Lipdub

Even stond de Beschermheer met zijn middelgrote tot redelijk grote oren te klapperen. Er vloog een voor hem compleet nieuw woord over tafel en het had overduidelijk met communicatie te maken. Even dacht hij compleet passé te zijn. Gelukkig bleek hij het fenomeen wel te kennen, maar de benaming niet. Ok, dat is ook erg, maar toch iets minder erg dan heel erg erg.

Ondertussen bent u mogelijk benieuwd naar het woord waar het om gaat. Lipdub. Ja, echt waar, lipdub.

Het is nog best lastig om uit te leggen wat het is. Laten we Wikikpedia voor de gelegenheid citeren: “Een lipdub wordt gemaakt door personen of een groep mensen te filmen die een liedje aan het meezingen of playbacken zijn. De originele audio wordt achteraf tijdens de post-productie vervangen door het originele nummer. Er wordt meestal een vorm van een draagbare stereo gebruikt, zoals een iPod of boom box. Uiteindelijk lijken de meeste lipdubs op eenvoudige videoclips, hoewel velen toch goed voorbereid en geproduceerd zijn. Soms zelfs met de hulp van een productiebedrijf en met professionele steadycams. De meest populaire lipdubs worden zo gefilmd dat ze uit een lang en continue shot bestaan, waarin de camera reist door verschillende kamers en situaties in bijvoorbeeld een kantoorgebouw of universiteit.”

Zo’n lipdub moet er ook komen voor de professionele omgeving van De Beschermheer, dat is duidelijk. Die laten we u te zijner tijd natuurlijk zien. Hier alvast een opwarmertje.

De beste broodjeszaak van Nederland

Inderdaad, de meeste mannen doe je er geen plezier mee: een bezoek aan Ikea. Laverend tussen de Sparsam spaarlampen en Smaland kledingkasten sjokken ze achter hun partner aan, die het in haar kop heeft gezet dat er wéér nieuwe lampen/gordijnen/stoelen/tafels/bedden/kasten aangeschaft moeten worden. De Beschermheer laat zich echter graag door mevrouw De Beschermheer verleiden. Sowieso wel, maar dus ook om naar Ikea in Utrecht te gaan, in geografisch opzicht voor ons voorlopig de meest voor de hand liggende vestiging.

Natuurlijk interesseert die hele möbeltoestand De Beschermheer geen zier, precies zoals u al vermoedde. Sterker nog, een bezoek aan Ikea draait bij de Beschermheer helemaal niet om Ikea, maar om de beste broodjeszaak van Nederland, waar ons Ikea-bezoek traditioneel eindigt. Op het grasveld vóór de Utrechtse Ikea staat namelijk een even onooglijk als geniaal eettentje, gerund door een paar mannen van Italiaanse/Turkse/Marokkaanse/Libiërs/Tunesiche/Egyptische afomst. Enfin, hele aardige mediterrane mensen. En broodjes dat ze maken kunnen! Favoriet van de Beschermheer is de Tonno speciaal, de juniors gaan doorgaans voor een pizzapunt.

Wij noemen het zaakje altijd Broodje Mario, maar zo heet het natuurlijk officieel niet. La Piazza Basilico, staat er op de zijkant van hun toko, wat de Beschermheer een grammaticale fout lijkt. Hoe dan ook, de prijzen zijn er keurig, zeker als je bedenkt dat er allesbehalve gierig met de ingrediënten omgesprongen wordt. Bij deze dus benoemd tot NUt’s beste broodjeszaak van 2011! Gefeliciteerd!

Kleine dingen groot: spin (4)

De secretaris was gisteren met zijn gezin en schoonfamilie op de campus van de Wageningse Universiteit. Zij bezochten daar de ‘Insekten Experience’. Bezoekers leerden door middel van o.a. insectensafari’s, fotografie-workshops en straattheater  dat er naast (over)last ook veel plezier aan insekten te beleven valt. Noemenswaardig was zeker de aanwezigheid van Dr. Q’s vlooiencircus, waarin deze normaliter verfoeide beestjes enkele indrukwekkende kunstjes vertoonden, al dan niet zichtbaar voor het blote oog. De secretaris proefde een hapje meelwormquiche en pasta met sprinkhanen. Ofschoon misschien gedurfd voegden deze niet bijster smaakvolle gerechten weinig toe aan zijn opgebouwde culinaire ervaring. 

