Johannes Vermeer als inspiratiebron voor Edward Hopper en Tom Hunter

In de popmuziek zitten sommige artiesten wier deuntjes enige gelijkenissen vertonen, elkaar achter de broek vanwege vermeend plagiaat. In de kunstwereld heet dit meestal inspiratie. Een prachtig voorbeeld hiervan vormt het werk van onze Johannes Vermeer op latere kunstenaars. Hierbij een tweetal artiesten die zich lieten bezielen door de Delftse meester uit de 17e eeuw.

Links een schilderij van Vermeer, ‘Brieflezende vrouw’. We zien een vrouw die bij het licht van het raam een brief leest. Het betreft een zogenaamd genrestuk, een tafereel uit de alledaagse omgeving. Mogelijk dat de brief over de liefde gaat, maar zeker weten doen we het niet. Dat onderwerp zou in schril contrast staan met de foto van Hunter, ‘Vrouw die een huisuitzettingsbevel leest’. Qua vorm en structuur is Hunter echter zeer duidelijk beïnvloed door Vermeer. Mogelijk ook verwijst de pasgeboren baby bij Hunter naar de opbollende buik van vrouw bij Vermeer.

Johannes Vermeer - Brieflezende vrouw

Tom Hunter - Woman reading a possession order

 

                                                                                                                       Een ander werk van Vermeer dat navolging kreeg, is ‘Meisje leest brief bij open raam’. Het licht speelt een belangrijke rol: Vermeer probeert hiermee een sfeer van introspectie op te roepen. Edward Hoppers ‘Ochtend in een stad’ voegt een modern psychologisch aspect toe aan de vormgeving en stemming van de Nederlandse kunstenaar. De toeschouwer wordt deelgenoot gemaakt van het intieme moment en uitgenodigd om mee te denken aan de betekenis van het tafereel.

Johannes Vermeer - Meisje leest brief bij open raam

 

Edward Hopper – Morning in a city

                                                                                                                    Met dank aan www.rijksmuseum.nl en ‘Invloeden binnen de Westerse kunst’, David Gariff.

Swingende oude knarren: The Jolly Boys

De secretaris ontving onlangs een bijdrage van onze trouwe sympathisant, Wallie. Hij was in een verantwoord etablissement in het centrum van Oss en had daar een nieuwe muzikale ervaring die hij met ons wilde delen. Hier zijn afdronk, onder het nieuwe account ‘gastauteur’.

Vanmorgen op een terrasje bij De Groene Engel in Oss, een vriendelijk zonnetje dito dienster en uit de luidsprekers…één van de sensaties van vorig jaar! Toen Wallie de serveerster aansprak over de muziek, was zij bevreesd dat de pensionado het volume om laag wilde, maar het tegendeel was het geval! Alhoewel zijn gehoor al jaren niet meer je van het is, verzocht hij om de klanken van The Jolly Boys harder uit te boxen te laten schallen.

Sinds Buena Vista Social Club is duidelijk dat jonge leeftijd geen voorwaarde is voor een internationale doorbraak in de muziek. Dan komt het na ruim 50 jaar muziek maken dus toch nog goed met de carrière van The Jolly Boys. Het album ‘Great Expectations’ is een perfecte introductie in de klassieke, Jamaicaanse mento-stijl. Mento is de originele volksmuziek van Jamaica, gekenmerkt door typisch Jamaicaanse ritmes, relaxte sfeer en de bijzondere bezetting aan instrumenten, met naast gitaar en percussie ook banjo en ‘(ma)rumba box’, een bas in de vorm van een kist met metalen plaatjes die als ‘toetsen’ dienen.

Op ‘Great Expectations’ staan geen mento-klassiekers, maar uitsluitend popklassiekers in een mento uitvoering. Hierdoor wordt het genre toegankelijk gemaakt voor een nieuw publiek. Geweldige uitvoeringen van Rehab (Amy Winehouse), Golden Brown (The Stranglers), Perfect Day (Lou Reed) en Ring Of Fire (Johnny Cash) brengen ruim een halve eeuw muziek bij elkaar en mede de geweldige productie van het album wordt een unieke sfeer neergezet.

De leadzanger is de markante, bijna tandenloze Albert Minott. Speciale aandacht voor de ‘private dancer’ en de verliefd ogende oude dame. Wie wil er niet zo’n mooie oude dag?

