter Fermat’s Last Theorem zag. Een intigrerende documentaire van BBC Horizon die wat mij betreft (nog) niet geëvenaard is.
Hoofdrolspeler is de Britse wiskundige (Sir) Andrew Wiles. Een typische nerd; de bebrilde wat schrale man blijkt ook inderdaad altijd op zijn zolderkamer met zijn neus in de boeken te zitten. Hij is bekend geworden doordat hij het bewijs construeerde van de laatste stelling van Fermat.
Ik wil u deze stelling graag uitleggen maar de Voorzitter was nooit een ster in wiskunde … Het is echter een beroemde stelling uit de wiskunde opgesteld door Pierre de Fermat (van beroep advocaat) die stelde dat het onmogelijk is een macht hoger dan de tweede op te delen in twee machten met diezelfde graad (?).
Zeven lange jaren werkt Wiles aan zijn bewijsvoering. Na die periode van isolatie in zijn huis in Princeton denkt hij eruit te zijn. Totdat zijn collega, Dr Nick Katz, een fatale fout in de theorie ontdekt.
Het duurt nóg een jaar voordat Wiles het gat in de theorie ontdekt. Vlak voor die ontdekking geeft hij bijna op. Het eureka-moment daarna is tevens het begin van de documentaire, een moment van ontroering.
De inhoud van de theorie blijft voor de Voorzitter abacadabra, desalniettemin is het een documentaire die mij altijd bij zal blijven. Misschien is het het mysterie wat om de stelling van Fermat hangt of is het de (het) klavecimbel die de film af en aan begeleidt.
Ik zou zeggen, ontdek het zelf op een rustige zondagmiddag of laat op de avond na een korte wandeling: Fermat’s Last Theorem (1996) (op de kop af drie kwartier).
Bronnen: Google videos en Wikipedia
(Afbeeldingen: lovedox.com en brera.unimi.it)
Tags: Andrew Wiles, BBC, Cambridge, Fermat, Fermat's Last Theorem, laatste stelling van Fermat, wiskunde
vrijdag 29 oktober 2010 om 3:14 pm |
toe maar, 5 sterren! De voorzitter is in een gulle bui, maar het verhaal klinkt wel intrigerend
vrijdag 29 oktober 2010 om 9:47 pm |
Volgens mij heb ik nog niet zo lang geleden een boek gelezen waarin deze theorie ook een rol speelde, maar ik weet niet meer welk boek dat was…
zondag 31 oktober 2010 om 11:49 am |
Normaal kost om snel aan voorbij te gaan. De stelling op zich is- als je er even over nadenkt- voor te stellen maar naar ik begrijp zit de fascinatie ‘m in het verhaal, het geworstel, de eenzaamheid, de hoop en de wanhoop bij de oplossing. Puur menselijk dus. De onbegrijpelijkheid van de bewijsvoering voor vrijwel de gehele wereldbevolking, is dan geen enkel bezwaar.
Ik zal de aanbeveling van de Voorzitter zeker opvolgen want 5 sterren is zeldzaam.
zondag 31 oktober 2010 om 8:05 pm |
Beste beschermheer, volgens mij heb je hier nog gerecenseerd… Het komt aan bod in het tweede deel van de Millennium-trilogie van Stieg Larson (De vrouw die met vuur speelde). Daar heeft de briljante maar ietwat vreemde hoofdpersoon Lisbeth Salander de oplossing gevonden, maar is ze die aan het eind van het boek ook weer kwijt, omdat ze een kogel in haar hoofd krijgt.
maandag 1 november 2010 om 9:25 pm |
Ach ja, da’s waar ook!