A whole new mind – Daniel Pink (+++++)

Tja, je hebt van die boeken… Je leest iets totaal nieuws en dat blijkt zo veel interessants te bevatten dat je eerst en vooral denkt: had ik dat maar allemaal eerder geweten. En: why the f*ck heb ik dit tijdens mijn duurbetaalde opleiding nooit voorgeschoteld gekregen? Of: waarom krijgt sowieso niet iedere student in het hogere onderwijs dit standaard voorgeschoteld? Zo’n boek dus, is A whole new mind van Daniel Pink. De Beschermheer las het in zijn zoektocht naar hoe creativiteit in elkaar steekt.

De wereld, zo denkt Pink, zal weldra bepaald worden door mensen die ook hun rechterhersenhelft ontwikkeld hebben. Over de linkerzijde hoeven we ons niet zo’n zorgen te maken, daar is de afgelopen decennia aandacht genoeg voor geweest. De kenniseconomie en zo. Maar kennis is feiten. En feiten is Google, dus daar win je de oorlog niet meer mee. Nee, je zult creatiever moeten zijn. Anders doen computers of Aziaten het goedkoper dan jij. Na het lezen van het boek van Pink en het uitvoeren van zijn oefeningen heb je als het goed is een compleet nieuw brein: zowel rechts als links zijn op orde en weten perfect met elkaar samen te werken.

Dit betekent wel dat je Pink’s six senses zult moeten ontwikkelen: empathy, story, design, meaning, play en symphony. Heel kort door de bocht: empathy is je kunnen inleven in anderen, design maakt je blij en je leven gemakkelijk. Bij story gaat het om de liefde van het menselijke brein voor verhalen, meaning gaat uit van het ide dat ons welvarende leven too short is to do nothing zodat we op zoek zijn naar zingeving. Play gaat over de meerwaarde van het spelen en het hebben van plezier. Symphony, ten slotte, betreft het kunnen combineren van disciplines die schijnbaar los staan van elkaar tot iets nieuws dat klopt.

Deze ultrakorte samenvatting doet het boek ernstig te kort. A whole new mind bevat zoveel boeiende inzichten, het doet je bestaan even trillen op zijn grondvesten. Lezen dus, verplichte kost! En vijf NUtsterren: +++++

Indrukwekkende sportvrouwen (18): Jelena Isinbajeva

Precies over een week begint het EK indoor atletiek in Parijs. Onze landgenoot Gregory Sedoc moet helaas passen, maar hij bevindt zich in goed gezelschap: ook polsstokhoogspringster Jelena Isinbajeva geeft forfait vanwege een virusinfectie. Jammer, want Isinbajeva staat bijna altijd garant voor het nodige spektakel. De Russische heerst als een vorstin over dit spectaculaire technische nummer en is zeker niet wars van wat extra show.

Nog maar 28 jaar oud heeft ze al twee Olympische gouden medailles op zak en grossierde ze in wereld- (3x indoor, 2x outdoor) en Europese titels (1x indoor en 1x outdoor). Wat betreft wereldrecords is de vergelijking met haar illustere mannelijke equivalent en voorganger, Sergej Boebka, snel gemaakt. De Oekraïner verbeterde talloze malen het wereldrecord polsstookhoogspringen met 1 centimeter, een uitstekende methode om vaker een graai te kunnen doen in de door de organisaties beloofde zak roebels, dollars of euri. En harde centen, daar worden Sovjet-atleten vaak erg warm en gemotiveerd van.

Bron: sporza.be

Isinbajeva heeft zich inmiddels een uitstekende leerling getoond, want zo’n slordige 30 keer schaafde zij het wereldrecord indoor of outdoor bij. Op het moment van dit schrijven liggen deze op respectievelijk 5.00 en 5.06 meter, waarmee zij ook de enige vrouwelijke polsstookhoogspringer is die de magische 5-meter grens bedwong. Deze prestaties leverde haar twee keer de titel ‘Sportvrouw van het jaar’ op en daarnaast werd ze al driemaal gekozen tot ‘IAAF Wereldatlete van het jaar’.

