Paul Simon live at Glastonbury

Zoals u weet is de Beschermheer een liefhebber… Graag delen wij van NUt onderstaand optreden met u.

Het betere protestlied van Bots

De gevoelens van onvrede jegens de huidige kabinetsplannen beginnen langzamerhand te transformeren in een zeker georganiseerd verzet, getuige bijvoorbeeld de gisteravond en vannacht afgelegde ‘Mars der Beschaving’. Misschien kunnen de aanwezige kunstenaars een vakbroeder zo ver krijgen om een heus protestlied in elkaar te draaien. De laatste decennia lijkt in ons ooit zo recalcitrante landje de productie van protestliederen evenredig af te nemen met de collectieve demonstratie-bereidheid.

Indien er geen frisse initiatieven ontluiken op dit gebied – vanuit het politieke linker spectrum is er genoeg reden toe zou je zeggen – worden we genoopt terug te grijpen op het verleden. De secretaris is zelf de Boudewijn de Groot-adoratie van met name de Radio 2 luisteraar een beetje beu geraakt. Hij is meer gecharmeerd van de sociaal-geëngageerde band Bots. Een fantastisch nummer van hen is ‘Zeven dagen lang’. Het verscheen halverwege de jaren ’70, opgedragen aan de zanger/dichter Wolf Biermann, die dan al tien jaar onder een optreed-verbod gebukt gaat in de toenmalige DDR.

Bots, van wie Peter Koelewijn de eerste albums produceerde, introduceerde het Nederlands als zingtaal voor Nederlandse popgroepen. Met zijn maatschappijkritische teksten verwoordde de band de stem van de werkende jongeren. In Duitsland genoot de Eindhovense formatie een veel grotere populariteit dan in ons eigen land. Begin jaren ’80 bereikt Bots bij de oosterburen hun muzikale hoogtepunt. Ze geven acte de présence op het festival ‘Künstler für den Frieden’, waar 500.000 mensen aanwezig zijn.

‘Zeven dagen lang’ is met zijn aanstekelijke melodie en folkinvloeden moeilijk uit het hoofd te krijgen. Daarnaast doet het een beroep op onze solidariteit en verbondenheid. Klassieke begrippen, waarvan de secretaris vreest dat het gehalte daarvan almaar aan het slinken is in de huidige samenleving. De centrale woorden in het lied zijn niet voor niets ‘samen, niet alleen’. Het opgewekte gezicht van zanger Hans Sanders zullen we helaas niet meer tegenkomen: in 2007 overleed hij. De overige bandleden treden nog steeds op; wellicht zijn ze op hun ‘oude’ dag te porren voor een kritisch optreden?

Kleine Dingen (+++½)

Als verlaat verjaardagscadeau van de secretaris kreeg de Voorzitter een boekje van de schrijver Nico Dijkshoorn; ‘Kleine Dingen’.
Na een weekje was het al uit. Dat is al één pluspunt van het boekje, het leest als een trein (en ook prima in de trein).

Kleine dingen kent iedereen natuurlijk. Je rijdt langs een afvalbak op je fiets met een appelklokhuis en je gooit precies raak. Of je wilt je fietsband plakken en er is nog net een plakkertje over in de reparatiekit. Dijkshoorn schrijft ook over die dingen. Waarom heeft niemand meer de geur van draadjesvlees in zijn jas in de tram? Of over hoe hij in Griekenland in een restaurant steeds denkt dat hij door Andy Kaufman bediend wordt (en zelfs met hem op de foto gaat). En over het nut van een transparante broodrooster (die heeft geen nut inderdaad).

Het mooiste verhaal vond ik als Lou Reed fan wel zijn ontmoeting met de man wiens gezichtsspieren van alle middeleninname niet meer werken. Jaren geleden tijdens een saaie persconferentie zegt Dijkshoorn: ‘Lou, the thing you ordered is ready.’ Waarop Lou zegt: ‘Ah wonderful. Excuse me.’ Reed en Dijkshoorn lopen samen naar buiten. Een vriendschap ontstaat en die bestaat er uit dat Reed elk jaar in januari naar Nederland komt. Samen rijden ze dan naar Verkeerspark Assen om daar een paar uur door te brengen …

Lees meer in het boek zou ik zeggen maar deze verhalen zijn om te smullen. De sectie over dieren middenin het boek slaan bij mij minder aan maar dat is persoonlijk.
Een mooi cadeau waarin maar weer ‘ns wordt aangetoond dat het belangrijk is om bij de kleine dingen in het leven stil te staan.

