Voor de autorijders onder ons was het deze week voor het eerst krabben geblazen deze winter. Natuurijs op de ruiten: de eerste signalen dat de Elfstedenkoorts weer toeneemt! Komt-ie er wel of komt-ie er niet? Wat zeker wel komt is de première van De hel van ‘63, een speelfilm over de bar koude editie van de Elfstedentocht in 1963. Die van Reinier Paping dus. Syb van De Kast heeft de titelsong gemaakt, Prins WA van Buuren komt kijken naar de première en de film werd geregisseerd door Steven de Jong, die getuige zijn Kameleon-producties ruime ervaring heeft met Friese toestanden. U vindt hier alles over de film. Maar u kunt ook hier de trailer bekijken:

In Kopenhagen staat veel op het spel, zo vinden de sympathiserende organisaties Greenpeace en NUtblog. Daarom vandaag aandacht voor de nieuwe postercampagne van Greenpeace, waarin een aantal wereldleiders maar vast excuus maakt voor een mislukking. Alhoewel, alvast?

Hier vindt u meer posters én info over de campagne!

In de jaren negentig van de vorige eeuw werd een discipline binnen de atletiek-werpnummers opgefrist door een nieuw fenomeen. De Noorse speerwerpster Trine Hattestad was een vreemde – en zeker geen lelijke- eend in de bijt. Tussen de volgespoten manwijven en Oost-Europese mastodonten wist de frivole Hattestad al snel de harten van het publiek te veroveren. De vrouwelijke werpnummers dienden tot dan toe slechts als programmavulling met grauwe, vetzuchtige deelneemsters die nimmer een glimlachje op het gelaat vertoonden. Niet dat een gemiddelde dietiste content zou zijn met de Body Mass Index van Hattestad, maar de Scandinavische beschikte tenminste over souplesse en snelheid.

Met een aanstekelijk enthousiasme wierp zij de speer 65 meter verder en waar haar concurrentes zich na de krachtsuitspatting bedienden van oerkreten boordevol testosteron, kirde Hattestad er lustig op los, vriendelijk lachend naar trainer en toeschouwers. Samen met haar mannelijke collegae Jan Zelezny en Steve Backley liet zij het speerwerpen in die jaren flink op de populariteitsladder stijgen.

Bron: www.athletix.org

Haar palmares spreekt boekdelen: liefst 14x werd ze Noors kampioene. Daarnaast stond ze Europees 1 keer en mondiaal 2 keer op de hoogste trede. Haar hoogtepunt bereikte ze echter tijdens de Olympische Spelen in 2000 door daar in Sydney de gouden medaille voor zich op te eisen met een afstand van 68,91 meter. Daarmee pakte ze haar waarschijnlijk laatste kans op Olympisch goud, want met haar 34 jaar en haar vijfde deelname op de Spelen, kwam het einde van haar indrukwekkende carriere in zicht.

Veel goeds komt er doorgaans niet uit de koker van RTL8, maar de zender gaat zijn leven beteren! Volgens de Telegraaf zijn Meneer de Uil, Zoef de Haas, Zaza Zebra, Ed & Willem Bever en hun andere dierenvrienden vanaf 23 december elke dag weer te bewonderen tussen 19.00 en 19.05 uur. De eerste serie van de Fabeltjeskrant dateert uit 1968, in 1985 werd een tweede serie geproduceerd. Die was, net als de samenleving, een stuk multicultureler door de aanwezigheid van een boel exotische dieren.

Wie is uw favoriete Fabeltjeskrant-dier? En in welk dierlijke personage herkent u zichzelf? (In het geval van het beschermheer is dat de cynische raaf) Laat het ons vooral weten middels het reactieformulier.

Kunt u niet wachten tot 23 december? Youtube biedt uiteraard uitkomst!

