Er was eens – Het leven (+++++)

De secretaris zit momenteel op de bank met zijn oudste twee nakomelingen. Tijdens het slaapje van hun jongste broertje mag er regelmatig een DVD worden opgezet. Een relatief moment van rust derhalve, waarin de aanwezige ouder(s) ondertussen zelf ook suffen, het avondeten voorbereiden, de kamer trachten te fatsoeneren of een beetje met de smartphone zitten te hannesen. Er is echter een DVD-serie die de aandacht van de volwassene ook opslokt: ‘Er was eens – Het leven’.

‘Er was eens…’ is een Franse educatieve tekenfilmserie gericht op kinderen tot ongeveer tien jaar. Elke serie bestaat uit 26 afleveringen en is bedoeld om kinderen zowel te onderwijzen als te amuseren. Dit tweeledige doel is een opgave waar vele televisiemakers zich op stukbijten, maar de Franse producent Albert Barillé slaagt hierin met vlag en wimpel, althans wat de serie ‘Het leven’ (1986) betreft. Vooral de manier waarop diverse ziektes op heldere en kindvriendelijke wijze worden uitgelegd, is briljant en sluit perfect aan op de belevingswereld van nieuwsgierige jonge kinderen. Het veelvuldig gebruik van personificaties van lichaamsfuncties is 25 jaar na dato nog onovertroffen in zijn soort. Vooral de episode over de witte bloedlichaampjes is op dit vlak fenomenaal.

Bron: volkskrant.nl

De secretaris heeft de DVD met succes een dagje uitgeleend aan groep 1/2 van de lokale basisschool in het kader van het thema ‘gezondheid’, zodat de klasgenootjes van dochterlief meteen wat biologische en medische kennis is bijgebracht. Een stuk leuker en efficiënter dan dat hij zelf met een slaapverwekkende powerpoint-presentatie zou staan wauwelen over het wel en wee van een ziekenhuis.

En wie anders dan de destijds zeer beroemde Sandra Kim verzorgt de titelsong. Het was voor haar natuurlijk maar een klein stapje van ‘J’aime la vie’ (winnares songfestival 1986) naar ‘La vie’. Gevraagd naar hun opinie uitgedrukt in een cijfer, kwamen de 6- en 7-jarige met een vette negen op de proppen, snel daarna zelfs bijgesteld tot het volle pond. Dit was een duidelijke bevestiging van het oordeel dat de secretaris in gedachten had: +++++.

Dubbelgangers (12): Wim van den Heuvel en Frans Weisglas

Onlangs was de secretaris in Giethoorn, één van Nederlands grootste trekpleisters, zeker aan die kant van het land. Giethoorn is wellicht niet voor eeuwig, maar voorlopig nog zeker wel verbonden aan de film ‘Fanfare’ van Bert Haanstra uit 1958. Daarin valt een fanfare tijdens de voorbereiding voor een concours door tweedracht uiteen en proberen beide kampen zich al bekvechtend een gooi te doen naar de hoofdprijs. Alhoewel de film in de 21 eeuw ietwat gedateerd mag ogen, heeft de secretaris genoten van de meesterlijke beeldsequenties van Haanstra.

Inmiddels zijn de meeste hoofdrolspelers uit ‘Fanfare’ overleden, logisch ook 55 jaar na dato. Uitzondering hierop is acteur Wim van den Heuvel (1928) die de rol van politie-agent Douwe speelt, die stapelverliefd is op Marije. Door de spanningen tussen de twee korpsen is het onzeker of zij kunnen gaan trouwen. Wim van den Heuvel is de jongere broer van acteur/ regisseur André van den Heuvel. Hij speelde later in enkele andere films en ook in bekende TV-series als Pleidooi en Medisch Centrum West.

Van den Heuvel

Weisglas

Van den Heuvel kan net zo zuinig kijken als voormalig Tweede Kamervoorzitter Frans Weisglas. De VVD-politicus vervulde deze functie van 2002 tot 2006. Daarmee kwam er meteen een einde aan zijn activiteiten in het parlement, waarin hij vanaf 1982 zitting had met de portefeuilles Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Inmiddels doet Weisglas dingen die een ervaren politicus aan het staartje van zijn loopbaan betamen: hij deelt zijn kennis met jong en oud, zodat hij iets terug kan geven aan de samenleving. Volgens eigen zeggen (fransweisglas.nl) zet hij zich met veel plezier in als ambassadeur van Terre des Hommes. Verder is hij voorzitter van Workmate, een organisatie die bij bedrijven vrijwilligers werft voor goede doelen, en verzorgt hij gastcolleges voor universiteiten.