(Afbeelding: Uitgeverij Contact)

Dubbelgangers (6): Orlando Figes en Frank de Grave

Momenteel is de succesvolle serie ‘In europa’ van Geert Mak op de buis in herhaling. In 35 afleveringen reist de VPRO in het voetspoor van Mak door het Europa van de vorige eeuw. Per aflevering staan een locatie en een jaar centraal. De boeiende reeks wisselt geschiedenisfeiten af met meeslepende verhalen van ooggetuigen. Uiteraard ontbreekt de onvermijdelijke expert ook niet. In afleveringen over Rusland gaat de VPRO niet over één nacht ijs om een fatsoenlijke deskundige erbij te halen. Het betreft hier Orlando Figes, een bekende en meermaals onderscheiden Britse historicus.

Figes (1959) studeerde geschiedenis te Cambridge en was er van 1987 tot 1999 hoogleraar. Vanaf 1999 is hij professor op het Birkbeck College aan de Universiteit van Londen. Hij schreef over de Russische revolutie en zijn laatste uitgave handelt over de Krimoorlog. Een tijdje terug raakte Figes in opspraak: er werd onthuld dat hij op amazon.com onder schuilnamen boeken van collega-historici had afgekraakt. Maar wat verder aan Figes opvalt – mits hij zijn bril ophoudt-, is de behoorlijke gelijkenis met oud-minister Frank de Grave.

De vier jaar oudere De Grave kennen we natuurlijk allemaal als minister van defensie in het tweede kabinet Kok. De vaak goedlachse en toegankelijke VVD-er kreeg in die periode de maken met de forse naweeën van het Srebrenica-drama. Na een kortstondige flirt met de DSB-bank in 2009 is De Grave tegenwoordig voorzitter van de Orde van Medisch Specialisten. Minder politiek ingewijden zullen hem zich eerder herinneren van het programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher hem destijds persifleerde als een zeer kleine, limonadedrinkende nono met de vaste, niet al te overtuigende uitspraak:  ’Nobody fucks with Frank de Grave’.

Orlando Figes

Frank de Grave

Babyboomers

Onze gewaardeerde gastauteur Wallie gaat over enkele dagen officieel met pensioen, vandaar deze voor hem actuele bijdrage.

Er is geen moedertje lief aan te doen, dit jaar gaan de eerste babyboomers met pensioen. In de media worden ze vaak afgeschilderd als de gouden generatie van geld, genot en geluk. Is dit echt zo, of ligt het allemaal wat genuanceerder? Mijn generatie, de babyboomers, ofwel de groep mensen die tussen 1945 en 1955 het levenslicht zag, hebben altijd alles mee gehad. Ze groeiden op in een periode van wederopbouw en idealisme, in een samenleving die steeds welvarender werd. De banen lagen voor het oprapen en ze groeiden door in hoge salarisschalen. Voor een appel en een ei kochten ze de mooiste huizen. Dankzij riante prepensioenregelingen en gouden handdrukken verlieten velen ook nog eens vroegtijdig het arbeidsproces…

Dit is het imago van de babyboomers zoals het vaak wordt geschetst. Ook wordt vaak benadrukt dat de huidige jongeren de babyboomers vooral zien als een welvarende groep die over hun rug een luxe oude dag tegemoet gaat en als dank mogen ze ook nog de kosten van de vergrijzing betalen. Waar komt deze beeldvorming vandaan?

