Matthew Cronin – Borg vs McEnroe; de grootste tennisrivalen ooit (++++)

Tennisliefhebbers komen er in de literatuur maar bekaaid vanaf. Waar wieler- en voetbalfans het hele jaar door lezend over hun favoriete sport kunnen doorbrengen, moeten zij het doen met een sporadische uitgave. Maar als zelfs de niet bepaald sport-georiënteerde krant Trouw aandacht besteedt aan een nieuw tennisboek moet er wel iets moois verschenen zijn. Het betreft hier het bij Thomas Rap uitgegeven ‘Borg vs McEnroe; de grootste tennisrivalen ooit’, geschreven door de Australische tennisjournalist Matthew Cronin. De ondertitel is, gelijk een tiebreak, een dubbeltje op zijn kant. De duels Nadal-Federer zijn inmiddels ook legendarisch om nog maar te zwijgen van Edberg-Becker of Sampras-Agassi in een nog niet zo grijs verleden.

Het interessante aan Cronins boek is dat hij uitgebreid ingaat op de (tennis)jeugd en opkomst van de tennisgrootheden Björn Borg en John McEnroe. Hij wisselt deze hoofdstukken geslaagd af met eeen verslaggeving van de Wimbledonfinale tussen beide heren in 1980. Heerlijk om als liefhebber eens een uitgebreide rapportage voorgeschoteld te krijgen van een tennisfinale; de doorsnee krant loopt hier immers ook niet van over.

Borg en McEnroe zijn in hun jeugd al verschillende figuren: Borg is een gedisciplineerd trainingsbeest dat een bizar aantal uren op de tennisbaan aflegt. McEnroe speelt liever partijtjes dan dat hij zijn trainingen gedwee afwerkt, maar zijn talent is onmiskenbaar. En waar Borg op een gegeven moment zijn (puberale) woede-uitbarstingen onder controle krijgt, blijft McEnroe soms onweerstaanbaar. Cronin probeert door zijn gesprekken met andere spelers, coaches en zelfs sportpsychologen McEnroes onaangepaste gedrag te verklaren, maar een duidelijk antwoord houdt de lezer er niet aan over. Opvallend wel is dat ‘Mac’ zijn beruchte optredens nimmer ten toon spreidde tegen Borg, zeer waarschijnlijk omdat de flegmatieke Zweed de enige speler was waarvan hij van zichzelf mocht verliezen.

Bron: boeken-kopen.nl

Wonderbaarlijk is ook dat McEnroe bijna altijd met zijn soms illegale gedrag wegkwam. Sommige spelers konden het bloed van de Amerikaan door zijn provocaties en spelbederf wel drinken, maar gek genoeg grepen scheidsrechters en toernooidirecteuren toen zelden in. Wellicht waren de toppers in die tijd zulke grote helden dat ongewenste uitspattingen met de mantel der liefde werden bedekt. Het netwerk van McEnroe met andere VIPS was ook enorm groot: met name wereldberoemde acteurs en actrices weken nauwelijks van zijn zijde.

Bij Borg is zijn relatie met de zeer extraverte en helaas veel te vroeg overleden Vitas Gerulaitis frappant. De twee zijn ogenschijnlijk tegenpolen: de koele, rustige en vrij teruggetrokken Borg versus het charmante, sociale feestnummer Gerulaitis. Later in zijn loopbaan gaat de Zweed steeds meer tot in de late uurtjes stappen met de Amerikaan van Litouwse komaf, om op de een of andere manier de volgende dag toch weer fris op de tennisbaan te staan. Tennistechnisch blijft vooral Borgs onverstoorbare houding en slagen op de ‘big points’ bij: hij verklaarde dan net even wat meer en anders te kunnen doen dan normaal: alsof hij doorgaans op 90% speelde en op de belangrijkste momenten zijn uitzonderlijke klasse kon etaleren.

Genoeg stof dus voor de tennisliefhebber om eens lekker op de bank of campingstoel te gaan zitten met het boek van Cronin. Af en toe valt hij wel in herhaling met de ‘clowneske’ Nastase en de ‘irritante’ Connors. Ook vergaloppeert hij zich een beetje door te pogen met het politieke klimaat van destijds de tennissport te duiden: zijn geopperde verbanden zijn daarbij te kort door te bocht. Niettemin blijft er, mede door de bovengenoemde constructie, een prima boek over dat zeker de fans van toen zal enthousiasmeren en voor hen herkenning zal oproepen: ++++.

Download nu ruwe versie boek social media!

Op veler verzoek nu hier te downloaden: een eerste, hele ruwe versie van mijn nieuwe boek over social media. Een persoonlijke poging om op toegankelijke wijze inzichtelijk te maken wat de social media revolutie inhoudt en wat de gevolgen ervan zijn. En, nog belangrijker, hoe je er als communicatieadviseur mee aan de slag kunt.