Weisglas was in zijn hoogtijdagen één van de ‘slachtoffers’ van het satirische programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher de Tweede Kamervoorzitter persifleerde. Zijn grote neus en enigszins benepen uitstraling werden daarin extra aangezet.

Van Mart naar Herman

De secretaris is verheugd weer een nieuwe gastauteur te kunnen introduceren, die na het schrijven van dit blog ambitieuze plannen kreeg om zich in de toekomst meer te gaan verdiepen in de kunst van het bloggen. Het betreft collega Rutger Wilhelm die zijn licht laat schijnen op een lopende internethype: hoe moet het verder met Mart Smeets?

Hebt u het al gehoord, dames en heren? Het is hét trending topic in de sportwereld de afgelopen dagen. Mart Smeets gaat stoppen. “Dé Mart Smeets?”, zult u zeggen. Ja. Zo’n beetje honderd jaar heeft hij het sportnieuws bij u in de huiskamer gebracht. U, met het bord op schoot voor de buis. Hij heeft ge-wel-di-ge historische sportmomenten van zéér dichtbij mogen meemaken en heeft alles gezien en gedaan wat er in de sportwereld te zien en te doen is. En als ik zeg ‘alles’, dan bedoel ik ook álles. Maar ook voor zo’n oude rot in het vak – en dat bedoel ik met het grootst denkbare respect, dames en heren -, valt ooit het doek. Het is finito. Basta. Schluss. En als je gedurende zoveel jaren je sporen in deze wereld hebt verdiend, dan hoef je je niet meer te bewijzen. Dan weet je waar Abraham de mosterd haalt. Dan tel je mee. Dan bén je iemand. En iedereen heeft respect voor je.

Mart, bron: eo.nl

Om Mart is veel te doen geweest. Aanmoedigend applaus of boegeroep, er zit bij Mart weinig tussen. We kennen hem als de pater familias, de patron van het Nederlandse sportnieuws. Toch twijfel ik wel eens aan mijn gevoel voor Mart. Ja, hij heeft veel vakkennis. En ja, hij beschikt over de flux de bouche. En ja, een studio zonder Mart oogt leeg.

Maar soms is ie het gevoel even kwijt, die aansluiting met de sporter en het publiek. Zoals met volleybalaanvoerster Flier. Ze hadden zich niet gekwalificeerd voor de Spelen. Veren in de reet bij de winnaars, trap omlaag naar de verliezers. Ai. Tenenkrommend. Manon hield het uiteindelijk niet droog. Mooie TV, zou je denken, emotie verkoopt. Maar niet altijd. Niet als het niet écht spontaan gebeurt. Niet als het zoeken is naar emotie. Trekken en sleuren, dat werk. Is het er wel, dan ontstaat er magische televisie. Denk maar aan Anky, Epke, of Maartje. Critici draaien er al jaren niet omheen. Het gaat niet om de sporters. Niet echt. Het gaat om het verhaal, de beleving eromheen. Met Mart als meesterlijk verteller. Story telling heet dat. Ben je goed, dan krijg je een belangrijke bijrol. Ben je héél goed, krijg je een van de hoofdrollen. Ben je dat niet, dan behoor je tot de figuranten, het ensemble in de grote Mart Smeets-show. Mogen we dat zo zeggen? Ja, dat mogen we zo zeggen.

Hij mag dan van het toneel verdwijnen, we zijn nog lang niet van hem af. De meester zelve heeft zijn gewenste opvolger al aangekondigd: Herman van der Zandt. Wie? Herman van der Zandt! Uhm. Precies. Vraag het een willekeurige honderd mensen op straat en met veel geluk toont een enkel persoon spontaan een blik van herkenning. Terwijl de beste man toch aardig wat jaartjes op tv meedraait. Mart vindt hem geestig. Knap vindt ie het hoe Herman met zijn hand losjes over het touchscreen swipet. En een goede wielrenner bovendien. Een waardig opvolger staat klaar, aldus Mart.

