Er was eens – Het leven (+++++)

De secretaris zit momenteel op de bank met zijn oudste twee nakomelingen. Tijdens het slaapje van hun jongste broertje mag er regelmatig een DVD worden opgezet. Een relatief moment van rust derhalve, waarin de aanwezige ouder(s) ondertussen zelf ook suffen, het avondeten voorbereiden, de kamer trachten te fatsoeneren of een beetje met de smartphone zitten te hannesen. Er is echter een DVD-serie die de aandacht van de volwassene ook opslokt: ‘Er was eens – Het leven’.

‘Er was eens…’ is een Franse educatieve tekenfilmserie gericht op kinderen tot ongeveer tien jaar. Elke serie bestaat uit 26 afleveringen en is bedoeld om kinderen zowel te onderwijzen als te amuseren. Dit tweeledige doel is een opgave waar vele televisiemakers zich op stukbijten, maar de Franse producent Albert Barillé slaagt hierin met vlag en wimpel, althans wat de serie ‘Het leven’ (1986) betreft. Vooral de manier waarop diverse ziektes op heldere en kindvriendelijke wijze worden uitgelegd, is briljant en sluit perfect aan op de belevingswereld van nieuwsgierige jonge kinderen. Het veelvuldig gebruik van personificaties van lichaamsfuncties is 25 jaar na dato nog onovertroffen in zijn soort. Vooral de episode over de witte bloedlichaampjes is op dit vlak fenomenaal.

Bron: volkskrant.nl

De secretaris heeft de DVD met succes een dagje uitgeleend aan groep 1/2 van de lokale basisschool in het kader van het thema ‘gezondheid’, zodat de klasgenootjes van dochterlief meteen wat biologische en medische kennis is bijgebracht. Een stuk leuker en efficiënter dan dat hij zelf met een slaapverwekkende powerpoint-presentatie zou staan wauwelen over het wel en wee van een ziekenhuis.

En wie anders dan de destijds zeer beroemde Sandra Kim verzorgt de titelsong. Het was voor haar natuurlijk maar een klein stapje van ‘J’aime la vie’ (winnares songfestival 1986) naar ‘La vie’. Gevraagd naar hun opinie uitgedrukt in een cijfer, kwamen de 6- en 7-jarige met een vette negen op de proppen, snel daarna zelfs bijgesteld tot het volle pond. Dit was een duidelijke bevestiging van het oordeel dat de secretaris in gedachten had: +++++.

Christo – Big Air Package

Vanuit mijn ooghoek doemt een cylinder-achtig metalen bouwwerk op van ongeveer 100 meter hoog. Er hangt een grote banner aan die aankondigt: CHRISTO Big Air Package.

We zijn op weg naar de Gasometer in Oberhausen. De ‘inpak-kunstenaar’ Christo (Jeanne-Claude overleed in 2009) presenteert daar zijn nieuwste werk, een 90 meter hoge en 50 meter brede ballon die omhoog wordt gehouden door twee grote ventilatoren: Big Air Package.

100 greatest art works to see before you die, u kent ze wel die boeken. Wat mij betreft horen de werken van Christo en Jeanne-Claude bij die 100. Ik zag in ieder geval nog nooit live een werk van de Bulgaar.

Aangekomen lopen we, licht opgewonden, over een winderig pad naar de ingang van de voormalige gashouder, onderdeel van de European Route of Industrial Heritage. Bananen zijn toegestaan lezen we op de deur.

Binnen vinden  we een prachtige expositie die is opgezet aan de stam van de ballon. Manshoge fotobeelden van projecten van Christo en Jeanne-Claude vanaf 1961 zijn in een cirkelvorm opgesteld. Running Fence, Surrounded Islands, Pont Neuf Wrapped en Wrapped Reichstag komen voorbij. Wolfgang Volz, al jarenlang vriend en fotograaf van de kunstenaars, maakte de expositie.

Ik koop een catalogus waarin nog ‘ns fijntjes wordt toegelicht waarom dat inpakken zo belangrijk is. Niet alleen het inpakken trouwens. Door op het oog normale objecten in te pakken of tijdelijk over te nemen krijgen ze korte tijd een andere betekenis. Ze worden in een ander licht gezet. Nadat ze weer zijn uitgepakt, zien we deze objecten met andere ogen en kunnen we ons er opnieuw over verwonderen (aldus kunsthistoricus Wieland Schmied).

