‘Er was eens…’ is een Franse educatieve tekenfilmserie gericht op kinderen tot ongeveer tien jaar. Elke serie bestaat uit 26 afleveringen en is bedoeld om kinderen zowel te onderwijzen als te amuseren. Dit tweeledige doel is een opgave waar vele televisiemakers zich op stukbijten, maar de Franse producent Albert Barillé slaagt hierin met vlag en wimpel, althans wat de serie ‘Het leven’ (1986) betreft. Vooral de manier waarop diverse ziektes op heldere en kindvriendelijke wijze worden uitgelegd, is briljant en sluit perfect aan op de belevingswereld van nieuwsgierige jonge kinderen. Het veelvuldig gebruik van personificaties van lichaamsfuncties is 25 jaar na dato nog onovertroffen in zijn soort. Vooral de episode over de witte bloedlichaampjes is op dit vlak fenomenaal.

Bron: volkskrant.nl

De secretaris heeft de DVD met succes een dagje uitgeleend aan groep 1/2 van de lokale basisschool in het kader van het thema ‘gezondheid’, zodat de klasgenootjes van dochterlief meteen wat biologische en medische kennis is bijgebracht. Een stuk leuker en efficiënter dan dat hij zelf met een slaapverwekkende powerpoint-presentatie zou staan wauwelen over het wel en wee van een ziekenhuis.

En wie anders dan de destijds zeer beroemde Sandra Kim verzorgt de titelsong. Het was voor haar natuurlijk maar een klein stapje van ‘J’aime la vie’ (winnares songfestival 1986) naar ‘La vie’. Gevraagd naar hun opinie uitgedrukt in een cijfer, kwamen de 6- en 7-jarige met een vette negen op de proppen, snel daarna zelfs bijgesteld tot het volle pond. Dit was een duidelijke bevestiging van het oordeel dat de secretaris in gedachten had: +++++.

Inmiddels zijn de meeste hoofdrolspelers uit ‘Fanfare’ overleden, logisch ook 55 jaar na dato. Uitzondering hierop is acteur Wim van den Heuvel (1928) die de rol van politie-agent Douwe speelt, die stapelverliefd is op Marije. Door de spanningen tussen de twee korpsen is het onzeker of zij kunnen gaan trouwen. Wim van den Heuvel is de jongere broer van acteur/ regisseur André van den Heuvel. Hij speelde later in enkele andere films en ook in bekende TV-series als Pleidooi en Medisch Centrum West.

Van den Heuvel

Weisglas

Van den Heuvel kan net zo zuinig kijken als voormalig Tweede Kamervoorzitter Frans Weisglas. De VVD-politicus vervulde deze functie van 2002 tot 2006. Daarmee kwam er meteen een einde aan zijn activiteiten in het parlement, waarin hij vanaf 1982 zitting had met de portefeuilles Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Inmiddels doet Weisglas dingen die een ervaren politicus aan het staartje van zijn loopbaan betamen: hij deelt zijn kennis met jong en oud, zodat hij iets terug kan geven aan de samenleving. Volgens eigen zeggen (fransweisglas.nl) zet hij zich met veel plezier in als ambassadeur van Terre des Hommes. Verder is hij voorzitter van Workmate, een organisatie die bij bedrijven vrijwilligers werft voor goede doelen, en verzorgt hij gastcolleges voor universiteiten.

Weisglas was in zijn hoogtijdagen één van de ‘slachtoffers’ van het satirische programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher de Tweede Kamervoorzitter persifleerde. Zijn grote neus en enigszins benepen uitstraling werden daarin extra aangezet.

We zijn op weg naar de Gasometer in Oberhausen. De ‘inpak-kunstenaar’ Christo (Jeanne-Claude overleed in 2009) presenteert daar zijn nieuwste werk, een 90 meter hoge en 50 meter brede ballon die omhoog wordt gehouden door twee grote ventilatoren: Big Air Package.

100 greatest art works to see before you die, u kent ze wel die boeken. Wat mij betreft horen de werken van Christo en Jeanne-Claude bij die 100. Ik zag in ieder geval nog nooit live een werk van de Bulgaar.

Aangekomen lopen we, licht opgewonden, over een winderig pad naar de ingang van de voormalige gashouder, onderdeel van de European Route of Industrial Heritage. Bananen zijn toegestaan lezen we op de deur.

