Indrukwekkende sportvrouwen: Marta Vieira da Silva (21)

Nummer 21 in deze indrukwekkende reeks, maar zeker niet de minste: Marta Vieira da Silva. Of, kortgezegd, Marta. Zij is de Lionel Messi onder de vrouwen. Met 1,63 meter trouwens nóg kleiner.  Ontdekt op 14-jarige leeftijd door de Braziliaanse coach Helena Pacheco, waarna ze voor Vaso da Gama ging voetballen. Later verkaste ze naar Europa, waar ze in Zweden ging spelen, bij Umea. En dat is precies waar ze mevrouw de Beschermheer tegenkwam bij een Champions Leaugue treffen tegen het Zeistse Saestum. Ach ja, das war einmal, ver voor de oprichting van de Nederlandse Eredivisie voor vrouwen  en alle bijbehorende ruzies tussen KNVB en Vera Pauw.

Marta staat bekend als een dribbelkoningin. En wel hierom:

Hoe dan ook, nu speelt ze in de States. Om even te onderstrepen hoe goed zij is: verkozen tot beste voetbalster ter wereld in 2006, 2007, 2008, 2009 én 2010! Maar er is meer in het leven, weet ook Marta. Als goodwill ambassador van de Verenigde Naties bestrijdt ze net zo hard de armoede als haar tegenstanders op het groene veld. Sorry voor dit cliché. Ze is een geweldige voetbalster.

Fascinerend: hole in the wall

Sugata Mitra is niet het broertje van Kama Sutra. Nee, nee, nee, hij is volgens Wikipedia Professor of Educational Technology at the School of Education, Communication and Language Sciences at Newcastle University, UK. En hij is de man achter het fascinerende Hole in the wall project.

Mitra sprak in februari 2007 op een TED conferentie over dit project. Desondanks nog altijd meer dan de moeite waard om er een blogpost aan te wijden. Het idee erachter is ontroerend simpel: maak een gat in een Indiase muur en stop er een computer in waar kinderen vrij mee aan de slag kunnen. En dan maar kijken wat er gebeurt. Het resultaat is inspirerend en hoopvol. Hey teacher, we don’t need no education!

De bal: blijvend inspirerend

De NUt-bestuursleden brachten tijdens de tweede NUtferentie als toegift een voorwerp mee dat hen inspireert. De secretaris dacht er even over na; hij wilde uiteraard enige diepzinnigheid tentoon spreiden doch vooral niet te gekunsteld. En eureka!, een blik in de tuin bracht de plotsklapse oplossing: daar lag uit het niets een voor hem onbekende oranje bal in volle glorie op het gras. Een surrealistische droom of een verlegen kind dat het ronde object niet durfde terug te vragen? De secretaris vergewiste zich ervan dat de bezitter (m/v) in geen velden of wegen te bekennen was en eigende de bal zich (tijdelijk?) toe. Een bal is namelijk ontzettend inspirerend, want:

Tijdloos: 50 jaar geleden speelde de jeugd al met een bal op straat en over 50 jaar zal dat nog zo zijn. De bal loopt als een rode draad door de vrije tijd van de secretaris, van kindsbeen af. Na school trainingspak aan en hup, het voetbalveldje op. Daarnaast bereikt zijn tenniscarrière aanstonds zijn 25ste verjaardag en ook zijn nakomelingen probeert hij te activeren met balletjes van divers formaat en kleur.

Foto: T. Klijn

Creatief: een bal maakt creatief, dat zal de beschermheer zeker onderstrepen. Ongelooflijk wat voetballers, tennissers, maak ook bijvoorbeeld biljarters en golfers met een bal(letje) voor elkaar krijgen. De bedenkers van al deze balsporten hebben hun vindingrijkheid bewezen en er meteen voor gezorgd dat velen na hen hun creativiteit konden botvieren. ‘Ik ben niet creatief’ is een veelgehoorde uitspraak, maar heeft men dan ook sportbeoefening gedacht?

