Archief voor de ‘Design’ Categorie

Squatty potty

zaterdag 19 januari 2013

De secretaris raakt maar niet uitverhaald over de fijne kneepjes van het toiletbezoek. Eerder blogde hij over de moeizame stoelgang op de camping en over het nieuwe plassen voor mannen. Deze week stuitte hij in de wachtkamer van het ziekenhuis in een exemplaar van Mens Health van weliswaar bedenkelijk niveau (zoonlief had zijn smartphone ingepikt) toch op een interessant bericht. Het betrof een rubriek waarin ogenschijnlijk routinematige handelingen kritisch tegen het licht werden gehouden: is dit wel de beste en meest logische werkwijze?

Boven de kolom stond: ‘Op het toilet zitten, FOUT: je knieën op gelijke hoogte houden met je heupen’. Oei, de secretaris dacht dat dit juist de meest ergonomische houding was, bovendien handig als je stiekem even een spelletje Ruzzle wilt spelen op je smartphone of nog even de bijlage van de zaterdagkrant op je benen wilt leggen. De toelichting geeft aan dat de wc-potten van tegenwoordig zijn vaak gemaakt op ‘comforthoogte’, wat betekent dat de knieën op gelijke hoogte zijn met de heupen.

Bron: goedgevoel.be

Maar deze houding geeft niet de optimale omstandigheden voor een soepele afdaling van het uitwerpsel. Er komt daardoor namelijk een kronkel in de endeldarm, die een vlotte passage van de drol tegenwerkt. In de natuurlijke hurkpositie, waarbij het achterwerk lager hangt dan de knieën, ontstaat er geen kronkel in het rectum en is uiteindelijk minder inspanning vereist.

Wie denkt dat dit alles een weinig onderbouwde aanname van een lokale grappenmaker is, heeft het goed mis. De Israëlische dr. Dov Sirikov deed officieel studie naar dit onderwerp. Hij beveelt aan om een krukje van circa tien centimeter onder de voeten te zetten. Uit zijn onderzoek blijkt namelijk dat de proefpersonen die deed deden, opvallend minder inspanning hoefden te leveren dan wanneer zijn gewoon op het toilet zaten.

Al googlend kwam de secretaris erachter dat Sirikovs bevindingen een kopie zijn van de resultaten van een onderzoek van de bekkenbodemkliniek van de Amerikaanse Stanford Universiteit. Voordeel van de Amerikanen is dat ze in het Engels een mooie naam hebben voor de grootste aanbeveling van dit onderzoek: ‘Squatty potty’! Bovendien hebben ze zelfs een voorlichtingsfilmpje gemaakt om ons te overtuigen. Onze voorouders wisten het overigens allang!

Wandelen rond Utrecht: gegarandeerd verrassend (++++)

vrijdag 12 oktober 2012

De herfst is er weer en voor de Voorzitter betekent dit dat het ideale wandelseizoen aanbreekt.
Wandelen? Is dat niet suf? In het geheel niet, Nietzsche zei al: ‘All truly great thoughts are conceived while walking.’

‘Waar gaan we heen?’, luidt meestal de vraag op een willekeurige zondag. Vaak eindigen we in de natuur, hei, bos of ander groen.
Een bezoek aan De Slegte geeft ons een ander doel deze herfst: we blijven in de stad!
Wij vonden daar het boekje Wandelen buiten de binnenstad van Utrecht* (Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig).

Dit handige en informatieve boekje is onlangs, wegens overweldigende vraag, herdrukt. En ik begrijp die vraag. Want de uitgave biedt alles wat de wandel-, cultuur- en geschiedenisliefhebber nodig heeft. We lezen over de leukste wandelingen rond Utrecht en bovendien zijn de routes goed beschreven (hoewel niet gemarkeerd).
Wat maakt het boekje anders dan andere wandelgidsen? Dichter Anton Rosmüller en Utrecht-historicus Kees Volkers weten de lezer te boeien met verrassende historische beschrijvingen van deze mooie stad. Zelf woon ik ruim tien jaar in Utrecht en dit boekje was voor mij de beste geschiedenisles tot nu toe (dit is een compliment heren).

Natuurlijk namen we de proef op de som en lopen vanaf het Ledig Erf richting de Uithof, een onderschat gebied. Op onze tocht passeren we het Rietveld-Schröderhuis (overigens wat NUt betreft mag de gemeente het erfgoed van de meubelmaker en ontwerper wel wat meer promoten!) en de Minstroom, een oude aftakking van de Vecht.
Het gebied de Uithof kwam, na de opheffing van de Waterlinie, eind jaren vijftig in ontwikkeling. Het voormalige fort Hoofddijk wordt getransformeerd tot wat nu de Botanische Tuinen zijn; schoonheid alom! De Rijksuniversiteit Utrecht vestigt zich hier ook.
Aanvankelijk was er veel kritiek op de architectuur van de Uithof. Die verstomde toen architectenbureau OMA het gebied onder handen nam en de Uithof een plek werd met internationale allure. Er worden nu zelfs architectuurexcursies georganiseerd naar deze uitho(f)ek.

Tip van NUt, benadert u dit gebied vanuit landgoed Amelisweerd dan doemt een warmtekrachtcentrale voor u op, een wonderbaarlijk gezicht, ervaar het zelf …

Kees Volkers en Anton Rosmüller
Wandelen buiten de binnenstad van Utrecht (2e druk, 2010)
Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig, Raalte
€ 15,00
9789078641117 (9789078641117)

(Afbeeldingen: wandelzoekpagina.nl en dokarchitecten.nl)
*Lees ook Wandelen binnen de singels van Utrecht

Doonesbury en het derde kader

maandag 27 februari 2012

De strip of het beeldverhaal is een niet vaak belicht thema op NUtblog.

Maar, zeker de moeite en de Voorzitter wil op dit podium ook meer aandacht besteden aan het beeldverhaal in al haar verschijningsvormen.
Om maar meteen stevig in te zetten begin ik met een politiek getinte strip. Doonesbury, het zogenaamde links-intellectuele geesteskind van Gary Trudeau. Al meer dan 40 jaar publiceert deze Amerikaan een, meestal vierkaderige, strip met vaak een politieke inslag.

De eerste verhalen speelden op de campus van Yale (Walden College). Een hele serie personages ontwikkelden zich uit deze tijd naar de 21e eeuw.

Trudeau zet bij tijd en wijle ook politici in en komt daarmee af en toe in problemen. De 1e Golfoorlog en daaropvolgende oorlogen in Irak en Afghanistan, speelden een grote rol in honderden afleveringen van Doonesbury. In 1975 won de strip, mede door de politieke geëngageerdheid, een Pulitzer Prize. Een ongebruikelijke en geen geringe waardering voor dit genre.

Wat is het ‘geheim’ van de strip? De klare lijnvoering, kadrering, kleurgebruik maar ook de teksten. Het derde (of eennalaatste) kader fascineert de Voorzitter. In de meeste afleveringen zijn de figuren in dat kader in silhouet afgebeeld. Dit lijkt bedoeld als een pauzemoment. Maar ook is het vaak  de wending in het verhaal of de crux. Het hoort bij een Doonesbury.

De trouwe schare fans is groot. De strip verdween bijvoorbeeld een korte tijd (in 2005) uit The Guardian en kwam, onder luid protest en met oprechte excuses, terug in de krant. Word ook fan; op slate.com is elke aflevering, vanaf dag één terug te lezen.

(Afbeeldingen: doonesbury.com)

Mein gelbes iPhone, over het ‘Reclam-Heft’

maandag 13 februari 2012

Reclam HefteHet moet een jaar of twintig geleden zijn geweest; Helmut Kohl regeerde in Bonn en de Duitse Mark was nog een sterke munt.

Op een grijze dinsdagmiddag opende mijn leraar Duits een archiefkast en haalde daar tientallen gele boekjes uit tevoorschijn. Die Leiden des jungen Werthers, deze klassieker van Goethe lazen wij klassikaal. Niet voor iedereen weggelegd (ongeïnteresseerde medeleerlingen werden verzocht ‘buiten te gaan spelen’).
Over het algemeen kun je zeggen dat er in het Nederlandse onderwijs twee soorten leraren Duits bestaan. Het soort dat je een levenslange aversie tegen de taal en het volk bezorgt (zie Otto den Besten, een typetje van Wim de Bie). Of het soort dat de liefde voor de taal en literatuur overbrengt en van Duitsland een oprecht leuk vakantieland maakt (meneer Bolscher, zijn naam had hij mee).