Buchstabenmuseum, Berlin (++++½)

De Voorzitter was een week of twee geleden beroepshalve in Berlijn, de hipste hoofdstad van Europa. En … de locatie van enige en eerste Buchstabenmuseum (Museum of Letters).
Een jaar of twee terug schreef ik al eerder over dit zeer te waarderen initiatief.

Het bedrijfsuitje, de reden waarom ik in Berlijn was, had een vol programma. De zondag was vrij in te vullen, een mooie gelegenheid om de richting van de Karl-Liebknecht-Strasse op te gaan. Het Schaudepot is niet dagelijks geopend en het is op die dagen ook maar kort open. Bovendien is het gesloten op zondag.
Dus de Voorzitter had geregeld dat een delegatie van een paar collega’s om 13.00 uur een rondje door het museum mocht maken. En daar hebben wij geen spijt van!

Wat een collectie en wat een mooie tour kregen wij van Barbara Dechant, de verantwoordelijke voor de visuele communicatie (het contact ontstond een tijd terug nadat ik had geprobeerd BMW-gevelbelettering uit Nederland naar Berlijn te krijgen voor plaatsing in het museum. De gierigheid van de eigenaar van het pand hield dit tegen).

Het bezoek smaakt naar meer. De Voorzitter denkt serieus aan het opzetten van een Nederlandse dependance van het museum …

Thursday (++++)

Thursday, een prachtige melancholisch-poëtische animatie over de liefde in moderne tijden van Matthias Hoegg.
Genomineerd voor een BAFTA in 2011 voor beste korte animatiefilm.

Kleur bekennen (1): paars

Het is volop lente, een geschikt moment voor een kakelvers idee voor het nutblog. De secretaris roept een nieuwe serie in het leven ‘kleur bekennen’: een reeks waarin de kleuren worden besproken in al hun facetten. En welke kleur is toepasselijker in deze Paastijd dan paars? We trappen dan ook af met deze tint, ook nog eens de favoriete kleur van de secretaris, let maar eens op zijn blousjes.

Paars heeft vanuit het katholicisme de betekenis van boete doen en is de centrale kleur in de vastentijd (de veertigdagen tussen Aswoensdag en Pasen). Ook staat paars symbool voor passie en gekoppeld daaraan voor inspiratie en originaliteit. Daarnaast wordt paars -net als rose- geassocieerd met vrouwelijkheid, maar misstaat ze zeker niet als kledingkleur voor mannen. Bovendien is het hele spectrum van violet tot magenta de laatste jaren een overheersende factor in menig kledingwinkel: paars is trendy!

Vasarely: purple glow

In de muziek heeft paars ook onuitwisbare sporen achtergelaten. De babyboom generatie maakte kennis met Deep Purple en de secretaris gaf halverwege de jaren ’80 een playbackact van ‘Purple Rain’ ten beste. Prince heeft die kleur destijds tot zijn handelsmerk gebombardeerd, wat zelfs leidde tot zijn officieuze titel ‘His royal purpleness’. In de sport is het opvallend dat Wimbledon, liefhebber van hagelwitte tennistenues, als officiële kleuren groen met paars combineert. Voorts mogen de spelers van Fiorentina zich in thuiswestrijden in hun imposante paarse voetbalshirts hullen.

Lavendel (bron: flickr)

Ook in andere onderdelen van de samenleving komt paars terug. Zo kenden we in Nederland twee paarse kabinetten: een samensmelting van de ‘blauwe’ liberalen en de ‘rode’ sociaal-democraten. In de natuur laten we ons in verschillende jaargetijden overweldigen door de pracht en grandeur die paars uitstraalt. Wie geniet nu niet van de ontluikende heidegebieden? Dichterbij huis kunnen we niet wachten tot lavendel en blauwe druif zich bekoorlijk aan ons opdringen.

De secretaris ziet in paars bovenal een teken van intensiteit en kunstzinnigheid: een kleur die in al zijn verschijningsvormen telkens weer intrigeert en fascineert.

Hip tussen het kartbaanpubliek: wakeboarden bij Aquabest (+++)

En dan opeens ben je verzeild geraakt op, of all places, Aquabest. Voor de niet-ingewijden, dit is een recreatieplas nabij Best, dat dan weer naast Eindhoven ligt. Of beter gezegd, naast het industrieterrein met de fraaiste naam van Nederland: Ekkerswijer. Bij Aquabest is het op een doordeweekse avond in april stilletjes. Het seizoen is nog niet op gang, op de parkeerplaatsen is het onkruid nog niet weggemaaid. Blauwe en rode kermisattracties staren je ietwat droefgeestig aan, hopend op betere tijden.