Verbindt:  een bal is het ultieme middel om mensen met elkaar te verenigen. Op microniveau maken onbekende kinderen kennis onder het genot van een balspelletje. Een vergelijkbaar idee zien we bij (bedrijfs)introducties van groepen mensen: een speelse methode om het ijs te breken. Op macroniveau kan een bal soms een brug slaan tussen twee met elkaar in onmin levende volkeren: een voetbalwedstrijd is de enige wedkamp waarbij toenadering in plaats van verwijdering plaatsvindt.

Naast deze lofzang op de veelzijdige sterktes opperde de secretaris dat de bal ook symbool staat voor zijn huidige levensfase. In een periode waarin werk, gezin, kinderen en hobbies een verdringingsmarkt vormen, probeert de secretaris ‘alle ballen in de lucht te houden’. De hamvraag is natuurlijk hoeveel en welke ballen dat zijn, maar daar filosofeert de secretaris graag met u face-to-face over….

NUtblogs statistische balans eind 2011

De keur aan jaaroverzichten passeert momenteel  in sneltreinvaart de revue. Daarbij kan het NUtblog, inmiddels een volwassen en zichzelf zeer serieus nemende site, niet achterblijven. Bovendien kregen wij een verzoek van één van de trouwe lezers om ook dit jaar weer af te sluiten met een statistische balans. En aangezien de cijfers geen reden tot schaamte of valse bescheidenheid geven, somt de mede hiervoor aangestelde Secretaris de feitjes voor 2011 voor u op:

- Momenteel zitten we vanaf de oprichting (april 2008) op dik 155.000 hits. Voor 2011 betekent dit een respectabel aantal van 65.000 hits. De snelle hoofdrekenaars onder ons concluderen dat het NUtblog dan ruim 5.000 hits per maand mag begroeten. Puntje van aandacht is wel dat er de laatste maanden een kleine neerwaartse spiraal te ontdekken valt. Januari 2011 was de drukste maand, met 7.521 klikjes.

- De dag met de meeste belangstelling viel ook al vroeg in het jaar. Dat was 17 februari 2011. Opvallend is dat deze hausse niet door specifieke blogs werden veroorzaakt. Mogen we daaruit voorzichtig de slotsom trekken dat inmiddels een schare trouwe fans de weg naar NUtblog weet te vinden?

Bron: depers.nl

- In 2011 is het populairste blog de ode aan de sportvrouw van het jaar: meer dan 1.500 hits leverde Ranomi Kromowidjojo ons op. Vrij kort daarachter volgt het al bijna 3 jaar oude blog over 100 jaar futurisme (deel 1) met circa 1.350 hits. Dit stukje is in de historie van het NUt het meest gelezene: ruim 2.700 keer wierpen geïnteresseerde ogen hun blik op deze jubilerende kunststroming.

- De Beschermheer heeft dit jaar zijn onbedaarlijke tempo voortgezet. Van de in totaal 938 gepubliceerde blogs nam hij er 480 voor zijn rekening (dit jaar circa 100). Ook de Secretaris schrijft lekker door: 298 stuks kwamen er van zijn hand. De Voorzitter kijkt, zoals een directeur het betaamt, met een sigaar rustig toe: 160 bogs. De Secretaris is wel nog steeds de populairste qua hits: ongeveer 47.000 keer mocht hij zich in de digitale belangstelling verheugen, gevolgd door de Beschermheer met dik 38.000.

Bron: retailwiki.nl

- Traditiegetrouw bestuderen we ook even de zoektermen. Het zal niemand verbazen dat ‘futurisme’ het meeste gebruikte woord is om op het NUtblog te geraken (meer dan 3.000 keer). Daarachter wedijveren enkele bekende Nederlanders om de tweede plaats: Dione de Graaff (haar naam wordt ook dit jaar vaak verkeerd gespeld), de inmiddels afgezwaaide Marianne Timmer en ‘good old’ Ted de Braak, die, voor alle duidelijkheid, nog steeds onder ons is. Verrassende hoogvliegers in de lijst zijn voorts de mascotte van de Roompot-parken, Koos Konijn (500 keer!), scheet (>150) en het woord ‘wielrenner(s)’ in combinatie met ‘poepen’ en ‘plassen’. Je kunt er maar trots op zijn, om zo gevonden te worden…

Wederom ontstijgen deze cijfers en feitjes onze verwachtingen en u zult begrijpen dat onze motivatie er niet minder om wordt, zoals ook al bleek uit de tweede NUtferentie. Wij danken met name natuurlijk u voor uw bezoek(en) en hopen dat u in 2011 zo nu en dan gelachen heeft, geïnspireerd bent of wat wijzer geraakt. Rest ons u fijne feestdagen toe te wensen en tot ziens in 2012!

