TEDX in NUtstad Nijmegen: nu!

Bijzonder event vandaag in één van de twee founding cities van NUt: Nijmegen. Aan de Radboud Universiteit, waar zowel de Voorzitter, Secretaris als Beschermheer tot doctorandus werden gediplomeerd (ondanks  alles) wordt een echt TEDx Event georganiseerd. Volgen? Dat kan hier, helemaal live! http://tedxradboudu.com/live/

Er was eens – Het leven (+++++)

De secretaris zit momenteel op de bank met zijn oudste twee nakomelingen. Tijdens het slaapje van hun jongste broertje mag er regelmatig een DVD worden opgezet. Een relatief moment van rust derhalve, waarin de aanwezige ouder(s) ondertussen zelf ook suffen, het avondeten voorbereiden, de kamer trachten te fatsoeneren of een beetje met de smartphone zitten te hannesen. Er is echter een DVD-serie die de aandacht van de volwassene ook opslokt: ‘Er was eens – Het leven’.

‘Er was eens…’ is een Franse educatieve tekenfilmserie gericht op kinderen tot ongeveer tien jaar. Elke serie bestaat uit 26 afleveringen en is bedoeld om kinderen zowel te onderwijzen als te amuseren. Dit tweeledige doel is een opgave waar vele televisiemakers zich op stukbijten, maar de Franse producent Albert Barillé slaagt hierin met vlag en wimpel, althans wat de serie ‘Het leven’ (1986) betreft. Vooral de manier waarop diverse ziektes op heldere en kindvriendelijke wijze worden uitgelegd, is briljant en sluit perfect aan op de belevingswereld van nieuwsgierige jonge kinderen. Het veelvuldig gebruik van personificaties van lichaamsfuncties is 25 jaar na dato nog onovertroffen in zijn soort. Vooral de episode over de witte bloedlichaampjes is op dit vlak fenomenaal.

Bron: volkskrant.nl

De secretaris heeft de DVD met succes een dagje uitgeleend aan groep 1/2 van de lokale basisschool in het kader van het thema ‘gezondheid’, zodat de klasgenootjes van dochterlief meteen wat biologische en medische kennis is bijgebracht. Een stuk leuker en efficiënter dan dat hij zelf met een slaapverwekkende powerpoint-presentatie zou staan wauwelen over het wel en wee van een ziekenhuis.

En wie anders dan de destijds zeer beroemde Sandra Kim verzorgt de titelsong. Het was voor haar natuurlijk maar een klein stapje van ‘J’aime la vie’ (winnares songfestival 1986) naar ‘La vie’. Gevraagd naar hun opinie uitgedrukt in een cijfer, kwamen de 6- en 7-jarige met een vette negen op de proppen, snel daarna zelfs bijgesteld tot het volle pond. Dit was een duidelijke bevestiging van het oordeel dat de secretaris in gedachten had: +++++.

Dubbelgangers (12): Wim van den Heuvel en Frans Weisglas

Onlangs was de secretaris in Giethoorn, één van Nederlands grootste trekpleisters, zeker aan die kant van het land. Giethoorn is wellicht niet voor eeuwig, maar voorlopig nog zeker wel verbonden aan de film ‘Fanfare’ van Bert Haanstra uit 1958. Daarin valt een fanfare tijdens de voorbereiding voor een concours door tweedracht uiteen en proberen beide kampen zich al bekvechtend een gooi te doen naar de hoofdprijs. Alhoewel de film in de 21 eeuw ietwat gedateerd mag ogen, heeft de secretaris genoten van de meesterlijke beeldsequenties van Haanstra.

Inmiddels zijn de meeste hoofdrolspelers uit ‘Fanfare’ overleden, logisch ook 55 jaar na dato. Uitzondering hierop is acteur Wim van den Heuvel (1928) die de rol van politie-agent Douwe speelt, die stapelverliefd is op Marije. Door de spanningen tussen de twee korpsen is het onzeker of zij kunnen gaan trouwen. Wim van den Heuvel is de jongere broer van acteur/ regisseur André van den Heuvel. Hij speelde later in enkele andere films en ook in bekende TV-series als Pleidooi en Medisch Centrum West.

