Aerophone en gasten – Spierballen en stembanden

Als goede vrienden zich onderdompelen in een met passie bedreven hobby, dan vindt de secretaris dat je daar als het even kan, op zijn minst notie van moet nemen. Zo werd Jurgen de Jong, inmiddels een bekende tenor in de regio Nijmegen, een tijd terug geïnviteerd door het duo Aerophone om als gast te zingen en te spelen in de voorstelling ‘Spierballen & Stembanden’. De linguïst in de secretaris werd gekieteld door de tweede zin in de wervingstekst: “Een krachtig muziektheaterprogramma vol vuige gevechten en snode en snaakse plannen”.

Gelukkig had Jurgen de snaakste foto al gestuurd na de eerste voorstelling, zodat de secretaris enigszins mentaal voorbereid en met een gerust hart naar het tweede optreden reed, in de aula van het NSG in Nijmegen. Aerophone en co maakten het zich ogenschijnlijk vrij onmogelijk door sport en klassieke muziek in een voorstelling te combineren. Het gezelschap werd echter een beetje geholpen door de actualiteit: met de bekentenis van Michael Boogerd deze week was de eerste ronde van de uitvoering over het thema doping erg herkenbaar.

In dit eerste deel zien we een onbenullige atleet die zich door vrouwelijk schoon laat verleiden tot stimulantia. Daar past ‘El Desdichado’ (de ongelukkige) van Camille Saint-Saëns. Verder horen we een aaneenrijging van stukken van divers pluimage, bijvoorbeeld ‘Maria’ uit de West Side story, gevolgd door ‘O mio babbino caro’ uit de opera ‘Gianni Schicci’ van Pucchini. De gastzangers (Jurgen de Jong en Rob Hazenberg van het ensemble Omnitet) en het Aerophone-duo (bestaande uit Sarah Lee Ketner en Nicolet Jansen) proberen ondertussen deze  stukken ook nog acterend aan elkaar te knopen. Dit lukt verrassend goed: het lijkt de secretaris immers geen sinecure om volledig toegewijd flink met de stem uit te halen, terwijl je ondertussen ook nog attributen aan moet nemen of smoorverliefde danwel afkeurende blikken over het podium uit moet strooien.

Aerophone

In ronde twee zien we dan het al aangekondigde vuige gevecht waarin de vrouw stoer ten strijde trekken, terwijl de mannelijke coaches bloed ruiken. Op de achtergrond -het verguldde de secretaris- een fragment uit Brechts ‘Dreigroschenoper’; het Duits past perfect in deze woeste strijd. Grappig is ook het duet tussen Hazenberg en Jansen waarin ze tegen elkaar opbieden met Irving Berlins ‘Anything you can do’. Na de pauze volgt de derde ronde, waarin we verzeild raken in de onderwereld van bedriegers en matchfixers. Dit laatste deel sluit iets minder aan op de vorige twee en verloopt iets rommeliger en minder optimaal dan de eerste twee. De hoofdrolspelers tonen echter  ten enen malen hun veelzijdigheid en schakelen moeiteloos over van het Italiaans (Rossini, Verdi) naar het Frans (Bizet). Als toegift wordt pianist Frank Leurs geknuffeld, een terecht gebaar, want hij weet onder al het acteer- en zanggeweld goed overeind te blijven.

Het publiek lijkt na afloop unaniem opgetogen over deze originele voorstelling boordevol talent. Jammer dat het drieluik aan optredens alweer ten einde is. Misschien is het geen gek idee om de spierballen en stembanden ook eens te etaleren aan een jong publiek: het stuk is door zijn speelsheid en afwisseling uitermate geschikt om de nieuwe generatie te enthousiasmeren voor klassieke muziek. De secretaris kan het weten, want hij wordt door een dergelijke ervaring ook een beetje bijgespijkerd….

Orson Welles – meester in licht en schaduw

Het silhouet op de foto (links) is dat van Orson Welles. De acteur en regisseur liep, kun je rustig zeggen, een groot deel van zijn leven in zijn eigen schaduw. Zijn silhouet gebruikte Welles als een truc, een poging om de beschouwer in de maling te nemen.
Even indrukwekkend en dubbelzinnig als het werk wat hij achterliet.

George Orson Welles (1915 – 1985), wonderkind, ontving op zijn 27e een Oscar voor het scenario van Citizen Kane. Was dit niet de beste film aller tijden? Volgens het British Film Institute was dat zo tot 2012, Vertigo van Hitchcock staat nu de eerste pek. Een andere klassieker waarin Welles speelde is The Third Man.

De Voorzitter zag kort geleden, The One Man Band (1995), een diepzinnige documentaire over het leven van de toneelspeler, tovenaar en schilder.
Oja Kodar (foto rechts), muse en partner tijdens zijn laatste levensfase (Welles was overigens drie keer getrouwd) stelde de beelden samen.
Wat achterblijft is een sympathieker beeld van Welles dan dat ik tot nu toe had van hem. De donkere, mysterieuze Kodar (echte naam Olga Palinkaš) begeleidt de beelden die de veelzijdigheid van de acteur tonen. Zo komen we te weten dat Welles een grote liefde had voor stierenvechten en zelfs korte tijd matador was.

Zijn karakteristieke, gezagdragende stem, een bariton, bezorgde hem jaren geleden waarschijnlijk zijn eerste rol. Tijdens een rondreis door Europa, blufte deze Amerikaan zich in zijn eerste toneelrol in Dublin.
Die stem bleek ook een schot in de roos voor het hoorspel The War of the Worlds. Later sprak hij de indrukwekkende documentaire Modern Art – A Complete Guide (1974) in.

Kritiek was er gedurende zijn hele carrière van alle kanten. Vooral op het feit dat hij nooit iets afmaakte. When are you going to finish Don Quixote? zou de titel worden van de film over de dolende ridder die, inderdaad, nooit afkwam. Ook zijn Shakespeare-vertolkingen leidden tot heftige discussies in theaterland.

De Amerikaan was een niet onverdienstelijk schilder. Als Welles in zijn kinderjaren iets wilde ‘worden’ dan was dat schilder. Zijn experimentele camerawerk en aandacht voor mise-en-scène is grotendeels terug te voeren op zijn ‘schildersoog’. Dit experimenteren met licht en schaduw is waar huidige filmmakers Welles schatplichtig aan zijn.

Werkelijkheid en fictie zijn voor Welles hetzelfde. Het lijkt alsof hij uiteindelijk zelf in zijn eigen truc ging geloven.

Bronnen: British Film Institute, The New York Times, sensesofcinema.com, Ubuweb en Wikipedia

(Afbeeldingen: tumblr)

‘Het Verjaardagsfeest’ van Harold Pinter door het Vrijdagtheater (++++)

Of het een gebrek aan tijd of prioriteit was, laten we even in het midden, maar het was voor de secretaris zeer welkom om weer eens naar een toneelstuk te gaan. Samen met zijn moeder, die deels verantwoordelijk mag worden gehouden voor zijn liefde voor het toneel, bezocht hij een voorstelling van het Nijmeegse Vrijdagtheater. Dat bracht het stuk ‘Het Verjaardagsfeest’ op de planken van de gelauwerde Britse toneelschrijver Harold Pinter.

Het Vrijdagtheater is gehuisvest in een vrij onopvallend pand aan de 3e Walstraat. Bij binnenkomst leidt een krakende trap naar de kneuterige lounge, die met zijn klassieke banken en canapés een prettige retro-uitstraling heeft. De regisseur van het stuk, de vriendelijke Ad Beukering, kwam de toeschouwers persoonlijk naar beneden halen en het podium overstekend namen zij hun plaats op de knusse tribune in.