De laatste periode komen er wel kleine deukjes in de alleenheerschappij van de mooie Russische. Op de laatste WK indoor en outdoor wist ze zelfs helemaal geen medaille in de wacht te slepen. Wellicht mede daardoor laste zij vanaf voorjaar 2010 een sabbatical in om de scherpte weer terug te krijgen. De neutrale toeschouwer hoopt op een spoedige rentree van Isinbajeva, want met haar uitstraling en techniek staat ze letterlijk en figuurlijk op eenzame hoogte.

The surprising truth about what motivates us

Beste mensen, wij van NUt vonden het altijd al een goede vraag. Wat motiveert mensen nou echt? Geld? Nee toch! Maar wat dan wel? Daniel Pink, over wie wij het de komende weken nog wel vaker zullen hebben aangezien creativiteit een speerpunt is voor dit jaar én het nieuwe NUt-convenant, heeft er wel een mening over. En die wordt hieronder keurig uitgetekend. Een aanrader, net als het boek van Pink: A whole new mind!

True Grit (++++)

De Voorzitter en De Beschermheer vonden onlangs dat het hoog tijd werd dat zij samen nog eens een film gingen zien, zoals in de goede oude tijd. De daad werd bij het woord gevoegd en de keuze viel op de jongste creatie van de Coen Brothers: True Grit. Deze film wordt her en der zeer positief gerecenseerd, dat moest gecheckt worden! De Voorzitter toonde zich meer dan gemiddeld daadkrachtig door tijdens de wandeling van zijn onderkomen naar het centrum van de stad Utrecht Springhaver te bellen en het personeel aldaar te verzoeken even twee kaarten apart te leggen. Gelukkig maar, want de zaal zat best vol.

Tot zover de inleidende beschietingen van deze blogpost, True Grit zorgt voor de rest. Er wordt namelijk vrolijk op los geknald in deze film, een western nota bene! Je moet toch wel gek zijn om anno 2011 nog een western te gaan maken. Of je moet, zoals de Joel en Ethan Coen, heel goed aanvoelen waar het publiek aan toe is zonder dat het publiek dat zelf weet.

True Grit is, net zoals de gelijknamige film van Jogn Wayne uit 1969, gebaseerd op het boek True grit van Charles Portis. Nadere uitleg daarover staat hier. Het verhaal in het kort, geleend van moviemeter.nl:

Nadat ze ziet hoe haar vader vermoord wordt door Tom Chaney besluit de 14-jarige Mattie Ross deze moordenaar te vangen. Ze huurt de taaiste U.S. marshall, J. “Rooster” Cogburn, om haar te helpen. Mattie staat erop dat ze meereist met Cogburn, wiens drinkgedrag, luiigheid en algemeen veroordelend karakter haar vertrouwen in hem niet vergroot. Tegen zijn wil reist ze met hem mee door de Indiaanse streken om Chany te zoeken. Ze worden bijgestaan door Texas Ranger LaBoeuf, die Chaney wil hebben voor andere doeleinden. Dit onwaarschijnlijk trio staat vele gevaren en verrassingen te wachten op hun reis.

De Coen Brothers zijn er opnieuw in geslaagd iets verrassends te maken. Dat hebben ze echter wel gedaan door iets te maken dat niet zo heel verrassend is: een western. Dit genre heeft nou eenmaal zijn eigenheden, waaronder een niet al te ingewikkeld plot en een traag aandoend tempo. De regisseurs hebben deze wetten gelukkig niet met voeten getreden, True Git is absoluut een 100% western. Maar dan wel een hele geestige. Waar je in sommige films wel eens een naar gevoel wil bekruipen als er veel doden vallen, is dit bij True Grit door de vrolijke en luchtige ondertoon allesbehalve het geval. Dit is vooral ook de verdienste van Jeff Bridges, die schittert in de rol van Rooster Cogburn: een zuipende, nietsontziende, onbesuisde en tegelijkertijd zorgeloze premiejager. De cast wordt qua hoofdrolspelers aangevuld door de pas veertienjarige Hailee Steinfeld en Matt Damon, die beide prima presteren.