De (klein)kinderen etaleerden hun enthousiasme door met uitgedeelde vangnetjes spinnetjes, luisjes en ander klein grut te verzamelen. Een stuk terughoudender waren de jongetjes bij het langskomen van de hieronder afgebeelde spin. Dochterlief toonde zich echter heroïsch door behoedzaam kennis te maken met deze flink uit de kluiten gewassen geleedpotige en gaf één van zijn tentakels een handje. Opmerkelijk, want daags ervoor ging zij in de badkamer een plasje doen, aangezien beneden op het toilet een slaperige spin in de bovenhoek zat. Het kan verkeren…..

Foto: A. Drok

Als de … Brandweer

Vandaag wees de Voorzitter van NUt de Beschermheer van NUt op een leuk gevelbeletteringsgrapje van een reclamebureau in Utrecht. Kijk goed naar het gebouw rechts. Wellicht komt deze jolijt ooit nog terecht in het museum dat de Voorzitter voornemens is op te richten…

Le vélo de Ghislain Lambert (++++)

Sommige films staan op verlanglijstjes en blijven daar verdraaid lang staan. Zo lang zelfs dat ze nauwelijks meer te bekijken zijn zonder een gelukkig toeval. Een buurman die je de DVD in handen duwt bijvoorbeeld, of een toevalstreffer op de vrijmarkt. Of, en dat is het beste, een vertoning tijdens een themaloos filmfestival in een lokaal cultureel centrum. Zulk toeval wil ook nog wel eens uitblijven, en dan dient de eigenaar van het lijstje zelf actie te ondernemen. Dat verloopt dan soms maar weer half geslaagd, zodat de Beschermheer afgelopen week naar een Spaans nagesynchroniseerde en Nederlands ondertitelde versie van de Belgische film Le vélo de Ghislain Lambert zat te kijken.

Inderdaad, dat voelde enigszins onlogisch aan. Anderzijds, de Beschermheer kon het Waals danwel Vlaams er zo bijdenken, de beelden spraken voor zich. De film was dan ook een feest der herkenning. Ghislain Lambert, uitstekend vertolkt door Benoît Poelvoorde, is een wielrenner in de tijd van de grote Eddy Merckx. Zijn droom: succesvol beroepsrenner worden. Hij komt terecht bij een Belgisch ploegje dat vele ingrediënten heeft die de Beschermheer herkent uit zijn eigen bescheiden wielercarrière danwel het intensief volgen van 30 jaar beroepswielersport: maffe ploegmaats, mesjogge ploegleider, bizarre shirtsponsor, obscure dopingleveranciers (voor de duidelijkheid: zelf nooit mee te maken gehad) en armetierige rondjes rond de kerk.

Al deze elementen worden heerlijk uitvergroot. De naïeve Lambert wordt voortdurend geflikt, zelfs door zijn broer die als manager optreedt. Gaandeweg leert hij ook anderen te flikken.  Zo wint hij uiteindelijk een grote koers door stiekem eerder te vertrekken dan de concurrentie. Feitelijk is deze daad ook het einde van zijn successen, want geen enkele concurrent peinst er  na zijn naaistreek nog over om hem van het peloton weg te laten rijden.

Le vélo de Ghislain Lambert is ronduit tragikomisch. Het tragische zit hem in de levensloop van Lambert, die als een arm man oud wordt, en de treurige Vlaamse setting. Het komische komt voort uit de idioterie van de wielrennerij en bereikt zijn hoogtepunt als de hoofdrolspeler met een overdosis stimulerende middelen uit de startblokken schiet: niet te houden tot de doping uitgewerkt is, waarna hij van zijn fiets valt. De Beschermheer vindt het een aanrader en deelt vier sterren uit: ++++

100 jaar ontdekking van de Zuidpool (2)

De secretaris verhaalde onlangs van de verovering van de Zuidpool door Amundsen in de wedloop met Scott. Terwijl Amundsen glorieus de terugreis aanvaardde, was Scott nog onderweg met de hoop de eerste mens te worden die deze legendarische plek zou bereiken. Hij besloot begin 1912 om een vijfde man toe te voegen aan de selecte groep die de laatste etappe moest gaan afleggen. Dit bleek een kolossale misrekening, want zowel het geprepareerde voedsel als uitrusting was afgestemd op vier personen. Oates, Bowers, Wilson, Evans en Scott, die dus zelf de sleden moesten trekken nadat de ponies gestorven waren, kregen bovendien te kampen met talrijke sneeuwstormen.

