Pedro Horillo leeft nog

Geen sport met zoveel dramatische ingrediënten als de wielersport. En dus kun je er mooie boeken over volschrijven. Of mooie filmpjes van maken. Dat laatste lukt de Belgische zender Sporza. Zij maakten een portret van Pedro Horillo, de Spanjaard die vorig jaar 8 meter omlaag duikelde in een Italiaans ravijn. Omdat één van zijn ploeggenoten het maar een raar gezicht vond, een eenzame fiets tegen een vangrail, wisten ze hem te vinden. Meer dood dan levend. Maar toch, levend. Kijk hier…http://www.sporza.be/permalink/1.828329

De kopgroep en het peloton van de Giro in beeld

Jazeker, de Beschermheer van NUt stond vandaag langs de kant van de weg om keihard ‘Benvenuto!’ tegen de Giro d’Italia te roepen. Hij was niet de enige die bevattelijk bleek voor de Giromania, want het hele dorp was ervoor uitgelopen. Het fototoestel ging mee. Zie hieronder het resultaat.

Bij Cervelo maken ze mooie filmpjes

Vandaag start de Giro in Amsterdam. Hoogste tijd dus voor een wielertip. Bij Cervélo, het team van Theo Bos en onze Girofavoriet Carlos Sastre, werken ze met een bijzondere filosofie. Alles is gericht op het beter maken van het materiaal (Cervélo fietsen) en het team zelf. En daarvoor werken ze – bijzonder in de conservatieve wielersport – met mensen die hun ervaring opgedaan hebben in andere sporten, zoals Joop Alberda.

Alles klopt bij Cervélo. Nette renners, stijlvolle kleding en een fraaie website. Daar plaatsen ze ook prachtige, met ouderwetse liefde voor het vak gemaakt filmpjes op, zoals deze:

Er ligt een mooie taak te wachten tot 2028!

Wil je als ambtenaar tegenwoordig nog een beetje meetellen, dan ontkom je er niet meer aan om een groot sportevenement te halen naar je stad of land. Dus staan in 2010 in Amsterdam de start van de Giro d’Italia en in Rotterdam het vertrek van de Tour de France op de agenda. En dat terwijl we net het EK hockey en de start van de Vuelta in Assen achter de rug hebben. Het vervolg is passend: deze week werd bekend dat in 2012 de WK wielrennen naar Limburg komen. In 2018 gaan we vervolgens samen met de Belgen voor het WK voetbal en ook dát is nog maar een opstapje. In 2028 moeten immers de Olympische Spelen in Nederland georganiseerd worden!

Prachtig, al die ongebreidelde ambitie. Grote sportevenementen zijn niet alleen goed voor de ego’s van wethouders en ministers, maar ook voor de Nederlandse sportwereld. Ze stimuleren atleten om het beste uit zichzelf te halen. Sportbonden en verenigingen krijgen bovendien een unieke kans om nieuwe leden te werven. Bij een juiste aanpak kan zelfs de hele maatschappij profiteren. Er zijn nauwelijks betere kapstokken denkbaar om fair play, gezondheids- en anti-discriminatieprojecten aan op te hangen. Bovendien vormen grote toernooien de ideale gelegenheid om een stel bouwvakkers aan het werk te zetten en een paar nieuwe stadions, beter openbaar vervoer en fileloze snelwegen uit de grond te stampen.

Een beetje duur is het allemaal wel. Om de kandidatuur van de Olympische Spelen voor te bereiden is bijvoorbeeld tussen 2009 en 2016 een investering van 250 tot 900 miljoen euro nodig. Per jaar welteverstaan! Het zijn vooral overheden die zich garant stellen voor deze kosten. Zo steekt de gemeente Amsterdam liefst vijf miljoen euro in de start van de Giro. En dat in de huidige tijden van crisis, waarin ons allemaal twee jaar extra werken voor ons pensioen in het vooruitzicht gesteld wordt.

Gelukkig, zo weten de verantwoordelijke ambtenaren ons steeds weer te vertellen, wordt al dat geld braaf terugverdiend. Opbrengsten uit kaartverkoop, economische groei, aantrekkend toerisme en groeiende sponsorgelden zorgen voor inkomsten. Een sterkere sportcultuur voor een krachtigere samenleving waarin minder geld nodig is voor sociale ondersteuning, armoedebestrijding en gezondheidszorg.

Zie zo’n verzameling harde en zachte factoren maar eens in een degelijk economisch model te proppen. Lastig, zoniet onmogelijk! Het gevolg is dat er de meest bijzondere berekeningen uit de hoge hoed getoverd worden om de investeringen te verantwoorden.

Even terug naar de vijf miljoen voor de Girostart. Amsterdam verwacht volgens de Volkskrant dat tegenover die investering een opbrengst staat van maar liefst 25 miljoen. Nou heeft de gemeente Amsterdam een paar zaken goed voor elkaar, zoals de garantie van drie dagen lang live televisie verzorgd door de NOS, maar we praten hier wel over een rendement van liefst 500%. Dat is niet minder dan 25 keer zoveel als meester-oplichter Bernard Madoff aan zijn klanten beloofde! Gelukkig staat Amsterdam bekend om haar degelijke financiële ramingen. De Noord-Zuidlijn kost ook maar een paar miljard meer dan gedacht, zullen we maar zeggen.