Binnen vinden  we een prachtige expositie die is opgezet aan de stam van de ballon. Manshoge fotobeelden van projecten van Christo en Jeanne-Claude vanaf 1961 zijn in een cirkelvorm opgesteld. Running Fence, Surrounded Islands, Pont Neuf Wrapped en Wrapped Reichstag komen voorbij. Wolfgang Volz, al jarenlang vriend en fotograaf van de kunstenaars, maakte de expositie.

Ik koop een catalogus waarin nog ‘ns fijntjes wordt toegelicht waarom dat inpakken zo belangrijk is. Niet alleen het inpakken trouwens. Door op het oog normale objecten in te pakken of tijdelijk over te nemen krijgen ze korte tijd een andere betekenis. Ze worden in een ander licht gezet. Nadat ze weer zijn uitgepakt, zien we deze objecten met andere ogen en kunnen we ons er opnieuw over verwonderen (aldus kunsthistoricus Wieland Schmied).

Verwonderen is ook het enige wat je kunt doen binnenin de reusachtige ballon.
Bij de uitgang ligt een gastenboek, volgeschreven met lyrische commentaren (ik vraag me altijd af of de kunstenaars dit zelf lezen). Een Nederlander schrijft: ‘Mag de hemel ook zo mooi zijn?’
Ervaar het zelf; de expositie loopt nog ruim een half jaar.

(Afbeeldingen: christojeanneclaude (Instagram) en de Voorzitter)

Deze handelswijze zorgde er vorig jaar voor dat we een wat merkwaardige act bekeken. Wij waren onmiddellijk hoopvol. Dit liedje bleef hangen en viel op. We hadden natuurlijk beter moeten weten. Zelfs in Oost-Europa snappen ze dat een vals jengelende nepindiaan omringd door uit de maat tamboerijnende modellen rrrrraaaaarrr is.

Maar nu hebben we Anouk. En dat zorgt ervoor dat het dit jaar alleen maar goed kan gaan. Sowieso hebben wij bij NUt een zwak voor Anouk. Je hoeft er niet van te houden, maar zij is in ieder geval wel origineel en oorspronkelijk. En ook humeurig, daar houden we wel van.

Anouk kwam op de proppen met het liedje Birds. Mooi liedje, roepen wij, daarbij niet gehinderd door enige kennis van muziek. Ons oordeel is daarmee niet zo waardevol. Maar gelukkig zijn er mensen die wel een waardevol oordeel kunnen geven. Studenten van de rockacademie bijvoorbeeld. Zij vonden het heeeeelemaal niks. En dan weet je dat het juist goed zit. Gegarandeerd.

Of oordeelt u liever zelf?

St. Paul zelf is een ommuurd dorpje onder een doorgaans felblauwe hemel, met nauwe straatjes en zo. Of en zo… eigenlijk meer en een boel galerietjes. St. Paul heeft de naam een kunstenaarsdorp te zijn. Het is echter eerder een galeriedorp, want de kunstenaars zelf hebben wij er niet gezien, maar kunst des te meer.

Maar goed, hier is ie dan, naar schatting 1,35 meter hoog en gemaakt door Karl Lagasse (blijkens het bordje eronder dan):

Daarna op naar het Omniversum. Terwijl de Beschermheer de auto probeerde kwijt te spelen in de nabijheid van het Imaxtheater, kocht A. vast kaartjes. Veel keuze was er niet, op Hemelvaartsdag barst het natuurlijk van de Nederlandse gezinnen die ‘iets cultureels’ willen gaan doen. Het werd Flight of the Butterflies om 15.00 uur, stoel 11 t/m15 eerste rij. Dat is, inderdaad, een stoel te veel voor twee volwassenen, twee kleuters en een baby. Die laatste moet namelijk op schoot. Kennelijk was er ergens een misverstand ontstaan dat ons 8 euro vijftig dreigde te gaan kosten. De Beschermheer ging het rechtzetten aan de balie, waar de kaartjesverkoper direct zei: “Aha, ja, ik ik kan me uw vrouw wel herinneren. Dat gesprek liep al een beetje raar.” Misschien was de man zelf een beetje raar, want A. bleek bij navraag de kaartjes gekocht te hebben van een vrouw.