Verwonderen is ook het enige wat je kunt doen binnenin de reusachtige ballon.
Bij de uitgang ligt een gastenboek, volgeschreven met lyrische commentaren (ik vraag me altijd af of de kunstenaars dit zelf lezen). Een Nederlander schrijft: ‘Mag de hemel ook zo mooi zijn?’
Ervaar het zelf; de expositie loopt nog ruim een half jaar.

(Afbeeldingen: christojeanneclaude (Instagram) en de Voorzitter)

Flight of the butterflies (Omniversum): dat moet beter kunnen (+++)

Woensdag was het, en vijf uur in de middag. De Beschermheer kwam thuis na een lange dag scripties doorploegen. Bij thuiskomst werd hij ontvangen door A. met de mededeling: ik wil morgen een dagje met zijn allen op pad, iets cultureels doen. En dus stapten we gisterenochtend tegen elven in de auto om via Utrecht naar Den Haag te rijden, wat overigens voelt als een enorme omweg en als het dat ook is, dan is het de schuld van Google Maps. Eenmaal in de regeringsstad gearriveerd vonden we midden in de stad een fraaie groene zone waar het picknickkleed uitgespreid kon worden. Het zonnetje scheen heerlijk, vocht om aandacht met de frisse wind en won meestentijds.

Daarna op naar het Omniversum. Terwijl de Beschermheer de auto probeerde kwijt te spelen in de nabijheid van het Imaxtheater, kocht A. vast kaartjes. Veel keuze was er niet, op Hemelvaartsdag barst het natuurlijk van de Nederlandse gezinnen die ‘iets cultureels’ willen gaan doen. Het werd Flight of the Butterflies om 15.00 uur, stoel 11 t/m15 eerste rij. Dat is, inderdaad, een stoel te veel voor twee volwassenen, twee kleuters en een baby. Die laatste moet namelijk op schoot. Kennelijk was er ergens een misverstand ontstaan dat ons 8 euro vijftig dreigde te gaan kosten. De Beschermheer ging het rechtzetten aan de balie, waar de kaartjesverkoper direct zei: “Aha, ja, ik ik kan me uw vrouw wel herinneren. Dat gesprek liep al een beetje raar.” Misschien was de man zelf een beetje raar, want A. bleek bij navraag de kaartjes gekocht te hebben van een vrouw.

Nu ja, we hadden een uurtje te overbruggen voordat de film startte en dat deden we bij het aangrenzende café, dat gelegen is aan de tuin achter het Ominversum, een frisgroen veld omgeven door de aardige architectuur van het Museon. Toen de zaal in, waar het een voordeel bleek om op de eerste rij te zitten. Beenruimte genoeg om de maxi cosi neer te zetten, in de hoop dat onze jongste zijn muiltje een beetje zou houden (was niet helemaal het geval). Een Imaxfilm weegt bijna 100 kg en is wel 4 kilometer lang, maar duurt toch slechts een dik half uur. Misschien is dat maar beter ook, want kijken naar het beeld is even vermoeiend als overweldigend tegelijk. Jammer genoeg is Flight of the butterflies niet de meest indrukwekkende film in het populaire Imaxfilmgenre “wat is de natuur toch geweldig, laten we er zuinig op zijn”. De leefwijze van de monarchvlinder is zeker fascinerend. Het vlindertje vliegt in drie generaties op en neer vanuit Mexico naar Canada. Ook het wetenschapsverhaal dat de film vertelt is op zich boeiend. Lange tijd was het een absoluut mysterie waar al die monarchvlinders uiteindelijk bleven nadat ze op hun terugvlucht voor het laatst in de Zuidelijke staten van de VS gesignaleerd werden.

Een biologenechtpaar besluit de hulp in te roepen van amateurwetenschappers. Zij labelen gevangen vlinders en rapporteren welke labels waar teruggevonden worden. Zo ontstaat er inzicht in de migratieroute, die uiteindelijk blijkt te eindigen op één plek in de Mexicaanse heuvels.

De film vertelt twee verhalen door elkaar: dat van een vlinder die de reis maakt (en diens kind en kleinkind) en dat van de wetenschappers. Jammer genoeg wordt geen van beide verhalen boeiend genoeg verteld om dik een half uur aan het beeld gekluisterd te blijven. Tel daarbij op dat die toch wat lullige vlindertjes niet bij voorbaat supergeschikt zijn voor het enorme Imaxscherm en je komt tot de conclusie dat deze film lichtjes tegenvalt. Moet beter kunnen! Evengoed was het een waardevolle ervaring, zeker voor de meekijkende kinderen. We deelden daarom drie sterren uit en vertrokken naar het nabijgelegen strand, waar dochterlief uiteraard een nat pak haalde in de ijskoude branding.

