Kozakkenveer Fortmond – Veessen

Op een zeer langzaam ontluikende lentemiddag had de secretaris de primeur dit jaar van één van zijn favoriete zondag-bezigheden: het bestijgen van een pontje, het liefste natuurlijk zonder gemotoriseerde passagiers, dat is immers het echte kneuterige, romantische gevoel. Plaats van handeling was de Ijssel, om precies te zijn tussen Fortmond en Veessen (Salland).

De geschiedenis van deze oversteek gaat ver terug. In de Middeleeuwen al kende het dorpje Veessen (aan de westkant van de Ijssel) een veerdienst. In het begin van de negentiende eeuw bouwden de Kozakken er een schipbrug, die daarmee de geallieerden hielpen om het Franse leger te achtervolgen. Deze brug deed echter maar kort dienst en het vervangende veer was nuttig voor de vele arbeiders die op de steenfabriek Fortmond werkten.

Foto: T. Klijn

Het huidige vaartuig is een voormalig Belgisch garnalenbootje dat zich op de Westerschelde en de Noordzee heeft begeven, nog te herkennen aan de spuigaten aan de achterzijde. Het motorpontje wordt hoofdzakelijk bemand door vrijwilligers; een nichtje van de schoonmoeder van de secretaris mag zich circa 1x per 2 weken ook de schipper noemen van het Kozakkenveer.

Er heerste een typische eerste lentedag sfeer: zowel het personeel als de fietsers en voetgangers waren erg relaxed en vriendelijk. Het gezelschap rondom de secretaris nam het er van en streek neer aan de Veessense zijde bij restaurant ‘IJsselzicht‘ en zag dat het goed was.

Op de terugweg ontdekte de secretaris kunst en poëzie waar hij op zo’n plek en met zo’n ambiance uiteraard extra voor open staat. Het betrof  een werk gemaakt van epoxie op panelen, getiteld ‘Meekijken’ van Monica Ligteringen uit 2012. Nabij gelegen stond het gedicht ‘Het gezicht van de IJssel’ van Henk Posthouwer gepositioneerd. Tevreden stapte de secretaris weer aan boord: de ‘nul’ is in 2013 qua pontjes weer van het bord!

Foto: T. Klijn

Geluk is de geur van een nieuwe auto?*

Stapels autofolders, van BMW tot Mazda van Citroën tot Toyota. Ik kreeg ze van een schoolvriendje. Hij was, net als ik, zo’n jongen die op de AutoRAI alle stands afstruinde en met plastic tassen vol papier huiswaarts keerde. De folders belandden uiteindelijk onder mijn bed om stof te verzamelen.

De magie van de glanzende autofolder, hoe zit dat toch?

De Voorzitter groeide op in een tijd van economische voorspoed. Mensen kochten, bij wijze van spreken, een nieuwe auto als de asbak vol was. Ook bij ons thuis stond er toch zeker elke vier jaar een nieuwe auto voor de deur.
Mijn vader was merkvast. Zijn Nissan-dealer was gevestigd op een fantasieloos industrieterrein in het oosten van het land.
Het uitkiezen van een nieuwe Japanner was een ritueel waarbij de dealer steevast de trekhaak cadeau deed (of was het de metallic lak?).

Voor mij maakte de geur van nieuw rubber en benzine en het rekje met autofolders het bezoek al waard. Als ik een nieuw foldertje kon bemachtigen, het liefste van één van de sportauto’s, dan was ik gelukkig. Een eigen auto was toekomstmuziek; de vurig gewenste oldtimer is er nog steeds niet.

Je status en geluk ontlenen aan autobezit is allang niet meer van deze tijd.
Dit wordt bijvoorbeeld bevestigd door cijfers waaruit blijkt dat nog maar 69% van de Duitse twintigers een rijbewijs bezit (dit was 80% in 1992).
Superzuinige stadsauto’s sieren ons straatbeeld in toenemende mate, naast initiatieven als Greenwheels en Car2Go. Door de verstedelijking ontdekken steeds meer (stads)mensen de tweewieler als vervoermiddel bij uitstek.

Adrian van Hooydonk (hoofd design bij BMW) zegt hierover: ‘Wij moeten het mobiliteitsprobleem oplossen … het kan zo zijn dat onze auto ons straks vertelt dat we het laatste stukje beter met de metro kunnen gaan.’ (zaterdagbijlage Trouw, 5 april 2013).
Binnenkort komt BMW met hun eerste elektrische scooter.

Anno 2013 is de autofolder, ooit de voorbode van het geluk, een PDF van 300KB.

* Ontleend aan een citaat van Don Draper, reclameman in de populaire tv-serie Mad Men

(Afbeeldingen: plan59.com en thesamba.com)

Hilde, een begaafd pianiste (++++½)

Een nieuwe bijdrage van gastauteur Trudy, over een al eerder beschreven boek op dit blog; Hilde.

Bij het aanraken van dit boek, had ik het gevoel, dat ik iets breekbaars vasthield.
De lay-out van de kaft was de oorzaak. Wat een prachtige uitstraling!
Een uitnodiging om te gaan lezen over Hilde, een begaafd pianiste. ‘Hilde.., wat een eigenaardige naam voor een pianiste,’ dacht ik. Maar ja, Martha (Argerich) is ook niet een typische artiestennaam.

Hilde introduceert zichzelf als een oude vrouw, die denkt rust te kunnen vinden in haar geboorteland Suriname. Dit lukt haar alleen door te luisteren naar de stem van dat kleine dromerige meisje, dat ze ooit was. De pracht, de weerbarstigheid, de stekeligheid, de kwetsbaarheid en de kleur van de bougainville kunnen we lezen als symbool van haar leven en loopt als een rode draad mee door het boek.

Ik had het genoegen aanwezig te mogen zijn bij de presentatie van dit boek.
Karen van Gelder, evenals Hilde een vrouw op zoek naar een thuisgevoel.
Citaat: ‘Was ik in Nederland, verlangde ik naar het warme Suriname, waar ik niets hoefde te plannen, kon genieten van het bos en paste me met gemak aan aan de gewoonten van het land. Was ik in Suriname, verlangde ik naar orde, regelmaat, goede organisatie maar vooral naar klassiek muziek, waar ik zoveel van houd!’
Nu, met een dosis levenservaring , heeft ze het gevoel een vaderland en een moederland gevonden te hebben door met regelmaat in beide landen te kunnen wonen.

Is Hilde dan een autobiografie? Nee! De enige overeenkomst tussen de twee vrouwen is de gave dialogen met zichzelf te kunnen voeren om ten slotte rust te vinden in hun veelbewogen levens.

Tijdens het lezen van het boek kon ik aanvankelijk niet loskomen van de koppeling Hilde/auteur , tot ik op een bladzijde belandde met de volgende tekst:
‘Vooruit Hilde, het is nu eenmaal zo dat je je leven aan het beschouwen bent, dan is het net als met de bougainville in de grote regentijd. Als de regens eenmaal losbarsten, verliest ze de meeste van haar opvallende schutblaadjes. Zonder haar kleur is ze wat kaal en lijkt ze kwetsbaar. Maar ze heeft nog altijd de doorns om zich te verdedigen en haar gezonde diepe wortels, van waaruit ze kracht put om de volgende groei en bloei weer aan te kunnen’.

Vanaf die dialoog, heb ik me ondergedompeld in het leven van Hilde en heb met bewondering en verbazing dit leven gevolgd, dankzij de boeiende schrijfstijl van de auteur.
Een prachtig boek, zeker de moeite waard om te lezen over Hilde, die tijdens haar leven alle vormen van emotie heeft ondervonden.
Hopelijk blijft het niet bij deze enige roman van Karen van Gelder.