The Artist (++++1/2)

Vorige week ging sinds lange tijd de secretaris met z’n eega naar de bioscoop. Alhoewel hun filmsmaak nogal kan verschillen (met name de voorkeur voor een happy end), zijn er wel degelijk voorstellingen die op beider enthousiasme kunnen rekenen. De secretaris had zijn eega al een tijdje mentaal klaargestoomd voor ‘The Artist’, geholpen door de positieve recensies van diverse kranten.

De fietstocht naar Lux mondde op het einde bijna uit in een dollemansrit, omdat op het Keizer Karelplein de stroom was uitgevallen. Met de fiets meerdere afslagen oversteken op dit verkeersknooppunt is dan een niet geheel ongevaarlijk avontuur. Deze belevenis contrasteerde met “The Artist’: het is een stille film die de overgang van de zwijgende naar de geluidsfilm behandelt.

Bron: elle.fr

De fictieve George Valentin (Jean Dujardin) is een opgewekte, narcistische acteur die in de jaren twintig ongekende populariteit geniet in het tijdperk van de ‘stomme’ film. Met zijn status en invloed bezorgt hij de jonge, onbekende Peppy Miller (Bérénice Bejo) een rol in zijn nieuwste film. Maar het tij keert voor Valentin: de geluidsfilm is in opkomst. Hij gelooft helemaal niet in deze vorm en neemt ontslag bij de studio om met eigen geld zelf ‘stomme’ films te blijven maken. De eerste flopt echter meteen en als ook de beurs instort en zijn vrouw hem verlaat, zit hij zowel privé als zakelijk aan de grond.

Bron: filmofilia.com

Miller is inmiddels een gevierd actrice geworden en schittert in de gesproken film. Ze is echter Valentin niet vergeten en ondanks dat de hoogmoedige acteur zich moeilijk laat helpen, probeert ze hem verscheidene malen uit het slop te trekken. Uiteindelijk slaagt ze ternauwernood in deze missie en treden ze weer samen op in een speciaal soort film. Wat dat precies inhoudt, moet u zelf maar gaan bekijken.

De Franse regisseur Michel Hazanavicius heeft met ‘The Artist’ een hele knappe nostalgische film geproduceerd. Hij weet meesterlijk de jaren ’20 sfeer op te roepen, waarbij licht, decor en vooral muziek uitstekend verzorgd zijn. Het tempo van de film is helemaal niet zo traag als je bij een dergelijke uitvoering zou verwachten. Daarnaast is het verbazingwekkend hoe weinig tussentitels er nodig zijn om het verhaal van continuïteit te voorzien.

Sommige scènes zijn overgetelijk en dat is zeker ook een verdienste van de twee charmante hoofdrolspelers. Dujardin, die enige gelijkenis vertoont met de in die tijd actieve Douglas Fairbanks, zet Valentins op- en neergang op een geloofwaardige manier neer. Bejo, de eega van regisseur Hazanavicius, is werkelijk ontwapenend. Vooral de scène waarin ze, om Valentins leven binnen te dringen,  het jasje van hem het hof maakt (zie foto) is om van te genieten. Wat heerlijk om in een époque van special effects en monsterlijke budgetten te weten dat het ook op een zwijgzame manier uitstekend kan! De secretaris is lovend en deelt zonder schroom ++++1/2 ster uit.

De Dijk in Paradiso (++++)

Bij De Dijk denkt de Voorzitter altijd aan Huub van der Lubbe die in close-up voor de camera een boterham eet, aan cd-opbergrekjes van IKEA én Senseo-apparaten. Het eerste is te verklaren want het betreft een oude video van de Amsterdamse band, het tweede is onverklaarbaar.

