TEDX in NUtstad Nijmegen: nu!

Bijzonder event vandaag in één van de twee founding cities van NUt: Nijmegen. Aan de Radboud Universiteit, waar zowel de Voorzitter, Secretaris als Beschermheer tot doctorandus werden gediplomeerd (ondanks  alles) wordt een echt TEDx Event georganiseerd. Volgen? Dat kan hier, helemaal live! http://tedxradboudu.com/live/

Maar nu hebben we Anouk

Eerlijk is eerlijk, het songfestival bezorgt de Beschermheer al jaren jeuk. Maar u weet hoe dat gaat met jeuk. Even krabben is heerlijk, maar al snel daarna heb je er diepgaande spijt van. Zo werkt het dus ook met het songfestival. Je zet toch maar even de tv aan om de Nederlandse inzending te bekijken. En even later zet je hem huilend van het lachen of ellende weer uit.

Deze handelswijze zorgde er vorig jaar voor dat we een wat merkwaardige act bekeken. Wij waren onmiddellijk hoopvol. Dit liedje bleef hangen en viel op. We hadden natuurlijk beter moeten weten. Zelfs in Oost-Europa snappen ze dat een vals jengelende nepindiaan omringd door uit de maat tamboerijnende modellen rrrrraaaaarrr is.

Maar nu hebben we Anouk. En dat zorgt ervoor dat het dit jaar alleen maar goed kan gaan. Sowieso hebben wij bij NUt een zwak voor Anouk. Je hoeft er niet van te houden, maar zij is in ieder geval wel origineel en oorspronkelijk. En ook humeurig, daar houden we wel van.

Anouk kwam op de proppen met het liedje Birds. Mooi liedje, roepen wij, daarbij niet gehinderd door enige kennis van muziek. Ons oordeel is daarmee niet zo waardevol. Maar gelukkig zijn er mensen die wel een waardevol oordeel kunnen geven. Studenten van de rockacademie bijvoorbeeld. Zij vonden het heeeeelemaal niks. En dan weet je dat het juist goed zit. Gegarandeerd.

Of oordeelt u liever zelf?

Kleine dingen groot (8): Dollarbiljet in St. Paul.

Bijna een jaar was het stil in de serie Kleine dingen groot, maar ho even, zo snel gaat een NUtserie niet dood natuurlijk. Vandaag hebben we weer een klein ding te laten zien dat in het groot uitgevoerd is. Een dollarbiljet ditmaal. We kwamen hem tegen bij een bezoekje aan het Zuidfranse pareltje St. Paul, vlakbij Vence. En dat ligt weer vlakbij Nice. Dus.

St. Paul zelf is een ommuurd dorpje onder een doorgaans felblauwe hemel, met nauwe straatjes en zo. Of en zo… eigenlijk meer en een boel galerietjes. St. Paul heeft de naam een kunstenaarsdorp te zijn. Het is echter eerder een galeriedorp, want de kunstenaars zelf hebben wij er niet gezien, maar kunst des te meer.

Maar goed, hier is ie dan, naar schatting 1,35 meter hoog en gemaakt door Karl Lagasse (blijkens het bordje eronder dan):

 

Flight of the butterflies (Omniversum): dat moet beter kunnen (+++)

Woensdag was het, en vijf uur in de middag. De Beschermheer kwam thuis na een lange dag scripties doorploegen. Bij thuiskomst werd hij ontvangen door A. met de mededeling: ik wil morgen een dagje met zijn allen op pad, iets cultureels doen. En dus stapten we gisterenochtend tegen elven in de auto om via Utrecht naar Den Haag te rijden, wat overigens voelt als een enorme omweg en als het dat ook is, dan is het de schuld van Google Maps. Eenmaal in de regeringsstad gearriveerd vonden we midden in de stad een fraaie groene zone waar het picknickkleed uitgespreid kon worden. Het zonnetje scheen heerlijk, vocht om aandacht met de frisse wind en won meestentijds.

