Hierbij in aansluiting op het in memoriam van NUt van de beschermheer, de versie van de secretaris. Ook hier vergezeld van de waarschuwing dat we alle drie springlevend zijn. Sterker nog: de secretaris hoopt overmorgen de (bijna middelbare) leeftijd van 34 te bereiken, en rondom deze tijd een derde nakomeling te begroeten!
Gistermiddag kwam er een abrupt einde aan het smaakmakende NUt. Onder de 75 slachtoffers van de ontspoorde ICE in de buurt van Neuss bevonden zich de drie oprichters van NUt, Jasper van den Broek, Thomas Klijn en Joris van Dooren. Van den Broek zou met zijn twee trouwe companen daar de premiѐre bijwonen van zijn derde film ‘Im Westen etwas Neues’.
NUt werd rond het jaar 2000 opgericht door Jasper van den Broek en Thomas Klijn. De twee kenden elkaar uit het Nijmeegse studentenmilieu en waren goed bevriend. Wat eerst begon als een ogenschijnlijk vluchtig idee, vond in eerste instantie zijn beslag in een zowel serieus als ludiek convenant. Vrij snel daarna werd het duo uitgebreid met een derde studiegenoot, Joris van Dooren. Daarmee was het bestuur compleet: er was een Voorzitter (van den Broek), een Secretaris (Klijn) en een Beschermheer (Van Dooren).
De kern van het convenant is te herleiden tot de volgende zinnen: “.. NUt streeft naar oorspronkelijkheid, die de vervuilende culturele uitingen in de huidige samenleving een halt kan toeroepen…” en “ ..Ons credo is zelfontplooiing van het individu. Dit bereiken wij door in alle openheid en vrijheid kennis over te dragen aan elkaar. Dit vraagt om een flinke dosis nieuwsgierigheid, leergierigheid en zelfreflectie van elke deelnemer. Op deze manier kunnen we elkaar geestelijk op scherp zetten en inspireren…”
Het duurde nogal een tijd voordat deze beloftevolle woorden in daden werden omgezet, maar “dat gebeurt wel vaker met bescheiden academici” , aldus Klijn een half jaar geleden, die tot aan zijn dood actief stukjes bleef schrijven voor een trouw publiek. “Nieuwsgierigheid en leergierigheid waren ons wel toevertrouwd, maar persoonlijk geloofde ik niet dat men en masse op onze wellicht interessante, maar zeker niet erg opvallende ideeën zaten te wachten”.
Het NUtblog, opgericht in 2008, bracht langzaam maar gestaag een kentering in deze onzichtbaarheid. De thematiek was divers, het aantal vaste lezers breidde zich snel uit. In december 2010 werd voor het eerst het aantal van 5.000 bezoekers overschreden. Het was ook in deze maand dat in Bunnik de eerste NUtferentie gehouden werd, waarop het bestuur van NUt besloot tot een eerste herdefiniëring van de beginselen van NUt.
“Ik denk dat de lezers begonnen te proeven dat we een baken van rust waren in een sterk veranderend medialandschap. Destijds was de hele goegemeente druk aan het twitteren, pingen en social networken. Wij – althans mijn vrienden Van den Broek en Van Dooren- deinsden niet terug voor deze moderne middelen, maar ons format was simpelweg voldoende om onze gedachtes uit te dragen. Grappig dat al die zaken al lang het onderspit hebben gedolven en dat iedereen zich nu vooral bezig houdt met lezen en radio luisteren”, lachte Klijn, “daar droomde ik toen stiekem best vaak van”.
Klijn, wiens zoon Micha zijn filmdebuut maakte in “Im Westen etwas neues” keek met gepaste trots terug op de successen van NUt. “Toch is het mij slechts gegaan om intrinsieke geestelijke groei. Op de NUtferentie eind 2010 stelde ik al dat ik in de eerste plaats voor mezelf schrijf. Wellicht droeg dat juist aan de herkenning bij de lezers. NUt schreef niet om het aantal hits of om welke populariteit dan ook. Die zoekmachines werkten voor mij ook zo onvoorspelbaar dat het onzinnig was om je daarover ook maar enige illusies te maken”.
Eén van de hoofddoelstellingen, het inspireren van elkaar, lag in dat licht bezien wel iets lastiger, bevestigde Klijn, alias ‘de secretaris’: “alleen ons eigen clubje inspireren getuigt nu niet van een open en avontuurlijke geest”. Het blog, en later de vaste columns van Klijn, de lezingen van Van Dooren en de korte films van Van den Broek brachten meer mogelijkheden om hun intenties te realiseren.
De kern van het succes: “het klinkt een beetje vaag, maar uiteindelijk loont het het meest om dicht bij jezelf blijven. Je moet als het ware in je eigen venen kruipen en dan de creatieve energie laten stromen. Daarnaast is het natuurlijk prachtig om met gelijkgezinden ideeën uit te wisselen. Door ons verschillende achtergronden en invalshoeken versterkten we elkaar”.
Helaas is aan deze samenwerking nu zo plotseling een einde gekomen. Zoon Micha Klijn beraadt zich met zus Yaelle en Yannick van Dooren over een eventueel passend en symbolisch vervolg. De naam NUt zal echter uit respect niet meer gebruikt worden.
En dan komen de Gay Games naar Amsterdam. Charles, een gladde nicht met een perfect lichaam en een kennis van Frenk, komt met een perfect concept op de proppen: een complete merchandising lijn van artikelen met vlaggen van vele landen waarbij de kleur rood vervangen wordt door roze. Stijn en Frenk laten zich, ondanks sceptische reacties van Maud en Carmen, het hoofd op hol brengen en besluiten op deze kans in te stappen. Uitgerekend deze twee baanbrekende reclamemakers stapelen vervolgens fout op fout. Als opperhetro’s kennen ze hun doelgroep niet, doen geen onderzoek naar de concurrentie en kopen ze volledig verkeerd in. Ze stevenen, kortom, in volle vaart af op een enorme zeperd.
268.159 AD, 268.161 AD, 268.163 AD (two hundred and sixty-eight thousand, one hundred and sixty-three, daar stopte ik en legde de ouderwetse houten liniaal neer.
De instructie die ik vooraf kreeg toegestuurd is behoorlijk rigide: 