Vervelend maar waar: Karl Peglau, de bedenker van het Oostduitse Ampelmännchen is op 82-jarige leeftijd overleden. Zijn sympathiek ogende stoplichtmannetje was één van de weinige symbolen die de Wende overleefde. Het mannetje werd zelfs een cultfiguur en een dankbaar merchandisingonderwerp. U kent het wel: koffiemokken, t-shirts, handdoeken, etc. Het Ampelmännchen werd op 13 oktober 1961 in Berlijn gelanceerd, maar er ging een interessant vormgevingsproces aan vooraf. Lees hier meer.

Das Ampelmännchen

Een week geleden trok de secretaris met zijn eega er samen op uit voor een weekendje Düsseldorf. De kinderen werden eerlijk verdeeld over beide opa’s en oma’s, zodat ze over gebrek aan aandacht geen klagen hadden. Gastronomisch werden het twee fantastische dagen, om maar de gevleugelde Tempo-Team uitdrukking te gebruiken. De residentie was Lindner Hotel Airport, gelegen in een voorstad van Dusseldorf, Unterrath, 25 tramminuten van het centrum van de Landeshauptstadt.

Bij het Romantik-arrangement dat de heer en mevrouw secretaris hadden genomen om hun door alle beslommeringen enigszins verstilde relatie nieuw leven in te blazen, zat een drie-gangen diner inbegrepen. Op de (vrijdag)avond van aankomst lieten we ons hier meteen door verleiden en rond half zeven schoven we verwachtingsvol aan om ons flink te laten verwennen, gelijk een kind in Sinterklaastijd. Het voorgerecht was een zeer gelikte selderijsoep die door de toegevoegde room een perfecte mildheid bezat. Uit de wijnkaart (die helaas niet inclusief was) koos de secretaris een robuuste Riesling die hij deels liet staan voor het iets te snel daarna geserveerde hoofdgerecht.

De keus tussen vlees en vis was gauw gemaakt: een uitgebalanceerde salade met een krokant gefrituurde witvis was ons enthousiaste deel. Toegegeven, dit idee klinkt spannend noch innovatief, maar de uitvoering was creatief, smaakvol en geraffineerd. Met elke groente was iets (vr)olijks uitgehaald, dan weer qua smaak dan weer qua uiterlijk. Bij deze geslaagde compilatie werd een verassende walnotensaus geserveerd die we overigens pas herkenden door navraag te doen bij de vriendelijke jonge ober, die de problemen over zich af had kunnen roepen door te vragen of Nijmegen ‘bei Arnheim’ lag. Gelukkig bezitten wij als elders geborenen deze sentimenten niet en bovendien herstelde de jongeman zich met zijn voorstel een kleine pauze in te lassen tot het dessert.

Dit gaf ons de gelegenheid om ons te verwonderen over de af- en aanrijdende taxi’s bij de hotelingang. Het was duidelijk dat de Messe in volle gang was; als de secretaris beter geprepareerd was, had hij nog wat kunnen netwerken, want het betrof hier een ‘Medica’-beurs. De meeste van de ons omringende tafeltjes werden dan ook bezet door zakenlieden. Veelal door hongerige en dorstige individuen die door het gemis van een tafelgenoot tegen hun mobieltje zaten te bleren of verveeld het wereldrecord SMS-en trachten te verbreken. Onze buurman spande qua gedrag de kroon: uitgehongerd viel deze, op uit een B-film afkomstige Italiaanse gangster lijkend heerschap, het eerste broodmandje aan. Toen het hoofdgerecht te lang op zich liet wachten, vroeg hij om een tweede, die hij met zelfde gulzigheid en tempo naar binnen werkte. Het gevolg was dat hij van de hoofddis slechts twee schepjes risotto luste, waarna hij met een minzame glimlach ‘arrivederci’ zei tegen het nauwelijks verbaasde personeel.

Lindner hotel airport, Düsseldorf. Bron: www.hotelspecials.nl

Weldra volgde voor ons het heerlijke toetje: een toffee-parfait met passende mango-chutney, vergezeld door stukjes papaya, mango en dragon fruit, dat er spannender uitzag dat dan het smaakte. Om dit culinaire avontuur nog wat langer te beleven, sloten we af met een thee en een cappuccino. Wat met toen nog niet wisten, was dat de volgende twee ochtenden een zeer gevarieerd en uitgebreid ontbijt-buffet ons een uitstekend begin van de dag bezorgde. De NUt-correspondent gebruikt dit echter wel als alibi om hier een nog niet eerder door de secretaris gegeven oordeel van ++++1/2 uit te delen!

Wie wat bewaart, die heeft wat. En zo bezien had de Beschermheer van NUt de film Slumdog millionaire nog. Hij nestelde zich samen met mevrouw de Beschermheer op een regenachtige zaterdagavond op de bank en propte de via een omweg verkregen DVD in de speler.

Wij stapten redelijk blanco in de film. Veel meer dan dat het gaat over een jongen uit een sloppenwijk die miljonair wordt wisten wij ons na al die tijd niet meer te herinneren. En voor de gelegenheid hadden we de synopsis expres niet teruggezocht op het web.

Al snel werd duidelijk dat Slumdog millionaire geen doorsnee film is. Kort samengevat: een weesjongen uit een sloppenwijk komt na talrijke omzwervingen als kandidaat uit de bus bij de Indiase versie van Lotto Weekend Miljonairs. De antwoorden op de vragen zijn toevalligerwijs vrijwel allemaal te vinden in de spectaculair droevige achtergrond van de jongen. De rest gokt hij goed, al dan niet na een sterke intuïtieve psychologische analyse van de presentator, een nare man trouwens. En ondertussen vindt hij zijn grote liefde nog terug en raakt hij zijn broer kwijt.

Het is in het begin even zoeken naar de logica in de flashback structuur van de film. Zeker als je tien maanden oude dochter in een half uur tijd achtereenvolgens drie ouderlijke truien, twee slaapzakken, een tapijt, een bank én de trap onderkotst. Wellicht een kleine bijwerking van de Mexicaanse griep vaccinatie. De film blijft echter zelfs onder die omstandigheden volledig overeind en schetst een fascinerend liefdesverhaal tegen de achtergrond van een treurigstemmend, arm India.

Dat laatste heeft de film aardig wat kritiek opgeleverd. Er zouden enkel clichés over het enorme en zeer diverse India aan bod komen. Zie hier bijvoorbeeld. Evengoed is Slumdog Millionaire onmiskenbaar een uitstekende film, misschien zelfs wel een meesterwerk, mede dankzij de schitterend sound edit en soundtrack. Extra plezier – wanneer maak je dat nog mee? – beleefden wij aan de aftiteling. Daarin wordt een zeer fraaie dans opgevoerd door de acteurs, het plezier spat ervan af!

Al bij al goed voor acht Oscars en vier NUtserren: ++++

Extra: bekijk hier de trailer:

Je moet wel knap blind zijn om niet opgemerkt te hebben dat er met Komt een vrouw bij de dokter weer een Nederlandse film met pretenties uit is. Reinout Oerlemans, die van Goede tijden, Danielle Overgaag en Eyeworks, ja die Reinout Oerlemans, heeft de verfilming van het gelijknamige boek van Raymond van de Klundert, alias Kluun, verfilmd. Carice van Houten deed mee, net als Barry Atsma en Anna Drijver. Bovendien had Reinout zijn baard laten staan, dus het moest goedkomen.

De Volkskrant vond echter het resultaat bijzonder matig, getuige de twee zielige sterren die de recensent de film toebedeelde. Dit zou een kwestie van l’histoire se répète kunnen zijn. Het boek werd door de serieuze pers immers ook afgedaan als plat en smakeloos, voordat heel Nederland het tot tranen toe geroerd doorspitte. Het ís ook een pittig verhaal, waarin borstkanker het liefdesleven van een feestvierende reclameyup, zijn hippe vrouw en hun schattige dochter overhoop gooit. Plat en smakeloos of niet, ook de Beschermheer, hoewel een slecht referentiepunt want een emotioneel mens, had een steen in zijn maag bij het doorlezen van de laatste hoofdstukken.