Zeer vermoeid bereikten Scott en zijn mannen op 17 januari de Zuidpool, maar tot hun grote teleurstelling zagen ze de Noorse vlag en Amundsens tent: “Mijn God, dit is een afschuwelijke plek…” schreef Scott in zijn logboek. “Nu snel terug. Het wordt een wanhopige strijd. Ik vraag me af of we het halen”. Scotts jarenlange droom was een nachtmerrie geworden. Op de terugtocht werd het vijftal geteisterd door gezondheidsproblemen: scheurbuik, bevriezing en uitputting. Op 7 februari bereikten ze Beardmore Gletsjer en daar verzamelden ze, ondanks hun aangetaste moreel en lichamelijke toestand, stenen voor geologisch onderzoek.

Vlnr Oates, Bowers, Scott, Wilson en Evans. Bron: solarnavigator.net

Tijdens de afdaling van de gletsjer verdwaalden de vijf herhaaldelijk. Evans stortte in, werd duizelig en begon onsamenhangend te praten. Enkele dagen later kon de zeeman het tempo niet meer bijhouden: ernstig bevroren en met een wilde blik in zijn ogen viel hij op zijn knieën. In de daaropvolgende nacht stierf hij. Oates was de tweede die verzwakte. De legerofficier smeekte de anderen hem achter te laten om te sterven, maar zij weigerden. Toen ze in de tent waren, bedacht hij een smoesje om enkele minuten naar buiten te kunnen. Hij strompelde een sneeuwstorm in en werd nooit meer teruggezien.

Tot overmaat van ramp raakte de kook- en verwarmingsvloeistof op, onmisbaar om in leven te blijven. Op 21 maart, slechts 11 mijl verwijderd van hun laatste voedseldepot, stak een nieuwe hevige sneeuwstorm op die de drie overgebleven mannen noopte om in hun tent te blijven. Er was geen redding meer mogelijk. Toen Scott zich realiseerde dat ze zouden sterven, schreef hij met zijn laatste krachten enkele ontroerende brieven. Aan Wilsons vrouw: “Ik kan niets meer voor je doen dan te vertellen dat hij stierf zoals hij leefde, als een dapper en eerlijk mens – de beste kameraad en de trouwste vriend. Mij hele hart gaat naar je uit. Het spijt me. R. Scott”.

Laatste aantekening Scott. Bron: conscott.blogspot.com

Ongeveer een week later maakte de Engelse ontdekkingsreiziger zijn laatste aantekening: “Het is jammer, maar ik denk niet dat ik nog meer kan schrijven. In hemelsnaam zorg voor onze mensen”. Acht maanden later werden hun lijken gevonden. Scotts slaapzak was open en zijn ene arm lag over Wilson, waarschijnlijk de beste vriend in dit gezelschap. In een zak naast de lichamen zaten de 15 kilo Beardmorestenen die ze tot het eind met zich mee gesleept hadden.

Met dank aan: ‘Beroemde poolexpedities’ (Lekturama)

Pinakothek der Moderne, München (DuiFraSpa #1)

De Voorzitter en partner waren een weekje weg en wel naar het wonderschone Beieren. De weergoden lieten ons de eerste dag in de steek wat ons deed besluiten om een bezoek aan München te brengen. Laptop und Lederhosen, zo afficheert zich de Beierse hoofdstad ook wel. Voor ons was het vooral een dagje kunst kijken. Deze bijdrage is tevens de eerste in de serie ‘DuiFraSpa’, waarin NUtblog de cultuur, taal en plaatsen in Duitsland, Frankrijk en Spanje belicht.

Wij besloten een bezoek te brengen aan de Pinakothek der Moderne. ‘Vier Museen unter einem Dach’, meldt de instelling op haar website. Er was veel te zien inderdaad. En wij troffen het; de entree was slechts € 1,- vanwege de Tag der offenen Türen.
Het pand herbergt o.a. de Sammlung für Moderne Kunst en de collectie van het Architekturmuseum (TU München). Er is werk te zien van Oskar Kokoschka, Max Ernst, Joseph Beuys, Paul Klee, Wassily Kandinsky, etc.
Er was ook ruimte voor een Bauhaus meubelcollectie en een tijdelijke expositie over stroomlijnen van auto’s.