Betekent dit soort financieel gegoochel dat we al die grote sportevenementen in Nederland maar af moeten blazen? Nee, natuurlijk niet. We zullen alleen moeten accepteren dat de talrijke positieve effecten, waar zonder meer sprake van is, moeilijk compleet te meten zijn. Er blijft gewoon een beetje onzekerheid over.

Grote troost is dat hoe dan ook de omvang van de positieve effecten te beïnvloeden is met goed geformuleerd en uitgevoerd beleid. Goed georganiseerde projecten kunnen juist in het licht van grote sportevenementen tot veel goeds leiden. We kunnen dankzij al die sportevenementen in 2028 aardiger, toleranter, gezonder en welvarender zijn dan nu. Politici en sportbestuurders van Nederland, er ligt een mooie taak op u te wachten!

Auteur: drs. Joris van Dooren

Ravijnduiken

Deze week viel Rabobankrenner Pedro Horillo in een ravijn. Daarom geheel in de geest van onze secretaris vandaag een heuse top tien. Die van de tien meest gedenkwaardige ravijnduiken uit de wielergeschiedenis…

10. Het was maar een heel klein ravijntje, meer een soort sloot eigenlijk, waar Jan Ullrich indook tijdens een Pyreneeënetappe. Maar het werd toch een memorabel sportmoment doordat zijn concurrent Lance Armstrong netjes op hem wachtte. Zoals meestal in de wielersport werd deze geste keurig terugbetaald. Enige jaren later wachtte Ullrich in een klim op Armstrong nadat die ten val was gekomen nadat hij met zijn stuur in de tas van een toeschouwer haakte. Om er ververvolgens door de Amerikaan genadeloos af gereden te worden, dat dan weer wel. 

9. De eer van plaats 9 gaat naar de Fransman Mickael Pichon. Hij viel vorig jaar tijdens de Dauphiné Liberé in een ravijn en liep zware letsels op. Let wel, Pichon staat wat ons betreft symbool voor de anonieme wielrenner die het ravijn in rijdt. Want wie in een kleine koers het ravijn in rijdt, de verkeerde nationaliteit heeft of bij een te klein ploegje rijdt, krijgt slechts zelden de aandacht die hij verdient met zijn daad. In plaats van Mickael Pichon had hier ook Rigoberto Uran kunnen staan (Colombiaan, ravijnduik in de Ronde van Duitsland vorig jaar). Of vele andere namen.

8. De volgende plek wordt bezet door Oscar Pereiro Sio. De voormalige Tourwinnaar mist op 20 juli 2008 een bocht in de afdaling van de Col Agnel. Vreemd eigenlijk, een ervaren renner, een compleet peloton en nog redelijk vroeg in de koers. De Spanjaard stuitert een meter of 5 omlaag om ongelukkig terecht te komen op het asfalt van de weg die na de volgende haarspeldbocht weer terug gedraaid is. Einde Tour voor Pereiro, die er inmiddels weer helemaal bovenop is. De beelden zijn niet erg duidelijk… toch zien? Klik hier.

7. In de Tour van 2008 wordt de Cime de la Bonnette beklommen van de zuidkant. Een hele hoge col, met een spectaculair afdaling. Dat ondervindt ook de Zuid-Afrikaan John-Lee Augustyn van Barloworld. Hij mist een bocht en glijdt een puinhelling af. Gelukkig valt hij niet diep en kan hij met de hulp van een toeschouwer de weg weer bereiken. Een wielrenner zonder fiets, het blijft een raar gezicht. De valpartij wordt keurig geregistreerd door de helikoptercamera’s trouwens. Kijk hier maar eens: http://www.youtube.com/watch?v=Js7B8cZfXj0

6. De enige ravijnduik waar ik persoonlijk bij betrokken was. Tijdens een trainingsrit in het Centraal Massief duikt S.van.D. tijdens de afdaling van de Pas de Peyrol (Puy Mary) in een scherpe bocht het ravijn in. Omdat hij achteraan het groepje rijdt, wordt zijn afwezigheid pas enkele kilometers verder ontdekt door de beschermheer. Die besluit om te draaien om te kijken waar zijn trainingsgenoot blijft. Hij komt hem wandelend tegen, op zijn sokken, schoenen in de hand en zonder fiets. Die ligt namelijk ergens in het ravijn. S. blijkt tijdens zijn val eerst een paar meter over steil, zacht gras naar beneden gegleden te zijn en heeft zich vervolgens aan een boompje vast weten te klampen. Hij is op eigen kracht weer naar de weg geklommen, ondanks het drukke verkeer blijkt niemand het ongeluk gezien te hebben. Zijn fiets vinden we vijftien meter onder de weg terug, zonder achterwiel. Dat blijkt op een meter of 50 onder de weg te liggen als we van onderuit een zoekactie starten naar het missende onderdeel. Van onderen is ook pas goed te zien hoe onwaarschijnlijk veel geluk S. gehad heeft. Het had maar een haartje gescheeld of hij was van de steile rotsen afgedonderd, ongetwijfeld met een minder gelukkige afloop. Het wiel is krom. “Shit”, zegt S., “dat wiel heb ik geleend.” 

