Café Orloff, Amsterdam (+1/2)

De voorzitter, zijn eega en de secretaris doken na een geslaagde opening van hét wayfindingbureau van Nederland, nog snel een eetcafé in om een aanvullend hapje te eten. De bittergarnituur op de receptie was immers uitstekend verzorgd – de beschermheer zou op zijn hongerige wenken bediend zijn geweest. Het nabijgelegen Orloff aan het Kadijksplein leek voor het overeengekomen doel, een redelijk snelle, doch serieuze hap, de ideale kandidaat.

Maar het drietal kwam bedrogen uit. Allereerst was de bestelde wijn nauwelijks te drinken, aldus de eega van de voorzitter. Vervolgens moest de barman annex ober (personeelsbezuiniging?) uit de coulissen geplukt worden om überhaupt een bestelling te kunnen plaatsen. Na tien minuten kwam de ongeloofwaardige mededeling dat de als bijgerecht bestelde friet helaas op was. In wat voor amateuristische zaak waren zij in hemelsnaam beland?

Bron: Orloff.nl

Onze laatste hoop was gevestigd op de maaltijdsalades, maar al bij de eerste aanblik werd deze subiet de grond in geboord. De eieren in de Caesarsalade waren zodanig lang doorgekookt dat ze een opmerkelijk groene tint hadden gekregen. De voorzitter moest de weinig appetijtelijk combinatie ansjovis en kip naar binnen zien te werken; hij denkt er daags daarna nog met afgrijzen aan terug. De secretaris trof nauwelijks een beter lot: de Caprese-salade bracht hem allesbehalve frisse plakjes mozzarella en tomaat. Zouden ze tijdens lunchtijd zijn meegenomen uit een middelmatig bedrijfsrestaurant?

De eega van de voorzitter wist gelukkig nog een lichtpuntje te vinden. De bijgeleverde hompen brood gaven tenminste wel een goede beet. Maar gauw vergeten deze mislukking; de gedachten gingen nog even naar de heerlijke snackschalen eerder op de avond. Orloff zit ook in Utrecht, misschien kan de voorzitter daar eens in de herkansing gaan. Voor de Amsterdamse versie komt de secretaris echt niet verder dan +1/2.

Het Cappuccino commentaar (1): restaurant de Kriekeput (6 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de laatste maanden helaas veel moeten inleveren aan kwaliteit van leven. Veel dingen waarvan ze genoot, kunnen nu niet of nauwelijks meer. Echter, een cappuccino drinken kan ze nog steeds als de beste. De secretaris kwam onlangs op het idee om dit specifieke talent juist in deze fase uit te buiten en roept daarom een nieuwe serie in het leven: ‘het Cappuccino commentaar’. Hierin zal de moeder van de secretaris haar oordeel vellen over her en der genuttigde cappuccino’s.

Het eerste slachtoffer van dit prille plan was Eeterij/ restaurant De Kriekeput te Herpen, een dorpje ten westen van Oss. De Kriekeput is in de omgeving van oudsher vooral bekend vanwege het openluchtzwembad waar in de zomers hordes mensen op af kwamen. De secretaris heeft daar jaren geleden ook eens rondgedobberd, maar werd snel weggejaagd door de talrijke horzels die zijn gevoelige huidje flink teisterden. Inmiddels heeft het zwembad een overkapping gekregen, en is het vanaf april t/m de herfstvakantie met of zonder dak geopend.

Bron: kriekeput.nl

Op een maartse zondagmiddag met een weinig overtuigend zonnetje probeerden de secretaris en zijn ouders de koffiekunsten uit van De Kriekeput, terwijl twee kleinkinderen het piratenschip aan een test onderwierpen. Om tot een goede beoordeling te komen, werden door het drietal twee kopjes per persoon gedronken, waarbij het finale oordeel uiteraard voor de moeder van de secretaris was. Gevraagd naar een toelichting expliceerde zij dat de koffie aan de iets te lauwe kant was en dat het schuimproces niet optimaal was verlopen.

Uiteindelijk resulteerde dit in een 6 1/2, een volgens de secretaris terecht cijfer, waaruit zowel blijkt dat zijn moeder er kijk op heeft als ook dat ze beschikt over kritische smaakpapillen. Vol vertrouwen naar een volgende recensie dus: de cappuccino-brouwers in de regio Oss kunnen hun borst natmaken!