Daarna op naar het Omniversum. Terwijl de Beschermheer de auto probeerde kwijt te spelen in de nabijheid van het Imaxtheater, kocht A. vast kaartjes. Veel keuze was er niet, op Hemelvaartsdag barst het natuurlijk van de Nederlandse gezinnen die ‘iets cultureels’ willen gaan doen. Het werd Flight of the Butterflies om 15.00 uur, stoel 11 t/m15 eerste rij. Dat is, inderdaad, een stoel te veel voor twee volwassenen, twee kleuters en een baby. Die laatste moet namelijk op schoot. Kennelijk was er ergens een misverstand ontstaan dat ons 8 euro vijftig dreigde te gaan kosten. De Beschermheer ging het rechtzetten aan de balie, waar de kaartjesverkoper direct zei: “Aha, ja, ik ik kan me uw vrouw wel herinneren. Dat gesprek liep al een beetje raar.” Misschien was de man zelf een beetje raar, want A. bleek bij navraag de kaartjes gekocht te hebben van een vrouw.

Nu ja, we hadden een uurtje te overbruggen voordat de film startte en dat deden we bij het aangrenzende café, dat gelegen is aan de tuin achter het Ominversum, een frisgroen veld omgeven door de aardige architectuur van het Museon. Toen de zaal in, waar het een voordeel bleek om op de eerste rij te zitten. Beenruimte genoeg om de maxi cosi neer te zetten, in de hoop dat onze jongste zijn muiltje een beetje zou houden (was niet helemaal het geval). Een Imaxfilm weegt bijna 100 kg en is wel 4 kilometer lang, maar duurt toch slechts een dik half uur. Misschien is dat maar beter ook, want kijken naar het beeld is even vermoeiend als overweldigend tegelijk. Jammer genoeg is Flight of the butterflies niet de meest indrukwekkende film in het populaire Imaxfilmgenre “wat is de natuur toch geweldig, laten we er zuinig op zijn”. De leefwijze van de monarchvlinder is zeker fascinerend. Het vlindertje vliegt in drie generaties op en neer vanuit Mexico naar Canada. Ook het wetenschapsverhaal dat de film vertelt is op zich boeiend. Lange tijd was het een absoluut mysterie waar al die monarchvlinders uiteindelijk bleven nadat ze op hun terugvlucht voor het laatst in de Zuidelijke staten van de VS gesignaleerd werden.

Een biologenechtpaar besluit de hulp in te roepen van amateurwetenschappers. Zij labelen gevangen vlinders en rapporteren welke labels waar teruggevonden worden. Zo ontstaat er inzicht in de migratieroute, die uiteindelijk blijkt te eindigen op één plek in de Mexicaanse heuvels.

De film vertelt twee verhalen door elkaar: dat van een vlinder die de reis maakt (en diens kind en kleinkind) en dat van de wetenschappers. Jammer genoeg wordt geen van beide verhalen boeiend genoeg verteld om dik een half uur aan het beeld gekluisterd te blijven. Tel daarbij op dat die toch wat lullige vlindertjes niet bij voorbaat supergeschikt zijn voor het enorme Imaxscherm en je komt tot de conclusie dat deze film lichtjes tegenvalt. Moet beter kunnen! Evengoed was het een waardevolle ervaring, zeker voor de meekijkende kinderen. We deelden daarom drie sterren uit en vertrokken naar het nabijgelegen strand, waar dochterlief uiteraard een nat pak haalde in de ijskoude branding.

Trailer zien?

De Verrekijker – Kees van Kooten: aardig tussendoortje (+++)

Toegegeven, het voelt een beetje als mosterd na de maaltijd. Toch recenseert de Beschermheer een paar maanden na de Boekenweek graag nog even kort het boekenweekgeschenk voor u. Zoals u misschien nog weet gaat het om De Verrekijker van Kees van Kooten. Wij troffen het afgelopen weekend aan op de salontafel van de ouders van A. en mochten het lenen en lezen. Daar was niet veel tijd voor nodig. Zoals meestal heeft het boekenweekgeschenk een bescheiden formaat. Binnen een uur heeft een vlotte lezer het wel uit.

De vraag is: heb je dan dat uurtje goed besteed? Het antwoord luidt wat ons betreft ja. Het boekje is onmiskenbaar een echte Kees van Kooten. De auteur moet weliswaar uitkijken dat hij niet in ouwemannengemopper vervalt (dat doen we desgewenst zelf wel), hij heeft een stevige eigen stijl. Niet iedereen zal de fijnbesnaarde humor die eronder ligt snappen, maar wij kunnen het wel waarderen.