5. De Tour van ’96: in de mistige afdaling van de Cormet de Roselend mist de Belg Johan Bruyneel een bocht en duikt het ravijn in. De televisiecamera registreert het feilloos. De wereld houdt zijn adem in, maar zie: Bruyneel is een geluksvogel. Hij klimt zonder problemen weer uit de diepte en kan zijn weg vervolgen. Alleen zijn shirt is een beetje vies geworden. Bruyneel is later erg succesvol als ploegleider. Met Lance Armstrong wint hij zevenmaal de Tour. Klik hier voor de beelden!

4. De Luxemburger Frank Schleck is samen met een medevluchter ontsnapt in een etappe in de Ronde van Zwitserland van 2008. Ze lijken samen op weg naar een fraaie sprint à deux. Helaas, Schleck vliegt over de vangrail in een afdaling. De motorrijder die erachter rijdt, heeft het hele incident in beeld. Wonder boven wonder komt de mazzelaar zonder een schrammetje weer tevoorschijn. De etappe winnen zit er echter niet meer in. De beelden zijn pas leuk om te zien als je weet dat hij het er levend vanaf gebracht heeft: http://www.youtube.com/watch?v=PTL3dMRXs3E

3. Deze week: de Spanjaard Pedro Horillo valt 60 tot 80 meter diep in de Giro d’Italia. Niemand die het gezien heeft, maar zijn ploeggenoot Jos van Emden vindt het wel vreemd dat iemand de fiets van Horillo tegen de vangrail heeft geparkeerd. Toch maar even kijken beneden dus. Daar wordt Horillo aangetroffen op een uitstekende rotspunt. Met diverse breuken en een geperforeerde long. Wonderwel is hij bij bewustzijn en weet hij nog wie hij is. Het liefst wil hij weer op zijn fiets stappen, berichten diverse media. Die uitspraak wordt later genuanceerd door Rabobank. Horillo zou enkel gezegd hebben wie hij was om de doktoren te tonen dat zijn geheugen nog functioneerde. De gelukkige ongelukkige renner wordt geëvacueerd door toevallig aanwezige alpinisten. Gelukkig lijkt hij er weer helemaal bovenop te komen.

2.Het grote franse talent Roger Rivière duikt in de Tour van 1960 in de afdaling van de onbeduidende Col du Perjuret het ravijn in en komt tien meter lager ongelukkig tot stilstand. Resultaat: voor 80% verlamd. Rivière blijkt een rasechte pechvogel, op 40-jarige leeftijd sterft hij aan strottenhoofdkanker. 

1. In de Tour van ’51 duikt gele trui drager Wim van Est het ravijn tijdens de afdaling van de Aubisque. Hij wordt, huilend, aan een ketting van fietsbandjes weer omhoog gehesen. Zijn sponsor Pontiac maakt het voorval groot met een advertentiecampagne die een mooie slogan meekrijgt: Vijftig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, het was mijn Pontiac die nog liep. Er staat inmiddels een gedenkteken op de bewuste plek.

Memorabele wielerverhalen (IV): Gavia 1988

De Gavia 1988. Ik dacht dat ik daar al alles over gehoord had; de beschermheer waarschijnlijk nog meer dan alles. Maar in de Tour de France van dit jaar hoorde ik wat flarden over een Amerikaanse renner, Bob Roll. Dat grensde toch echt aan het ongelooflijke. Ik heb dit nog even verder uitgepluisd, omdat ik twijfelde aan de waarheid….

Het was een helse etappe, op die 5e juni 1988 in de Giro. Het zou de triomftocht worden van Erik Breukink. Johan van der Velde werd de schlemiel (inmiddels met het verstijken der jaren, steeds meer de held), na aanvankelijk glorende heroiek. Hij bereikte in de met sneeuw bedekte top in korte mouw. Hij vergat echter om zich lekker even op te warmen (hij had best tijd gehad voor een gluhweintje) en vroor in de afdaling helemaal weg. Breukink won uiteindelijk de etappe, waar vele renners tot op het bot verkleumd, schreeuwend van de pijn van de kou en met gevoelloze lichaamsdelen opgaven. Sommigen konden niet meer remmen, omdat hun vingers stijf bevoren waren.

johan van der velde, bron: greenjersey.files.wordpress.com

Een renner die wel de finish haalde was de voor 7-eleven koersende Bob Roll. Die kwam letterlijk meer dood dan levend over de meet. Naar eigen zeggen met een hartslag van 16! Misschien wat overdreven, maar verhalen van omstanders bevestigen wel, afgaand op zijn lichaamstoestand, dat Roll op de afgrond van het leven balanceerde.

En Van der Velde? Die haalde de eindstreep niet. Hij vertelde later: “Ik ben in een busje gestapt van wielertoeristen. Een vrouw bood me cognac aan. Ik heb dat flesje in één teug leegedronken.”