Linzen: Een vleugje Mediterannee in de Hollandse winter

De secretaris kan zich voorstellen dat u in de winter af en toe moeite heeft om iets fatsoenlijks op tafel te zetten. Dit geldt zeker voor de milieubewusten onder ons die zich beperken tot de groenten van het seizoen. Kolen, of ze nu wit, rood of Chinees zijn, doen het culinaire bloed immers niet sneller stromen. Dit zou ook kunnen gelden voor linzen, maar de secretaris denkt daar in ieder geval anders over.

Tijdens zijn verblijf in Spanje eind vorige eeuw -wat klinkt dat op deze manier lang geleden- maakte de secretaris serieus kennis met de linze, om bij uitzondering maar eens het enkelvoud te gebruiken. Daarvoor had hij ze zelden op zijn bord aangetroffen en de groente slechts geassocieerd met armoede en lang vervlogen tijden. Maar als de Spaanse keuken iets omarmt, dan moet het doorgaans toch smaakvol zijn. En inderdaad, de secretaris genoot meerdere malen van de ‘sopa de lentejas’, want een linzensoep staat eigenlijk garant voor een eenvoudige, doch voedzame en lekkere maaltijd.

Bron: smulweb.nl

De secretaris maakte daarna in Nederland er verschillende varianten van; laatst stond er een linzensoep met shoarma en paprika op tafel, opgeluisterd met nootmuskaat en laurierpoeder. Maar even makkelijk laat de groente zich in een salade verwerken, vergezeld van bijv. geitenkaas of met yoghurt en munt. Vaak zit er wel een Mediterraan tintje aan de gerechten met linzen. Niet verwonderlijk, want ze worden het meest gebruikt in de Turkse en Marokkaanse keuken. De peulvrucht komt dan ook oorspronkelijk uit Azië en Zuid-Europa.

De linze toont zich in verschillende gedaanten: zo zijn er gele, rode, bruine en groene linzen. Ze zijn verrassend voedzaam: rijk aan voedingsvezels, vitamine B1, fosfor, ijzer, zink en bovendien vetarm en eiwitrijk. Ideaal dus om de weerstand een beetje op te krikken in wintertijd, daarmee ook een prima keus voor de vegetariërs en semitariërs onder ons. Voor uw portemonnee hoeft u ook niet bang te zijn: tegen een zeer bescheiden bedrag haalt u een pakje Mediterranee in huis!

Red een Italiaanse kaas!

Heeft u een donatie gedaan aan onderstaande actie, dan kunt u direct door naar de volgende belangwekkende zaak. Red een echte Parmigiano Reggiano. Het gaat hier niet om een Romeinse zwerfkat noch een Appenijnse wolvensoort, maar om een kaas. Onlangs trilde de aarde in Noord-Italië, en nog best hevig ook. Gevolg: in Emilia-Romagna is het welzijn van niet minder dan 550.000 kazen in gevaar. Ze zijn beschadigd en het rijpingsproces is onderbroken. Maar, zo bericht red-een-kaas.nl, het goede nieuws is dat de smaak onveranderd is. Kortom, de Voorzitter lust ze nog steeds niet. Maar u misschien wel! En u kunt er eentje adopteren. Voor 25 euro heeft u 1,5 kilo kaas, op te halen “ergens in Nederland.” Dat is, hoe dan ook, dichterbij dan Italië, aangenomen dat ze niet op Aruba op u liggen te wachten. Buon apetito!

Sandwich viert 250e verjaardag

We leren vandaag weer fors bij. De Telegraaf bericht namelijk dat de sandwich afgelopen weekend zijn 250e verjaardag vierde. Het verhaal erachter is fraai. Sandwich blijkt een dorpje in Zuid-Oost Engeland te zijn. De plaatselijke graaf aldaar, John Montagu was een verwoed kaartspeler volgens de krant. Om zijn spelletjes niet al te lang te hoeven onderbreken at hij liever twee sneden brood met wat vlees ertussen dan de copieuze maaltijden die gebruikelijk waren. De sandwich dus.

Montagu heeft de basis gelegd voor een culinaire evolutie zonder weerga. Zowat overal ter wereld proppen we een sandwich naar binnen als we te weinig tijd vrij wensen te maken voor een echte maaltijd. Of dat een goede zaak is, is een tweede. McDonalds vaart er in ieder geval wel bij.