Van den Heuvel

Weisglas

Van den Heuvel kan net zo zuinig kijken als voormalig Tweede Kamervoorzitter Frans Weisglas. De VVD-politicus vervulde deze functie van 2002 tot 2006. Daarmee kwam er meteen een einde aan zijn activiteiten in het parlement, waarin hij vanaf 1982 zitting had met de portefeuilles Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Inmiddels doet Weisglas dingen die een ervaren politicus aan het staartje van zijn loopbaan betamen: hij deelt zijn kennis met jong en oud, zodat hij iets terug kan geven aan de samenleving. Volgens eigen zeggen (fransweisglas.nl) zet hij zich met veel plezier in als ambassadeur van Terre des Hommes. Verder is hij voorzitter van Workmate, een organisatie die bij bedrijven vrijwilligers werft voor goede doelen, en verzorgt hij gastcolleges voor universiteiten.

Weisglas was in zijn hoogtijdagen één van de ‘slachtoffers’ van het satirische programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher de Tweede Kamervoorzitter persifleerde. Zijn grote neus en enigszins benepen uitstraling werden daarin extra aangezet.

Het Cappuccino commentaar (2): ijssalon Venezia (8 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de (koffie)smaak goed te pakken. Nu de lente zich in volle glorie toont, wordt de drang naar cappuccino’s almaar sterker en sterker. De secretaris was bij de eerste test nog als controleur aanwezig, maar de volgende ervaring kon moederlief gerust alleen af. Deze keer was wel haar andere zoon getuige, zodat hij mee kon proeven aan de cappuccino van ijssalon Venezia in Oss, locatie Molenstraat.

Venezia is een begrip in Oss: de familie De Marco exploiteert al decennia lang hun ijssalon. In 1942 opgezet door Mario en zijn vrouw Ginetta, toendertijd gevlucht voor Mussolini’s regime, en inmiddels is de derde generatie in de persoon van Alessandro de enthousiaste uitbater. Het ijsassortiment van de De Marco’s is tot in de wijde omgeving bekend en geliefd.

De moeder van de secretaris is een regelmatige bezoeker van Venezia  en – op een enkele vergissing na – is het niveau van de cappuccino altijd prima. Ook deze keer werd het gezelschap niet teleurgesteld. De crèmelaag zag er goed uit en de koffie smaakte uitstekend. Hij had wel een tikkeltje warmer gemogen, ofschoon de mening tussen de echtelieden hierin varieerde: uiteraard ook een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Foto: F. Klijn

De koffie werd geserveerd in onlangs nieuw aangeschafte kopjes en op het schoteltje lag een Italiaans stukje chocolade verpakt in cellofaan. Daarbij werd in een klein glaasje advocaat met een dot verse slagroom gebracht. Tel daarbij de vriendelijke bediening en dit leverde een eindscore van 8,5 op!

Fotomuseum Antwerpen: we hadden er meer van verwacht. (++)

Een verlanglijstje is leuk, maar soms moet je er ook iets vanaf strepen. En dus vertrokken de Voorzitter en de Beschermheer klokslag 12 uur vanuit Tilburg naar Antwerpen. Op het lijstje stond namelijk een bezoek aan het Fotomuseum van Antwerpen, waar een veelbelovende expositie was van beelden van de dictaturen die geraakt werden en worden door de Arabische Lente. Figuren als Khadaffi dus, en Assad. Uiteraard hebben deze lieden met hun propagandamachines lang baat gehad bij het manipulatieve vermogen van fotobeelden. Maar dezer dagen werkt het net zo hard tégen ze.

Het Fotomuseum is prima bereikbaar vanuit Antwerpen-Zuid. Tenzij je, zoals wij, op de heenweg om onduidelijke redenen geplaagd wordt door filevorming. Na enig zoeken viel ons oog op een parkeerplaats net buiten de betaald-parkeren zone. Het werd sowieso een betaalbaar uitje want de docentenpas van de Beschermheer bleek hier in het buitenland meer voordeel op te leveren dan hij in Nederland ooit heeft gedaan: 2 euro. Brandend van nieuwsgierigheid betraden we de expositiezalen. We begonnen met een andere tentoonstelling: oude beelden van bewoners van de voormalige koloniën. Veel werk uit de Kongo uiteraard, maar ook China en Indo-china bijvoorbeeld. Al met al niet al te spectaculair. Wel interessant om te zien hoe de fotografen vaak heel bewust omgingen met de poses van hun modellen en daarmee duidelijk de beeldvorming in Europa bepaalden.