Hilde door Karen van Gelder, verkrijgbaar bij de auteur
Schrijverij Mooi Mens
ISBN/EAN: 978-94-90352-29-5
Prijs: € 17,50

(Afbeelding: verrereizenmetkinderen.nl)

Twee handige Belgische snufjes

De secretaris was onlangs een weekend in België. De relatie van de secretaris met onze zuiderburen is op zijn zachtst gezegd vrij moeizaam. De balans tussen vrolijke en depressieve momenten slaat bij hem door naar het laatste. Van een fatsoenlijke organisatie van het verkeer en dan met name de bewegwijzering hebben ze weinig kaas gegeten. Verder hebben veel steden een mistroostige aanblik, met name in Wallonië. In dat landsdeel laten veel inwoners je flink hakkelen en verslikken, als je hen in je beste Frans een vraag probeert te stellen. Pas bij de afscheidsgroet blijkt dat de aangesprokene de Nederlandse taal ook redelijk goed beheerst; een bijzondere vorm van sadisme dunkt me.

Maar goed, zo op het eind van het jaar wordt een mens toch wat milder. Bovendien is de hoofdstad van België best het aanzien waard. Een groot voordeel ten opzichte van Nederland is dat je er tenminste met een gerust hart om 22 uur een restaurant binnen kunt stappen om te dineren. Kom daar in ons benepen kikkerlandje maar eens om: de eigenaar zit dan al aan een afzakkertje, terwijl de afwasmachine zijn laatste ronde draait. In Brussel zagen we ook enkele creatieve oplossingen voor alledaagse problemen, die zeker op grotere schaal mogen worden toegepast.

Foto: T.Klijn

In een parkeergarage zagen we boven de auto’s een rij met rode (bezet) en groene (vrij) lampjes hangen. Wie kent niet de ervaring dat je verderop een leeg plekje denkt te zien en dan er bij het indraaien een Ford Ka achter de SUV opdoemt. ‘Hé, ik dacht dat die vrij was’, zegt de chauffeur of een ogenschijnlijk behulpzame bijrijder dan met een zekere onnozelheid.

Foto: T. Klijn

Een tweede aardigheid trof de secretaris aan toen zijn eega hoge nood had in het overigens zeer aangename Natural Caffé op de kunstberg, nabij het Koninklijk Paleis en het Matisse Museum. Om ongenodigde urineerders te voorkomen, maar aan de andere kant niet een ongastvrije indruk te wekken, bedacht dit etablissement een mooie tussenoplossing: bezoekers kunnen middels het invoeren van een code op de kassabon er rustig voor gaan zitten.

Kijk, daar werd de secretaris nu blij van. Mede door deze originaliteiten werd dit verblijf in België wellicht wel het meest succesvolle ooit, alhoewel de secretaris in die contreien -om maar eens goed Waals te gebruiken- altijd op zijn qui-vive zal zijn…..

Hunawihr, pareltje van de Elzas (DuiFraSpa#3)

Bij de NUtblog-lezers van het laatste uur zal wel sprake zijn van enige afkickverschijnselen en leegte, nu de beschermheer zijn dagboek (voorlopig?) heeft afgesloten. Laat hem lekker genieten van zijn derde nakomeling; de productiviteit van de secretaris ging bij precies dezelfde gebeurtenis ook even naar beneden. De secretaris probeert het gat een beetje op te vullen door enkele vakantieherinneringen op te halen. Daar is spoed bij geboden, want langzamerhand dreigen ze een uitweg te zoeken uit zijn memorie.

De derde, laatste en tevens prettigste standplaats van de secretaris en zijn gezin bevond zich in de Hoog-Vogezen. Een prima vakantiegebied, waar de afstanden soms echter groter zijn dan het op de kaart lijkt. Tijdens de regenachtigste dag reden we na een bezoek aan de met dit weer onvermijdelijke binnenspeeltuin, waar de jongste spruit allerlei nieuwe kunsten vertoonde,  in een rustig drafje richting de ‘Jardin des papillons’. Bij binnenkomst van het dorpje Hunawihr, werden we overweldigd door de vele verrassende doorkijkjes en het uiterst prikkelende palet aan veelkleurige huisjes.