Enfin, de tijd begon te dringen omdat wij voor vijven de parkeergarage van het hotel (goede tip overigens: Motel One, Deutsches Museum) moesten verlaten.

We hebben dus niet alles gezien. De architectuur van het gebouw (Stephan Braunfels) is sober, de kleur wit overheerst. De entree heeft een mooie koepel die, door de cirkelvorm van het museum, alle ruimtes van licht bedient. Het nabijgelegen Museum Brandhorst viel bij de Voorzitter echter meer in de smaak.

De Pinakothek heeft overigens een museumwinkel die een bezoek waard is. Hetzelfde geldt voor het museumcafé waar ik zeker de bagel met tonijn zou proberen. Al met al komen we tot vier NUt-plussen (++++).

(Afbeeldingen: de Voorzitter)

Eighties-nostalgie (XII) – Thomas Dolby

Met het schrijden der jaren verandert de muziekvoorkeur lichtelijk. Het gehoor van de secretaris is steeds ontvankelijker gaan worden voor jazz, mede geïnstigeerd door de doorbraak van Caro Emerald. Met deze recent ontwikkelde smaak kan hij de eighties-muziek met nieuwe oren beluisteren. Daarbij stuitte hij op de nooit echt doorgebroken Thomas Dolby. In 1984 scoorde hij een bescheiden hit (hoogste top 40-positie was 24) die wellicht meer opviel door de bijzondere titel, ‘I scare myself’.

De secretaris herinnerde zich dit nummer nauwelijks meer, totdat hij het onlangs bij toeval afspeelde op youtube. Kennelijk heeft hij ruim 25 jaar liggen slapen, want het is een prachtig beheerste song die pop en jazz mooi combineert. De clip is eenvoudig, maar zo treffend en heerlijk rustig. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.

De setting: een donkere jazzclub met kaarsjes op tafel; een ingetogen publiek met waarschijnlijk een subtiele wijn, port of sherry. De act: een gepassioneerde zanger achter de piano, een onopvallende achtergrondzangeres met klassieke microfoon, een Spaans klinkende gitaar en een magnifieke solo van de trombone. Het nummer duurt ruim 5 minuten, maar 3 erbij zou absoluut geen straf zijn geweest:

Dolby heeft dit nummer niet zelf bedacht; het origineel is van singer-songwriter Dan Hicks. Dolby verdween redelijk snel van het toneel, maar is zeker niet zonder talenten. Hij bespeelt diverse instrumenten en bedient zich van verschillende muziekstijlen. Daarnaast produceert Dolby muziek en muzieksoftware en, in het laatste decennium, ook ringtones. Sinds 2001 – een leuk feitje voor de beschermheer- is Dolby musical director van de TED Conference in Californië.

Een nieuw uiterlijk

De oplettende lezer is het al opgevallen, NUtblog heeft een nieuw logo / een nieuwe ‘header’.
Het doel van deze update is de diversiteit van de verschillende thema’s die wij in het blog behandelen te benadrukken.

De satellietfoto’s die u bovenaan het blog ziet, zijn een metafoor voor deze diversiteit. Ze zijn afkomstig van NASA en tonen o.a. het Himalaya-gebergte (China) en een IJslandse gletsjer. Het idee is om deze beeldenreeks uit te breiden in de nabije toekomst. Voor de fontfans, wij hebben voor het logo de Avenir (Frans voor ‘toekomst’) gebruikt.

Wij zijn natuurlijk benieuwd naar de (eventuele) reacties!

Kleine dingen groot: stoel (3)

Het gaat zonder meer lekker met de nieuwe NUt-serie “Kleine dingen groot”. Vandaag kunnen wij deel drie al weer presenteren. Vandaag gefotografeerd op de Fontys Campus in Tilburg, ook wel bekend onder de naam Stappegoor. Het gaat om een enorme stoel die hoort bij de Fontys campagne Denk Groter, die verder niet heel spannend is. Maar deze stoel vinden we dus wel leuk: