Een verlanglijstje is leuk, maar soms moet je er ook iets vanaf strepen. En dus vertrokken de Voorzitter en de Beschermheer klokslag 12 uur vanuit Tilburg naar Antwerpen. Op het lijstje stond namelijk een bezoek aan het Fotomuseum van Antwerpen, waar een veelbelovende expositie was van beelden van de dictaturen die geraakt werden en worden door de Arabische Lente. Figuren als Khadaffi dus, en Assad. Uiteraard hebben deze lieden met hun propagandamachines lang baat gehad bij het manipulatieve vermogen van fotobeelden. Maar dezer dagen werkt het net zo hard tégen ze.
Het Fotomuseum is prima bereikbaar vanuit Antwerpen-Zuid. Tenzij je, zoals wij, op de heenweg om onduidelijke redenen geplaagd wordt door filevorming. Na enig zoeken viel ons oog op een parkeerplaats net buiten de betaald-parkeren zone. Het werd sowieso een betaalbaar uitje want de docentenpas van de Beschermheer bleek hier in het buitenland meer voordeel op te leveren dan hij in Nederland ooit heeft gedaan: 2 euro. Brandend van nieuwsgierigheid betraden we de expositiezalen. We begonnen met een andere tentoonstelling: oude beelden van bewoners van de voormalige koloniën. Veel werk uit de Kongo uiteraard, maar ook China en Indo-china bijvoorbeeld. Al met al niet al te spectaculair. Wel interessant om te zien hoe de fotografen vaak heel bewust omgingen met de poses van hun modellen en daarmee duidelijk de beeldvorming in Europa bepaalden.
Een zaal hoger in het van binnen sober en strak vormgegeven gebouw vonden we de tentoonstelling waar we voor gekomen waren. En eerlijk gezegd viel ook die een beetje tegen. Wat fraaie beelden van posters van de laatste tussen-aanhalingstekens-verkiezingscampagne van Assad in 2007 vormden in fotografische zin het hoogtepunt. Daarnaast een interessante serie over Khadaffi. De man blijkt in zijn jeugdjaren zonder meer een knappe en charismatische verschijning geweest te zijn, die weinig bar leek op de malloot die uiteindelijk tijdens de Revolutie de dood vond. Ook bijzonder: een apart kamertje waarin op een oude tv een schijnproces in Libië te volgen was, gevolgd door het voltrekken van de doodstraf. Dat laatste hebben we overigens niet afgewacht. Een korte tussenevaluatie deed ons constateren dat we deze expositie persoonlijk anders ingericht zouden hebben. Veel interessanter zou het geweest zijn om revolutionaire gebeurtenissen centraal te stellen en dan te laten zien hoe beide strijdende partijen de fotografie rondom deze gebeurtenissen inzetten om de beeldvorming te beïnvloeden. Bij de persbureaus moeten hier massa’s voorbeelden van te vinden zijn. Na zodoende eigenlijk te weinig geraakt te zijn geweest door de tentoongestelde beelden vertrokken we naar de permanente collectie van het Fotomuseum. Deze was, tja, ook al een beetje oppervlakkig. Na twee fraaie beelden elke keer weer acht nietszeggende platen, jammer.
Tot slot troffen we op de bovenste verdieping een fototentoonstelling aan van iemand die de moeite genomen heeft om mensen in dierenhuiden vast te leggen. Enigszins verspilde moeite wat ons betreft, al was het resultaat hier en daar wel hilarisch.
Nu ja, het was mooi weer, dus streken we neer op het terras voor het museum. Wie het blog regelmatig leest kan de bestelling wellicht raden: espresso voor de voorzitter, icetea voor de Beschermheer. De appeltaart van de Voorzitter liet dermate lang op zich wachten dat we betaalden en vertrokken. Er was immers nog een behoorlijke rit naar Nederland te voltooien. Bij Loenhout reden we, geheel in stijl met de rest van de dag, een twintig kilometer lange file in. Maar ach, we waren er toch maar weer eens uitgeweest, hadden een vleugje Vlaanderen opgesnoven en deelden twee sterren uit.