Enfin, zur Sache.
De genoemde archiefkast zat vol met ‘Reclam-Hefte’, klassiekers op zichzelf. Uitgever Philip Reclam maakte in 1867 een begin met deze Universalbibliothek. Hij kocht (in een felle competitiestrijd) de rechten van vele Duitse klassiekers die net vrij waren gekomen. Het eerste deel van de ‘UB’ was Goethes Faust.
Achteraf bleek de zet van Reclam een briljante. De boekjes met steevast (vanaf 1970) een gele kaft* en karakteristieke typografie, meten plusminus 15 bij 10 centimeter. Ideaal formaat dus om bij je steken (bijvoorbeeld bij winterse dienstregelingen van onze landelijke spoorwegmaatschappijen). En … de verkoopprijs is gemiddeld slechts drie euro (Goethes Urfaust kost momenteel € 1,60).
Studenten en scholieren waren gretige afnemers en stelden bovendien zo voor weinig hun eigen Universalbibliothek samen.

Deze maand introduceerde het Reclam Verlag een nieuwe vormgeving van de serie. Je kunt er veel over zeggenOude en nieuwe vormgeving maar de Voorzitter vindt de subtiele toevoeging van een wit vlak en de soepele overgang naar een ander lettertype geslaagd!
Een Reclam-Heftliefhebber pende onlangs een ode aan het gele boekje: ‘Mein gelbes iPhone’ (p.91-93).
Met andere woorden: verkoop niet zomaar je ziel aan Apple!

*De kleuren rood (vreemde talen), blauw (leerboeken) en oranje (tweetalige versies) worden ook gebruikt.

Bronnen: stern.de en wikipedia.de
(Afbeeldingen: ksta.de en reclam.de)

Kleine dingen groot (5)

vrijdag 16 september 2011

Wie, zoals de Beschermheer, houdt van uitvergrotingen van kleine dingen, kan zijn hart ophalen in Eindhoven. En dan vooral rondom de gebouwen van Fontys in Woensel. Daar zijn voor de marketingcommunicatie van de hogeschool die studenten aanmoedigt om groter te denken een boel uitvergrote spullen waar te nemen. Een van de leukste is deze punaisestatafel. Goed design, dat het leven een beetje leuker maakt, zoals dat eigenlijk altijd het geval is bij goed design.

Steve Jobs blijkt een wijs man

vrijdag 26 augustus 2011

Goh, wat werd iedereen er onrustig van: gisteren werd bekend dat Steve Jobs een klein stapje terugdoet bij Apple. De media in rep en roer, de toch al onrustige beurzen in vertwijfeling, Apple fans in tranen.

Wij van NUt hebben niet gehuild, maar zijn wel gek op Apple producten. De Voorzitter en de Beschermheer in ieder geval. Mooi vormgegeven, gebruiksvriendelijk, kwalitatief uitstekend. Je betaalt er wat te veel voor, maar ze verhogen het werkplezier en zetten – echt waar – aan tot meer creativiteit.

De Beschermheer heeft zich nooit al te diep verdiept in het personage dat grotendeels verantwoordelijk schijnt te zijn voor al dat moois en nu een beetje vertrekt: Steve Jobs. Hoe groot zijn werkelijke aandeel in de Apple revolutie is, blijft lastig in te schatten. Hij schijnt een freak te zijn,maar dat is elke CEO. Over het algemeen zijn ze rücksichtlos op zoek naar maximale aandeelhouderswaarde en hebben ze van het leven zelf weinig begrepen.

Dat blijkt bij Steve toch even anders te zijn. Kijkt u eens naar deze speech van Steve op Stanford University. Inspirerend!

Buchstabenmuseum, Berlin (++++½)

woensdag 27 april 2011

De Voorzitter was een week of twee geleden beroepshalve in Berlijn, de hipste hoofdstad van Europa. En … de locatie van enige en eerste Buchstabenmuseum (Museum of Letters).
Een jaar of twee terug schreef ik al eerder over dit zeer te waarderen initiatief.

Het bedrijfsuitje, de reden waarom ik in Berlijn was, had een vol programma. De zondag was vrij in te vullen, een mooie gelegenheid om de richting van de Karl-Liebknecht-Strasse op te gaan. Het Schaudepot is niet dagelijks geopend en het is op die dagen ook maar kort open. Bovendien is het gesloten op zondag.
Dus de Voorzitter had geregeld dat een delegatie van een paar collega’s om 13.00 uur een rondje door het museum mocht maken. En daar hebben wij geen spijt van!