Trappen wij hier met z’n allen in? Hoe vaak heeft u om Herman gelachen door een rake kwinkslag, een vrijpostige opmerking, een speels bruggetje, of een stoutmoedige glimlach? Of doordat hij zijn tafelgenoot eens lekker stevig bij de spreekwoordelijke ballen grijpt? Vergeleken met Mart heeft Herman de flair van – hoe zullen we dat eens netjes zeggen – een pannenkoek. Herman heeft het élan dat inderdaad goed bij de Paralympics past. Neen, het is niet aardig, maar dit hoort ook bij de sport, dames en heren. Zo is het leven. Niets ten nadele van Herman, overigens.

Herman, bron: noordhollandsdagblad.nl

Mart bepaalt zelf zijn opvolging, híj regisseert. Het Nederlands publiek zal alleen hém herinneren. De godfather van de sportjournalistiek. Meesterzet. Stelt u zich het afscheid van Mart eens voor. Komt Herman dan de loftrompet over hem afsteken? Mart doet het nog liever zelf. Was getekend, Mart. Je zult het maar hebben, op zo’n moment Mart Smeets heten. Dan nog liever Herman van der Zandt. Toch zal ik hem missen, mon ami. Sterker nog, ik mis hem nu al. Staat u mij toe, dames en heren, om het maar gewoon te zeggen, om er geen doekjes meer omheen te winden? Laten we het beestje maar gewoon bij z’n naam noemen. En plein public. Mart is de beste sportpresentator in de vaderlandse geschiedenis. Ere wie ere toekomt. Vriend en vijand zijn het er over eens. ‘We’ zullen met z’n allen zeggen dat hij een standbeeld verdient. En ‘we’ zijn allen bereid onze belastingcenten daarvoor aan te wenden. Want Mart heeft ons veel gegeven.

Dan schrijven we 2028. De Spelen in Amsterdam zijn net afgelopen. Op internetradio hoort u de opvolger van Herman zeggen: “Weet u het nog, dames en heren? Eind 20^ste, begin 21^ste eeuw, Mart Smeets? Gaat er een belletje rinkelen? Het icoon van de Nederlandse sportjournalistiek, presentator pur sang. Hij had een sporthart, hij is niet meer”. En Herman pinkt thuis een traantje weg. Mooi, die emotie.

Laatste dag Wereldomroep

Eindelijk een publieke omroep die wél goed inspeelt op het veranderende medialandschap! De Wereldomroep gaat na vandaag, letterlijk en figuurlijk, uit de lucht. Daarbij geholpen door een dichtgedraaide subsidiekraan.

Geen geld is een crisis. Een crisis is een kans. Een moment om jezelf opnieuw uit te vinden danwel op te heffen. De Wereldomroep doet beide een beetje. Er wordt vanaf morgen niet meer in het Nederlands uitgezonden in het buitenland. De zender gaat zich richten op een andere taak: verspreiding van het vrije woord in gebieden waar de vrijheid van meningsuiting zwaar onder druk staat.

Wat rigoureus is het allemaal wel. We zullen hem nog missen, die goeie ouwe wereldomroep. Wij hebben op snikhete julidagen toch menig uurtje in Zuid-Europa aan de radio gekluisterd gezeten om de Tour de France te volgen. Jacques Chapel is al een tijdje dood, de Wereldomroep nu dus ook.

Anderzijds, wellicht is het een goed idee om wat andere zenders/omroepen in het Nederlandse bestel het voorbeeld van de Wereldomroep te laten volgen. Zou u de Tros missen? Wij ook niet. Bovendien, binnenkort zijn we allemaal 24 uur per dag online en gebruiken we hele andere kanalen om ons te laten informeren en entertainen. Geen hond die zich dan nog druk zal maken om drie publieke flutzenders. Leve de vooruitgang, weg met gesubsidieerde onzin (Lingo). Zo. Hier meer over de radiomarathon waarmee de Wereldomroep afscheid neemt.

Add drama button

Geweldig! Hoe lanceer je een nieuwe televisiezender? Zo dus!

Een heuse Messi-dans

Was Lionel Messi, u weet wel dat kleine opdondertje van FC Barcelona, een vrouw geweest, dan had hij allang gefigureerd in de Indrukwekkende sportvrouwen-serie van NUt. Afgelopen week brak hij speels weer een record: 5 goals in één Champions League wedstrijd.

Messi heeft alles: snelheid, techniek, schot, ongelooflijke balvaardigheid. En dan ook nog eens een constant hoog niveau. Hij is daarmee volgens de Beschermheer de beste voetballer ooit. Jawel, beter dan Pele, Cruyff en Maradona.