Bron: vrijdagtheater.nl

Centraal in ‘Het Verjaardagsfeest’ staat Stanley, ooit een succesvol pianist, die zich uit de openbaarheid heeft teruggetrokken en al een jaar een eenzaam bestaan leidt in het muffige pension van het degelijke echtpaar Petey en Meg. Op een dag komen er twee zakenlieden langs, Goldberg en McCann, die meteen zorgen voor een gespannen sfeer. Wat moeten deze twee heren in een dergelijke omgeving? Stanley raakt direct uit zijn doen en wordt verder in het nauw gedreven wanneer hij merkt dat de gasten tegen zijn zin zijn verjaardag die avond luister bij willen zetten. Meg, de vrouw des huizes, heeft echter wel zin een verzetje en laat zich meeslepen door de onheilspellende plannen van de autoritaire Goldberg en zijn compagnon.

Maar voor het feest begint, onderwerpen Goldberg en McCann Stanley aan een absurd kruisverhoor dat nog het meest weg heeft van een hersenspoeling. Het Establishment probeert het weerbarstige lid weer in het gareel te krijgen.  De avond die volgt, zit vol met sterke drank en een beklemmende spanning. Goldberg papt aan met de veel jongere Lulu en Meg maakt McCann het hof. Ondertussen drijft men Stanley tot wanhoop en eindigt de labiele jongeman met een zenuwinzinking op bed.  De volgende dag vergaat het hem niet veel beter en in een grote limousine wordt hij door Goldberg en McCann, van de ‘Organisatie’, weggevoerd.

De zes acteurs van het Vrijdagtheater leveren een bewonderenswaardige prestatie door het publiek gedurende bijna drie uur te boeien met overtuigend spel en een sterke timing. De spelers weten uitstekend het centrale thema van Pinters stuk, de alom aanwezige dreiging, op een natuurlijke manier neer te zetten. Opvallend is ook de consistentie en concentratie die ze continu in hun rol weten vast te houden, ook in non-verbale uitingen.De scènes tussen het echtpaar Petey en Meg zijn door hun oubolligheid wellicht niet helemaal geschikt voor een toneelsetting, maar anderzijds vormen ze een mooi contrast met de voelbare spanning in de confrontatie tussen Stanley en de twee onvoorziene pensiongasten.  Knap dat een lokaal amateurgezelschap een dergelijk niveau bereikt: ++++.

Awesome treesome!

Eerlijk gezegd heeft de Beschermheer van NUt de schurft aan straatartiesten. Meestal is de kwaliteit namelijk onder de maat en vallen ze je ongevraagd lastig. Van de Michael Jackson-vertolking van deze man in Mexico City worden we echter behoorlijk vrolijk!

Hoezo vriendschap? (+++)

Als je bij de voordeur van een dorpshuis verwelkomd wordt door een doodgraver die zo uit Lucky Luke weggelopen is, dan weet je dat je een bijzondere avond tegemoet gaat. Zeker als de betreffende gelegenheid als Den Durpsherd door het leven gaat. We zijn, kortom, in Berlicum, het is zondagavond en we hopen er maar het beste van. Op het programma staat een voorstelling van een ons gedeeltelijk bekend gezelschap, waarvan we de naam niet kennen, maar de titel van de voorstelling dan weer wel: Hoezo vriendschap? 

De Beschermheer schraapt de keel. Hoe schrijf je een recensie van een voorstelling waarvan de makers/slash/uitvoerders deels bekenden zijn? Nou, zoals u het van ons gewend bent: oprecht constructief kritisch. En volgens de sandwichmethode natuurlijk: eerst positief, dan negatief , om tenslotte positief af te sluiten.

Het gezelschap blijkt te bestaan uit een drietal mannen en vier vrouwen, waaronder twee tweelingzussen en minstens vier geliefden. Wij komen nogal wat wetenswaardigheden van eenieder te weten, want Hoezo vriendschap? blijkt een zeer persoonlijke voorstelling. Weeshuizen in Birma, gastouderschap, miskramen, moeders die euthanasie plegen, het komt allemaal voorbij. Bij vlagen is het ontroerend en in ieder geval getuigt het van lef. De liejes worden aan elkaar gekeuveld door het clubje, dat zo te horen ook met Kerst en Pasen liefde en leed met elkaar deelt. Het zal er daarbij gezellig aan toe gaan, al verlopen de dialogen dan hopelijk wat minder gekunsteld. Want, en daar delen wij toch een fors kritiekpunt uit: dit gezelschap heeft vele kwaliteiten, maar acteren kunnen ze niet. Beter was het wat ons betreft geweest om een concert te geven en de liedjes op een losse manier aan elkaar te praten. Dat had ons meteen het gevoel bespaard in een kerkmis in schaapskleren te zijn beland. Want zo zoet en belerend waren de teksten wel. Eerlijk is eerlijk, ook de kledingkeuze (zat ergens tussen Hanny en de Rekels en Jomanda in, als u begrijpt wat wij bedoelen) droeg hieraan bij. Sorry, wij zijn nou eenmaal niet in de wieg gelegd om als Parochianen door het leven te gaan en smachtten op driekwart van de tijd naar iemand die keihard fuck it! riep. Hetgeen natuurlijk niet gebeurde.

Bewondering hebben wij van NUt echter voor de muzikale kwaliteit van het gezelschap. Er wordt echt goed gezongen en sommige liedjes zijn buitengewoon mooi, al zijn ze vaak wel aan de lange kant. Het is soms tenenkrommend belerend en zalvend, maar wel oprecht en goedbedoeld. Wij herkenden onze vrienden er volledig in. Het is dus goed zo. Maar less was more geweest. En een keertje vloeken had opgelucht.

Jeugdcircus Il Grigio: ++1/2

De secretaris heeft vanwege zekere voorkeuren van zijn nageslacht inmiddels bijna al zijn principes losgelaten. Fastfoodketens – zij het met mate en meestal alleen voor een ijsje- en dierentuinen werden de afgelopen jaren bezocht. Eén van de resterende beginselen dat lang stand heeft gehouden, werd vorige week met voeten getreden. De secretaris en zijn oudste twee kinderen woonden toen een voorstelling bij van jeugdcircus ‘Il Grigio’. In eerste instantie zou de eega van de secretaris de honneurs waarnemen, maar door de mindere fysieke gesteldheid van het derde kind moest hij zich alsnog vermannen. Pleister op de wonde was dat Il Grigio nauwelijks kunstjes doet met dieren, de hoofdreden waarom de secretaris hardnekkig weigerde ooit naar een circus te gaan.

Jeugdcircus Il Grigio is één van de oudste circussen in Nederland en zetelt in het Brabantse Haaren. Leuk feitje over de oprichting is dat de lokale pastoor aan de basis stond, omdat hij een originele vrijetijdsbesteding zocht voor de jeugd. ’Il Grigio’ betekent ‘De Grijze’ in het Italiaans. Het was de naam van de hond van Don Bosco, een bekende 19e eeuwse opvoeder en jeugdvriend in Italië.

Foto: T.Klijn

In verband met dit jublieum bracht het gezelschap dit jaar de voorstelling ‘Goud’. De secretaris en zijn twee kids wisten zich omringd door zeker 500 andere belangstellenden. Het schouwspel begon redelijk veelbelovend. Het op ballen lopen was zeker het aanzien waard, al ging zeker niet alles zoals bedoeld. De jonge artiesten maakten een enthousiaste indruk waar niet, zoals bij sommige oosterse gezelschappen, het frivole en menselijke eruit gedrilld lijkt te zijn. Ook de oefeningen met de eenwielers (puik niveau) en het balanceren op het koord brachten de handen van het dankbare publiek op elkaar. Een tiener wist zelfs lopend in een hoepel en met een paraplu in de hand over het smalle touwtje ongeschonden de overkant te halen, waarvoor chapeau!

Na de eerste helft die toch wel een iets te lange zit was voor veel aanwezige kinderen, werd het alras minder. Il Grigio had kennelijk zijn beste kruid al verschoten, want de meeste onderdelen overstegen nauwelijks het gehalte van een gemiddelde gymnastiekles. Bovendien zat er een deelneemster bij die plaatsvervangende schaamte en bij de secretaris pijnlijke herinneringen aan zijn eigen schooltijd opriep door haar stijve en onhandige optreden. Jammer dat ze door de leiding niet werd behoed voor deze mislukking. De oefeningen waarin de nadruk wat meer lag op muziek en show en minder op acrobatiek, verloren aan concentratie en spontaniteit. Het leek of ze afgeraffeld werden, of zou de vermoeidheid zijn toegeslagen?

De act met het kanon beloofde een spektakelstuk te worden, maar mondde uit in een lichte anti-climax. Dit gold ook voor de afsluiting: de aanvankelijke glans van Il Grigio was verdwenen: het slotapplaus leek ook enigszins bescheiden. Dan maar een laatste greep in het zakje popcorn dat de secretaris, zoon- en dochterlief eensgezind deelden. Het totaalcijfer van de aanwezige kinderen, uiteraard de belangrijkste doelgroep, zal beduidend hoger liggen, maar de secretaris komt niet verder dan ++1/2.

Augustus: Oklahoma (+++)

Hoera, een gastauteursbijdrage van Mevrouw de Beschermheer! (Secretaris, kunt u mij de inloggegevens van het gastauteursaccount toemailen?)

Het theatergezelschap de Utrechtse Spelen heeft zich dit voorjaar op een familiedrama gestort, dat zich afspeelt in het Amerikaanse Oklahoma. De voorstelling opent met een relaas van Beverly (Dries Smits), de intellectuele vader des huizes, die tot voor kort leefde van de poëzie, maar onder andere vanwege een slecht huwelijk aan de drank ging met alle gevolgen van dien. Het gedrag van zijn schreeuwerige en paranoïde vrouw Violet (Ria Eimers) is grotendeels verklaarbaar door de belachelijke hoeveelheid pillen, die ze dagelijks tot zich neemt. Aangezien er geleefd wordt en de rekeningen betaald moeten worden is het besluit om Johnna, een huishoudster van Indiaanse afkomst, in dienst te nemen zo gek nog niet. We krijgen meer zicht op de familie Weston als Beverly spoorloos is en er aan de bel getrokken wordt.

Naast pa en moe bestaat het gezin uit drie totaal verschillende dochters, waarvan de middelste Ivy (Tjitske Reidinga) nog thuiswoont. Ivy lijkt in haar uiterlijk en kleding niet geïnteresseerd te zijn, komt schuchter over en gaat duidelijk gebukt onder haar dominante en bemoeizuchtige moeder. Haar directe en aanwezige zussen werken en wonen elders en laten zich zelden thuis zien. Barbara, de oudste, maakt momenteel een lastige fase door met haar man Bill (Peter Blok) maar wekt de schijn dat tussen beide alles koek en ei is. Tienerdochter Jean (Merle Minjon) weet wel beter. De jongste dochter van Beverly en Violet, Karen (Roos Ouwehand), heeft met Steve (Tom de Ket) aangepapt waarmee ze wil gaan trouwen. Steve mag weliswaar kaal zijn, puberaal gedrag schuwt hij niet. Hij blowt, praat stoer en heeft losse handjes. Het gezin Weston wordt gecompleteerd met de opvallende en eigenwijze tante Mattie Fae Aiken (Loes Luca), die ook met haar echtgenoot (Peter Bolhuis) naar Oklahoma snelt om haar zuster bij te staan bij het zoekproces naar haar man.

In de ruim 4,5 uur durende voorstelling werd het publiek getrakteerd op veelal heftige en shockerende dialogen, die vanwege de overdaad aan beledigingen en krankzinnigheid je aanvankelijk tot lachen uitnodigden maar een fractie later je de ernst van de situatie lieten inzien. Tijdens de lange zit, met gelukkig twee pauzes, werd duidelijk hoe een zieke geest de hele familie gijzelt en in negatieve zin beïnvloedt. Het was niet bepaald een pedagogisch verantwoord stuk, dat helaas misschien dichter tegen de werkelijkheid aanzit dan we denken of zouden willen. Er werd goed gespeeld, voor zover ik als leek hierover kan oordelen.

Het is spijtig dat de regie het zo nodig vond om het raadsel voor het publiek op te lossen in plaats van te eindigen met stukjes open einden. Het kijkspel duurde daardoor echt veel te lang. De kwaliteit van de spelers werd er niet slechter op, maar de concentratie van deze kijker wel: +++

Bankroet Jazz – Evi de Jean & de Wouter van Bemmel band spelen Paul van Ostaijen (++++)

De Voorzitter en de secretaris bezochten op 7 februari de film-theater-jazz-voorstelling Bankroet Jazz in Lux Nijmegen, gebaseerd op het levensverhaal en het filmscenario van Paul van Ostaijen. Hierbij een poging tot een dadaïstische recensie. Klik op de afbeelding hieronder voor de gehele recensie.

Me and Orson Welles (++++)

Orson Welles (1915-1985)? Is dat niet de man van Citizen Kane (1941), ‘Rosebud’, over de krantenmagnaat Charlos Foster Kane … de Beschermheer is nu volledig ingelicht ;)

Juist, regisseur Richard Linklater nam een duik in de geschiedenis en kwam uit in de voorbereiding van ‘Julius Caesar’ door het New Yorkse Mercury theatergezelschap van Welles. De setting van het toneelstuk is het fascistische Italië van wijlen Mussolini.

Welles was een manipulator en duldde geen kritiek. Dat bljkt ook in Me and Orson Welles.
Brutalen hebben echter de halve wereld weet ook Richard (Zac Efron, hoofdpersoon in de film). Hij weet listig (met tromgeroffel) de rol van Lucius te bemachtigen in het stuk van Shakespeare. Het enige wat hij moet doen is leren de ukelele te bespelen. En … accepteren dat juist Welles doodleuk zijn nieuwe vlam afpakt.

Het theatergezelschap blijkt een bonte verzameling van zeldzaamheden. Een slangenkuil bovendien. De première komt eraan en Richard besluit ongezouten zijn mening te geven. Welles ‘ontslaat’ hem maar komt hier later op een bankje in het park en twee sigaren op terug; ‘You’re a god gifted actor. When I look into your eyes I see signs of magnificence,’ beweert hij tegen de jonge Lucius. Formuleringen die Welles wel meer gebruikt om ontspoorde medewerkers voor zich terug te winnen.
De voorstelling wordt natuurlijk een succes, ook voor Richard. Niets is echter wat het lijkt, zeker niet bij de grote Welles. Kort na de staande ovatie krijgt de jongen écht de zak.

De art direction is van hoge kwaliteit in deze Brits-Amerikaanse productie en de acteurs zijn uitzonderlijk goed gecast voor hun ‘dubbele’ rollen. De Beschermheer en de Voorzitter kwamen unaniem tot het oordeel ++++.
Nu maar op zoek naar een filmhuis waar ze Citizen Kane weer ‘ns op het spoel zetten!

P.S. Tijdens vooronderzoek voor deze post stuitte de Voorzitter op de documentaire The One Man Band (86:56 min.) uit 1995. Een blik op de laatste jaren van Welles in filmfragmenten, interviews en trivia. Deze is ook zéér de moeite om te bekijken waard!