Een zaal hoger in het van binnen sober en strak vormgegeven gebouw vonden we de tentoonstelling waar we voor gekomen waren. En eerlijk gezegd viel ook die een beetje tegen. Wat fraaie beelden van posters van de laatste tussen-aanhalingstekens-verkiezingscampagne van Assad in 2007 vormden in fotografische zin het hoogtepunt. Daarnaast een interessante serie over Khadaffi. De man blijkt  in zijn jeugdjaren zonder meer een knappe en charismatische verschijning geweest te zijn, die weinig bar leek op de malloot die uiteindelijk tijdens de Revolutie de dood vond. Ook bijzonder: een apart kamertje waarin op een oude tv een schijnproces in Libië te volgen was, gevolgd door het voltrekken van de doodstraf. Dat laatste hebben we overigens niet afgewacht. Een korte tussenevaluatie deed ons constateren dat we deze expositie persoonlijk anders ingericht zouden hebben. Veel interessanter zou het geweest zijn om revolutionaire gebeurtenissen centraal te stellen en dan te laten zien hoe beide strijdende partijen de fotografie rondom deze gebeurtenissen inzetten om de beeldvorming te beïnvloeden. Bij de persbureaus moeten hier massa’s voorbeelden van te vinden zijn. Na zodoende eigenlijk te weinig geraakt te zijn geweest door de tentoongestelde beelden vertrokken we naar de permanente collectie van het Fotomuseum. Deze was, tja, ook al een beetje oppervlakkig. Na twee fraaie beelden elke keer weer acht nietszeggende platen, jammer.

Tot slot troffen we op de bovenste verdieping een fototentoonstelling aan van iemand die de moeite genomen heeft om mensen in dierenhuiden vast te leggen. Enigszins verspilde moeite wat ons betreft, al was het resultaat hier en daar wel hilarisch.

Nu ja, het was mooi weer, dus streken we neer op het terras voor het museum. Wie het blog regelmatig leest kan de bestelling wellicht raden: espresso voor de voorzitter, icetea voor de Beschermheer. De appeltaart van de Voorzitter liet dermate lang op zich wachten dat we betaalden en vertrokken. Er was immers nog een behoorlijke rit naar Nederland te voltooien. Bij Loenhout reden we, geheel in stijl met de rest van de dag, een twintig kilometer lange file in. Maar ach, we waren er toch maar weer eens uitgeweest, hadden een vleugje Vlaanderen opgesnoven en deelden twee sterren uit.

Bye, bye bij?

Mocht u het nog niet weten, de bijen sterven uit. U heeft er vast over gelezen net als de Voorzitter. En Albert Einstein zei al: ‘Als de bijen verdwijnen van de aardbodem, heeft de mens nog slechts vier jaar te leven.

Toen ik gisteren More Than Honey zag werd het mij pas duidelijk waar het dat in zit. Naast de virussen en parasieten zoals de varroamijt zijn wij allemaal schuldig aan deze ontwikkeling. Omdat we steeds meer consumeren en hierdoor de productie van levensmiddelen toeneemt, heeft de honingsector een vlucht genomen. Er zijn meer gewassen die bijen moeten bedienen en pesticiden zijn en worden nog steeds op grote schaal ingezet wat zeker aan de uitdunning van het bijenras bijdraagt.

More Than Honey debuteerde in 2012 op het IDFA en vertelt het persoonlijke verhaal van regisseur Markus Imhoof. Zijn grootvader was imker en zijn dochter doet onderzoek naar bijen in Australië. Zo maakte hij van dichtbij mee wat er met de bijen gebeurde en voelde de urgentie om dit verhaal in beeld te brengen.
We zien een megalomane Amerikaanse amandelboer voorbij komen die nietsontziend vertelt over de noodzaak van pesticiden. Daarnaast het bizarre gezicht van honderden Chinezen die stuifmeel verzamelen in een boomgaard omdat het bijenvolk het daar al niet meer kan doen …

Het camerawerk is fascinerend; we zien van dichtbij hoe een bij de honing achterlaat in de honingraat. De geboorte van een koningin en een heuse paring in de lucht.

Tot dan heeft het verhaal een sombere ondertoon maar er is ook reden tot optimisme. De opkomst van de zogenaamde killer bees of de geafrikaniseerde honingbij, een agressiever bijenras zouden een oplossing kunnen bieden. ‘Dit ras zou actief de varroamijten opsporen en verwijderen. Het kweken van meer agressieve rassen is de enige manier om de bijen niet resistent maar wel tolerant te maken tegen de varroa,’ aldus bijenspecialist Frans Jacobs.*

Dichter bij huis liggen simpelere oplossingen: plant een framboos, roos of klimop en u helpt de bij. Gebruik geen chemische producten in de tuin en … ga zelf imkeren. In de grote steden worden al cursussen ‘urban beekeeping’ georganiseerd. Stadsimkeren is inmiddels een ware hype.
Vreemd toeval, de partner van de Voorzitter kwam met twee bulten op haar been de bioscoop uit.