Nu ja, we hadden een uurtje te overbruggen voordat de film startte en dat deden we bij het aangrenzende café, dat gelegen is aan de tuin achter het Ominversum, een frisgroen veld omgeven door de aardige architectuur van het Museon. Toen de zaal in, waar het een voordeel bleek om op de eerste rij te zitten. Beenruimte genoeg om de maxi cosi neer te zetten, in de hoop dat onze jongste zijn muiltje een beetje zou houden (was niet helemaal het geval). Een Imaxfilm weegt bijna 100 kg en is wel 4 kilometer lang, maar duurt toch slechts een dik half uur. Misschien is dat maar beter ook, want kijken naar het beeld is even vermoeiend als overweldigend tegelijk. Jammer genoeg is Flight of the butterflies niet de meest indrukwekkende film in het populaire Imaxfilmgenre “wat is de natuur toch geweldig, laten we er zuinig op zijn”. De leefwijze van de monarchvlinder is zeker fascinerend. Het vlindertje vliegt in drie generaties op en neer vanuit Mexico naar Canada. Ook het wetenschapsverhaal dat de film vertelt is op zich boeiend. Lange tijd was het een absoluut mysterie waar al die monarchvlinders uiteindelijk bleven nadat ze op hun terugvlucht voor het laatst in de Zuidelijke staten van de VS gesignaleerd werden.

Een biologenechtpaar besluit de hulp in te roepen van amateurwetenschappers. Zij labelen gevangen vlinders en rapporteren welke labels waar teruggevonden worden. Zo ontstaat er inzicht in de migratieroute, die uiteindelijk blijkt te eindigen op één plek in de Mexicaanse heuvels.

De film vertelt twee verhalen door elkaar: dat van een vlinder die de reis maakt (en diens kind en kleinkind) en dat van de wetenschappers. Jammer genoeg wordt geen van beide verhalen boeiend genoeg verteld om dik een half uur aan het beeld gekluisterd te blijven. Tel daarbij op dat die toch wat lullige vlindertjes niet bij voorbaat supergeschikt zijn voor het enorme Imaxscherm en je komt tot de conclusie dat deze film lichtjes tegenvalt. Moet beter kunnen! Evengoed was het een waardevolle ervaring, zeker voor de meekijkende kinderen. We deelden daarom drie sterren uit en vertrokken naar het nabijgelegen strand, waar dochterlief uiteraard een nat pak haalde in de ijskoude branding.

Trailer zien?

De vraag is: heb je dan dat uurtje goed besteed? Het antwoord luidt wat ons betreft ja. Het boekje is onmiskenbaar een echte Kees van Kooten. De auteur moet weliswaar uitkijken dat hij niet in ouwemannengemopper vervalt (dat doen we desgewenst zelf wel), hij heeft een stevige eigen stijl. Niet iedereen zal de fijnbesnaarde humor die eronder ligt snappen, maar wij kunnen het wel waarderen.

Onderwerp van het boek is de verrekijker van de vader van Van Kooten. De ‘verderkijker’, zoals hij hem in zijn jeugd noemde, was in het bezit van zijn vader, maar reisde na diens dood mee naar de verschillende huisadressen van Kees. En nu is er dan dat oude briefje waarin een burger uit Berkel en Rodenrijs het Nederlandse leger vraagt om vergoeding van 9 gulden 75 voor een door sergeant Van Kooten in 1940 gevorderde verrekijker. Dit briefje brengt Van Kooten aan het twijfelen. Heeft zijn plichtsgetrouwe vader hier een steek laten vallen? Is de verrekijker waar hij altijd mee speelde en zulke warme herinneringen aan bewaart een roofstuk uit de oorlog? Valt zijn vader lang na zijn dood nog een beetje van zijn voetstuk? Hij besluit het uit te zoeken en schetst daarbij in zijn kenmerkende stijl een paar vrolijke scenario’s voor dit kleine oorlogsleed voordat hij uiteindelijk het antwoord vindt.

Het boek is geen topper, maar alleszins lezenswaardig. Drie sterren!

Venezia is een begrip in Oss: de familie De Marco exploiteert al decennia lang hun ijssalon. In 1942 opgezet door Mario en zijn vrouw Ginetta, toendertijd gevlucht voor Mussolini’s regime, en inmiddels is de derde generatie in de persoon van Alessandro de enthousiaste uitbater. Het ijsassortiment van de De Marco’s is tot in de wijde omgeving bekend en geliefd.