Het voelt gek, nee heel gek, om iets online te zetten dat allesbehalve af is. Er is nog niet eens een titel. Alle modellen zitten alleen nog in mijn hoofd en staan nog niet op papier. Het barst nog van de typefouten. Belangrijke passages en thema’s moeten nog uitgebreid worden. Het is kortom, a very very very rough cut!

Waarom dan toch online gezet? Omdat ik hoop dat er mensen zijn die er al hun voordeel mee kunnen doen. En evengoed ben ik geïnteresseerd in feedback. Is het bruikbaar? Is het overbodig? is het de moeite waard om het af te maken? Of kan ik beter vrouw en kinderen wat meer aandacht geven en dit verder maar laten liggen? Kortom, alle  suggesties zijn welkom! Gebruik daarvoor de reactiemogelijkheid onder deze blogpost of mail me op j.vandooren@fontys.nl. Twitter kan ook: @jorisvandooren.

Veel plezier met deze hele ruwe eerste versie. Dit is de downloadlink.

Joris van Dooren

IJsland – Ronald Giphart (++++)

De Beschermheer was jarig en dus nam de Voorzitter een presentje voor hem mee, waarvoor dank. Het bleek te gaan om IJsland, de nieuwe roman van Ronald Giphart. Wat alleerst opviel was de vormgeving van het boek, met veel rood en zwart op de kaft en een gifgroene zijkant. Wij signaleren zowaar een nieuwe trend in de ultra-conservatieve boekhandel, hoera! Steeds vaker wordt de zijkant, en dan bedoelen we niet de rug, voorzien van een hippe tint, een hele vooruitgang die overigens verder nergens toe dient.

Goed, wij sloegen enthousiast aan het lezen. Giphart voert opnieuw zijn hoofdpersoon Giph op. Ditmaal heeft Giph afscheid genomen van zijn vorige partner Samarinde, maar zoals u waarschijnlijk wel weet blijven de Giph’s van Giphart zelden lang vrijgezel. De schrijver staat immers bekend om zijn seksueel getinte passages. Waar dat in het verleden wel eens wat puberaal overkwam, is dat bij IJsland niet meer het geval. Logisch, want ook voor Giphart tellen de jaren, een jonge belofte is hij allang niet meer. Bon, Giph stuit ditmaal tijdens een bruiloft op de Friese wateren op de zwangere Teaske, met wie het liefde op het eerste gezicht is.

Ondertussen zult u zich wellicht afvragen waar de titel IJsland vandaan komt. Die heeft te maken met de tweede verhaallijn. Giph is cabaretier geworden en vormt samen met de broers Ludo en Egon het cabarettrio Groep Smulders. De successen op het toneel zijn talrijk, voor de beschrijving ervan moet Giphart uitgebreid geput hebben uit zijn eigen theaterervaring, opgedaan in gezelschap van Bart Chabot en wijlen Martin Bril. Om hun successen te vieren hebben ze met hun gezelschap, inclusief manager en technici,een trip naar IJsland geboekt. Hier speelt het verhaal zich in feite af. Hoewel, de twee verhaallijnen flirten voortdurend met elkaar. Terwijl Giph en zijn collega’s IJsland onveilig maken schrijft hij voortdurend brieven aan de lezer over zijn relatie met Teaske.

Het liefdespad van de twee gaat niet bepaald over rozen. Als Teaske bevalt van zoon Bent, vader voorlopig onbekend, eindigen zowel moeder als zoon in het ziekenhuis. Voor Bent is het kantje-boord, Giph lijdt eronder als ware hij zelf de vader. Al snel wordt duidelijk dat de relatie van de twee zoveel moeilijkheden niet aankan.

Giphart heeft een sterk boek geschreven. Een tragisch verhaal dat de lezer raakt, maar ook reuze grappig is. En in zijn zeer herkenbare, uiterst leesbare en unieke stijl. Dat is knap. Giphart is er een meester in om situaties waarin zijn eenzame hoofdpersoon tegen wil en dank opgaat in de groepsdynamiek van zijn gezelschap op een tragikomische manier te schetsen.

Giph is ontdaan van zijn vertrouwde speelsheid en heeft een rauw randje gekregen. Misschien is IJsland wel een verhaal over het noodlot van een man die de dertig gepasseerd: opgesloten zitten in een loopbaan, een relatie, een bestaan. Wel willen kiezen, maar weinig te kiezen hebben.

Zulks is dus wel vier NUtsterren waard: ++++

 

Foto: recensieweb.nl

Die laatste zomer – Tatiana de Rosnay (+++)

Voor u gelezen door de Beschermheer van NUt: het boek Die laatste zomer van Tatiana de Rosnay. Zoals wel vaker was het een sympathisant die het boek onder de aandacht bracht, in dit geval mevrouw de Beschermheer. Alsof haar goede smaak al niet tot voldoende aanbeveling strekte, vormde het feit dat dit boek zich in Frankrijk afspeelt een extra reden om het boek ter hand te nemen.