Trailer zien?

De Verrekijker – Kees van Kooten: aardig tussendoortje (+++)

Toegegeven, het voelt een beetje als mosterd na de maaltijd. Toch recenseert de Beschermheer een paar maanden na de Boekenweek graag nog even kort het boekenweekgeschenk voor u. Zoals u misschien nog weet gaat het om De Verrekijker van Kees van Kooten. Wij troffen het afgelopen weekend aan op de salontafel van de ouders van A. en mochten het lenen en lezen. Daar was niet veel tijd voor nodig. Zoals meestal heeft het boekenweekgeschenk een bescheiden formaat. Binnen een uur heeft een vlotte lezer het wel uit.

De vraag is: heb je dan dat uurtje goed besteed? Het antwoord luidt wat ons betreft ja. Het boekje is onmiskenbaar een echte Kees van Kooten. De auteur moet weliswaar uitkijken dat hij niet in ouwemannengemopper vervalt (dat doen we desgewenst zelf wel), hij heeft een stevige eigen stijl. Niet iedereen zal de fijnbesnaarde humor die eronder ligt snappen, maar wij kunnen het wel waarderen.

Onderwerp van het boek is de verrekijker van de vader van Van Kooten. De ‘verderkijker’, zoals hij hem in zijn jeugd noemde, was in het bezit van zijn vader, maar reisde na diens dood mee naar de verschillende huisadressen van Kees. En nu is er dan dat oude briefje waarin een burger uit Berkel en Rodenrijs het Nederlandse leger vraagt om vergoeding van 9 gulden 75 voor een door sergeant Van Kooten in 1940 gevorderde verrekijker. Dit briefje brengt Van Kooten aan het twijfelen. Heeft zijn plichtsgetrouwe vader hier een steek laten vallen? Is de verrekijker waar hij altijd mee speelde en zulke warme herinneringen aan bewaart een roofstuk uit de oorlog? Valt zijn vader lang na zijn dood nog een beetje van zijn voetstuk? Hij besluit het uit te zoeken en schetst daarbij in zijn kenmerkende stijl een paar vrolijke scenario’s voor dit kleine oorlogsleed voordat hij uiteindelijk het antwoord vindt.

Het boek is geen topper, maar alleszins lezenswaardig. Drie sterren!

 

Het Cappuccino commentaar (2): ijssalon Venezia (8 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de (koffie)smaak goed te pakken. Nu de lente zich in volle glorie toont, wordt de drang naar cappuccino’s almaar sterker en sterker. De secretaris was bij de eerste test nog als controleur aanwezig, maar de volgende ervaring kon moederlief gerust alleen af. Deze keer was wel haar andere zoon getuige, zodat hij mee kon proeven aan de cappuccino van ijssalon Venezia in Oss, locatie Molenstraat.

Venezia is een begrip in Oss: de familie De Marco exploiteert al decennia lang hun ijssalon. In 1942 opgezet door Mario en zijn vrouw Ginetta, toendertijd gevlucht voor Mussolini’s regime, en inmiddels is de derde generatie in de persoon van Alessandro de enthousiaste uitbater. Het ijsassortiment van de De Marco’s is tot in de wijde omgeving bekend en geliefd.

De moeder van de secretaris is een regelmatige bezoeker van Venezia  en – op een enkele vergissing na – is het niveau van de cappuccino altijd prima. Ook deze keer werd het gezelschap niet teleurgesteld. De crèmelaag zag er goed uit en de koffie smaakte uitstekend. Hij had wel een tikkeltje warmer gemogen, ofschoon de mening tussen de echtelieden hierin varieerde: uiteraard ook een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Foto: F. Klijn

De koffie werd geserveerd in onlangs nieuw aangeschafte kopjes en op het schoteltje lag een Italiaans stukje chocolade verpakt in cellofaan. Daarbij werd in een klein glaasje advocaat met een dot verse slagroom gebracht. Tel daarbij de vriendelijke bediening en dit leverde een eindscore van 8,5 op!

Bye, bye bij?

Mocht u het nog niet weten, de bijen sterven uit. U heeft er vast over gelezen net als de Voorzitter. En Albert Einstein zei al: ‘Als de bijen verdwijnen van de aardbodem, heeft de mens nog slechts vier jaar te leven.

Toen ik gisteren More Than Honey zag werd het mij pas duidelijk waar het dat in zit. Naast de virussen en parasieten zoals de varroamijt zijn wij allemaal schuldig aan deze ontwikkeling. Omdat we steeds meer consumeren en hierdoor de productie van levensmiddelen toeneemt, heeft de honingsector een vlucht genomen. Er zijn meer gewassen die bijen moeten bedienen en pesticiden zijn en worden nog steeds op grote schaal ingezet wat zeker aan de uitdunning van het bijenras bijdraagt.

More Than Honey debuteerde in 2012 op het IDFA en vertelt het persoonlijke verhaal van regisseur Markus Imhoof. Zijn grootvader was imker en zijn dochter doet onderzoek naar bijen in Australië. Zo maakte hij van dichtbij mee wat er met de bijen gebeurde en voelde de urgentie om dit verhaal in beeld te brengen.
We zien een megalomane Amerikaanse amandelboer voorbij komen die nietsontziend vertelt over de noodzaak van pesticiden. Daarnaast het bizarre gezicht van honderden Chinezen die stuifmeel verzamelen in een boomgaard omdat het bijenvolk het daar al niet meer kan doen …

Het camerawerk is fascinerend; we zien van dichtbij hoe een bij de honing achterlaat in de honingraat. De geboorte van een koningin en een heuse paring in de lucht.

Tot dan heeft het verhaal een sombere ondertoon maar er is ook reden tot optimisme. De opkomst van de zogenaamde killer bees of de geafrikaniseerde honingbij, een agressiever bijenras zouden een oplossing kunnen bieden. ‘Dit ras zou actief de varroamijten opsporen en verwijderen. Het kweken van meer agressieve rassen is de enige manier om de bijen niet resistent maar wel tolerant te maken tegen de varroa,’ aldus bijenspecialist Frans Jacobs.*

Dichter bij huis liggen simpelere oplossingen: plant een framboos, roos of klimop en u helpt de bij. Gebruik geen chemische producten in de tuin en … ga zelf imkeren. In de grote steden worden al cursussen ‘urban beekeeping’ georganiseerd. Stadsimkeren is inmiddels een ware hype.
Vreemd toeval, de partner van de Voorzitter kwam met twee bulten op haar been de bioscoop uit.

*Bron: mo.be (2 maart, 2013)
(Afbeeldingen: hoogt.nl en Lawrence Grimm)

Daglicht (++++)

Gastauteursbijdrage van Astrid Cevaal!

Wil je iets meer te weten komen over Autisme en deins je niet terug voor krijsende babies, bebloede messen en schimmige verblijven? Ga dan gerust naar de film Daglicht. In deze Nederlandse productie, die gebaseerd is op het gelijknamige boek van schrijfster Marion Pauw, vervult een gekortwiekte Angela Schijf de rol van moeder Iris. Beroepsmatig is ze advocate. Bij tijd en wijlen vertoont haar zoon Aron (Daniel Verbaan) licht autistische trekken, waar mensen in zijn omgeving weinig begrip voor kunnen opbrengen. Na een incident op school wordt geadviseerd een time-out te nemen. De bungalow van oma Ageeth (Monique van de Ven) lijkt daarvoor de ideale plek. Omdat Ageeth de door haar geplande vakantie niet wil afzeggen, besluit Iris zelf met Aron een paar dagen in haar ouderlijke huis door te brengen en van daaruit haar werkzaamheden op te pakken. Door een samenloop van omstandigheden komt Iris tot de ontdekking dat ze een broer (Ray: Fedja van Huêt) heeft, die de moord op zijn buurvrouw en buurmeisje op zijn geweten blijkt te hebben, hoewel hij dat ontkent noch bekent. Zijn zwaar autistische gedrag helpt hem daarbij niet veel verder. Het zakelijke instinct van Iris zorgt ervoor dat zijn zaak wordt heropend. Moeder Ageeth en vele anderen zijn not amused en vanaf dat moment wordt het leven van Iris bedreigd.