De moeder van de secretaris is een regelmatige bezoeker van Venezia  en – op een enkele vergissing na – is het niveau van de cappuccino altijd prima. Ook deze keer werd het gezelschap niet teleurgesteld. De crèmelaag zag er goed uit en de koffie smaakte uitstekend. Hij had wel een tikkeltje warmer gemogen, ofschoon de mening tussen de echtelieden hierin varieerde: uiteraard ook een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Foto: F. Klijn

De koffie werd geserveerd in onlangs nieuw aangeschafte kopjes en op het schoteltje lag een Italiaans stukje chocolade verpakt in cellofaan. Daarbij werd in een klein glaasje advocaat met een dot verse slagroom gebracht. Tel daarbij de vriendelijke bediening en dit leverde een eindscore van 8,5 op!

Het Fotomuseum is prima bereikbaar vanuit Antwerpen-Zuid. Tenzij je, zoals wij, op de heenweg om onduidelijke redenen geplaagd wordt door filevorming. Na enig zoeken viel ons oog op een parkeerplaats net buiten de betaald-parkeren zone. Het werd sowieso een betaalbaar uitje want de docentenpas van de Beschermheer bleek hier in het buitenland meer voordeel op te leveren dan hij in Nederland ooit heeft gedaan: 2 euro. Brandend van nieuwsgierigheid betraden we de expositiezalen. We begonnen met een andere tentoonstelling: oude beelden van bewoners van de voormalige koloniën. Veel werk uit de Kongo uiteraard, maar ook China en Indo-china bijvoorbeeld. Al met al niet al te spectaculair. Wel interessant om te zien hoe de fotografen vaak heel bewust omgingen met de poses van hun modellen en daarmee duidelijk de beeldvorming in Europa bepaalden.

Een zaal hoger in het van binnen sober en strak vormgegeven gebouw vonden we de tentoonstelling waar we voor gekomen waren. En eerlijk gezegd viel ook die een beetje tegen. Wat fraaie beelden van posters van de laatste tussen-aanhalingstekens-verkiezingscampagne van Assad in 2007 vormden in fotografische zin het hoogtepunt. Daarnaast een interessante serie over Khadaffi. De man blijkt  in zijn jeugdjaren zonder meer een knappe en charismatische verschijning geweest te zijn, die weinig bar leek op de malloot die uiteindelijk tijdens de Revolutie de dood vond. Ook bijzonder: een apart kamertje waarin op een oude tv een schijnproces in Libië te volgen was, gevolgd door het voltrekken van de doodstraf. Dat laatste hebben we overigens niet afgewacht. Een korte tussenevaluatie deed ons constateren dat we deze expositie persoonlijk anders ingericht zouden hebben. Veel interessanter zou het geweest zijn om revolutionaire gebeurtenissen centraal te stellen en dan te laten zien hoe beide strijdende partijen de fotografie rondom deze gebeurtenissen inzetten om de beeldvorming te beïnvloeden. Bij de persbureaus moeten hier massa’s voorbeelden van te vinden zijn. Na zodoende eigenlijk te weinig geraakt te zijn geweest door de tentoongestelde beelden vertrokken we naar de permanente collectie van het Fotomuseum. Deze was, tja, ook al een beetje oppervlakkig. Na twee fraaie beelden elke keer weer acht nietszeggende platen, jammer.

Tot slot troffen we op de bovenste verdieping een fototentoonstelling aan van iemand die de moeite genomen heeft om mensen in dierenhuiden vast te leggen. Enigszins verspilde moeite wat ons betreft, al was het resultaat hier en daar wel hilarisch.

Nu ja, het was mooi weer, dus streken we neer op het terras voor het museum. Wie het blog regelmatig leest kan de bestelling wellicht raden: espresso voor de voorzitter, icetea voor de Beschermheer. De appeltaart van de Voorzitter liet dermate lang op zich wachten dat we betaalden en vertrokken. Er was immers nog een behoorlijke rit naar Nederland te voltooien. Bij Loenhout reden we, geheel in stijl met de rest van de dag, een twintig kilometer lange file in. Maar ach, we waren er toch maar weer eens uitgeweest, hadden een vleugje Vlaanderen opgesnoven en deelden twee sterren uit.