Foto: T. Klijn

Dit ruim 600 inwoners tellende dorpje in het arrondissement Ribeauvillé is precies het best bewaarde geheim dat je op vakantie spontaan wilt ontrafelen. Dankzij de TomTom daalden we via een stil weggetje vanachter de typische Elzas wijnhellingen af naar dit pareltje in de buurt van grote broer Colmar. Grote kans dat de enige andere rondrijdende auto in het dorp ook even stil staat om een kiekje te nemen. Hunawihr behoort terecht tot ‘Les Plus Beaux Villages de France’, een onafhankelijke Franse organisatie met als doel de promotie van kleine en pittoreske dorpen/gemeenten. Naast van schattige huisjes wemelt het in Hunawihr ook van Domaines, waar we over een x-aantal jaren graag nog eens een proeverij aan zouden willen wagen.

Maar de kinderen was beloofd om een bezoekje te brengen aan de lokale vlindertuin om deze vrolijke fladderaars aan een nadere inspectie te onderwerpen. Het bonte gezelschap van vlinders (in het Duits o zo prachtig ‘Schmetterlinge’ geheten) was net zo kleurrijk als de huisjes in Hunawihr. De circa 200 aanwezige soorten hebben hun origine in Afrika, Azië en Amerika. Het klimaat moet uiteraard aan de gevleugelde insekten worden aangepast, dus schrik niet, als het zweet meteen na binnenkomst op uw voorhoofd staat. De geduldige bezoeker kan het proces van ontpopping volgen in de diverse kasten waar de coconnen netjes naast elkaar hangen.

Morpho Peleides. Foto: W. Klijn

Sommige exemplaren laten zich makkelijk vereeuwigen, maar de mooiste soort (de Morpho Peleides uit Colombia met zijn prachtig intense lichtblauwe kleur) zadelde ons op met een lastig karweitje. Uiteindelijk liet ie zich toch strikken voor een kiekje. Met deze Elzasser bezienswaardigheden werd een grijze dag toch ongedacht veelkleurig!

Künstlerkolonie Mathildenhöhe, Darmstadt (DuiFraSpa#2)

Tijdens hun eerste fase op vakantie poogden de secretaris en zijn eega tussen het zwembad, meertje en andere kinderactiviteiten door in het Odenwald toch nog een stukje cultuur te snuiven. Om de mooie herinneringen aan Heidelberg niet te laten vervuilen door potentieel kindergezeur, kozen zij voor de iets kleinere studentenstad Darmstadt, die begin 20e eeuw ook bekend werd door de Jugendstil-beweging. Het centrum rondom de Luisenplatz oogt vriendelijk en bovendien sloegen we enkele Baedekers in, met afstand de beste reisgidsen die in omloop zijn.

Echt geïmponeerd waren we echter nog niet door deze Hessense plaats en via de universiteitsgebouwen, waar de studenten de laatste loodjes van het collegejaar volbrachten, liepen we noordoostelijk naar de Mathildenhöhe. Dit is een verzameling Jugendstilgebouwen, opgericht door groothertog Ernst Ludwig in 1899, waar diverse kunstenaars hun atelier houden. In het midden staat de 48 meter hoge, uit 1908 stammende Hochzeitsturm. Andere blikvanger is de Russische kapel, die met zijn typisch oosterse kenmerken wel wat vreemd aandoet tussen de andere bezienswaardigheden. Als u geluk heeft, komt er een oud vrouwtje aanbenen die met strenge tronie de deur voor u open doet.