De film levert een aantal leuke dialogen op en is mooi gemaakt. Het rauwe buitenleven druipt ervan af. Hilarisch hoogtepunt is de ‘dokter’ die met een berenhuid op zijn kop toevallig het pad kruist van Cogburn en Mattie. Wij vonden bovendien de muziek prima, niet te bombastisch. Mede daardoor is True Grit echt heel plezierig om naar te kijken. Lang geleden dat we zo’n geestige film gezien hebben. Een slapstick wordt het echter nergens. Hij was afgelopen voor we het in de gaten hadden, sowieso een goed teken. Conclusie: de Coen Brothers zijn er opnieuw in geslaagd om zichzelf te vernieuwen. Genoeg mensen trouwens, die daar maar moeilijk aan kunnen wennen, zoals hier onderaan te lezen is. Een aanrader desalniettemin, en wat ons betreft goed voor vier NUtsterren (++++) en een paar Oscars. Jeff Bridges krijgt er  sowieso eentje, de rest is even afwachten. Toch nog twijfels? Hier is de trailer.

(Afbeelding: moviecitynews.com)

Juliana (++++)

Onlangs kwam mevrouw De Beschermheer laaiend enthousiast thuis van een etentje met vriendinnen. Er was een wereld voor haar open gegaan bij Oriëntaals Restaurant Juliana in Utrecht, alwaar zij zich tegoed gedaan had aan een Japanse maaltijd. Dit moest en zou herbeleefd worden met De Beschermheer, die zich dat wel twee keer, maar geen drie keer liet zeggen. En dus reden we gisteren getweeën naar het Julianapark aan de westzijde van de stad, waar het restaurant gelegen is.

Bij entree doet het aan als just another chinese vreetschuur. Maar dat valt alles mee. Natuurlijk moest De Beschermheer onwillekeurig weer heel kort denken aan de atoombommen op  Hiroshima en Nagasaki toen hij een paar echte Japanse koks ontwaarde, een kwalijke eigenschap maar daarom nog niet minder waar. Wij werden naar een tafel, nee bakplaat, geleid en kregen een heerlijk rood wijntje in geschonken. Voor de goede orde: wie bij Juliana voor Japans kiest, eet dus niet aan een standaard tafel, maar wordt aan een kookeiland gezet waar de kok zijn kunsten vertoont en je direct de gerechten serveert. Zie de foto hieronder.

Deze manier van eten heeft wat voordelen en nadelen. Een groot voordeel is dat je precies ziet wat er met je eten gebeurt, bovendien maken sommige koks er een fraaie show van. Zo doe je nogal wat inspiratie op voor het onvermijdelijke steengrillen tijdens de feestdagen. Bovendien is het lekker rustgevend,  een beetje als staren in een kampvuur. Overigens, er wordt wel eens wat geflambeerd, zodat je ook een paar tellen tegen een echt kampvuur aankijkt. Een nadeel is dat je maar af moet wachten wat en wie er naast je komt zitten aan de bakplaat, Utrecht herbergt zowel mensen van niveau als mensen ver daaronder. Gelukkig is Juliana aan de prijzige kant voor de laatste categorie (ook voor de Beschermheer trouwens), dus meestal zal het wel meevallen. Bij een goede match ontwikkelen zich in deze setting leuke gesprekken, wat zo’n etentje ook wel weer uniek maakt.