Het is mooi weer op die bewuste avond, waarop de Beschermheer en zijn collega het in hun hoofd gehaald hebben om te gaan wakeboarden. “Immers”, zeiden wij, “eigenlijk zou elke mens minstens één keer per week iets voor het eerst moeten doen.” En zo lopen wij voor het eerst van ons leven het clubhuis van een waterskivereniging binnen. Daar blijkt al snel dat dit geen sport is voor mietjes, maar voor babes en dudes met wet looks en dito suits. O’Neill types met een Neilpryde stoppelbaard of sprankelend blauwe ogen, golvend blond haar en witte tanden. Vandaar dat het wat mag kosten: voor twee uurtjes in heel koud water betaal je 48 euro. Maar dat is gerekend buiten een euro voor een kluisje waar een laptop niet in past, 50 cent voor een vergeten handdoek (collega, deze keer had ik zowaar alles bij me) en drie euro uitrijkosten van een verder volledig lege parkeerplaats. Wat je wel krijgt voor die 48 euro: een wetsuit , een wakeboard, een instructievideo van vijf minuten en enthousiaste doch weinig professionele instructies van schijnbaar toevallige aanwezigen aan de waterkant. Aardige mensen, maar wel met net wat te dikke gouden kettingen. Ter vergelijking: dit is het type mensen dat normaal ook kartbanen bevolkt.

Natuurlijk ziet zoiets er best makkelijk uit. Links en rechts vliegen de wakeboarders je om de oren. Op hun kop, achterstevoren, met een sierlijke jump, het lijkt niet uit te maken hoe je het ruime sop verkiest. Bij nader inzien valt een start aan de sleeplift echter behoorlijk tegen. Je staat op een wakeboard als op een snowboard, maar voordat je lichaam het coördinatietruukje te pakken heeft ben je wel een paar hevig mislukte starts verder en ben je blij dat zo’n bord blijft drijven, dat dan weer wel.

Wie ondanks alles weet te blijven staan wordt hier 250 meter later voor gestraft. Op die plek bevindt zich namelijk bocht 1. Uiteraard was het laveren tussen de boeien wat al te veel gevraagd voor de totaal verkrampt op zijn bord staande Beschermheer, zodat vlak voor de bocht de spanning volledig van de lijn viel. Een snelle berekening van de krachten die ongetwijfeld los zouden komen wanneer de lijn weer strak getrokken zou worden door de lift en een visioen van een uit de kom gesleurde schouder later besloot de Beschermheer per direct de lijn los te laten. In zoverre een goed idee dat dit weliswaar een pijnlijke gang naar het ziekenhis voorkwam, maar dat het wel betekende dat hij naar de kant diende te zwemmen, waarna hij het traject volledig op blote voeten terug moest lopen. Vervolgens werd het donker, zodat wij besloten onze wakeboard bezigheden te staken.

Ook dit laatste besluit was niet onverstandig gezien de spierpijn die onze zucht naar thrills en kicks de volgende dag bleek op te leveren. Er zitten best veel spieren in het mannelijke bovenlichaam, zo bleek maar weer eens. Best leuk om eens te doen, dat wakeboarden. Maar Aquabest kan behoorlijk wat verbeteren in haar service en instructie. Drie enigszins geflatteerde sterren, daarom: +++

Vrolijk Pasen!

Je kunt meer met een ei… vrolijk Pasen. Of is het toch gewoon een balletje?

NUt’s mission statement wordt herschreven: poging 1

Zo’n acht jaar na de oprichting van NUt vonden de Voorzitter, de Secretaris en de Beschermheer het tijd om de grondbeginselen van NUt te moderniseren. Aldus werd tenminste besloten op de eerste NUtferentie afgelopen winter. Hieronder een eerste versie van een nieuwe mission statement. U bent bij deze uitgenodigd aanvullende suggesties te doen, danwel deze eerste versie met de grond gelijk te maken.

NUt voeren wij als onze naam. Met ons initiatief hopen wij het nut (NUt) van culturele uitingen te verscherpen. Immers, in een tijd waarin alle verworvenheden van de moderne maatschappij vanzelfsprekend lijken, vormt oppervlakkigheid een grote bedreiging voor de wereldlijke samenleving.