(Stills: moviepicturedb.com)

Toneelgroep Oostpool – Wachten op Godot (++++)

Wachten op Godot is het meest gespeelde moderne toneelstuk ter wereld. Voorwaar geen sinecure om je als regisseur na zovele voorgangers op te storten. Erik Whien durfde het dit najaar aan met een selectie relatief jonge talenten uit toneelgroep Oostpool. De Voorzitter en de secretaris zouden op 12 december jongstleden naar Oostpools thuishaven Arnhem tuigen, maar een eerdere voorstelling in Den Bosch was afgelast wegens ziekte en was verplaatst naar deze datum. Het was uiteraard geen straf om de Verkadefabriek weer eens met een bezoek te vereren. Het culturele centrum is een heuse aanwinst voor de Brabantse hoofdstad.

Na een uitstekend diner waar onder het genot van een soepel wijntje en een botermalse dorade bijgepraat werd over liefde, leven en kunst, waren de geesten verfrist om dit pittige theaterstuk te lijf te gaan. Want, Wachten op Godot staat nu niet direct bekend als een licht rauwkostje. Menigeen heeft zijn tanden al gebroken op de betekenis, mogelijke diepgang en interpretatie van dit in 1948 door Samuel Beckett geschreven stuk. Heeft het een christelijke focus, is het existentialistisch wellicht, of  ‘gewoon’ absurdistisch, dat wachten op ene Godot die toch nooit zal komen? Nog even kort voor diegenen die het verhaal -voor toneelliefhebbers een beschamende omissie-  niet kennen: twee mannen staan bij een kale boom te wachten op iemand die Godot heet en misschien gaat komen. Om de tijd te doden en de stilte op afstand te houden, eten ze wat, wisselen ze van hoed of schoen en praten ze over eenzaamheid, vriendschap, angst. Twee andere mannen delen het wachten een tijd. Wat de vier vooral overbrengen, is dat het moeilijk is elkaar echt te doorgronden.

U bergrijpt het al: de invulling van zowel regisseur als acteurs is van groot belang voor de kwaliteit van het geleverde. De hoofdrolspelers slagen hier uitstekend in. Stefan Rokebrand (Vladimir) voorziet het verhaal van een continue krachtdadigheid en representeert de zoekende mens die zweeft tussen standvastigheid en twijfel. Ali Ben Horsting weet als de slavendrijver Pozzo moeiteloos verschillende emoties op te roepen: humor, walging, maar ook medelijden. De spelers weten dit gedurende tweeeneenhalf uur vol te houden, op zichzelf al een knappe prestatie met zo weinig acteurs en zoveel tekst. De tweede ontmoeting van Vladimir en Estragon (de wachtenden) met Pozzo en Lucky had wellicht wat korter gekund, maar misschien hadden de Voorzitter en de secretaris wel last van een after-pauze dipje. De secretaris acht het stuk trouwens minder geschikt voor een pauze: zonder heb je meer kans dat je als toeschouwer onderdeel gaat worden van het wachten van de acteurs.

Bron: Sanne Peper, flickr.com

Veel tijd om samen te delibereren over de betekenis hadden de twee NUt-afgevaardigden niet: zij moesten hun laatste trein nog halen. Voor de secretaris was de kous er echter niet mee af: gaat het stuk over een verlosser? Hij denkt toch meer aan zingeving in het algemeen: de zoektocht naar geluk, waardevolle ervaringen, verbondenheid en daarmee werkelijk ‘existeren’. Dit verlangen duurt een hele tijd, een heel leven lang, een mens is nooit klaar. En attendant Godot (de Ier Beckett schreef het in het Frans; hij woonde het tweede deel van zijn leven voornamelijk in Frankrijk) gaat ontegenzeggelijk ook over tijd en de beleving daarvan.

Ondanks deze soms sombere en stroeve overpeinzingen bezorgt gezelschap Oostpool de toneelfanaten een uiterst interessant avondvullend programma. Men bewijst eens te meer dat men er niet voor terugschrikt de ‘grote’ theaterstukken op eigen wijze neer te zetten. NUts oordeel over de kwaliteit is minder aarzelend dan over de betekenis van het opgevoerde: ++++.