Gegeten wordt er met stokjes. Erg veel vertrouwen in de behendigheid van de klanten heeft Juliana daarbij niet, want iedereen krijgt een soort ziekenhuisschort omgehangen. Wij kozen voor een vegetarisch menu en een menu met soep, kip, eend en rund. Mevrouw De Beschermheer had vooraf gewaarschuwd voor de te verorberen hoeveelheden, maar dat bleek alleszins mee te vallen, vooral ook omdat de gerechten vooral gewoon erg lekker waren: rijk van smaak, maar toch erg subtiel. Er wordt veel olie gebruikt en ook qua vitamines en vezels scoren de gerechten goed, gezien de behoorlijke hoeveelheid groenten die erin verwerkt is. Een kleine tegenvaller vonden wij slechts het dessert, daar had meer aandacht aan besteed mogen worden om het in harmonie te laten zijn met de overige gerechten.

Belangrijk: het personeel is vriendelijk en opereert vooral op de achtergrond. Juliana is niet goedkoop, zeker niet, maar wel lekker! Vier sterren derhalve: ++++

Biutiful (++++)

Na een abstinentie van meer dan twee maanden bezocht de Voorzitter met partner weer ‘ns een film. Lovende recensies hadden hen naar het filmhuis gelokt.

Javier Bardem, de Spaanse acteur die zijn sporen meer dan verdiend heeft, speelt de hoofdrol in Biutiful. Regisseur Alejandro González Iñárritu (21 Grams, Babel) opent de film met een besneeuwd bos waarin Uxbal (Bardem) op zijn knieën een dode uil aanschouwt. In zijn ooghoeken ziet hij een jonge, rokende twintiger verschijnen. Later leren we dat deze jongeman Uxbal’s grootvader is.

Het verhaal dan: Uxbal is een vader van twee kinderen die met dubieuze handeltjes probeert illegalen uit de handen van de politie te houden. Zijn vrouw leeft niet (meer) bij hem; hun relatieproblemen lopen als een rode draad door de film.

Het eerste uur van de Spaans-Mexicaanse productie brengt niet veel actie maar blijkt een langzame aanloop naar een aantal aangrijpende scènes.
Nadat hij hoort dat hij prostaatkanker heeft en hem nog slechts enkele maanden resten lijkt Uxbal’s wereld in te storten. De illegale handelaren op de Ramblas die hij steunt, worden opgerold. De Chinezen die Uxbal voorziet van onderdak en werk sterven een verschrikkelijke dood door vergassing (gaskachels die Uxbal aanschafte begeven het). Bovendien krijgt zijn vrouw een zenuwinzinking en moet Uxbal, samen met zijn broer het graf van zijn vader verkopen om nog enigszins rond te komen.

Door het zeer realistische en krachtige spel van Bardem wordt de ernst van de situatie nog eens versterkt (zeker op een regenachtige zaterdagmiddag).

De ‘sterfscène’ is zeer treffend in beeld gebracht. Uxbal, hij is paranormaal begaafd, ziet zijn eigen verschijning in een spiegel weglopen. In een hallucinatie ziet hij zijn lichaam naar het plafond zweven; hij heeft niet lang meer weet hij.
Zijn laatste moment beleeft hij naast zijn dochter, dan zien we hem opeens weer in het besneeuwde bos. Zijn grootvader leidt de weg naar het ongewisse. “Wat is daar?”, vraagt Uxbal en loopt de onbekende ruimte tegemoet.

Een indrukwekkende en hartverscheurende film zagen wij …

(Afbeelding: wikimedia.org)

Dol op kervel

De secretaris maakt graag een maaltijdsoep, al dan niet met behulp van de keukenmachine. Wellicht komt het bij deze gastronomische activiteit ontstane enthousiasme door het “tovenaars-gevoel”: men neme een pan, men gooie er van alles in en het resultaat is in veel gevallen bevredigend. Toegegeven, de originaliteit verdient niet altijd een voldoende, want de secretaris kwakt er altijd een flinke scheut (kook)room in, daarna vaak gevolgd door een trouwe, kruidige partner, namelijk kervel.

Bron: defleurigedame.nl

Kervel is een eenjarige plant met varenachtige, lichtgroene blaadjes en komt oorspronkelijk uit het zuidoosten van Rusland. De Romeinen kruidden hun gerechten met kippenvlees er al mee. De smaak van kervel is licht zoetig en doet enigszins denken aan venkel en anijs. Naast met room combineert kervel ook goed met kwark, yoghurt, eiergerechten, gevogelte en vis. Let op dat u de kervel pas tegen het einde van de kooktijd erbij doet, anders verliest het kruid zijn aroma.