Foto: W. Klijn

Binnenin heerst die typisch orthodoxe sfeer die de mens zowel ontzag als ook wellicht een tikkeltje angst inboezemt, zeker als het oude vrouwtje het door zoonlief neergezette kaarsje naar achter verplaatst zonder hem een blik waardig te keuren. Om en nabij de kapel zijn er prima plekjes voor een lunch en kan men de hele kunsternaarskolonie eens goed te bekijken. In het tentoonstellingsgebouw loopt momenteel de expositie ‘A house full of music; strategien in Musik und Kunst’, die de secretaris helaas aan zich voorbij moest laten gaan, want de kinderen wilden per slot van rekening niet de hele dag in een stad vertoeven.

Op de terugweg liepen we over de platanenlaan richting het nabijgelegen kinderziekenhuis, waar we nog op een fraai voorbeeld van ‘Land art’ stuitten. We trakteerden de kinderen als dank voor de toegestane tijd op een broodje, maar de kleffe mozzarella bekwam de secretaris – zo bleek later- niet helemaal goed. De volgende dag bracht hij volledig tegen zijn zin de uitdrukking ”Hij is naar Darmstadt” in de praktijk. Dit is namelijk een komisch bedoelde opmerking voor iemand die aan diarree lijdt….

De ‘poëzie’ van Duitse kentekens

Het kan je zo maar overkomen als je in de auto zit op de Duitse snelweg, een ‘Lingo’- moment.
Vroeger maakte de Voorzitter er, op weg naar de vakantiebestemming (zeven uur rijden), een sport van. Geen kenteken ontsnapte aan zijn oog. De Donald Ducks waren immers bij het Ruhrgebied wel uit en de walkman bestond nog niet.

Duitse kentekens bevatten vaak woordschatten, als je maar goed (en snel) kijkt.
Bij onze Oosterburen is het toegestaan je kenteken te personaliseren zoals de bezitter van deze Italiaanse mini (zie foto boven).

Een kenteken begint met een districtscode van één, twee of drie letters (bijv. B-, KLE- of OAL-). De daaropvolgende letter- en cijfercombinatie (één of twee letters met twee tot vier cijfers, minimaal twee cijfers en een totaal aantal karakters van minimaal vier) zijn zelf te kiezen. Dat leidt tot woorden of namen als VA – AS 1234, HA – NS 1234, RE – ET 1234 en SO – EP 1234. Politiek gevoelige combinaties als NA – ZI, KZ of NS zijn verboden door de autoriteiten.

Het blijft een leuk tijdverdrijf dit ‘kenteken-spotten’. Afgelopen weekend sprong mij een krachtige variant in het oog (zie foto, genomen in de buurt van Ludwigshafen).Oh ja, N – UT 1234 heb ik nog nooit voorbij zien komen …

(Afbeeldingen: NUt en Wikipedia)

Dormir, c’ est mourir un peu.

Al enige dagen kijkt de Beschermheer vol ongeloof naar de hemel. Wat zich op meteorologisch gebied voltrekt op dit moment, grenst na de lange, lange, lange, natte, natte, natte, Hollandse winter aan het ongelooflijke. Alle dagen strakblauwe luchten en temperaturen rond de 25 graden. De Beschermheer is gebouwd voor zulk weer, dat nog het meeste doet denken aan vive la France – en dan vooral de Midi.

Bon, het mag dan dus momenteel niet nodig zijn, over een dag of wat slaat het weer vast weer om en verlangen wij en u naar de Zuidfranse zon. Om daar te komen is nog een beste rit. De vliegmogelijkheden naar steden als Nîmes, Montpellier, Marseille en Carcassonne zijn de afgelopen jaren fors verbeterd, maar u weet hoe dat gaat: fiets moet mee, of de kano, surfplank, hond, de enorme tent. Kortom, meestal draait het toch weer uit op de auto.

Wie onderweg naar het Zuiden wil overnachten, heeft de keuze uit vele budgethotels. Om u van dienst te zijn zetten wij enkele ervaringen op een rijtje.