Onderwerp van het boek is de verrekijker van de vader van Van Kooten. De ‘verderkijker’, zoals hij hem in zijn jeugd noemde, was in het bezit van zijn vader, maar reisde na diens dood mee naar de verschillende huisadressen van Kees. En nu is er dan dat oude briefje waarin een burger uit Berkel en Rodenrijs het Nederlandse leger vraagt om vergoeding van 9 gulden 75 voor een door sergeant Van Kooten in 1940 gevorderde verrekijker. Dit briefje brengt Van Kooten aan het twijfelen. Heeft zijn plichtsgetrouwe vader hier een steek laten vallen? Is de verrekijker waar hij altijd mee speelde en zulke warme herinneringen aan bewaart een roofstuk uit de oorlog? Valt zijn vader lang na zijn dood nog een beetje van zijn voetstuk? Hij besluit het uit te zoeken en schetst daarbij in zijn kenmerkende stijl een paar vrolijke scenario’s voor dit kleine oorlogsleed voordat hij uiteindelijk het antwoord vindt.

Het boek is geen topper, maar alleszins lezenswaardig. Drie sterren!

 

Fotomuseum Antwerpen: we hadden er meer van verwacht. (++)

Een verlanglijstje is leuk, maar soms moet je er ook iets vanaf strepen. En dus vertrokken de Voorzitter en de Beschermheer klokslag 12 uur vanuit Tilburg naar Antwerpen. Op het lijstje stond namelijk een bezoek aan het Fotomuseum van Antwerpen, waar een veelbelovende expositie was van beelden van de dictaturen die geraakt werden en worden door de Arabische Lente. Figuren als Khadaffi dus, en Assad. Uiteraard hebben deze lieden met hun propagandamachines lang baat gehad bij het manipulatieve vermogen van fotobeelden. Maar dezer dagen werkt het net zo hard tégen ze.

Het Fotomuseum is prima bereikbaar vanuit Antwerpen-Zuid. Tenzij je, zoals wij, op de heenweg om onduidelijke redenen geplaagd wordt door filevorming. Na enig zoeken viel ons oog op een parkeerplaats net buiten de betaald-parkeren zone. Het werd sowieso een betaalbaar uitje want de docentenpas van de Beschermheer bleek hier in het buitenland meer voordeel op te leveren dan hij in Nederland ooit heeft gedaan: 2 euro. Brandend van nieuwsgierigheid betraden we de expositiezalen. We begonnen met een andere tentoonstelling: oude beelden van bewoners van de voormalige koloniën. Veel werk uit de Kongo uiteraard, maar ook China en Indo-china bijvoorbeeld. Al met al niet al te spectaculair. Wel interessant om te zien hoe de fotografen vaak heel bewust omgingen met de poses van hun modellen en daarmee duidelijk de beeldvorming in Europa bepaalden.

Een zaal hoger in het van binnen sober en strak vormgegeven gebouw vonden we de tentoonstelling waar we voor gekomen waren. En eerlijk gezegd viel ook die een beetje tegen. Wat fraaie beelden van posters van de laatste tussen-aanhalingstekens-verkiezingscampagne van Assad in 2007 vormden in fotografische zin het hoogtepunt. Daarnaast een interessante serie over Khadaffi. De man blijkt  in zijn jeugdjaren zonder meer een knappe en charismatische verschijning geweest te zijn, die weinig bar leek op de malloot die uiteindelijk tijdens de Revolutie de dood vond. Ook bijzonder: een apart kamertje waarin op een oude tv een schijnproces in Libië te volgen was, gevolgd door het voltrekken van de doodstraf. Dat laatste hebben we overigens niet afgewacht. Een korte tussenevaluatie deed ons constateren dat we deze expositie persoonlijk anders ingericht zouden hebben. Veel interessanter zou het geweest zijn om revolutionaire gebeurtenissen centraal te stellen en dan te laten zien hoe beide strijdende partijen de fotografie rondom deze gebeurtenissen inzetten om de beeldvorming te beïnvloeden. Bij de persbureaus moeten hier massa’s voorbeelden van te vinden zijn. Na zodoende eigenlijk te weinig geraakt te zijn geweest door de tentoongestelde beelden vertrokken we naar de permanente collectie van het Fotomuseum. Deze was, tja, ook al een beetje oppervlakkig. Na twee fraaie beelden elke keer weer acht nietszeggende platen, jammer.