De sandwich is daarnaast een inspiratiebron geweest op vele terreinen. Zo leerde de Voorzitter van NUt mij ooit over de sandwich methode. Een gesprek positief beginnen, een harde klap uitdelen en dan weer positief eindigen. Een wat ondeugendere toepassing van de sandwich vinden we in de porno-industrie, u kunt zich er vast wel wat bij voorstellen. Overigens, deze vorm van sandwichen kan in gewijzigde vorm ook op een voetbal-, rugby, of ijshockeyveld uitgevoerd worden.

De vraag die overblijft:

- Welke toepassing van de sandwich kent u?

Restaurant De Firma Nijmegen: +++3/4

De secretaris en zijn eega trakteerden afgelopen zaterdag een bevriend stel dat samen een domicilie in het Nijmeegse had betrokken. Aangezien de vrouwelijke helft van het duo bekend staat als een voortreffelijke kokkin en een kritische culinaire consument, nam de secretaris wel een risico door een restaurant uit te kiezen dat noch hij noch vrienden hadden gefrequenteerd. In de fietstocht onderweg probeerde hij dit in te kleden door te stellen dat hij ‘hier goede verhalen over had gehoord’ zonder te weten waar die nu precies vandaan kwamen. Het restaurant in kwestie was het onlangs geopende ‘De Firma’, gelegen aan de Lage Markt.

De Firma profileert zich als ‘een plek voor iedereen die zich jong voelt en die ervan houdt om verrast te worden. Huisgemaakt, seizoensgebonden, vers en duurzaam zijn waarden die voor ons de basis zijn. We zijn anders dan anderen en we willen dwars tegen stijlvervlakking en clichés ingaan’. Die laatste zin zou bijna een letterlijk citaat kunnen zijn uit het NUt-convenant, dus nieuwsgierig werden we zeker. 

Bij binnenkomst lieten we ons aangenaam verrassen door de ongedwongen, bijna dumphandel-achtige aankleding die overigens zeker niet slordig oogde. Minder was de overdreven vrolijke ober waar de eega van de secretaris subiet kriegel van werd. De Firma beweert qua formaat gerechten te serveren tussen tapa en hoofdgerecht: gerechten ter grootte van een voorgerecht, met de optie om lekker samen te delen en te genieten. We begonnen met drie van zulke gerechten met twee bijgerechten en deden daarna nog twee vergelijkbare rondes.

Bron: iens.nl

Over de kwaliteit van het eten kunnen we unaniem en duidelijk zijn: het culinaire niveau van De Firma is zonder meer prima. De gerechten zijn verzorgd en speciaal, zonder gekunsteld te zijn. Pré is ook dat alle gebruikte vis voorzien is van het MSC-keurmerk. Of het daar aan lag weten we niet, maar de schelpdierenmix en de gambas met spek en rozemarijn smaakten in ieder geval uitstekend. Zeker niet overmeld mogen de frietjes blijven: de combinatie met tijm, knoflook en ras el hanout olie was een uitgekiende vondst. De fritatta met feta met spinazie kon ons kieskeurig oordeel ook doorstaan, evenals de Marokkaanse wortelsalade met dadels en munt. Een passende wijn uitkiezen bij zoveel verschillende gerechten is natuurlijk een utopie, maar de rode Portugese Paxis Douro bood een veelzijdig fruitig smaakpalet.

De bediening in De Firma is wisselvallig: de inter-ober variatie is qua uitstraling en snelheid erg groot. De tijd tussen het bestellen en het ontvangen van de toch niet heel bewerkelijke gerechtjes was soms buiten de gevoelsmatige norm. Als excuus werd nog aangevoerd dat de printer kapot was, maar anno 2012 klinkt dat toch wel erg bedroevend. De prijs-kwaliteit verhouding slaat ook niet helemaal uit in het voordeel van De Firma. De menukaart en de hoogte van de prijzen doen inderdaad voorgerechten op je bord vermoeden, maar de meeste waren niet groter dan een gemiddelde tapa. Gelukkig werd de secretaris onbedoeld gecompenseerd voor dit financiële leed: op de bon bleek de tweede fles wijn niet aangeslagen te zijn – leve de printer?

Ondanks deze niet onbelangrijke kanttekeningen is de basis van De Firma gelegd: de kok en zijn team moeten vooral zo doorgaan. Als het etablissement dan – wellicht na de eerste gunstige jaarcijfers -  de prijzen reduceert en het personeel lichtelijk bijstuurt, kan men uitgroeien tot een nieuwe ster aan het Nijmeegse culinaire firmament: +++3/4.