De Voorzitter en partner troffen de muzikanten, die dit jaar hun 30-jarig bestaan vieren, in hun thuishonk. Paradiso, de Amsterdamse poptempel waar vele grootheden het podium betraden met in hun rug de prachtige glas in lood roosvensters.

Over het voorprogramma kan ik kort zijn; funky met een enorme haardos.
Dan: zou de vrouw die de setlists op de grond plakte en de waterflesjes voor de mannen alvast opende een functie-omschrijving hebben?

Van der Lubbe komt op in een glanzend showpak met stropdas, waarvan, naarmate de avond vorderde steeds meer verdween (hij eindigde in een zwart t-shirt). De Dijk speelde geroutineerd hun set en wist de zaal aan het dansen te brengen (‘Dansen op de vulkaan’). Hoogtepunt was, wat de Voorzitter, betreft, ‘Hou me vast’ (hoewel er op dit moment niets viel vast te houden want zijn partner stond dichter bij het podium dan hijzelf vanwege het betere zicht).

‘De Dijk gaat door, wij kunnen er gewoon niet mee stoppen’, aldus de charismatische zanger. Knap hoor, in een jaar waarin rockbands als R.E.M., Kings Of Leon ermee stopten en U2 openlijk twijfelt aan hun voortbestaan.

Enfin, voor een leek wat betreft muziek van De Dijk, was het een onderhoudende avond. De ritme- en blazerssectie waren oorstrelend. Een witte wijn voor Van der Lubbe bij de laatste nummers en een blik naar het balkon. De Dijk stond als een huis (dijk?) in eigen huis. De Voorzitter en partner komen unaniem op: ++++.

(Afbeelding: flickr.com)

Arto Paasilinna – De zelfmoordclub (+++1/2)

De secretaris krijgt zo af en toe van zijn schoonmoeder een boek in handen waarvan ze beweert dat die wel iets voor hem zou kunnen zijn. Meestal komt deze inschatting uit en daarom sloeg de secretaris vol goede moed – en dat leek nodig gezien de titel –  aan het lezen in ‘De Zelfmoordclub’ van de Finse schrijver Arto Paasilinna.

Een failliete zakenman (Onni Rellonen) en een depressieve kolonel (Hermanni Kemppainen) ontmoeten elkaar toevallig wanneer ze op dezelfde plaats zelfmoord willen plegen. Ze vinden troost bij elkaar en al brainstormend vatten ze het idee op om een advertentie te zetten om samen met andere suïcidale landgenoten hun plannen te verwezenlijken. Er meldt zich een overweldigend aantal kandidaten, zodat Rellonen en Kemppainen verantwoordelijkheid voelen om aan deze behoeftes te voldoen. 

Ze plannen met flinke spoed een lotgenotenbijeenkomst, want – en daar beginnen de eerste scheurtjes in het collectieve zelfmoordplan zich af te tekenen - beide heren willen voorkomen dat iemand vroegtijdig een einde aan zijn leven zal maken, omdat ze zich dan mede schuldig zouden voelen. Na een intensieve en emotionele bijeenkomst besluit het gezelschap met een gloednieuwe bus van een suïcidale chauffeur, vanaf de kliffen van de Noordkaap de koude IJszee in te storten.

Bron: boek.net

Maar als het bijna zo ver is, beginnen een aantal passagiers bedenkingen te krijgen bij het plan. Onderweg zijn vriendschappen en relaties gevormd en de busreis werkt louterend en relativerend. De groep van circa 30 mannen en vrouwen zet via Duitsland koers naar de Zwitserse Alpen. Onderweg worden er doldwaze avonturen beleefd. Men raakt onder andere slaags met Duitse hooligans en enkele vrouwen halen seksuele escapades uit in een ingeslapen Elzasser dorpje. Uiteindelijk belandt de bus in de zuidwestelijke punt van de Algarve, bij de Kaap van het Einde van de Wereld. Maar inmiddels beschikt het gezelschap over zoveel levenslust dat van de oorspronkelijke voornemens bar weinig terecht komt.