Tot slot troffen we op de bovenste verdieping een fototentoonstelling aan van iemand die de moeite genomen heeft om mensen in dierenhuiden vast te leggen. Enigszins verspilde moeite wat ons betreft, al was het resultaat hier en daar wel hilarisch.

Nu ja, het was mooi weer, dus streken we neer op het terras voor het museum. Wie het blog regelmatig leest kan de bestelling wellicht raden: espresso voor de voorzitter, icetea voor de Beschermheer. De appeltaart van de Voorzitter liet dermate lang op zich wachten dat we betaalden en vertrokken. Er was immers nog een behoorlijke rit naar Nederland te voltooien. Bij Loenhout reden we, geheel in stijl met de rest van de dag, een twintig kilometer lange file in. Maar ach, we waren er toch maar weer eens uitgeweest, hadden een vleugje Vlaanderen opgesnoven en deelden twee sterren uit.

Night train to Lisbon

En daar zaten we dan, uitgeteld onderuitgezakt in de heerlijke dubbelstoel van het tijdelijke Cinecitta. Heb je eindelijk een keer een oppas geregeld, zit je duimen te draaien dat je niet gezamenlijk in slaap valt voor het bioscoopscherm. Hoe komt zoiets middenin de vakantie? Welnu, men neme de auto en rijde naar het adres van de ouders van de Beschermheer, om een dagje en een nachtje te genieten van de rust van Kempische bossen, bij tijd en wijlen onderbroken door langsrazend verkeer en bouwgeluiden. Daar kruipe men in afwezigheid van opa en oma in hun bed. Dat blijkt te smal, te hard, te weetikveel. In ieder geval goed voor een slechte nacht en een brakke rug. We hebben enorm genoten van ons uitstapje (beuken met verse, groene lenteblaadjes zijn móói!), daar niet van, maar de volgende keer gooien we weer gewoon een matras op de grond.

Goed, de film die wij hopelijk zouden uitzitten zonder in een diepe slaap weg te zakken was Night train to Lisbon, de verfilming van het gelijknamige boek. Dit boek kreeg de Beschermheer ooit cadeau en staat nog altijd ongelezen in de kast. Eraan begonnen, maar niet om door te komen. Wellicht hadden we even door moeten bijten, want de film belooft een prachtig boekverhaal. Een Zwitserse leraar redt een vrouw die op het punt staat zichzelf van een brug in de rivier te laten vallen en komt per toeval in het bezit van het boek dat ze bij zich draagt . Gefascineerd volgt hij het verhaal door in de trein naar Lissabon te stappen en in Portugal de geschiedenis van de auteur uit te pluizen. De kijker van de film vindt zichzelf plotseling terug in de Portugese revolutie begin jaren zeventig van de vorige eeuw, waarna een tragische liefdesgeschiedenis zich stapje voor stapje ontvouwt.

Terwijl gek genoeg iedereen in de film Engels spreekt (zou je toch niet verwachten van Zwitsers en Portugezen), zet Jeremy Irons als hoofdpersoon van de film een wat raadselachtig karakter neer. Zijn ex-vrouw schijnt hem saai genoemd te hebben, en dat is hij ook. Maar ondertussen volgt hij wél zijn hart door zonder duidelijk aanwijsbare reden van het ene op het andere moment de trein naar Lissabon te nemen, zelfs zonder enige vorm van bagage.

Prima film, vonden wij. En nog leerzaam ook, want dat Portugal net als Spanje een revolutie achter de kiezen heeft, was ons eerlijk gezegd tijdens de geschiedenislessen ontgaan. De zachte kleuren van de Portugese hoofdstad en omgeving deden de rest: het is best een trage film, maar we zijn wakker gebleven. Tijd om het boek er weer eens bij te pakken!

De trailer van deze vier sterren film bekijkt u hier:

Daglicht (++++)

Gastauteursbijdrage van Astrid Cevaal!