Dat vonden ze bij DWDD ook. Het verband was ons niet helemaal duidelijk, maar dat betekende dat er een Messi dans in elkaar gechoreografeerd moest worden. Leuk! Choreograaf Jan Kooijman ging aan de slag, de danser heet Juvat Westendorp. De muziek is van Transnoche Tango en DJ Don Diablo. Hier het resultaat:

Dr. Katz professional therapist

Misschien gaat er een lichtje branden als u de titel van deze post leest. De kans is groter dat dat lichtje niet gaat branden.
Dr. Katz is een Amerikaanse animatieserie die begin deze eeuw werd vertoond op de Nederlandse tv (de VPRO, meen ik). De hoofdrolspelers zijn de archetype psychiater Dr. Katz, zijn zoon Ben (die maar niet volwassen kan worden noch een baan vindt) en de chagrijnige receptioniste van Dr. Katz, Laura (waar Ben een oogje op heeft).

De afleveringen bestaan uit gesprekken met patiënten die de raarste wendingen nemen en huiselijke taferelen met Dr. Katz en zoonlief Ben. Variërend van thema’s als ‘wat doe je op de zaterdagavond’ of de ‘verstandskiezen van Ben’.
De scènes worden steevast ingeleid door een soepele jazz-tune vergezeld met een zwart-wit beeld van bijvoorbeeld de gevel van het appartement van de Katzes. De hele serie is gemaakt in Squigglevision; enkel de personen en de voorgrondobjecten worden gekleurd, terwijl de achtergrond zwart-wit blijft. De kleuren vertonen een typisch bevend karakter.
Ik zal u verder de details besparen. Wat ik kan zeggen is dat een aflevering van Dr. Katz mij altijd een bijzonder opgewekt gevoel gaf. Zonder dus die € 75,- consultkosten (of hoeveel is het tegenwoordig?).

Hieronder een voorproefje, meer voorbeelden zijn te vinden op YouTube.

Das Mädchen auf der Treppe (Eighties-nostalgie XVII)

In de jaren tachtig zetelde zo’n beetje iedere Duitse huisvrouw zich zondagavond om 20.15 uur voor de televisie om op Tatort af te stemmen. Hoofdcommissarissen Schimanski en Thanner speelden, van 1981 tot 1991, in deze hitserie.

Jaren later werd de serie herhaald op een Nederlandse zender en daarvan is mij in ieder geval de aflevering Das Mädchen auf der Treppe bijgebleven. Achteraf realiseer ik mij dat het vooral de melancholische soundtrack van deze aflevering was die daartoe bijdroeg.

Het is een creatie van de Berlijnse band Tangerine Dream. De electronische muziekgroep werd eind jaren zestig opgericht en bestaat nog steeds. Hun EP Das Mädchen auf der Treppe uit 1982 was een succes in de hitlijsten. Het betreft een remix van een andere, teleurstellende, versie van het nummer te horen op het album White Eagle.
Deze soundtrack was het begin van een lange rij ‘Schimanski-Songs’ die later ook door o.a. Dieter Bohlen (Modern Talking) werden uitgevoerd.

Een andere creatie van Tangerine Dream, Poland, is in deze video te aanschouwen.

Eén van de scènes, waarin de plaats delict wordt bezocht, is een pan shot op de industriestad Duisburg, met in de ondertoon de muziek van Tangerine Dream.

De opnamen werden dertig jaar geleden gemaakt. De kwaliteit van het scenario en de strakke regie doen je afvragen of er zoiets als ‘auteurs-tv’ bestaat. Zo ja, dan geldt dit zeker voor de Tatort-serie naar het draaiboek van Martin Gies.

Das Mädchen auf der Treppe werd inmiddels vijftien keer herhaald op de Duitse tv (in 2010 voor het laatst bij de WDR). Dit zal ongetwijfeld niet de laatste keer zijn geweest.

Bronnen: Wikipedia en tatort-fundus.de
Afbeelding: Wikipedia

De Lance Factor – Mart Smeets (+++)

Onlangs kreeg de Beschermheer van een attente collega een boek in de handen gedrukt over Lance Armstrong. Daarmee was het boek bij voorbaat interessant, want Lance, daar willen we natuurlijk het fijne wel van weten. The man is a story: opgegroeid zonder vader, op jonge leeftijd wereldkampioen wielrennen, getroffen door kanker, bewonderenswaardig teruggekomen, zevenvoudig tourwinnaar, begenadigd fund raiser voor Livestrong en toekomstig Amerikaans president. Een unieke sportman en een unieke persoonlijkheid.