In de film wordt de spanning goed opgebouwd en kent het unieke verhaal een tamelijk onvoorspelbaar einde. Enige punt van kritiek heeft betrekking op de door Ray gemaakte puzzel die Aron binnen afzienbare tijd weet op te lossen. Het is bekend dat mensen die lijden aan Autisme over bijzondere gaven (kunnen) beschikken, maar deze scène vond ik enigszins ongeloofwaardig. In mijn optiek wilde de schrijfster of de regisseur het verhaal hiermee te mooi maken. De overige autistische kenmerken en gedragingen die een belangrijk aandeel hadden in het geheel, worden wel realistisch neergezet. Beide heren verdienen hiervoor een groot compliment, evenals de overige acteurs die hun vak goed verstaan. Een mooie hoofdrol voor Angela Schijf, die tot meer in staat is gebleken dan het spelen van een zelfverzekerde politieagente. Het wordt tijd voor totaal andere te spelen karakters: de onzekere, de onverschillige, de verdrietige en/of de onredelijke.

Waardering: 4 sterren

Café Orloff, Amsterdam (+1/2)

De voorzitter, zijn eega en de secretaris doken na een geslaagde opening van hét wayfindingbureau van Nederland, nog snel een eetcafé in om een aanvullend hapje te eten. De bittergarnituur op de receptie was immers uitstekend verzorgd – de beschermheer zou op zijn hongerige wenken bediend zijn geweest. Het nabijgelegen Orloff aan het Kadijksplein leek voor het overeengekomen doel, een redelijk snelle, doch serieuze hap, de ideale kandidaat.

Maar het drietal kwam bedrogen uit. Allereerst was de bestelde wijn nauwelijks te drinken, aldus de eega van de voorzitter. Vervolgens moest de barman annex ober (personeelsbezuiniging?) uit de coulissen geplukt worden om überhaupt een bestelling te kunnen plaatsen. Na tien minuten kwam de ongeloofwaardige mededeling dat de als bijgerecht bestelde friet helaas op was. In wat voor amateuristische zaak waren zij in hemelsnaam beland?

Bron: Orloff.nl

Onze laatste hoop was gevestigd op de maaltijdsalades, maar al bij de eerste aanblik werd deze subiet de grond in geboord. De eieren in de Caesarsalade waren zodanig lang doorgekookt dat ze een opmerkelijk groene tint hadden gekregen. De voorzitter moest de weinig appetijtelijk combinatie ansjovis en kip naar binnen zien te werken; hij denkt er daags daarna nog met afgrijzen aan terug. De secretaris trof nauwelijks een beter lot: de Caprese-salade bracht hem allesbehalve frisse plakjes mozzarella en tomaat. Zouden ze tijdens lunchtijd zijn meegenomen uit een middelmatig bedrijfsrestaurant?

De eega van de voorzitter wist gelukkig nog een lichtpuntje te vinden. De bijgeleverde hompen brood gaven tenminste wel een goede beet. Maar gauw vergeten deze mislukking; de gedachten gingen nog even naar de heerlijke snackschalen eerder op de avond. Orloff zit ook in Utrecht, misschien kan de voorzitter daar eens in de herkansing gaan. Voor de Amsterdamse versie komt de secretaris echt niet verder dan +1/2.

Het Cappuccino commentaar (1): restaurant de Kriekeput (6 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de laatste maanden helaas veel moeten inleveren aan kwaliteit van leven. Veel dingen waarvan ze genoot, kunnen nu niet of nauwelijks meer. Echter, een cappuccino drinken kan ze nog steeds als de beste. De secretaris kwam onlangs op het idee om dit specifieke talent juist in deze fase uit te buiten en roept daarom een nieuwe serie in het leven: ‘het Cappuccino commentaar’. Hierin zal de moeder van de secretaris haar oordeel vellen over her en der genuttigde cappuccino’s.

Het eerste slachtoffer van dit prille plan was Eeterij/ restaurant De Kriekeput te Herpen, een dorpje ten westen van Oss. De Kriekeput is in de omgeving van oudsher vooral bekend vanwege het openluchtzwembad waar in de zomers hordes mensen op af kwamen. De secretaris heeft daar jaren geleden ook eens rondgedobberd, maar werd snel weggejaagd door de talrijke horzels die zijn gevoelige huidje flink teisterden. Inmiddels heeft het zwembad een overkapping gekregen, en is het vanaf april t/m de herfstvakantie met of zonder dak geopend.

Bron: kriekeput.nl

Op een maartse zondagmiddag met een weinig overtuigend zonnetje probeerden de secretaris en zijn ouders de koffiekunsten uit van De Kriekeput, terwijl twee kleinkinderen het piratenschip aan een test onderwierpen. Om tot een goede beoordeling te komen, werden door het drietal twee kopjes per persoon gedronken, waarbij het finale oordeel uiteraard voor de moeder van de secretaris was. Gevraagd naar een toelichting expliceerde zij dat de koffie aan de iets te lauwe kant was en dat het schuimproces niet optimaal was verlopen.