Toch maar een kaartje reserveren dus? in ieder geval eerst maar even de trailer bekijken!

Mevrouw de Beschermheer kwam laatst thuis met een dikke pil van hebikmejoudaar. “Kostte maar een tientje “, zei ze er trots bij. En inderdaad, af en toe vraag je je af hoe dat schrijvers, uitgevers, boekwinkels, papierpoducenten, inktfabrieken én drukkers op die manier het hoofd boven water houden.

foto: inejacet.nl

Enfin, het was natuurlijk wachten geblazen tot mevrouw de Beschermheer dit boek volledig gelezen had. Of nou ja, verslonden is een woord dat de situatie beter weergeeft. Het maakte de Beschermheer steeds nieuwsgieriger. Was dat boek van de overleden Zweedse auteur Stieg Larsson nou echt zo’n meesterwerk?

Eén ding is zeker: de Beschermheer had al snel moeite om het boek weg te leggen. In deel 1 van zijn Millennium-trilogie laat Larsson zijn hoofdpersoon, journalist Mikael, een uiterst ingewikkelde puzzel oplossen, met moord en gruwelijk seksueel misbruik als weinig vrolijke ingrediënten. Hij wordt daarbij bijgestaan door de weinig gesocialiseerde hackster Lisbeth Salander, met wie hij en passant ook de lakens deelt, net als met een paar andere vrouwen trouwens.

Goed, het verhaal en de karakters zijn niet overal even geloofwaardig, maar het plot is spannend en aardig doortimmerd. Het gevolg is een behoorlijk goed boek, dat je maar met moeite weglegt. Met het mindere werk van Hnning Mankell van de laatste jaren in het achterhoofd komen we tot een viertal NUtsterren: ++++. En dat is een zeer behoorlijke score!

Paul Young maakte ruim 25 jaar geleden furore met zijn debuutalbum “No parlez”. De Britse zanger met zijn warme stemgeluid viel mede op door zijn kleding van goede snit en zijn achtergrondkoortje dat bestond uit jeugdigde, enthousiaste zangeressen die de refreinen en completten van Young omringden door onverstaanbare kreetjes die gruwelijk lang in je hoofd bleven rondspoken. Zo werd ‘Love of the common people’ (a-aria) een dikke nummer 1 hit en vlak daarvoor bereikte ‘Come back and stay’ (please hurry) de tweede plaats van de Nederlandse top 40. 

Kritiekpunt op Young is zijn beperkte oorsponkelijkheid: veel nummers zijn covers, hoewel ik daar vaak pas veel later achterkwam. ‘Love of the common people’ was van origine een country-nummer van Waylon Jennings uit 1967, ‘Everytime you go away’ is bedacht door Daryl Hall (van Hall & Oates) en ‘Wherever I lay my hat (that’s my home)’ stamt uit 1962 van de hand van de grote meester Marvin Gaye. Young maakte ook op een andere manier gebruik van de kunsten van bekende artiesten: na een dorre periode had hij begin jaren ‘90 succes met twee synergetische duetten. In 1991 stond hij op de buhne met Zucchero Fornaciari om ‘Senza una donna’ ten gehore te brengen en een jaar later trakteerde hij zijn fans samen met de Ierse band Clannad op het prachtig ingetogen ‘Both sides now’.

Young wist echter wel met zijn white soul, gevoeligheid en inlevingsvermogen deze nummers extra cachet te geven, dus zijn gebrek aan creativiteit werd meestal stevig gecompenseerd door zijn goede keuzes en sterke (her)uitvoering. Bovendien was hij in de jaren ‘80 een graag geziene podiumtijger die ook zijn steentje bijdroeg aan Band Aid en Live Aid. Tegenwoordiger gaat het allemaal wat moeizamer met Young; zijn corpulente lichaam en aangetaste stem maken een fatsoenlijk optreden steeds moeilijker. Op het hoogtepunt stoppen zit er dus niet meer in, maar de secretaris luistert anno 2009 nog graag naar zijn oude hits.