*Bron: mo.be (2 maart, 2013)
(Afbeeldingen: hoogt.nl en Lawrence Grimm)

Eze blijkt meer dan een wielerobject

Eze, natuurlijk dachten wij Eze te kennen. Je bent van oorsprong wielrenner of je bent het niet. De Col d’Eze is immers sinds jaar en dag het slotstuk van Parijs-Nice, die leuke voorjaarskoers die te boek staat als de rit naar de zon. En terecht, want meestal vertrekken de coureurs uit een grauwe, kille, regenachtige voorstad van Parijs om een weekje en flink wat kilometers afzien op besneeuwde centraal-franse hellingenaan te arriveren op een zonovergoten Boulevard des Anglais in Nice. Nu wilde het toeval dat de Beschermheer en A. een weekendje geleden zelf een vlucht naar de zon ondernamen en dientengevolge óók op die zonovergoten Boulevard des Anglais terechtkwamen. En jawel, na een rondje toeren langs de kust tot in Monaco, besloten we door de bergen terug te rijden en kwamen we dus min of meer onvermijdelijk terecht bij Eze.

Wat bleek? Dit dorpje dat enkel en alleen onlosmakelijk verbonden leek met een wielerwedstrijd bleek een heus sightseeing object! Een kunstenaarsdorpje op een rots. Met smalle straatjes, kleine, peperdure galerietjes met veel dubieuze kunst. En een pastelkleurig kerkje op de flank, vergezeld van een fraai kerkhof. We liepen er doorheen, genoten van de uitzichten en de avondzon en kwamen toen een fraai geschakeerd stenen herdenkingsboek tegen. Mooi!

Kozakkenveer Fortmond – Veessen

Op een zeer langzaam ontluikende lentemiddag had de secretaris de primeur dit jaar van één van zijn favoriete zondag-bezigheden: het bestijgen van een pontje, het liefste natuurlijk zonder gemotoriseerde passagiers, dat is immers het echte kneuterige, romantische gevoel. Plaats van handeling was de Ijssel, om precies te zijn tussen Fortmond en Veessen (Salland).

De geschiedenis van deze oversteek gaat ver terug. In de Middeleeuwen al kende het dorpje Veessen (aan de westkant van de Ijssel) een veerdienst. In het begin van de negentiende eeuw bouwden de Kozakken er een schipbrug, die daarmee de geallieerden hielpen om het Franse leger te achtervolgen. Deze brug deed echter maar kort dienst en het vervangende veer was nuttig voor de vele arbeiders die op de steenfabriek Fortmond werkten.

Foto: T. Klijn

Het huidige vaartuig is een voormalig Belgisch garnalenbootje dat zich op de Westerschelde en de Noordzee heeft begeven, nog te herkennen aan de spuigaten aan de achterzijde. Het motorpontje wordt hoofdzakelijk bemand door vrijwilligers; een nichtje van de schoonmoeder van de secretaris mag zich circa 1x per 2 weken ook de schipper noemen van het Kozakkenveer.

Er heerste een typische eerste lentedag sfeer: zowel het personeel als de fietsers en voetgangers waren erg relaxed en vriendelijk. Het gezelschap rondom de secretaris nam het er van en streek neer aan de Veessense zijde bij restaurant ‘IJsselzicht‘ en zag dat het goed was.

Op de terugweg ontdekte de secretaris kunst en poëzie waar hij op zo’n plek en met zo’n ambiance uiteraard extra voor open staat. Het betrof  een werk gemaakt van epoxie op panelen, getiteld ‘Meekijken’ van Monica Ligteringen uit 2012. Nabij gelegen stond het gedicht ‘Het gezicht van de IJssel’ van Henk Posthouwer gepositioneerd. Tevreden stapte de secretaris weer aan boord: de ‘nul’ is in 2013 qua pontjes weer van het bord!