Hoera, de raket is 50 jaar!

Mensen, we hebben een feestje te vieren. De raket wordt vijftig jaar. De Beschermheer heeft er al heel wat achter de kiezen, maar leert vandaag nieuwe dingen over het hitnummer van Ola (Unilever). Zo blijken de smaken van de drie “trappen” framboos, sinaasappel en ananas te zijn. Nooit bij stilgestaan, voor ons is het gewoon allemaal zoete troep, lekker!

De eerste raket zag in 1962 het levenslicht. Niet toevallig was dit uiteraard het tijdperk waarin de ruimtevaart zich écht begon te ontwikkelen. Eerst schoten de Russen een hondje in een baan om de aarde, wat later Yuri Gagarin. De Amerikanen schrokken wakker en stuurden nog in hetzelfde decennium wat mensen naar de maan.

Ruimtevaart is tegenwoordig van iedereen, de raket ook. Vrijwel elke zichzelf respecterende supermarktketen heeft tegenwoordig een eigen versie. Met een chocoladetopje schijnt hij Spoetnik te heten.

Zoals gezegd: de Beschermheer mag ze graag verslinden, die raketjes. Zeker op warme dagen. Het lijkt hem wat gezonder dan een Magnum en wat minder naar karton smaken dan een Cornetto, vandaar.

Tot slot nog een bekentenis: de Speedy, die was toch eigenlijk nóg lekkerder.

Misschien wel de beste espresso van regio Nijmegen: sportcentrum Lierdal, Molenhoek

De Voorzitter presenteerde een paar jaar geleden een lijstje etablissementen waar zeer goede espresso’s te consumeren zijn. Terecht stond daar een aantal Zuid-Europese kandidaten bij, want daar beheersen ze dit vak als geen ander. Gelukkig heeft de Voorzitter ook dichter bij huis enkele uitstekende ervaringen opgedaan met het sterke goedje, zodat hij bij grote nood snel de fiets kan pakken en een ‘espresso-moment’ kan beleven.

De secretaris heeft in zijn buurt onlangs ook een uitmuntend exemplaar mogen nuttigen. In Molenhoek is het sportcentrum enkele jaren geleden volledig gerestyled. De nieuwe eigenaar, de heer Tenten, is daarbij niet vergeten dat een goed bakkie koffie voor of na het sporten van niet te onderschatten waarde is. De secretaris kan helaas op dinsdagavond deze smaaksensatie niet ondergaan, want dan zou hij urenlang strak in zijn bed liggen. Want, oei wat is die sterk, de Mocca d’Or van sportcentrum Lierdal. Zoals een goede espresso betaamt, kruipt hij bijna tegen de binnenkant omhoog en laat hij er mooie donkere vlekken achter.

Foto: T. Klijn

De secretaris speelt incidenteel in het weekend in het sportcentrum en dan grijpt hij zijn kans schoon. Tot nu toe na afloop, dus het is onduidelijk of de Lierdal-espresso tennisprestatieverhogende kwaliteiten bezit. Heerlijk om bij het nakeuvelen en analyseren deze donkere substantie tussen duim en wijsvinger te houden. Overigens starten in de buurt enkele mountainbikeroutes en wandelpaden: de espresso zou zeker kunnen helpen om de alertheid op de hobbelige paden op te schroeven.

Mangerie Heertjes, Nijmegen (++++)

De secretaris en zijn eega namen de gelegenheid te baat om te vieren dat het fenomeen borstvoeding definitief uit het gezinsleven verdwenen is. Een mooi en zeer handig proces van Moeder Natuur, maar het heeft ook zo zijn nadelen, zeker als een nakomeling lijdt aan een zekere vorm van allergie. Moeders had na een jaar noeste arbeid als kerstpakket een dinerbon ontvangen van mangerie Heertjes aan de Ridderstraat in Nijmegen, dus de keus was gauw gemaakt.

Heertjes werkt niet met een vaste menukaart of vaste gerechten, maar serveert een wisselend surprisemenu. Geen keuzestress dus en derhalve lieten de secretaris en zijn geliefde de gerechtjes tot hen komen. De amuses waren gevarieerd en lekker: vooral de verfijnde ansjovisdip bij de kaasstengel en de zeer zachte combinatie van zalm en paling stemden vrolijk. Het voorgerecht liet nog meer van de veelzijdige kwaliteiten van Heertjes’ keuken zien: een esthetisch vierluik van tonijn die zeer uiteenlopende culinaire gedaantes blijkt aan te kunnen nemen.