Het boek heet De Lance Factor en is van de hand van good old Mart Smeets. Wij Nederlanders denken altijd dat Smeets en Armstrong een soort van vrienden van elkaar zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Ze tolereren elkaar, dat wel. En dat is in beide gevallen misschien op zich al wel bijzonder te noemen. Wel is het zo dat Smeets met al zijn vakmanschap in het verleden prachtige televisie wist te maken van en met de Texaan.

En nu dus een boek over the man. Dat boek is geschreven op zijn Smeets: het leest vlot weg en altijd heeft de lezer het gevoel dat Smeets er ergens de rem op heeft als het gaat over dopingkwesties. De door hemzelf aangehaalde omerta?

De Lance Factor kent een wat aparte opbouw. Elk hoofdstuk behandelt een aspect van Lance en zijn omgeving: Lance en zijn teamgenoten, Lance en zijn vrouwen, Lance en zijn tegenstanders, Lance en zijn ploegleiders, etc. Deze stukken zijn waarschijnlijk nogal los van elkaar beschreven, want af en toe valt Smeets een beetje in herhaling als het gaat om anekdotes, overigens zonder dat dit erg storend wordt. Elk hoofdstuk bevat op zijn beurt weer een aantal anekdotes waaruit blijkt hoe speciaal Armstrong was en is, als sporter en als mens. Op den duur word het wel wat vermoeiend dat elke anekdote beëindigd wordt met een dubbele punt, gevolgd door de Lance Factor. Voorbeeld: renner zus en zo reed niet volgens de afspraken met Armstrong en won vervolgens nooit meer een wedstrijd: de Lance Factor. Daar waar het gissen is of er sprake is van de Lance Factor, staat er voor de afswisseling een vraagteken: de Lance Factor? De uitgever had hier wel wat kritischer naar mogen kijken.

Wie Smeets’ werk goed kent en al een aantal boeken van en over Lance gelezen heeft, komt overigens niet heel veel nieuwe stof tegen. Mooiste passage is het verslag van Armstrong aan de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam, aan de vooravond van de Tourstart in Rotterdam. Het boek van Mart Smeets is tot slot goed gedocumenteerd, beter dan veel andere gelijksoortige werken, dat wel. Goed dus, dat hij het geschreven heeft, drie NUt sterren: +++.

 

Foto: bol.com

Dubbelgangers (6): Orlando Figes en Frank de Grave

Momenteel is de succesvolle serie ‘In europa’ van Geert Mak op de buis in herhaling. In 35 afleveringen reist de VPRO in het voetspoor van Mak door het Europa van de vorige eeuw. Per aflevering staan een locatie en een jaar centraal. De boeiende reeks wisselt geschiedenisfeiten af met meeslepende verhalen van ooggetuigen. Uiteraard ontbreekt de onvermijdelijke expert ook niet. In afleveringen over Rusland gaat de VPRO niet over één nacht ijs om een fatsoenlijke deskundige erbij te halen. Het betreft hier Orlando Figes, een bekende en meermaals onderscheiden Britse historicus.

Figes (1959) studeerde geschiedenis te Cambridge en was er van 1987 tot 1999 hoogleraar. Vanaf 1999 is hij professor op het Birkbeck College aan de Universiteit van Londen. Hij schreef over de Russische revolutie en zijn laatste uitgave handelt over de Krimoorlog. Een tijdje terug raakte Figes in opspraak: er werd onthuld dat hij op amazon.com onder schuilnamen boeken van collega-historici had afgekraakt. Maar wat verder aan Figes opvalt – mits hij zijn bril ophoudt-, is de behoorlijke gelijkenis met oud-minister Frank de Grave.

De vier jaar oudere De Grave kennen we natuurlijk allemaal als minister van defensie in het tweede kabinet Kok. De vaak goedlachse en toegankelijke VVD-er kreeg in die periode de maken met de forse naweeën van het Srebrenica-drama. Na een kortstondige flirt met de DSB-bank in 2009 is De Grave tegenwoordig voorzitter van de Orde van Medisch Specialisten. Minder politiek ingewijden zullen hem zich eerder herinneren van het programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher hem destijds persifleerde als een zeer kleine, limonadedrinkende nono met de vaste, niet al te overtuigende uitspraak:  ’Nobody fucks with Frank de Grave’.

Orlando Figes

Frank de Grave