De socioloog Henk Becker schrijft in zijn boek ‘Generaties, geluksvogels en pechvogels’ daar zinnige dingen over. Het stereotype negatieve imago dat aan de babyboomers kleeft is niet helemaal realistisch. Interessant hierbij is het vorig jaar verschenen rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau waaruit blijkt dat het beeld dat babyboomers meer dan andere generaties zouden profiteren onjuist is. Een andere opvallende conclusie is dat mensen die tussen 1946 en 1948 geboren zijn meer aan de overheid hebben betaald dan ontvangen. Op basis van toekomstige ontwikkelingen blijken degenen die zijn geboren tussen 1960 en 1990 het meeste profijt van de overheid te hebben. Maar hoe komt het nu dat het imago van de babyboomers overwegend negatief blijft?

Bron: bol.com

Becker schrijft daarover dat dat vooral te maken heeft met de manier waarop in de media het maatschappelijk debat wordt gevoerd. Het ongenuanceerde beeld tast de solidariteit tussen jong en oud aan. Als we niet uitkijken komen jongere generaties straks in opstand tegen de babyboomers die zij als ‘grijze’ profiteurs zien.

Goed nieuws is dat de Europese Commissie het jaar 2012 heeft uitgeroepen tot ‘The European Year of Active Ageing’. Met dit programma zullen ouderen o.a. worden gestimuleerd vrijwilligerswerk te gaan doen of later met pensioen te gaan. ‘Stille’ reserves om bijvoorbeeld het tekort aan kenniswerkers of problemen in het onderwijs helpen oplossen. Dat hoeft niet per definitie te betekenen dat leraren voor de klas blijven staan maar bijvoorbeeld virtueel onderwijs op afstand te geven. Laat politieagenten, brandweerlieden of defensiemedewerkers, rondleidingen geven of in de beveiliging werken. Van die mogelijkheden wordt nog veel te weinig gebruik gemaakt.

Zonnehe(me)l

In de nabije toekomst wordt een sterke stijging in het aantal huidkankerpatiënten in Nederland verwacht, zo stellen de bollebozen van het RIVM. Dit komt niet alleen door het verouderen van de bevolking, maar ook door de nog steeds stijgende incidentie (het aantal nieuwe gevallen per tijdseenheid) van deze aandoening. De belangrijkste risicofactor is -het zal u niet verbazen- overmatige blootstelling aan ultraviolette straling, vooral uit zonlicht.

Bron: todocoleccion.net

Hoe anders was de situatie in de jaren ’80. Half Nederland, waaronder de moeder van de secretaris, ontdekte de Zuid-Europese strandvakanties en werden verleid door de Spanje-campagne ‘Todo bajo el sol’ (alles onder de zon). Als voorbereiding op de zomervakantie moest de secretaris zijn rossige huidje van moederlief verplicht enkele uurtjes laten wennen aan de Spaanse UV-straling door plaats te nemen op die vermaledijde zonnebank. Een vreselijke ligbank met blauwe lampen die in korte tijd een vaste stek verwierf in veel Nederlandse huishoudens.

Zijn moeder en broer lieten zich dit onbekommerd welgevallen: met een brilletje of dopjes op de ogen snurkten zij er flink op los. Als de lampen stopten, sliepen ze probleemloos nog een half uurtje door. De secretaris, daarentegen, liep hier één van zijn -binnen de perken gebleven- jeugdtrauma’s op. Zijn verblijf op de zonnebank valt te karakteriseren als een samenspel van onrust, jeuk en sijpelend zweet, dat vermengd met zonne-olie zich vormde tot een smerig plakkende substantie. Liggend op zijn buik was de tijd nog wel door te komen met wat vakantielectuur, maar op de andere zijde was het een kwestie van de minuten aftellen en hels afzien.

Bron: albertmulder.nl

De gunstige effecten van de zonnehemel zijn inmiddels naar het rijk der fabelen verwezen. Met de kennis van nu had de secretaris deze solitaire ontberingen niet hoeven doorstaan, dus hij neemt zijn moeder weinig kwalijk. De secretaris op zijn beurt past de huidige inzichten evengoed toe op het nageslacht. Gewapend met factor 50 wordt de strijd aangegaan met de invloeden van de afbrokkelende ozonlaag. Of zou dat over 20 jaar ook een misvatting blijken te zijn?