De eerste keer dat een toen nog culinair onervaren secretaris kervel op de lijst van ingrediënten zag staan, schrok hij een beetje. Op de middelbare school had hij gelezen over de dood van Socrates. In de gifbeker van de grote filosoof zou een substantie met dolle kervel hebben gezeten. Gelukkig hebben deskundigen ons inmiddels verzekerd dat het hier waarschijnlijk de gevlekte scheerling zou betreffen die vrij zeldzaam is in Nederland. Sindsdien is de secretaris onbezorgd dol op kervel.

Egypte: een Twitterrevolutie?

Er is door deze of gene de afgelopen week nogal wat gesteggeld (mooi woord, dubbel gg!) of het nou wel of niet zo was. Want was de omverwerping van Mubarak nou een Twitter revolutie of niet? Voorstanders van dit idee wezen erop dat het allemaal begon met een Facebookoproep van iemand die bij Google werkt, tegenstanders schreeuwden op hun beurt terug dat er maar ‘iets van 200 mensen’ online waren op enig moment. Logisch, want de internetvrienden van Mubarak gooiden op een gegeven moment internet op slot.

Mensen die het laatste riepen hebben wellicht weinig verstand van hoe netwerken werken.  Grote netwerken bestaan namelijk uit netwerken die met elkaar verbonden worden door zogenaamde bridges: sleutelfiguren. Als die 200 mensen die online waren sleutelfiguren waren met offline grote netwerken, dan was Twitter nog steeds van grote waarde. Of misschien waren ze technisch niet zo sterk onderlegd. Je kunt ook twitteren via SMS, en dan via hetbuitenland SMS updates van de belangrijkste berichten ontvangen. Wij van NUt hebben tenminste niet gehoord dat de mobiele telefonie er ook uit lag.

Belangrijker is nog dat wij van NUt constateren dat de Egyptische revolutie vijf kenmerken vertoonde die terugkomen in vele geslaagde social media campagnes.

1. Er werd een inspirerend en betekenisvol merk bedacht: Free Egypt!

2. Dit merk werd viraal in de markt gezet, met spectaculaire filmpjes van mannen die met stenen gooien en brandjes stichten. Zo werd het merk geladen met emotie.

3. Er werd een inspirerende propositie bedacht om in de community te stappen: word lid, bij 20 miljoen leden sturen we Mubarak weg!

4. De virals en de propositie waren bijzonder genoeg om free publicity te genereren bij vele offline en online media. Zo werd het een mooie crossmediale campagne.

5. Er werd tenslotte een leuk brandexperience event georganiseerd op een centraal gelegen plein, waar je het hele merkidee kon beleven. Dat leverde weer leuke filmpjes en foto’s op die deelnemers en toeschouwers direct of indirect konden uploaden. Zo werd online naar offline gebracht, en weer terug.

Einde van een dilemma: gaming

Soms komt alles samen. Zo verdiept de Beschermheer zich momenteel in de meerwaarde van gaming voor de ontwikkeling van de rechterhelft van onze hersenen, die o zo belangrijk is voor creativiteit, maar die door onderwijssystemen overal ter wereld nou niet bepaald gestimuleerd wordt. Dit alles voor een te geven cursus over creativity and concepting.

Vervolgens besloot een trouwe sympathisant van NUt zichzelf een Wii cadeau te doen om samen met zijn zoontje te kunnen spelen onder minder gunstige weersomstandigheden als 2 graden boven nul en regen. Zowel vader als zoon bleken bijzonder enthousiast over hun nieuwe aanwinst. Dit gegeven maakte een onverwachte vlaag van hebberigheid los bij de Beschermheer.