Uiteindelijk resulteerde dit in een 6 1/2, een volgens de secretaris terecht cijfer, waaruit zowel blijkt dat zijn moeder er kijk op heeft als ook dat ze beschikt over kritische smaakpapillen. Vol vertrouwen naar een volgende recensie dus: de cappuccino-brouwers in de regio Oss kunnen hun borst natmaken!

Aerophone en gasten – Spierballen en stembanden

Als goede vrienden zich onderdompelen in een met passie bedreven hobby, dan vindt de secretaris dat je daar als het even kan, op zijn minst notie van moet nemen. Zo werd Jurgen de Jong, inmiddels een bekende tenor in de regio Nijmegen, een tijd terug geïnviteerd door het duo Aerophone om als gast te zingen en te spelen in de voorstelling ‘Spierballen & Stembanden’. De linguïst in de secretaris werd gekieteld door de tweede zin in de wervingstekst: “Een krachtig muziektheaterprogramma vol vuige gevechten en snode en snaakse plannen”.

Gelukkig had Jurgen de snaakste foto al gestuurd na de eerste voorstelling, zodat de secretaris enigszins mentaal voorbereid en met een gerust hart naar het tweede optreden reed, in de aula van het NSG in Nijmegen. Aerophone en co maakten het zich ogenschijnlijk vrij onmogelijk door sport en klassieke muziek in een voorstelling te combineren. Het gezelschap werd echter een beetje geholpen door de actualiteit: met de bekentenis van Michael Boogerd deze week was de eerste ronde van de uitvoering over het thema doping erg herkenbaar.

In dit eerste deel zien we een onbenullige atleet die zich door vrouwelijk schoon laat verleiden tot stimulantia. Daar past ‘El Desdichado’ (de ongelukkige) van Camille Saint-Saëns. Verder horen we een aaneenrijging van stukken van divers pluimage, bijvoorbeeld ‘Maria’ uit de West Side story, gevolgd door ‘O mio babbino caro’ uit de opera ‘Gianni Schicci’ van Pucchini. De gastzangers (Jurgen de Jong en Rob Hazenberg van het ensemble Omnitet) en het Aerophone-duo (bestaande uit Sarah Lee Ketner en Nicolet Jansen) proberen ondertussen deze  stukken ook nog acterend aan elkaar te knopen. Dit lukt verrassend goed: het lijkt de secretaris immers geen sinecure om volledig toegewijd flink met de stem uit te halen, terwijl je ondertussen ook nog attributen aan moet nemen of smoorverliefde danwel afkeurende blikken over het podium uit moet strooien.

Aerophone

In ronde twee zien we dan het al aangekondigde vuige gevecht waarin de vrouw stoer ten strijde trekken, terwijl de mannelijke coaches bloed ruiken. Op de achtergrond -het verguldde de secretaris- een fragment uit Brechts ‘Dreigroschenoper’; het Duits past perfect in deze woeste strijd. Grappig is ook het duet tussen Hazenberg en Jansen waarin ze tegen elkaar opbieden met Irving Berlins ‘Anything you can do’. Na de pauze volgt de derde ronde, waarin we verzeild raken in de onderwereld van bedriegers en matchfixers. Dit laatste deel sluit iets minder aan op de vorige twee en verloopt iets rommeliger en minder optimaal dan de eerste twee. De hoofdrolspelers tonen echter  ten enen malen hun veelzijdigheid en schakelen moeiteloos over van het Italiaans (Rossini, Verdi) naar het Frans (Bizet). Als toegift wordt pianist Frank Leurs geknuffeld, een terecht gebaar, want hij weet onder al het acteer- en zanggeweld goed overeind te blijven.

Het publiek lijkt na afloop unaniem opgetogen over deze originele voorstelling boordevol talent. Jammer dat het drieluik aan optredens alweer ten einde is. Misschien is het geen gek idee om de spierballen en stembanden ook eens te etaleren aan een jong publiek: het stuk is door zijn speelsheid en afwisseling uitermate geschikt om de nieuwe generatie te enthousiasmeren voor klassieke muziek. De secretaris kan het weten, want hij wordt door een dergelijke ervaring ook een beetje bijgespijkerd….