Foto: T. Klijn

Café Orloff, Amsterdam (+1/2)

De voorzitter, zijn eega en de secretaris doken na een geslaagde opening van hét wayfindingbureau van Nederland, nog snel een eetcafé in om een aanvullend hapje te eten. De bittergarnituur op de receptie was immers uitstekend verzorgd – de beschermheer zou op zijn hongerige wenken bediend zijn geweest. Het nabijgelegen Orloff aan het Kadijksplein leek voor het overeengekomen doel, een redelijk snelle, doch serieuze hap, de ideale kandidaat.

Maar het drietal kwam bedrogen uit. Allereerst was de bestelde wijn nauwelijks te drinken, aldus de eega van de voorzitter. Vervolgens moest de barman annex ober (personeelsbezuiniging?) uit de coulissen geplukt worden om überhaupt een bestelling te kunnen plaatsen. Na tien minuten kwam de ongeloofwaardige mededeling dat de als bijgerecht bestelde friet helaas op was. In wat voor amateuristische zaak waren zij in hemelsnaam beland?

Bron: Orloff.nl

Onze laatste hoop was gevestigd op de maaltijdsalades, maar al bij de eerste aanblik werd deze subiet de grond in geboord. De eieren in de Caesarsalade waren zodanig lang doorgekookt dat ze een opmerkelijk groene tint hadden gekregen. De voorzitter moest de weinig appetijtelijk combinatie ansjovis en kip naar binnen zien te werken; hij denkt er daags daarna nog met afgrijzen aan terug. De secretaris trof nauwelijks een beter lot: de Caprese-salade bracht hem allesbehalve frisse plakjes mozzarella en tomaat. Zouden ze tijdens lunchtijd zijn meegenomen uit een middelmatig bedrijfsrestaurant?

De eega van de voorzitter wist gelukkig nog een lichtpuntje te vinden. De bijgeleverde hompen brood gaven tenminste wel een goede beet. Maar gauw vergeten deze mislukking; de gedachten gingen nog even naar de heerlijke snackschalen eerder op de avond. Orloff zit ook in Utrecht, misschien kan de voorzitter daar eens in de herkansing gaan. Voor de Amsterdamse versie komt de secretaris echt niet verder dan +1/2.

Geluk is de geur van een nieuwe auto?*

Stapels autofolders, van BMW tot Mazda van Citroën tot Toyota. Ik kreeg ze van een schoolvriendje. Hij was, net als ik, zo’n jongen die op de AutoRAI alle stands afstruinde en met plastic tassen vol papier huiswaarts keerde. De folders belandden uiteindelijk onder mijn bed om stof te verzamelen.

De magie van de glanzende autofolder, hoe zit dat toch?

De Voorzitter groeide op in een tijd van economische voorspoed. Mensen kochten, bij wijze van spreken, een nieuwe auto als de asbak vol was. Ook bij ons thuis stond er toch zeker elke vier jaar een nieuwe auto voor de deur.
Mijn vader was merkvast. Zijn Nissan-dealer was gevestigd op een fantasieloos industrieterrein in het oosten van het land.
Het uitkiezen van een nieuwe Japanner was een ritueel waarbij de dealer steevast de trekhaak cadeau deed (of was het de metallic lak?).

Voor mij maakte de geur van nieuw rubber en benzine en het rekje met autofolders het bezoek al waard. Als ik een nieuw foldertje kon bemachtigen, het liefste van één van de sportauto’s, dan was ik gelukkig. Een eigen auto was toekomstmuziek; de vurig gewenste oldtimer is er nog steeds niet.

Je status en geluk ontlenen aan autobezit is allang niet meer van deze tijd.
Dit wordt bijvoorbeeld bevestigd door cijfers waaruit blijkt dat nog maar 69% van de Duitse twintigers een rijbewijs bezit (dit was 80% in 1992).
Superzuinige stadsauto’s sieren ons straatbeeld in toenemende mate, naast initiatieven als Greenwheels en Car2Go. Door de verstedelijking ontdekken steeds meer (stads)mensen de tweewieler als vervoermiddel bij uitstek.

Adrian van Hooydonk (hoofd design bij BMW) zegt hierover: ‘Wij moeten het mobiliteitsprobleem oplossen … het kan zo zijn dat onze auto ons straks vertelt dat we het laatste stukje beter met de metro kunnen gaan.’ (zaterdagbijlage Trouw, 5 april 2013).
Binnenkort komt BMW met hun eerste elektrische scooter.

Anno 2013 is de autofolder, ooit de voorbode van het geluk, een PDF van 300KB.

* Ontleend aan een citaat van Don Draper, reclameman in de populaire tv-serie Mad Men

(Afbeeldingen: plan59.com en thesamba.com)