Tenslotte heeft de Beschermheer zelf een inventieve kleuter rondlopen die eindeloos gefascineerd is door spelletjes op de iMac, iPad en Samsung Galaxy. De laatste is van mevrouw de Beschermheer en wordt door junior vooral gebruikt omdat de iPhone van de Beschermheer tot verboden terrein verklaard is. Hoe het ook zij, het voor veel ouders herkenbare dilemma is: hoezeer laten wij hem zijn gang gaan? Hoe slecht is veel gamen voor een kind?

Na enige research blijkt dat de vraag misschien beter omgedraaid kan worden. Dus: hoe goed is behoorlijk veel gamen voor een kind? Heel goed namelijk, zo bewijst steeds meer onderzoek. Het spelen van computer games blijkt heel goed te zijn voor het leren van het oplossen van problemen die patroonherkenning vergen. Ook zijn gamers beter in het simultaan handlen van informatiestromen. Van een dilemma hoeft dan ook geen sprake meer te zijn…

Er zijn zelfs mensen die ervan overtuigd zijn dat we door middel van serious games de wereld kunnen redden. Jane McGonigal bijvoorbeeld. Zij denkt dat we de vaardigheden die gamers opdoen kunnen gebruiken om de enorme uitdagingen die voor ons liggen om onze wereld leefbaar te houden, aan te gaan. Hieronder een inspirerende TED talk van deze mevrouw!

Dubbelgangers: Theo Reitsma en Wouter Klootwijk

In deze aflevering van dubbelgangers een blik op twee echte Hollandse, verweerde koppen. Het zijn mannen die doen denken aan grootmoeders stamppot of een eenzame fietser met wind tegen. Qua uiterlijk zouden deze mannen dan misschien wel broers kunnen zijn, qua stijl daarentegen zijn ze eerder tegenpolen.

Theo Reitsma (1942, links) heeft een lange loopbaan bij Studio Sport achter de rug. Hij was commentator bij honkbal, boksen, atletiek en voetbal. Bij die laatste sport was hij de opvolger van de beroemde Herman Kuiphof. Reitsma is bekend om zijn deskundige, ingetogen, vrij zakelijke wijze van verslaggeven. De secretaris en zijn vader vonden hem unaniem op zijn allersterkst bij atletiek. Reitsma was altijd op de hoogte van zinvolle achtergrondfeitjes, wist goed te doseren en leek hoorbaar evenveel geïnteresseerd in Carl Lewis als in een Wit-Russische discuswerpster vol anabolen.

Zijn voetbalcommentaar was altijd een voldoende, maar hier en daar misten we de emotie. Dit neemt niet weg dat ook Theo een paar keer uit zijn dak ging tijdens het EK 1988. Zijn uitspraken op de finaledag (‘Oh, wat een goal’, met overslaande stem na Van Bastens droomgoal en ‘Hier zit een goed stel, hoor’ tijdens de ceremonie op de tribune) zijn inmiddels in ons collectieve geheugen opgeslagen.

De drie jaar jongere Wouter Klootwijk was al bijna met pensioen, toen hij in 2003 landelijke bekendheid verwierf door het RVU-programma ‘De keuringsdienst van waarde’. Klootwijk en zijn collega’s maakten medewerkers uit de foodsector soms gek met hun zuigende, doch tactvol geformuleerde vragen naar de gekste details van hun producten. Los daarvan was het programma wel degelijk leerzaam en beïnvloedde het ongetwijfeld het koopgedrag van duizenden Nederlanders.

Momenteel is Klootwijk bezig aan zijn tweede eigen productie, ‘De wilde keuken’, een variant op ‘De Keuringsdienst’. Klootwijk bantwoordt vragen als ‘Waar is de Nederlandse soepkip gebleven en hoe erg houden de wilde zwijnen huis op de akkers?’ Je kunt erover discussiëren of het concept inmiddels niet enigszins is uitgemolken. Misschien kan Klootwijk zich beter meer gaan toeleggen op zijn andere talent: het schrijven van kinderboeken.

Bron foto Reitsma: profcoach.nl, bron foto Klootwijk: mophotos.nl