Wil je iets meer te weten komen over Autisme en deins je niet terug voor krijsende babies, bebloede messen en schimmige verblijven? Ga dan gerust naar de film Daglicht. In deze Nederlandse productie, die gebaseerd is op het gelijknamige boek van schrijfster Marion Pauw, vervult een gekortwiekte Angela Schijf de rol van moeder Iris. Beroepsmatig is ze advocate. Bij tijd en wijlen vertoont haar zoon Aron (Daniel Verbaan) licht autistische trekken, waar mensen in zijn omgeving weinig begrip voor kunnen opbrengen. Na een incident op school wordt geadviseerd een time-out te nemen. De bungalow van oma Ageeth (Monique van de Ven) lijkt daarvoor de ideale plek. Omdat Ageeth de door haar geplande vakantie niet wil afzeggen, besluit Iris zelf met Aron een paar dagen in haar ouderlijke huis door te brengen en van daaruit haar werkzaamheden op te pakken. Door een samenloop van omstandigheden komt Iris tot de ontdekking dat ze een broer (Ray: Fedja van Huêt) heeft, die de moord op zijn buurvrouw en buurmeisje op zijn geweten blijkt te hebben, hoewel hij dat ontkent noch bekent. Zijn zwaar autistische gedrag helpt hem daarbij niet veel verder. Het zakelijke instinct van Iris zorgt ervoor dat zijn zaak wordt heropend. Moeder Ageeth en vele anderen zijn not amused en vanaf dat moment wordt het leven van Iris bedreigd.

In de film wordt de spanning goed opgebouwd en kent het unieke verhaal een tamelijk onvoorspelbaar einde. Enige punt van kritiek heeft betrekking op de door Ray gemaakte puzzel die Aron binnen afzienbare tijd weet op te lossen. Het is bekend dat mensen die lijden aan Autisme over bijzondere gaven (kunnen) beschikken, maar deze scène vond ik enigszins ongeloofwaardig. In mijn optiek wilde de schrijfster of de regisseur het verhaal hiermee te mooi maken. De overige autistische kenmerken en gedragingen die een belangrijk aandeel hadden in het geheel, worden wel realistisch neergezet. Beide heren verdienen hiervoor een groot compliment, evenals de overige acteurs die hun vak goed verstaan. Een mooie hoofdrol voor Angela Schijf, die tot meer in staat is gebleken dan het spelen van een zelfverzekerde politieagente. Het wordt tijd voor totaal andere te spelen karakters: de onzekere, de onverschillige, de verdrietige en/of de onredelijke.

Waardering: 4 sterren

Eze blijkt meer dan een wielerobject

Eze, natuurlijk dachten wij Eze te kennen. Je bent van oorsprong wielrenner of je bent het niet. De Col d’Eze is immers sinds jaar en dag het slotstuk van Parijs-Nice, die leuke voorjaarskoers die te boek staat als de rit naar de zon. En terecht, want meestal vertrekken de coureurs uit een grauwe, kille, regenachtige voorstad van Parijs om een weekje en flink wat kilometers afzien op besneeuwde centraal-franse hellingenaan te arriveren op een zonovergoten Boulevard des Anglais in Nice. Nu wilde het toeval dat de Beschermheer en A. een weekendje geleden zelf een vlucht naar de zon ondernamen en dientengevolge óók op die zonovergoten Boulevard des Anglais terechtkwamen. En jawel, na een rondje toeren langs de kust tot in Monaco, besloten we door de bergen terug te rijden en kwamen we dus min of meer onvermijdelijk terecht bij Eze.

Wat bleek? Dit dorpje dat enkel en alleen onlosmakelijk verbonden leek met een wielerwedstrijd bleek een heus sightseeing object! Een kunstenaarsdorpje op een rots. Met smalle straatjes, kleine, peperdure galerietjes met veel dubieuze kunst. En een pastelkleurig kerkje op de flank, vergezeld van een fraai kerkhof. We liepen er doorheen, genoten van de uitzichten en de avondzon en kwamen toen een fraai geschakeerd stenen herdenkingsboek tegen. Mooi!

David Kelley: creativiteit is ook een kwestie van zelfvertrouwen

Een paar jaar van training en onderwijs in creativiteit heeft de Beschermheer een inzicht opgeleverd: de meeste mensen vinden zichzelf “niet zo creatief.” En dat klopt, maar ook weer niet. Er moet een verschil gemaakt worden tussen creatief zijn en creatieve capaciteiten bezitten. Dat laatste hebben we namelijk allemaal, alleen moet het in veel gevallen wakker geschud worden. Dit kan volgens David Kelley van IDEO door te werken aan het creatieve (zelf)vertrouwen. Mooie TED talk!