NUt heeft daarom de volgende missie:

Iedere mens op onze aarde inspireren om oorspronkelijk, nieuwsgierig, kritisch en creatief te zijn.

NUt gelooft in de lichamelijke en geestelijke vrijheid van iedere mens als grootste grondrecht. Ons credo is ontplooiing van zowel het individu als het collectief. Dit bereiken wij door in alle openheid en vrijheid kennis, ideeën en emoties over te dragen aan elkaar. Dit vraagt om een flinke dosis nieuwsgierigheid en zelfreflectie van elke deelnemer. Op deze manier kunnen we elkaar op scherp zetten en inspireren.

NUt tracht open, transparant en benaderbaar te zijn. Wij willen de inhoud van dit NUt-convenant aan onze omgeving kenbaar maken, zonder daarbij moraliserend te zijn. Respect voor de medemens staat bij de ondertekenaars van NUt hoog in het vaandel.

Commerciële communicatie kan mooi zijn, bewijst/bewees T-Mobile

Natuurlijk, we kunnen commerciële vervloeken. Omdat het slecht gemaakt is. Of grappig bedoeld maar niet grappig. Omdat het irritant is. Of opdringerig. Of omdat we als imbecielen benaderd worden. Dat laatste gebeurt trouwens verrassend vaak.

Maar soms is commerciële communicatie origineel, verrassend en goed gemaakt. Zoals deze – laten we het zo maar noemen – flashmob van T-Mobile. Hij is van eind vorig jaar, maar wellicht heeft u hem nog niet gezien. Dan is hij de moeite van het bekijken waard. Overigens, wat u ziet is niet zomaar een geintje. Er zat een hele strakke strategie achter, met als basis het merk T-Mobile. Zoals het hoort dus.

Top 10 exotische tennissers

Eén van de leukste aspecten van de internationale tennissport is dat die ook daadwerkelijk heel internationaal is. Waar schaatsen al gauw een wedstrijd is tussen een Noor, een Nederlander en een Amerikaan, herbergt de tennistop een breed scala aan nationaliteiten. De secretaris stelt hierbij een willekeurige top 10 samen van ‘exotische’ tennissers door de jaren heen:

1. Mansour Bahrami: clowneske Iranees die, zwervend door Parijs, van de straat werd geplukt. Maakte zonder coach furore met zijn ongelooflijke balgevoel.

2. Ronald Agenor: kleurrijke, gitaarspelende Haïtaan, klik hier voor meer details.

3. Paradorn Srichaphan: Thai met ongetwijfeld de mooiste naam uit de tennisgeschiedenis. Bereikte als eerste Aziaat de top 10 van de ATP-ranglijst. Ging in 2005 een week lang als de monnik ‘Mahaviro’ door het leven.

Srichaphan. Bron: tennistalk.com

4. Jaime Yzaga: kleine Peruaan met fluwelen backhand. Versloeg Pete Sampras 2 keer op de US Open, beide keren in 5 sets.

5. Marcos Bagdathis: lange en stevige Cyprioot die in 2006 als ongeplaatste speler de finale haalde van de Australian Open. Grilliger dan het weer op zijn geboorte-eiland.

6. Ismail El Shafei: Egyptenaar die aan de zijde van Tom Okker ooit eens een dubbeltoernooi won. Sleepte daarnaast 1 enkelspeltitel in de wacht, in 1974.

7. Mark Knowles: succesvolle dubbelspecialist uit de Bahama’s. Speelt al vanaf 1992 en vormde ooit een uitstekend duo met de Canadees Daniel Nestor.

8. Tony Wilding: Nieuw-Zeelander die in het tennis heerste vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Sneuvelde daarin echter in Noord-Frankrijk.

Wilding. Bron: lalanternadelpopolo.it

9. Hicham Arazi: behendige, linkshandige Marokkaan met eigenaardige ups and downs. Sloeg op sommige dagen nog geen deuk in het spreekwoordelijke pakje boter.

10. Jean-René Lisnard: voormalig Fransman, maar inmiddels een heuse Monegask. Bivakkeert inmiddels rond de 600e plaats op wereldranglijst, maar mag ieder jaar braaf meedoen met het toernooi van Monte Carlo.