Nieuw pontje: Beuningen – Slijk-Ewijk

De secretaris is immer verheugd als er een nieuw pontje in de vaart verschijnt, maar is helemaal verrukt als dat in de nabijheid geschiedt. Afgelopen zaterdag fietste hij vanwege dit heuglijke feit met zijn oudste zoon achterop naar Beuningen. Daar was eerdaags een herstart gegeven aan de veerdienst Beuningen – Slijk-Ewijk. Na ruim een halve eeuw zijn deze plaatsen aan weerszijden van de Waal door een fiets- en voetveer weer met elkaar verbonden.

Bij aankomst werd de secretaris gewaarschuwd voor logistieke stagnatie bij het afmeren van het pontje. In Beuningen eindigt het motorpontje namelijk aan een tamelijk lange, smalle steiger waar slechts 1 fiets tegelijk op kan. Daarnaast stonden er circa 25 fietsen in het binnengedeelte van het vaartuig, waardoor het een stief kwartiertje duurde, voordat de laatste persoon het veer had verlaten. Hiermee is meteen het grootste nadeel van de Weerder, zoals het pontje heet, genoemd: het leent zich uitstekend voor een verveelde zondagmiddag, maar past zeker niet in een strakke planning. Het sympathieke veerpersoneel oogde nog enigszins onwennig,  maar hadden voor menig passagier een vriendelijk praatje over. Waarschijnlijk hadden ze ook last van de lage waterstand van de Waal, zodat het de vraag is of het veer de komende weken wel dienst doet.

Bron: rivierenland.nl

Aan zoonlief gingen deze moeilijkheden spoorslags voorbij: hij genoot evenals zijn vader van het kabbelende water. Middenin de oversteek lukt het om in één blikveld de twee dichtstbijzijnde autobruggen (Nijmegen en Ewijk) te vangen. Rondom beide afmeerplekken bevinden zich enkele knusse Waalstrandjes, ideaal om een picknick te houden en de kinderen te laten pootje baden. Voor (recreatieve) fietsers geeft het pontje meer keus tussen de Noord- en Zuidkant van de Waal, zeker als het veer Druten-Dodewaard ook in de route wordt opgenomen.

De secretaris is blij dat de provincie Gelderland, de stadsregio Arnhem-Nijmegen en de gemeentes Beuningen en Overbetuwe dit initiatief samen met recreatiemaatschappij Uit®waarde hebben genomen. Ook afgelopen zondag bleek eens te meer dat een pontje zorgt voor een vrolijke sfeer en ontspannen mensen!

Goed nieuws: NUt archieven terecht

De Beschermheer van NUt heeft u, en de Voorzitter en de Beschermheer in het bijzonder, goed nieuws te melden. De volledige NUt-archieven, althans het gedeelte dat niet online opgeslagen is, raakte kwijt bij de vorige verhuizing van de Beschermheer. Een drama zonder weerga, dat door de overige leden van het bestuur uiterst sportief opgevat werd en afgedaan met opmerkingen als: “Kan gebeuren.” Gelukkig is de Beschermheer de laatste jaren niet al te honkvast gebleken, een nieuwe verhuizing dient zich binnenkort aan. En in de voorbereiding daarop werden enkele tot op heden ongeopende verhuisdozen van de vorige keer alsnog geopend om te kijken wat er ook al weer in zat. De verrassing was groot toen bleek dat in één van de dozen in kwestie de voor het nageslacht verloren gewaande NUtarchieven bleken te zitten.

Natuurlijk is de inhoud van deze archieven net zo geheim als het recept van Coca Cola. Desalniettemin wil de Beschermheer de Voorzitter en de Secretaris graag geruststellen: zowel de noten als de sigaren zijn nog in goede staat.

Binnenkort wordt er dus opnieuw verhuisd. Als dat maar goed gaat…

Eighties-nostalgie (XIII) – Tears for Fears

Songs from the Big Chair, dat was de eerste echte cd van de Voorzitter. Het moet rond 1992 geweest zijn toen ik deze aanschafte bij een kleine platenzaak in het oosten des lands.

De new wave band Tears for Fears, die bestond uit het duo Roland Orzabal en Curt Smith, was afkomstig uit het Engelse Bath. De naam van de groep is afgeleid van de ‘Primaltherapie’ van Arthur Janov (John Lennon was een fan van deze therapie waarbij wordt aangemoedigd te schreeuwen en huilen en zo je gevoelens te uiten …).