Waarschijnlijk de goedkoopste optie is Formule1. Wij sliepen er meermaals en rapporteren: de wanden zijn er van karton, de standaardkamer heeft een twee persoonsbed en een eenpersoons hoogslaper. Voor de wc en de douche moet je naar een volledig plastic cabine in de gang. Veel Formule1 hotels zijn onbemand, als er wel een portier is kijkt hij meestal de hele nacht porno. Tip: neem je eigen slaapzak mee, want vroeg of laat rijst er altijd twijfel of de lakens nou wel of niet gewassen zijn na de vorige gast.

Niet lang geleden besloten wij eens te bekijken of Première Classe een mooi alternatief was. We sliepen in Troyes Sud en constateerden voor een tientje meer een paar kleine pluspunten in vergelijking met Formule1. Een eigen toilet en douche, net zoveel bedden. Het kamertje was wel niet al te groot en bloedheet. Apart: de kamer was enkel direct vanuit de buitenzijde toegankelijk. De zuil waar je je betaling deed en sleutelkaart uit de muur kon trekken was daarentegen totaal onbegrijpelijk en om half elf ‘s avonds sta je niet te wachten op een puzzel. Ook jammer: dankzij de gehorigheid van het hele gebeuren konden wij volop meegenieten van de thuiskomst van Franse jongeren om 12.00, 2.00 en 4.00 uur. Hoera.

Op de terugweg van onze meest recente vakantie besloten we aan te leggen bij een B&B hotel in Nancy. We vonden er een goedkope familiekamer, voor 58 euro waren we met zijn vieren onder de pannen. Het werd, ondanks moeizaam inslapende kinderen, onze beste budgethotelervaring tot nu toe. Eenvoudig maar schoon, goede bedden, goede geluidsisolatie, geen gezeur over racefietsen op de kamer en een McDonalds op loopafstand.

Tot slot: Kyriad. Deze keten positioneert zich aan de top van het budgetsegment. Jammer genoeg gewoon vooral door de prijzen wat op te schroeven. Het zijn geen überslechte hotels, maar wel deprimerend. Zoals eigenlijk alle budgethotels trouwens. Voor net te veel geld krijg je, in ieder geval in Lyon, een te zacht tweepersoonsbed en snurkende buren.

Wij wensen u, kortom, veel sterkte met het maken van uw keuze. Bonne nuit.

Wolven en kettingzaagkunst in Swalmen

De secretaris en zijn aanhang kampeerden vorige week op het gezinsvriendelijke natuurkampeerterrein ‘Raayerhof‘ in Boukoul, bij Swalmen of Roermond, zo u wilt. Op de laatste volle dag namen de secretaris en zijn eega de gok om een speurtocht-geocache te gaan zoeken. Op een aantal kilometers lang wandelpad waren steeds aanwijzingen te vinden die uiteindelijk moesten leiden tot de coördinaten van de schat. Een risico, want één hiaat kan al tot een mislukking van de missie leiden. Voeg daarbij de niet al te wandellustige nakomelingen van de secretaris en u begrijpt dat hij niet alleen door het heerlijke weer peentjes zweette.

Gelukkig bood het bos bij Swalmen de nodige afleiding en natuurschoon. Het eerste deel leidde over een idyllisch stukje, deels langs een meanderend beekje, waar we en passant leerden over de ‘Wolfsgraaf’, een laat-middeleeuwse wal die niet alleen als verdediging fungeerde tegen plunderende soldaten, maar ook tegen wolven die het op het plaatselijke vee hadden gemunt.

Foto: T. Klijn

Hoewel dochterlief onderweg de man met de hamer veinsde, vergrootten de eerste successen onze moed en kwamen we dichter bij het einddoel. Het laatste deel ging over een natuurwandelpad, waarop de kettingzaagkunstenaar Roel van Wijlick enkele gave beelden van dieren heeft geplaatst. Van Wijlick laat hiermee kinderen spelenderwijs kennis maken met natuur en kunst, voor de secretaris nog altijd een treffende combinatie. Een bijzondere vorm van ‘land art’, zou je kunnen zeggen.  Ons oog werd vooral verleid door de prachtig gesitueerde bosbeekjuffer. De dierenboomstammen (‘Boom tot beeld’) laat de Venlose kunstenaar vergezeld gaan van een kort informatiebordje over het beest in kwestie, hetgeen voor de secretaris geen overbodige luxe is gezien zijn beperkte kennis van flora en fauna.