Wat een collectie en wat een mooie tour kregen wij van Barbara Dechant, de verantwoordelijke voor de visuele communicatie (het contact ontstond een tijd terug nadat ik had geprobeerd BMW-gevelbelettering uit Nederland naar Berlijn te krijgen voor plaatsing in het museum. De gierigheid van de eigenaar van het pand hield dit tegen).

Het bezoek smaakt naar meer. De Voorzitter denkt serieus aan het opzetten van een Nederlandse dependance van het museum …

Einde van een dilemma: gaming

zaterdag 12 februari 2011

Soms komt alles samen. Zo verdiept de Beschermheer zich momenteel in de meerwaarde van gaming voor de ontwikkeling van de rechterhelft van onze hersenen, die o zo belangrijk is voor creativiteit, maar die door onderwijssystemen overal ter wereld nou niet bepaald gestimuleerd wordt. Dit alles voor een te geven cursus over creativity and concepting.

Vervolgens besloot een trouwe sympathisant van NUt zichzelf een Wii cadeau te doen om samen met zijn zoontje te kunnen spelen onder minder gunstige weersomstandigheden als 2 graden boven nul en regen. Zowel vader als zoon bleken bijzonder enthousiast over hun nieuwe aanwinst. Dit gegeven maakte een onverwachte vlaag van hebberigheid los bij de Beschermheer.

Tenslotte heeft de Beschermheer zelf een inventieve kleuter rondlopen die eindeloos gefascineerd is door spelletjes op de iMac, iPad en Samsung Galaxy. De laatste is van mevrouw de Beschermheer en wordt door junior vooral gebruikt omdat de iPhone van de Beschermheer tot verboden terrein verklaard is. Hoe het ook zij, het voor veel ouders herkenbare dilemma is: hoezeer laten wij hem zijn gang gaan? Hoe slecht is veel gamen voor een kind?

Na enige research blijkt dat de vraag misschien beter omgedraaid kan worden. Dus: hoe goed is behoorlijk veel gamen voor een kind? Heel goed namelijk, zo bewijst steeds meer onderzoek. Het spelen van computer games blijkt heel goed te zijn voor het leren van het oplossen van problemen die patroonherkenning vergen. Ook zijn gamers beter in het simultaan handlen van informatiestromen. Van een dilemma hoeft dan ook geen sprake meer te zijn…

Er zijn zelfs mensen die ervan overtuigd zijn dat we door middel van serious games de wereld kunnen redden. Jane McGonigal bijvoorbeeld. Zij denkt dat we de vaardigheden die gamers opdoen kunnen gebruiken om de enorme uitdagingen die voor ons liggen om onze wereld leefbaar te houden, aan te gaan. Hieronder een inspirerende TED talk van deze mevrouw!

Volkskrant op tabloid: een echte vooruitgang

vrijdag 2 april 2010

Als de Beschermheer zelf een krant zou moeten maken, maakte hij geen krant maar een blog. Hij ziet de vernieuwingen al helemaal voor zich. De situatie is echter zo dat de Beschermheer helemaal geen krant hoeft te maken en dus zult u het voorlopig moeten doen met huidige medialandschap, waarin sinds maandag de Volkskrant op tabloid formaat verschijnt.

De Volkskrant heeft er lang mee gewacht. Ongetwijfeld bevreesd voor de reacties van de vaste lezers. Die houden namelijk niet van verandering. Er zijn er bij die het liefst elke dag dezelfde krant zouden lezen. Gewoon ‘s morgens voor je de krant ontvangt al weten wat er in staat, heerlijk.

Maar goed, nu zijn ze dan toch om. Driewerf hoera, wan het is een enorme verbetering, zo concluderen wij van NUt na een weekje lezen. De krant voelt heel erg Volkskrant, maar dan in een wel passend jasje. De opmaak die we van het oude formaat kenden, is nauwelijks gewijzigd en komt meer dan goed tot zijn recht op tabloid. Werkelijk een plezier om naar te kijken.

Hopelijk is het niet iets van deze eerste week, maar de krant lijkt ook wel iets beter zijn best te doen om er echt wat van te maken qua inhoud. Zelfs de sportpagina’s, de laatste tijd zonder meer een zwak punt, zijn nu acceptabel. Kortom, beste mensen van de Volkskrant… Gefeliciteerd en ga zo door!


Volg

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 181 other followers