Laatst lazen wij ergens: do what you do best and link to the rest. Daarom hierbij een beschrijving van het verhaal, geknipt en geplakt van dizzie.nl: “Antoine Rey heeft het perfecte cadeau voor de veertigste verjaardag van zijn zus bedacht: een lang weekend aan zee op het eiland Noirmoutier, waar hij en Mélanie in hun kinderjaren de vakanties doorbrachten. Hoewel ze fijne herinneringen hebben aan de eindeloze zomers, zijn beiden nooit meer teruggekeerd naar deze plek. Antoine bevindt zich in een moeilijke periode van zijn leven: zijn werk als architect biedt weinig uitdaging meer en hij is verlaten door zijn vrouw van wie hij nog steeds houdt. Noirmoutier brengt vergeten herinneringen aan hun vroeg gestorven moeder naar boven en Mélanie komt tot een schokkende ontdekking. Het familiegeheim dat zij hiermee ontrafelt maakt Antoine kwetsbaar en onzeker. Zijn zus vindt dat hij het verleden moet laten rusten, zijn vader zwijgt en zijn puberende kinderen vragen zijn aandacht voor heel andere zaken.Dan ontmoet hij Angèle, die nieuwe betekenis geeft aan de woorden leven, liefde en dood. ”

Die laatste zomer is echter vooral een portret van de gemiddelde Fransman van middelbare leeftijd. Wij denken hier in Nederland altijd dat die lui als God in Frankrijk leven, maar de realiteit is natuurlijk als volgt: gescheiden, te dik, wonend in een deprimerend appartement in Parijs, puberkinderen niet in de hand, onmogelijke relatie met de eigen vader en on top of all that: seksloos.

De Rosnay heeft geprobeerd er een literair werkje van te maken. Niet ontoevallig wordt de reddende engel dan ook gevormd door een mevrouw die Angèle heet, toch duidelijk afkomstig van het woord ange. Het is overigens wel een engel die rondracet op een Harley en het ook met andere mannen doet, maar dat terzijde. Zij geeft onze hoofdpersoon Antoine zijn levenslust terug en gidst hem door het doolhof van leven en dood. Geen geringe prestatie overigens. Ook de rol die de Passage du Gois speelt, een bekende weg die bij hoog tij onder water loopt, is niet toevallig en herbergt de nodige symboliek. De weg naar het einddoel verdwijnt regelmatig in de golven, dat idee. Alex Zuelle verloor er trouwens ooit de Tour door een massale valpartij, maar daar hebben we het een andere keer nog wel eens over.

Het zijn al bij al literaire truukjes die wat ons betreft een beetje gemaakt aandoen. Anderzijds is het een boek met een hoge mate van eigenheid: wij zouden niet zo snel een vergelijkbaar verhaal weten. De score: drie NUtsterren: +++

Oorlogswinter, de film

De beschermheer is verzot op voorfilms, oftewel trailers. Hij kijkt ze eigenlijk liever dan de films zelf en overweegt er ook eentje te maken voor een film die helemaal niet bestaat. Dat is echter voor later. Voor nu is de trailer van Oorlogswinter. Inderdaad, een film naar het boek van Jan Terlouw. 

Ik herinner mij dit boek als de dag van gisteren. Niet de details, maar wel de karakteristieke voorplaat en de spanning tijdens het lezen. Een bijzonder goed idee om het te verfilmen, dat ze daar niet eerder op zijn gekomen. 

 

Martijn Lakemijer als Michiel. oorlogswinterdefilm.nl

De voorfilm, die u hier kunt zien, belooft veel. De 14-jarige en totaal onbekende Martijn Lakemijer speelt Michiel – en dus de hoofdrol. Afgaand op de beelden die De Wereld Draait Door vandaag liet zien, is de keuze voor deze jongeman een voltreffer geweest. Bij Mathijs kwamen we ook te weten dat regisseur Martin Koolhoven de film grotendeels in het buitenland opgenomen heeft. Het moest natuurlijk wel een beetje winters wit zijn, en in Nederland sneeuwt het tegenwoordig niet meer, dankzij Al Gore.

Oorlogswinter gaat komende maandag in première…

Ik krijg altijd gelijk, het boek.

Hebt u vaak gelijk, maar krijgt u het nooit? Wij van NUt hebben hier niet zoveel last van om eerlijk te zijn, maar u misschien wel. Daarom hier een NUttige tip na het beluisteren van Radio 1: er is nu een boek verschenen dat u misschien van uw probleem af helpt. Wat snel speurwerk op het web leidde ons naar www.ikkrijgaltijdgelijk.nl.  Daar is het boek Ik krijg altijd gelijk van Lars Duursma, Job ten Bosch en Take Ligteringen te bestellen voor € 12,95,-. Een kleine investering dus slechts, om uw ego wellicht behoorlijk te pimpen, want het schijnt vol te staan met handige debating tricks. Het aardige aan dit boek is dat de inhoud getest is door de lezers van NRC-Next. Zij konden na iedere tip aangeven of deze werkt in het dagelijks gebruik.

Wij beloven dat wij u geen loser vinden als u het boek koopt. Succes!