Tears for Fears maakten de hoogtijdagen van het videotijdperk mee. De eerste video Mad World (van het album The Hurting uit 1983, een slap aftreksel van het nummer is tegenwoordig bekender) heeft een vervreemdend effect. Shout is de eerste hit van de mannen (het prijkte lang op nummer 1) en werd voorzien van een eclectische video (met memorabele gitaarsolo na 4.25/4:29 min.).
De video en melodie die mij het meest bijblijft en doet terugverlangen naar de onbezorgde jeugdjaren is Everybody Wants to Rule the World.
Grappig is dat bij twee van de hiervoor genoemde nummers Curt Smith de vocalist is, terwijl Roland Orzabal de officiële frontman is. De Voorzitter las ooit een recensie waarin Orzabal werd verweten dat hij zong als een zeehond die op zoek is naar zijn moeder. Maar goed, dat terzijde.

In 1993 volgde het album Sowing the Seeds of Love, een bestseller met o.a. het nummer Woman In Chains, waar zangeres Oleta Adams een waardevolle bijdrage aan leverde.

Toen ging het bergafwaarts met de band. Orzabal en Smith gingen uit elkaar na een muzikaal en astraal conflict. Orzabal bracht nog een aantal albums uit in de jaren negentig en kreeg zowaar nog een hit met Break it Down Again.

In 2004 was het tijd voor een reünie, de band bracht een nieuw album uit en toerde weer een tijd.
Tegenwoordig is Curt Smith een redelijk succesvol solo-artiest en zo nu en dan treedt Tears for Fears nog op.
Eigenlijk volgt de band het standaardpatroon van een succesvolle band uit de jaren 80; succesjaren – terugval/opsplitsing – reünie – greatest hits tour. Kent u een band die het is gelukt zichzelf te blijven vernieuwen (ik denk aan U2, hoewel ik steeds sceptischer word ten aanzien van hun mega-tours)?

Bron: Wikipedia
(Afbeelding: images.wikia.com)

Treurig: verkiezing van de beste papa van Gelderland

Er zijn steeds meer nutteloze verkiezingen om enige media-aandacht te verwerven, maar deze week kwam de secretaris wel een heel treurige tegen. Omroep Gelderland berichtte over ‘de beste papa van Gelderland’. De “gelukkige” winnaar is ene Freek Leegstraten uit Druten, die in de lokale Kruidvat zijn tanden bloot lacht met zijn lieftallige gezinnetje. Niets ten nadele van beste Freek, over zijn vaderschapskwaliteiten twijfelt de secretaris geen moment, maar het is deerniswekkend dat er überhaupt een dergelijke prijs in het leven is geroepen.

Bron: omroepgelderland.nl

Het meest erbarmelijke is evenwel het commentaar van het gezelschap dat zich de jury noemde. “Uit de vele inzendingen koos de jury Freek omdat hij altijd leuke dingen doet met zijn gezin”, zo heeft een of ander pedagogisch licht laten optekenen.  Het lijkt de secretaris toch de minste vereiste als vader om zo nu en dan iets leuks te doen met het nageslacht. Als dat zo bijzonder is, hoe slecht is het dan wel niet gesteld met (het beeld van) de gemiddelde papa in Nederland?

Helaas, zo lang we als vaders accepteren dat er termen gebezigd worden als ’papa-dagen’, ‘oppassen’ - het moet me wederom van het hart, zie ook dit blog van bijna 3 jaar geleden-, en we ons door de moeders laten verdringen op schooluitjes en andere kinderactiviteiten, hebben we slechts enkele wankele stapjes gezet in het proces van evrouwcipatie. Maar ook tegen verkeerde beeldvorming zoals (de jury van) deze Kruidvat-electie weer eens bewijst, valt moeilijk te strijden.  Gelukkig kan de secretaris zelf het doen met de positieve feedback van zijn dochter die hem geregeld haar ‘beste vriend’ en ‘allerliefste papa van de hele wereld’ noemt.