Paasilinna beschrijft deze ernstige kwestie met een opmerkelijke lichtvoetigheid. Met een flinke dosis ironie en nonchalance loodst hij de lezer makkelijk door het verhaal. Je zou haast op een verkeerd spoor worden gebracht: staat het boek nu het leven centraal of toch de dood? Want zo erg lijken de persoonlijke en zakelijke besognes van de zelfmoordkandidaten uiteindelijk niet te zijn. Het boek zou zich overigens uitstekend lenen voor een ‘roadmovie’: enkele passages roepen direct een amusante voorstelling op.

Jammer is dat Paasilinna teveel personages enige achtergrond wil geven. Hij had zich wat dat betreft beter kunnen concentreren op de hoofdpersonen aan het begin van het verhaal: het zou het boek ook meer diepgang hebben kunnen geven. Verder had hij de reis wel kunnen inkorten, want gaandeweg wordt het meer van hetzelfde. Niettemin is het een soepel en origineel boek dat ook lezers die slecht tegen sombere verhalen kunnen, zeker zou kunnen bevallen: +++1/2 met een compliment voor de mooie surrealistische voorkant.

Cabaret voor beginners – Brigitte Kaandorp (++++)

Hoera, een gastbijdrage van mevrouw De Beschermheer!

Op 13 december in de stadsschouwburg van de Domstad kreeg ik van mijn groot inspirator Brigitte Kaandorp (B) voor slechts 30 euro een beginnerscursus cabaret. Aan de hand van tien stappen werden we in een kleine drie uur om de oren geslagen met een batterij aan trucs, subtips en een noodtip voor het leren ‘cabareteren’. Tien stappen is niet veel en daarbij blijkt een goede opening al het halve werk (stap 1 t/m 5). B liet treffend zien dat, als je als caberetier niet opkomt, er niets gebeurt. Het decor had dusdanig herkenbare attributen, dat je daar als beginnend cabaretier wel raad mee weet. Zo waren er poppenkasten, een balustrade en een koelkast, kortom zaken die je thuis ook vaak hebt en waarmee je kunt oefenen. De snackautomaat daargelaten. En wees verstandig: neem bij je optredens zelf een bos bloemen mee voor het geval de gastheer dat vergeet. U begrijpt het vast, de cursus was de rode draad van de avond, maar ondertussen deed ze natuurlijk waarvoor wij echt gekomen waren: ons op de lachspieren werken.

 

Chaos en schlemielig opreden waren wederom troef. B is altijd iets kwijt, biedt daarvoor voortdurend haar excuses, zet grote ogen op, trekt gedurende de show steeds meer kleren uit en slaakt kreuntjes bij het vertellen van anecdotes over zielige en zeikerige mensen. Zo deelde ze ons mede dat er in de vorige cursusgroep een bejaarde cursiste was, die een ernstige zweerderige en pusserige teenziekte bleek te hebben. Het gebruiken van vieze woorden is overigens de noodtip voor beginners waarover ik het eerder had. Als rot in het vak zou zij dit trucje niet meer hoeven te gebruiken, maar de zaal lag toch dubbel bij de inzet van gore scheetgeluiden. Persoonlijk vond ik dat zelf wat overbodig en het minste onderdeel van deze voorstelling, maar kennelijk sprak ze hier toch een deel van de zaal mee aan. Wel heb ik genoten van haar heerlijke liedje halverwege de avond waarbij ze agressieve en grove woorden niet schuwde. Ook wij beschaafde mensen moeten onze negatieve energie immers kwijt en dat kan prima gekanaliseerd via liedjes, aldus B. Ander hoogtepunt was het de draak steken met ANWB-leden van middelbare leeftijd in Human Nature outfits, die altijd alles onvoorstelbaar keurig op orde hebben (in tegenstelling tot huize Kaandorp). Zo’n stel waarbij het initiatief om iets te ondernemen altijd van de vrouw af moet komen en waarbij sprake is van terugkerende dialogen. Tenminste een keer per jaargetijde vraagt de vrouw “Zeg schat…?”, waarop haar man steevast antwoordt: “Mmmm” … “Zullen we gaan fietsen op de Veluwe?” en dat kan natuurlijk omdat alles thuis picobello geregeld is (de bloembollen zijn bijvoorbeeld al ruimschoots voor de winter geplant, daar waar B en ik natuurlijk pas achterkomen als het te laat is).