Bron: smulweb.nl

Inmiddels hadden we, na de mousserende rosé bij de amuses, een fles rode Rioja aangeboden gekregen. Kennelijk werd er, zoals je van een dergelijk etablissement mag verwachten, niet bij ieder gerecht een passende wijn geserveerd, maar wellicht was dit niet in het arrangement inbegrepen. Positief was wel dat tijdig koele flessen water werden aangerukt om gelijke tred te houden met de wijnconsumptie. Het water was dit keer niet nodig om de dorst te lessen van verhitte koppen, want de temperatuur in Heertjes was in tegenstelling tot veel restaurants, beheerst gehouden.

Het tussengerecht zette de mooie reeks voort: tot ons genoegen lagen daar joekels van Sint Jacobsschelpen te wachten, op een bedje van van pastinaakpuree. Ook het hoofdgerecht paste bij onze voorkeur: twee malse lamsbiefstukjes in een helaas niet zo smaakvolle saliesaus. Inmiddels waren de magen aardig gevuld, ze zijn bij Heertjes niet al te flauw in de hoeveelheden. Een overheerlijk dessert kon er echter nog wel bij: met name de yuzu, een Japanse citrusvrucht (mooi scrabblewoord, trouwens), op een aardbeiensoepje, zorgde voor een prima slotakkoord.

De conclusie is duidelijk: vakmanschap en variatie is Heertjes wel toevertrouwd. Het interieur is gelukkig wat minder clean dan restaurants van vergelijkbare prijs. De bediening is dat wel een beetje: zeker vriendelijk, maar aan de zakelijke kant: iets meer achtergrond over de gerechten had eigenlijk wel gemoeten. Kortom: een dikke ++++.

Roels: prima voor alles “daar tussenin”

Wie scherp oplet, heeft het al een tijdje in de gaten. NUt heeft het culinaire vizier op ‘s Hertogenbosch gericht. En hoera, een bijdrage van een gastauteur! Janneke Klerken it is!

Roels rules! Nee, dat zou te makkelijk zijn. Negen kakelende vrouwen gaan tenslotte niet over een nacht ijs. En ja, deze keer geen recensie vanuit gebruikelijk oogpunt, maar vanuit een vrouwelijke hoek. Het gezelschap dat deze vrijdagavond Roels betrad, bestond uit louter dames. Vanuit maar liefst zes verschillende windhoeken, inclusief het Belgische Wavre, streken zij allen neer in Den Bosch voor een gezellig avondje.

Bij  binnenkomst viel direct de rumoerige ambiance op. Een vol gebeuren, wat zeker niet het stempel ‘knus en intiem’ mag hebben. Op zich prima passend bij het gezelschap deze avond, dus so far so good. Eén voor een druppelden de dames binnen, om te beginnen met een drankje aan de bar. Jammer was dat onze reservering niet was doorgekomen. Na enig zoeken bleek deze te zijn opgeslagen als ‘Amstel Tent’. Beetje vreemd, de dame in kwestie heet Antoinette.

Roels bezit twee verdiepingen, en op die tweede stond onze tafel. Ook hier geen optimale akoestiek, rumoer alom dus. De bediening hield er duidelijk vaart in. Overigens wel op kundige en vriendelijke wijze. En, niet geheel onbelangrijk, zeer aardig om naar te kijken. Het hoofdgerecht stond naar onze mening echter net iets té snel voor onze neus. Maar we hadden het veel te druk met andere dingen om ons hier verder mee bezig te houden. De kaart is gevuld met standaard gerechten, en zo smaken ze ook. Meer dan een ‘prima’ kunnen we er niet van maken.

Later op de avond blijkt Roels omgetoverd te worden tot een heuse stapkroeg, zo bleek toen we na de koffie en thee weer beneden kwamen. Met drie zwangeren én daarnaast nog drie bobs in het midden, hebben deze dames het gelaten bij één laatste drankje aan de bar, en Roels dus lang voor sluitingstijd verlaten. Het zag er echter gezellig uit om ook een avond (zonder eten) door te brengen.

Voor een romantisch diner of een hoogstaande menukaart is Roels niet de aangewezen plek, maar voor alles daar tussenin een prima gelegenheid voor een gezellige avond.