Hoezo vriendschap? (+++)

Als je bij de voordeur van een dorpshuis verwelkomd wordt door een doodgraver die zo uit Lucky Luke weggelopen is, dan weet je dat je een bijzondere avond tegemoet gaat. Zeker als de betreffende gelegenheid als Den Durpsherd door het leven gaat. We zijn, kortom, in Berlicum, het is zondagavond en we hopen er maar het beste van. Op het programma staat een voorstelling van een ons gedeeltelijk bekend gezelschap, waarvan we de naam niet kennen, maar de titel van de voorstelling dan weer wel: Hoezo vriendschap? 

De Beschermheer schraapt de keel. Hoe schrijf je een recensie van een voorstelling waarvan de makers/slash/uitvoerders deels bekenden zijn? Nou, zoals u het van ons gewend bent: oprecht constructief kritisch. En volgens de sandwichmethode natuurlijk: eerst positief, dan negatief , om tenslotte positief af te sluiten.

Het gezelschap blijkt te bestaan uit een drietal mannen en vier vrouwen, waaronder twee tweelingzussen en minstens vier geliefden. Wij komen nogal wat wetenswaardigheden van eenieder te weten, want Hoezo vriendschap? blijkt een zeer persoonlijke voorstelling. Weeshuizen in Birma, gastouderschap, miskramen, moeders die euthanasie plegen, het komt allemaal voorbij. Bij vlagen is het ontroerend en in ieder geval getuigt het van lef. De liejes worden aan elkaar gekeuveld door het clubje, dat zo te horen ook met Kerst en Pasen liefde en leed met elkaar deelt. Het zal er daarbij gezellig aan toe gaan, al verlopen de dialogen dan hopelijk wat minder gekunsteld. Want, en daar delen wij toch een fors kritiekpunt uit: dit gezelschap heeft vele kwaliteiten, maar acteren kunnen ze niet. Beter was het wat ons betreft geweest om een concert te geven en de liedjes op een losse manier aan elkaar te praten. Dat had ons meteen het gevoel bespaard in een kerkmis in schaapskleren te zijn beland. Want zo zoet en belerend waren de teksten wel. Eerlijk is eerlijk, ook de kledingkeuze (zat ergens tussen Hanny en de Rekels en Jomanda in, als u begrijpt wat wij bedoelen) droeg hieraan bij. Sorry, wij zijn nou eenmaal niet in de wieg gelegd om als Parochianen door het leven te gaan en smachtten op driekwart van de tijd naar iemand die keihard fuck it! riep. Hetgeen natuurlijk niet gebeurde.

Bewondering hebben wij van NUt echter voor de muzikale kwaliteit van het gezelschap. Er wordt echt goed gezongen en sommige liedjes zijn buitengewoon mooi, al zijn ze vaak wel aan de lange kant. Het is soms tenenkrommend belerend en zalvend, maar wel oprecht en goedbedoeld. Wij herkenden onze vrienden er volledig in. Het is dus goed zo. Maar less was more geweest. En een keertje vloeken had opgelucht.

Tags: hoezo vriendschap?