 

Als cursusleidster kwam B overigens ook goed uit de verf. Geregeld vroeg ze of haar stof begrepen werd en of er nog vragen waren. Tegen het einde van de avond bleef ze nadrukkelijker bij deze vraag stilstaan, omdat ze als geen ander weet dat cursisten over een bepaalde schroom heen moeten komen eer ze met vragen durven komen. En warempel, na enige aarzeling gingen de vingers de lucht in. Op vragen als “Hoe voorkom je slapende toeschouwers”? en “Hoe krijg je een volle zaal”?, wist ze gevat antwoord te geven. Op de laatst gestelde vraag over hoe vaak een toegift gegeven moet worden had ze niet direct een antwoord. Maar dat ze na afsluiting van de voorstelling drie keer terugkwam voor liedjes uit voormalige shows leek me niet toevallig. Het was beslist de leukste cursus waaraan ik in mijn leven heb deelgenomen. Ik raad hem iedereen aan!

We zijn allemaal creatief, ook volgens onszelf op Linkedin

Komisch: Linkedin maakte vandaag bekend dat creatief (of creative) het meest gebruikte woord is in Linkedin profielen in Nederland, Duitsland en Amerika. De meeste mensen die op de werkvloer om zich heen kijken zullen zich hierover vermoedelijk verbazen. En wij van NUt voelen ons bijna overbodig, zie ons mission statement.

De Beschermheer geeft les in creativiteit en meent dan ook met enige autoriteit over dit onderwerp te kunnen schrijven. Volgens de definitie van Ken Robinson zijn we inderdaad allemaal in zekere zin creatief. Hij definieert creativiteit namelijk als het bedenken van originele ideeën die waarde hebben. En inderdaad, dat doen we allemaal wel eens. De meesten van ons echter veel te weinig.

Creativiteit is net zozeer een vaardigheid als een talent. Dit betekent dat minder getalenteerden onder ons een behoorlijk niveau kunnen bereiken als ze de juiste vaardigheden maar aanleren en wat andere dingen afleren. De basistechnieken zijn relatief simpel, maar de praktijk blijkt weerbarstig. Het gevolg is dat verreweg de meeste mensen hun creatieve potentieel grotendeels onbenut laten.

En dat terwijl creativiteit een veel gevraagde capaciteit is. Anders zouden niet zoveel mensen het in hun Linkedin profiel vermelden. Ander bewijs: een IBM onderzoek onder 1500 CEO’s wereldwijd bracht naar voren dat creatief leiderschap voor bedrijven één van de drie sleutelfactoren is voor succes in de nabije toekomst.

Bizar genoeg doen veel bedrijven er alles aan om creativiteit in hun organisaties te ontmoedigen. In het boek Drive van Daniel Pink leren we immers dat de beloningssystemen die bedrijven hanteren funest zijn voor creativiteit. Dat niet alleen, ook het moeten registreren van je gewerkte uren remt de creativiteit enorm. En laat dat nou net de praktijk zijn bij veel bedrijven in de creatieve sector…

Kortom, NUt blijft nog wel even bestaan, wat u ook beweert op Linkedin.

Rwandese kinderen tekenen toekomst

Natuurlijk, we weten het allemaal. In 1994 vond een onvoorstelbare genocide plaats in Rwanda. In ongeveer 100 dagen werden zo’n 800.000 mensen vermoord. En dat niet alleen, er werden ook tussen de 250.000 en 500.000 vrouwen verkracht.

Waar een mens niet bij stilstaat: er zijn kinderen geboren negen maanden na deze ellende. Zo’n 20.000, zo wordt geschat. En juist die kinderen werd gevraagd om hun toekomstbeeld te tekenen. Het resultaat raakt de Beschermheer, u ongetwijfeld ook.