Afgelopen zondag speelde de secretaris op youtube sinds enige tijd weer het nummer ‘Horse with no name’ af, een klassieker uit 1972 van de groep America. Een merkwaardige speling van het lot, want die nacht overleed de zanger en oprichter van de groep, Dan Peek, op 60-jarige leeftijd. De countryrockgroep verwierf slechts een bescheiden populariteit, ofschoon ze in het jaar dat Horse with no name uitkwam, een Grammy wonnen voor beste nieuwe artiest. Bij het horen van de intro en de melodie van deze hit zal menigeen echter het ‘oh ja’-gevoel bekruipen, want die herken je uit duizenden.
Horse with no name kende veel succes in Nederland en Engeland, het land van waaruit de groep in eerste instantie opereerde. Het lied handelt over de jeugdherinneringen van bandlid Dewey Bunnell; het bezingt de droogte en warmte van een woestijngebied. Niet iedereen deelde evenwel deze brave interpretatie: in enkele staten in de VS werd het verboden, omdat het zou refereren aan drugsgebruik. Het woord ‘horse’ is overzees namelijk een synoniem voor heroïne. Commentaar kwam er ook op een aantal banale zinnen uit de songtekst, zoals ‘ The heat was hot’. Ondanks deze kritische geluiden heeft het nummer de storm des tijds doorstaan. In Nederland nestelt het zich al jaren tussen de beste 200 hits van de Top 2000, met als hoogtepunt een 96ste positie in 2002.
Substantieel succes boekte de Amerikaanse band na Horse with no name nog in de jaren ’74/’75 (toevallig ook de naam van een hit van The Connells). Peek stapte, vermoeid van al het toeren, in 1977 uit de band. Hij ging zich toeleggen op gospelmuziek en componeerde voor onder andere Jars of Clay en Garth Brooks. Peek laat zijn naasten nu achter, maar de wereld zal nog regelmatig genieten van zijn meesterwerk:
Tags: america, dan peek, heroïne, horse with no name, woestijn
donderdag 28 juli 2011 om 9:15 pm |
Ongetwijfeld een Trojaans paard.
vrijdag 29 juli 2011 om 2:15 pm |
Fantastisch nummer en wat een toeval van die zondagavond of bestaat toeval niet?
vrijdag 29 juli 2011 om 9:19 pm |
Dat blijft zo’n prangende en nooit opgeloste levensvraag. De secretaris neigt ernaar deze ontkennend te beantwoorden.