Alhoewel alle aanwijzingen door de secretaris cum suis waren gevonden, bleek het lokaliseren van de schat een moeilijke opgave, mede door de onnauwkeurigheid van de enigszins gedateerde GPS. De oudste nakomeling zat al in de buggy van zijn broertje te (be)rusten en dochterlief had er schoon genoeg van en riep demonstratief ‘ik wil naar huis, ik moet poepen’. Maar als de nood hoog is, is de redding nabij en luttele seconden later pakte de eega van de secretaris het felbegeerde kistje.

De NUt-secretaris was in Nuth!

De naam ‘NUt’ is, voor diegenen die dit niet weten, voor meerdere uitleg vatbaar. NUt staat niet alleen voor de meest gangbare betekenis ‘waarde’, of  ‘zin’, maar is ook een samentrekking van de woonplaatsen van de oprichters van NUt, Nijmegen (secretaris) en Utrecht (voorzitter). Voeg daarbij de eerste letter van de huidige woonplaats van de beschermheer en we komen vanzelf terecht bij ‘Nuth‘, dat tevens een plaatsje is in Limburg. En laat de secretaris daar nu afgelopen zondag geweest zijn!

LTC Nuth. Bron: tennisloods.nl

Toegegeven, de secretaris was hier niet geheel uit eigen beweging naar toe gegaan en een excursie was het allerminst. De tenniscompetitie bracht het team van het Nijmeegse Avanti verrassenderwijs anderhalf uur zuidwaarts, waar het aan moest treden op de gravelbanen van tennisvereniging LTC Nuth. Uiteraard werden zij met Limburgse vlaai ontvangen en maakten kennis met lokale tennishelden als Jo en Rigtje, die over het algemeen door de secretaris redelijk goed verstaan werden.

Nuth is een dorpje met ruim 5.000 inwoners en is daarmee de grootste kern van de gelijknamige gemeente die verder uit vier kleinere kernen bestaat met sprookjesachtige namen als Schimmert en Wijnandsrade. Het landschap is al redelijk glooiiende in het gebied tussen Geleen en Heerlen, dichtgelegen tegen de A76. De regio lijkt te kampen met een lichte krimp van de bevolking, zoals ook elders in Limburg, hetgeen bijvoorbeeld het voortbestaan van sommige tennisclubs in gevaar brengt. Voor de hand liggende fusies zijn echter niet zomaar beklonken. De mensen aldaar hechten erg aan hun eigen dorpje en niet alleen op sportief gebied is er sprake van enige rivaliteit.

Sint-Bavokerk in Nuth. Bron: wikipedia

Helaas kwam een zeker vooroordeel van de secretaris enigszins uit: de Limburgse gezelligheid kent wel zijn grenzen. Enerzijds trakteert men de gasten op lekkere vlaai en een prima maaltijd na afloop (kom daar nog maar eens om in een tenniscompetitie tegenwoordig) en is men vol van joviaal vertelde verhalen over gezelligheid en feesten. Aan de andere kant klit men, zo gauw de mogelijkheid zich voordoet, samen met aanwezige familie en clubgenoten, terwijl de (ongeschreven) regel toch is dat de ontvangende club zich in de eerste plaats een gastheer dient te tonen voor de bezoekende partij.

Niettemin werd het tripje naar Nuth een geslaagde onderneming: met een 4-1 overwinning trokken de Avantianen na een uiterst zonnige dag content huiswaarts, zodat de hoop op het kampioenschap intact blijft. Wie de sportieve verrichtingen van de secretaris wil blijven volgen, klikke hier.